Relaties
alle pijlers
Complex
zaterdag 27 januari 2018 om 10:15
Even voorstellen... ik ben compleet nieuw hier, 28 jaar oud en nu 3,5 jaar alleenstaande mama met co-ouderschap. Uit elkaar gegaan met de papa van mijn kind na een relatie van 9 jaar, omdat hij een ander had en omdat we naast elkaar leefden.
In die 3,5 jaar heb ik 3 relaties gehad, de eerste 2 waren maar van korte duur (6 maanden) omdat ik niet klaar was, maar met beide mannen heb ik wel een leuke vriendschap kunnen behouden.
Met de laatste echter, zit ik al meer dan 2 jaar in de knoop. Vanaf het begin zijn er veel ups en downs geweest omdat hij niet kon praten en steeds maar leek te twijfelen over 'ons'. Het heeft ook bijna een jaar geduurd eer ik zijn ouders en vrienden te zien kreeg.
Ik voelde me ook erg onzeker omdat hij vaak uitspraken deed over zijn exen en andere vrouwen (in de zin van "met die porno-actrice wil ik wel seks" of "mijn vorige vriendin had een zalig lichaam" terwijl hij met mij in bed lag...). Ook sprak hij altijd over hoe geweldig zijn seksleven met andere vrouwen was, dat hij uren kon doorgaan, terwijl hij met mij al na 10 minuten klaarkomt en daar houdt het bij op. Misschien vinden sommige vrouwen dit geen issue, maar ik word hier enkel maar extra onzeker van omdat ik van nature een laag zelfbeeld heb en heel lang gepest ben geweest vroeger. Mijn relatie van 9 jaar heeft ook meer kwaad dan goed gedaan. Intussen heeft hij geleerd dat hij zulke uitspraken niet meer moet doen.
Toen ik hem 1 jaar kende heb ik een huis gekocht voor mezelf, waar nog veel werk aan was. Omdat de relatie toen al twijfelachtig was heb ik ook amper hulp gekregen met de verbouwingen. Misschien omdat ik het niet letterlijk vroeg aan hem. Maar omdat we elkaar maar 2 keer per week zagen had ik het gevoel dat ik leuke dingen wou doen op die momenten ipv. in het huis werken. Als ik iets vroeg, wou hij wel helpen.
Na 1,5 jaar elkaar kennen (en ik woonde intussen in mijn huis) begon ik meer aan de toekomst te denken en heb ik een paar keer dit gesprek aangeknoopt, zonder echt resultaat. In mijn ogen is het normaal dat je daar over praat na 1,5 jaar.
Hij is 35 jaar en woont nog bij zijn ouders, wat ik een enorme afknapper vind. 9 jaar geleden heeft hij wel een klein appartement gekocht voor zichzelf, maar is hier in beginnen verbouwen en dit is nog steeds niet klaar. Ik stel mij hier grote vragen bij. Het appartement is 70m² dus lijkt me niet onmogelijk om op 1 jaar af te werken, ookal heb je een job. 9 jaar is echt een enorm lange tijd en elke keer dat ik daar geweest ben met hem, was er gewoon niks veranderd. Ik heb hem zelfs geholpen met al het afval te sorteren en in zakken klaar te zetten, maar die staan er ook nog altijd na meer dan een jaar. Het lijkt wel alsof hij zich achter allerlei smoesjes verstopt en intussen lekker bij zijn mama wil blijven wonen.
In het begin was ik wel afgeschrikt omdat hij nog thuis woont, maar dat appartement leek me een valabele reden, toch begint het na 2+ jaar wel duidelijk te worden dat hij geen vooruitgang boekt in zijn leven.
Elke keer dat ik hierover wil praten, begint hij te huilen of vertoont hij vluchtgedrag (gaat hij plots naar huis ofzo). Ben dit kotsbeu. Ik heb er de laatste keer op aangedrongen en toen zei hij dat ik hem forceerde. Maar is het niet normaal dat ik hem "forceer"? Hij is 35 en biedt mij geen enkel toekomstperspectief. Ik wil iets hebben om naar uit te kijken. Hij heeft een sleutel van mijn huis en mijn kind is intussen ook gehecht aan hem. Als we bij elkaar zijn is hij heel lief en attent, en goed met mijn kind, maar ik kan echt niet blijven aanmodderen op deze manier.
Ideaal zou zijn dat hij een tijdje alleen woont voor we gaan samenwonen, maar dat kan nog 5 jaar of langer duren aan dit tempo en daar wacht ik niet op. Hij kan ook bij mij wonen terwijl hij aan zijn appartement werkt, maar zelfs daar praat hij niet over. Ik ben al een paar keer begonnen over samenwonen, kosten delen, dat hij hier wel spullen mag leggen, ... maar het moet ook van zijn kant komen.
