Relaties
alle pijlers
Hulp gevraagd
zaterdag 10 februari 2018 om 14:38
Hallo,
Dit is eigenlijk heel vreemd voor mij om hier iets te posten.. Nooit nodig gehad om mijn gevoelens te delen met onbekenden.
Nu ik schets even vlug mijn verhaal. Ik ben een man van 32j en ben sinds september verandert van werk. Zoals het cliché wil is er dan altijd een risico dat er toevallig een collega rondloopt die iets meer je aandacht krijgt dan anderen.
Het is gewoon begonnen met praten en wat onnozel doen op de werkvloer. Heeft ongeveer een maand geduurd. In die periode is haar vader ook plots overleden wat natuurlijk een enorme klap is geweest voor haar. Door die gebeurtenis is er eigenlijk sms-verkeer ontstaan tussen ons.
Eerst puur als steun en later meer over koetjes en kalfjes. Continu de dag door, het gaat hier soms over honderden berichten in een dag.
Nu waar zit de angel, ik had een relatie die op springen stond en zij heeft een partner waar ze al 10 jaar bij samen is en 2 jonge kinderen..
Na veel gepraat er ook achter gekomen dat haar relatie ook niet liep zoals het moest, geen aantrekking meer, geen aandacht, geen sex... Op een dag stuurde ze dat ze volledig in de war is en eigenlijk verliefd is geworden op mij maar dit totaal niet wil. Mijn relatie was ondertussen stukgelopen en heb daar geen spijt van. Op een avond vroeg ik of we elkaar naast het werk eens konden zien. Het is fout en had ik nooit mogen doen maar het was sterker dan mezelf. En had er eigenlijk ook geen schuldgevoelens over. Tot mijn verbazing zei ze ja..
We zijn lekker gaan eten en de spanning en aantrekking was hele avond aanwezig. Ik had mij voorgenomen niets te doen op fysiek vlak, uit respect voor haar situatie. Plots kuste ze mij en vanaf dan was het alsof we verloren waren..
We spraken meer en meer af, ze kwam bij me thuis, we bleven na het werk langer, zaten in de auto bij elkaar op een parking. Praten, lachen, kussen... Dit deden we enkele weken. Nu ben ik geen persoon die heel melig is ofzo, maar ik voel me supergoed bij haar. Als ze er niet is mis ik haar enorm en zij me ook. We sturen continu, we hebben de beste romantische sex die ik ooit gehad heb. Ze zegt dat ze mij graag ziet en heel vertrouwd aanvoelt en mij nooit meer kwijt wil. Ze schreef een brief wat ik voor haar beteken. Waren er geen kinderen dan was ze al lang bij mij.
Het gevoel voor haar vriend is al een tijdje weg en ze leven als broer als zus samen.
Maar het was zodanig veel dat het moest beginnen opvallen en het kwam ook uit. Net na een weekend Parijs is de bom gebarsten. Haar vriend had al een paar weken een tracker in haar auto geplaatst dus hij wist al veel langer van het overspel. Dit is nu 2 weken geleden uitgekomen.
Sindsdien is alles anders, ze wil plots afstand, dat heeft ze 2 keer geprobeerd en ze is toch 2 keer terug gekomen naar mij. Afgelopen woensdag hebben we nog eens afgesproken maar wisten toen nog niets van de tracker af in haar auto. Ze hebben toen grote ruzie gehad 's avonds en nu meent ze het precies wel echt en dringt het ook tot haar door wat ze allemaal op het spel zet. Ze zegt dat alles oprecht en gemeend was/is maar dat ze totaal niet weet wat ze wil. Haar relatie is gedoemd te mislukken omdat bij allebei het gevoel weg is toch willen ze het niet opgeven voor de kinderen.
Ze zegt dat ze mij graag ziet, dat ze van mij is en dan plots wil ze weer de afstand. Ze zoekt naar een nieuw stekje voor haar en de kinderen en dan plots wil ze toch niet meer verhuizen.
Ik zit nu in een rollercoaster van emoties, ik weet dat ze bij mij wil zijn, maar ze wil nu niet alles opgeven voor de kinderen en haar huis..
En plots twijfelt ze ook of haar gevoelens voor haar vriend misschien terug zouden komen.
Gisterenavond zei ze dan ook echt voor het eerst dat ik er teveel van afzie en misschien beter is om er mee te stoppen.
Om dan 10 min later te bellen, om te sturen 'hoe het gaat' diezelfde avond, ik reageer dan niet, dan stuurt ze 'je negeert mij' om dan te eindigen om 3uur in de nacht met 'ik snap het al, je bent alles volledig aan het afblokken' 'doet mij ook pijn'.
Ik ben volledig in de war, weet zelf niet meer wat terug te sturen of waarom ze dan toch contact zoekt.
Als ik vraag waar ik nu sta, wat ik moet doen, of ze verder wil met haar vriend, dan is het antwoord altijd 'ik weet het niet'.
Misschien push ik haar te veel en wil ik alles te rap, maar ik zoek duidelijkheid die ze nu niet kan geven.
Wat wil ze nu? Ik voel dat ze ergens bij mij wil zijn maar het niet wil/kan op dit moment?
Wat moet ik doen, geef ik haar de afstand, geef ik haar de tijd om alles op haar tempo te laten uitzoeken? Of laat ik haar gaan wetende dat ze misschien wel de partner is met wie ik mijn leven zou kunnen delen.
Bedankt!
Dit is eigenlijk heel vreemd voor mij om hier iets te posten.. Nooit nodig gehad om mijn gevoelens te delen met onbekenden.
Nu ik schets even vlug mijn verhaal. Ik ben een man van 32j en ben sinds september verandert van werk. Zoals het cliché wil is er dan altijd een risico dat er toevallig een collega rondloopt die iets meer je aandacht krijgt dan anderen.
Het is gewoon begonnen met praten en wat onnozel doen op de werkvloer. Heeft ongeveer een maand geduurd. In die periode is haar vader ook plots overleden wat natuurlijk een enorme klap is geweest voor haar. Door die gebeurtenis is er eigenlijk sms-verkeer ontstaan tussen ons.
Eerst puur als steun en later meer over koetjes en kalfjes. Continu de dag door, het gaat hier soms over honderden berichten in een dag.
Nu waar zit de angel, ik had een relatie die op springen stond en zij heeft een partner waar ze al 10 jaar bij samen is en 2 jonge kinderen..
Na veel gepraat er ook achter gekomen dat haar relatie ook niet liep zoals het moest, geen aantrekking meer, geen aandacht, geen sex... Op een dag stuurde ze dat ze volledig in de war is en eigenlijk verliefd is geworden op mij maar dit totaal niet wil. Mijn relatie was ondertussen stukgelopen en heb daar geen spijt van. Op een avond vroeg ik of we elkaar naast het werk eens konden zien. Het is fout en had ik nooit mogen doen maar het was sterker dan mezelf. En had er eigenlijk ook geen schuldgevoelens over. Tot mijn verbazing zei ze ja..
We zijn lekker gaan eten en de spanning en aantrekking was hele avond aanwezig. Ik had mij voorgenomen niets te doen op fysiek vlak, uit respect voor haar situatie. Plots kuste ze mij en vanaf dan was het alsof we verloren waren..
We spraken meer en meer af, ze kwam bij me thuis, we bleven na het werk langer, zaten in de auto bij elkaar op een parking. Praten, lachen, kussen... Dit deden we enkele weken. Nu ben ik geen persoon die heel melig is ofzo, maar ik voel me supergoed bij haar. Als ze er niet is mis ik haar enorm en zij me ook. We sturen continu, we hebben de beste romantische sex die ik ooit gehad heb. Ze zegt dat ze mij graag ziet en heel vertrouwd aanvoelt en mij nooit meer kwijt wil. Ze schreef een brief wat ik voor haar beteken. Waren er geen kinderen dan was ze al lang bij mij.
Het gevoel voor haar vriend is al een tijdje weg en ze leven als broer als zus samen.
Maar het was zodanig veel dat het moest beginnen opvallen en het kwam ook uit. Net na een weekend Parijs is de bom gebarsten. Haar vriend had al een paar weken een tracker in haar auto geplaatst dus hij wist al veel langer van het overspel. Dit is nu 2 weken geleden uitgekomen.
Sindsdien is alles anders, ze wil plots afstand, dat heeft ze 2 keer geprobeerd en ze is toch 2 keer terug gekomen naar mij. Afgelopen woensdag hebben we nog eens afgesproken maar wisten toen nog niets van de tracker af in haar auto. Ze hebben toen grote ruzie gehad 's avonds en nu meent ze het precies wel echt en dringt het ook tot haar door wat ze allemaal op het spel zet. Ze zegt dat alles oprecht en gemeend was/is maar dat ze totaal niet weet wat ze wil. Haar relatie is gedoemd te mislukken omdat bij allebei het gevoel weg is toch willen ze het niet opgeven voor de kinderen.
Ze zegt dat ze mij graag ziet, dat ze van mij is en dan plots wil ze weer de afstand. Ze zoekt naar een nieuw stekje voor haar en de kinderen en dan plots wil ze toch niet meer verhuizen.
Ik zit nu in een rollercoaster van emoties, ik weet dat ze bij mij wil zijn, maar ze wil nu niet alles opgeven voor de kinderen en haar huis..
En plots twijfelt ze ook of haar gevoelens voor haar vriend misschien terug zouden komen.
Gisterenavond zei ze dan ook echt voor het eerst dat ik er teveel van afzie en misschien beter is om er mee te stoppen.
Om dan 10 min later te bellen, om te sturen 'hoe het gaat' diezelfde avond, ik reageer dan niet, dan stuurt ze 'je negeert mij' om dan te eindigen om 3uur in de nacht met 'ik snap het al, je bent alles volledig aan het afblokken' 'doet mij ook pijn'.