Vorig jaar had ik het helemaal gehad met zijn gedrag en zijn we 3 maanden uit elkaar geweest. Toen heeft hij er alles aan gedaan om het terug goed te krijgen en heb ik hem nog een laatste kans gegeven, maar het lijkt gewoon hopeloos....
Is dit een herkenbare situatie voor iemand of ben ik gewoon gek? Wat doe ik best volgens jullie?
In die 3,5 jaar heb ik 3 relaties gehad, de eerste 2 waren maar van korte duur (6 maanden) omdat ik niet klaar was, maar met beide mannen heb ik wel een leuke vriendschap kunnen behouden.
Met de laatste echter, zit ik al meer dan 2 jaar in de knoop. Vanaf het begin zijn er veel ups en downs geweest omdat hij niet kon praten en steeds maar leek te twijfelen over 'ons'. Het heeft ook bijna een jaar geduurd eer ik zijn ouders en vrienden te zien kreeg.
Ik voelde me ook erg onzeker omdat hij vaak uitspraken deed over zijn exen en andere vrouwen (in de zin van "met die porno-actrice wil ik wel seks" of "mijn vorige vriendin had een zalig lichaam" terwijl hij met mij in bed lag...). Ook sprak hij altijd over hoe geweldig zijn seksleven met andere vrouwen was, dat hij uren kon doorgaan, terwijl hij met mij al na 10 minuten klaarkomt en daar houdt het bij op. Misschien vinden sommige vrouwen dit geen issue, maar ik word hier enkel maar extra onzeker van omdat ik van nature een laag zelfbeeld heb en heel lang gepest ben geweest vroeger. Mijn relatie van 9 jaar heeft ook meer kwaad dan goed gedaan. Intussen heeft hij geleerd dat hij zulke uitspraken niet meer moet doen.
Toen ik hem 1 jaar kende heb ik een huis gekocht voor mezelf, waar nog veel werk aan was. Omdat de relatie toen al twijfelachtig was heb ik ook amper hulp gekregen met de verbouwingen. Misschien omdat ik het niet letterlijk vroeg aan hem. Maar omdat we elkaar maar 2 keer per week zagen had ik het gevoel dat ik leuke dingen wou doen op die momenten ipv. in het huis werken. Als ik iets vroeg, wou hij wel helpen.
Na 1,5 jaar elkaar kennen (en ik woonde intussen in mijn huis) begon ik meer aan de toekomst te denken en heb ik een paar keer dit gesprek aangeknoopt, zonder echt resultaat. In mijn ogen is het normaal dat je daar over praat na 1,5 jaar.
Hij is 35 jaar en woont nog bij zijn ouders, wat ik een enorme afknapper vind. 9 jaar geleden heeft hij wel een klein appartement gekocht voor zichzelf, maar is hier in beginnen verbouwen en dit is nog steeds niet klaar. Ik stel mij hier grote vragen bij. Het appartement is 70m² dus lijkt me niet onmogelijk om op 1 jaar af te werken, ookal heb je een job. 9 jaar is echt een enorm lange tijd en elke keer dat ik daar geweest ben met hem, was er gewoon niks veranderd. Ik heb hem zelfs geholpen met al het afval te sorteren en in zakken klaar te zetten, maar die staan er ook nog altijd na meer dan een jaar. Het lijkt wel alsof hij zich achter allerlei smoesjes verstopt en intussen lekker bij zijn mama wil blijven wonen.
In het begin was ik wel afgeschrikt omdat hij nog thuis woont, maar dat appartement leek me een valabele reden, toch begint het na 2+ jaar wel duidelijk te worden dat hij geen vooruitgang boekt in zijn leven.
Elke keer dat ik hierover wil praten, begint hij te huilen of vertoont hij vluchtgedrag (gaat hij plots naar huis ofzo). Ben dit kotsbeu. Ik heb er de laatste keer op aangedrongen en toen zei hij dat ik hem forceerde. Maar is het niet normaal dat ik hem "forceer"? Hij is 35 en biedt mij geen enkel toekomstperspectief. Ik wil iets hebben om naar uit te kijken. Hij heeft een sleutel van mijn huis en mijn kind is intussen ook gehecht aan hem. Als we bij elkaar zijn is hij heel lief en attent, en goed met mijn kind, maar ik kan echt niet blijven aanmodderen op deze manier.