Ik ben volledig in de war, weet zelf niet meer wat terug te sturen of waarom ze dan toch contact zoekt.
Als ik vraag waar ik nu sta, wat ik moet doen, of ze verder wil met haar vriend, dan is het antwoord altijd 'ik weet het niet'.
Misschien push ik haar te veel en wil ik alles te rap, maar ik zoek duidelijkheid die ze nu niet kan geven.
Wat wil ze nu? Ik voel dat ze ergens bij mij wil zijn maar het niet wil/kan op dit moment?
Wat moet ik doen, geef ik haar de afstand, geef ik haar de tijd om alles op haar tempo te laten uitzoeken? Of laat ik haar gaan wetende dat ze misschien wel de partner is met wie ik mijn leven zou kunnen delen.
Bedankt!
zaterdag 10 februari 2018 om 14:57
Tijdens het werk zakelijk blijven en buiten werktijd geen enkel contact. Zo geef je haar de ruimte om uit te zoeken wat ze wil en neem je ook jezelf zo goed mogelijk in bescherming.Ze zal waarschijnlijk voor haar gezin kiezen en anders kan ze eerst de relatie met haar man beëindigen en dan alsnog iets met jou opbouwen. Maar reken er dan ook ook op dat ze naast jou eventueel een ander heeft. Ze heeft immers al laten zien dat ze daar geen moeite mee heeft.
anoniem_272211 wijzigde dit bericht op 10-02-2018 16:24
6.25% gewijzigd
zaterdag 10 februari 2018 om 15:07
Ze trekt jou volledig mee in haar emoties en speelt daarmee ook een vies spelletje door afstand te nemen en vervolgens geen respect op te brengen voor jouw keuze om dan niet op haar te reageren.
Hoe lastig ook, het beste is om afstand te nemen zodat ze voor zichzelf kan beslissen wat ze wil.
Daarin kan je het wel duidelijker maken. Jij kan niet voor haar beslissen wat ze moet kiezen, maar je kan wel bedenken hoe lang je op haar blijft wachten en haar heel concreet laten weten.
Misschien maakt dat de keuze voor haar makkelijker? Los van wat ze dan kiest hè
Hoe lastig ook, het beste is om afstand te nemen zodat ze voor zichzelf kan beslissen wat ze wil.
Daarin kan je het wel duidelijker maken. Jij kan niet voor haar beslissen wat ze moet kiezen, maar je kan wel bedenken hoe lang je op haar blijft wachten en haar heel concreet laten weten.
Misschien maakt dat de keuze voor haar makkelijker? Los van wat ze dan kiest hè
zaterdag 10 februari 2018 om 15:19
Hoe moeilijk ook... Maar neem nu bewust afstand.
Ze is in een verwarrende en emotionele tijd aan je gehecht geraakt: toen haar vader overleden was...
Het kan goed zijn dat dit voor jou geen gunstig einde als gevolg heeft...
Het punt is - wanneer je een gezin hebt- dat je elkaar onder extreme omstandigheden (zoals het overlijden van een dierbare) even kwijt kan raken. In deze omstandigheden zijn mensen emotioneel labieler en kunnen ze zich ineens heel erg aan iemand gaan hechten terwijl het ware gevoel erachter toch niet diep zit...
Neem ECHT afstand. Juist ook als he van haar houdt. En voor jezelf natuurlijk.
Ze is in een verwarrende en emotionele tijd aan je gehecht geraakt: toen haar vader overleden was...
Het kan goed zijn dat dit voor jou geen gunstig einde als gevolg heeft...
Het punt is - wanneer je een gezin hebt- dat je elkaar onder extreme omstandigheden (zoals het overlijden van een dierbare) even kwijt kan raken. In deze omstandigheden zijn mensen emotioneel labieler en kunnen ze zich ineens heel erg aan iemand gaan hechten terwijl het ware gevoel erachter toch niet diep zit...
Neem ECHT afstand. Juist ook als he van haar houdt. En voor jezelf natuurlijk.
Only dead fish go with the flow
zaterdag 10 februari 2018 om 15:46
Jij moet echt focussen op je eigen leven. Niet op wat zij allemaal wel en niet doet en daarmee jouw leven afhankelijk maken van haar keuzes. Wie weet hoe lang dit gaat duren. Jij hebt nu (nog) de ideale leeftijd om te kijken met wie je een serieuze relatie zou willen opbouwen. Moet dat persé met haar? Onthou dat als ze ooit voor je kiest dat ze dan al moeder is, je altijd met haar ex te maken zal krijgen (een ex die pissig op je is) wat haal jij je allemaal op de schouders? Neem de regie over je leven in eigen handen. Focus niet zoveel op haar en kijk rond. Laat zij haar eigen leven maar op orde zien te krijgen want er is veel wat ze nog uit te zoeken heeft maar laat het jouw leven niet blokkeren. Dat heb je zelf in de hand.