Ideaal zou zijn dat hij een tijdje alleen woont voor we gaan samenwonen, maar dat kan nog 5 jaar of langer duren aan dit tempo en daar wacht ik niet op. Hij kan ook bij mij wonen terwijl hij aan zijn appartement werkt, maar zelfs daar praat hij niet over. Ik ben al een paar keer begonnen over samenwonen, kosten delen, dat hij hier wel spullen mag leggen, ... maar het moet ook van zijn kant komen.
Vorig jaar had ik het helemaal gehad met zijn gedrag en zijn we 3 maanden uit elkaar geweest. Toen heeft hij er alles aan gedaan om het terug goed te krijgen en heb ik hem nog een laatste kans gegeven, maar het lijkt gewoon hopeloos....
Is dit een herkenbare situatie voor iemand of ben ik gewoon gek? Wat doe ik best volgens jullie?
zaterdag 27 januari 2018 om 11:08
Niet rot bedoeld, maar TO kan ook wel wat psychische hulp gebruiken als ze nou nóg niet snapt dat waar ze mee bezig is ongezond is en waarschijnlijk funest voor haar dochter.
zaterdag 27 januari 2018 om 11:10
20062016 schreef: ↑27-01-2018 10:58Als je na deze enorme opsomming van ellendigheid van deze looser, nog vraagt aan een forum wat men daarvan vind, zou ik zeggen DOEN. Jij bent waarschijnlijk nogal aan hem gewaagd, want een vrouw met enigszins gezond verstand, had hem twee jaar geleden niet gewild en na al deze "ervaringen" al zeker niet.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 27 januari 2018 om 11:15
Oorzaak en gevolg van.
Je bent amper single geweest en rolt al 2,5 jaar van de ene foute relatie in de andere. Hoezo? Omdat iets beter is dan niets. Zodra je tevreden bent met je eigen leven en jezelf komt er vanzelf een leuke man op je pad die wel 100% voor jou gaat. Een relatie is een aanvulling op je eigen leven, niet een vervanging van of om het lege gevoel opvullen. Dan maak je jezelf alleen maar afhankelijk en heb je geen eigen regie meer.
Deze “relatie” verbreken en je de komende tijd op jezelf richten.
zaterdag 27 januari 2018 om 11:57
Als je een toekomst samen wil en samen een thuis opbouwen doe je dat op beide namen en dan werk je uiteraard samen in dat huis.Roos11 schreef: ↑27-01-2018 10:36
Wat betreft de verbouwingen, hij moet inderdaad niks, maar ik vind het niet abnormaal dat je je partner soms helpt met dingen, deed ik ook in zijn appartement. Zeker als je tegen iemand vertelt dat je gaat beteren en ook een toekomst samen wil, is het niet netjes om te wachten tot al het werk gedaan is en daarna je voeten onder tafel te schuiven. En met hulp heb ik het niet over geld.
Niet als dat huis op jouw naam staat. Want voor hetzelfde geld gaat hij uren en dagen in jouw huis zwoegen, gaat de relatie uit en heeft hij nergens recht op.
zaterdag 27 januari 2018 om 12:23
Wat een pessimistische en zakelijke benadering. Hij had toch best wat kunnen helpen? (Als in een paar weekendjes)Hadewychh schreef: ↑27-01-2018 11:57Als je een toekomst samen wil en samen een thuis opbouwen doe je dat op beide namen en dan werk je uiteraard samen in dat huis.
Niet als dat huis op jouw naam staat. Want voor hetzelfde geld gaat hij uren en dagen in jouw huis zwoegen, gaat de relatie uit en heeft hij nergens recht op.
Aan de andere kant, als hij zelf al 9 jaar over de verbouwing van zijn eigen huis doet, is er vanuit gaan dat hij meehelpt toch ook wel een tikkie naïef ....
zaterdag 27 januari 2018 om 13:28
De hele week werken en dan in de weekends (gratis) werken in het huis van mijn lief waar ik niet echt een goede relatie mee heb?LiveLoveLaugh2 schreef: ↑27-01-2018 12:23Wat een pessimistische en zakelijke benadering. Hij had toch best wat kunnen helpen? (Als in een paar weekendjes)
Er zijn er die dat zouden doen.
Ik niet.
Eens sporadisch een paar uurtjes helpen ok maar toch niet systematisch elk weekend gaan verbouwen.
Leuk en plezant voor de mensen waar alles op wieltjes loopt en dat niet nodig is maar vaak doet het dat niet en moet je een relatie toch ook realistisch (niet pessimistisch) en zakelijk bekijken.
Dacht 20 jaar geleden ook zoals jij hoor, heeft mij veel geld gekost. Ik heb er uit geleerd.