Wat is dit voor doms?

en dat hij ‘het’ moet zijn voor bij wijze zeker de komende 20 jaar..

Terwijl de gemiddelde langdurige relatie slechts negen jaar duurt.. Mooie wensen en je werkelijke behoeften (aan vrolijk makkelijk contact, seks e.d.) liggen wel erg ver uit elkaar.

En wat als je het nu eens 'minder officieel' ziet met de labeltjes 'vriendje en vriendinnetje' en je alleen het eerste onthoud: hij wil graag exclusief met je zijn. Dus niet rondneuken. (Als man snap ik je nu even niet: date geeft aan niet rond te willen neuken, begin je te twijfelen......maar als het anders zou zijn geweest had je het ook niet OK gevonden, vermoed ik)

Is meteen de druk dat je hem overal 'moet' introduceren, en dat dat nu snel moet 'want jullie hebben een relatie', misschien een beetje weg. Doe dingen in een tempo dat jij fijn vindt.

Dat laatste wat ik schreef zie ik bij vrij veel mensen en dat is me opgevallen: een grote wijde gap tussen moraal, verantwoordelijkheid en andere mooie ideaalbeelden en dat wat je lijf echt wil (op het gebied van seks en heel vaak: eten). Het valt me vooral op omdat ik me hierin slecht kan inleven. Kan me totaal niet voorstellen dat ik intiem word met iemand die ik niet behoorlijk goed ken en dat "morgen" geen hoofdrol heeft in mijn gevoelens en beslissingen. Zo zie je maar: iedereen is anders maar daardoor heeft ook iedereen weer anderssoortige problemen die bij hun bepaalde persoonlijkheid passen.

Oh ja en die twijfel bij jou zie ik als iets wat komt na de "consumptie" van het nieuwe, aantrekkelijke aan je scharrel dus op het moment dat je eerste behoeften gelest zijn, het nieuwe eraf is, de jacht over is en het alleen maar minder kan worden bedenk je dat hij vermoedelijk niet voldoet aan je vereisten die vermoedelijk heel erg onrealistisch hoog gegrepen en mooi zijn.

Je legt wel erg veel druk erop voor jezelf, dat je na een maand al moet weten of er toekomst in zit met deze man.
Dit soort dingen weet gewoon niemand van tevoren, je stelt eisen aan jezelf die niet reeel en niet haalbaar zijn.
De status/etiket van de relatie is daarin niet de beslissende factor, maar welke kant het (spontaan) uit groeit: of de gevoelens in de loop van de tijd sterker worden, of de relatie zich verdiept/uitbreidt, en wanneer het goed voelt kun je steeds een stap verder gaan (hem introduceren bij vrienden, familie, je kindje).

Natuurlijk wil je je kind niet zomaar blootstellen aan de eerste beste vlam, daar kun je gewoon de tijd voor nemen tot je "zeker (genoeg)" van elkaar bent.
Ga daar niet te ver in, om je kind te beschermen tegen weer een mogelijke breuk, je mag zelf ook nog leven ook al ben je gescheiden moeder.
De impact van ooit een breuk met jouw potentiele nieuwe partner moet je ook weer niet overschatten, dat is anders dan hoe dat aankomt met eigen vader.

Ben zelf ook gescheiden en mijn intussen volwassen kinderen vinden het prima dat ze een realistischer beeld hebben meegekregen van liefde en relaties en vinden het overbeschermend als je hardnekkig probeert (de illusie van?) "voor altijd en altijd" in stand te houden. Je kind kan ook leren dat uit elkaar gaan pijnlijk is, maar er ook weer een (gelukkig) leven daarna mogelijk is, dat scheiden geen levenslang drama hoeft te zijn. Toen ex en zijn vriendin (van na mij) uit elkaar gingen hadden de kinderen daar geen enkel probleem mee, het is niet automatisch zo dat kinderen zich erg hechten aan iemand van wie jij houdt.

Je mag best voor ogen houden dat je kind dat niet voor het uitkiezen heeft, je kunt bovendien ook een "echte", serieuze relatie hebben zonder per sé ooit samen te willen wonen, en de invloed van een nieuwe relatie beperken op het leven wat zij samen met jou deelt. Toch ben ik er niet van overtuigd dat het beter zou zijn voor kinderen van gescheiden ouders om ze te willen behoeden voor nieuwe teleurstellingen in jouw liefdesleven, ook al leeft dit idee sterk tegenwoordig.

Ik denk dat het prima is als een kind ziet dat je leven doorgaat na een verdrietige breuk: je kunt ze beter leren hoe je met zoiets omgaat, dan leren dat je risico's op mogelijke pijn beter kunt vermijden.

Het is imo juist een goed voorbeeld dat je nog steeds in staat bent om open te staan voor mogelijk nieuwe (ge)liefde en dat je als moeder nog steeds ook zelf een vrouw bent met eigen volwassen gevoelens.
Zolang je de belangen en gevoelens van je kind ook maar goed in de gaten houdt en waar die wel of niet al aan toe is, en eea goed begeleidt, mag je imo gewoon proberen een serieuze relatie op te bouwen.

Leer een kind niet dat het fout/ foute keuze of falen is als je relatie niet voor altijd en altijd standhoudt, en ook niet wie daar de schuld aan heeft oid, maar dat dat okay is, ook al had je het anders gedacht/bedoeld.

Daarnaast is het vergelijken wat jij nu doet op Tinder enzo ook echt van deze tijd: bij beslissingen/keuze maken bang zijn dat je misschien een "betere" keuze misloopt.
Fb dankt het hele bestáán en de populariteit zelfs aan het vergelijken met anderen: "wie doet het leuker, beter, populairder, positiever dan ik?"
Wat vroeger alleen kon tov je buren (als die gingen verbouwen of een nieuwe auto kochten kon je niet achterblijven?!) kun je jezelf, je partner, je huis, je leventje nu met ik weet niet hoeveel mensen vergelijken en daaraan jezelf afmeten hoe "goed" je ervan af komt (in vergelijking met anderen dus), en láát je jezelf gekmaken als het altijd beter of meer kán zijn.

Allerlei media versterken dat nog eens: het eerste huis moet een "perfect place" worden, je werk een droombaan, je partner een droomvent, je "moet" leven met passie voor alles, anders is er iets mis met je/ je leven?
En als je dan niet de "juiste" keuze hebt gemaakt is het je eigen "schuld", fout, verkeerd geweest? Het leven hangt van proberen aan elkaar, niks mis mee!
Perfectie en garanties en zekerheid héb je niet en nooit, je kunt nooit alles van tevoren overzien, er kunnen haken en ogen na een tijdje boven water komen, vervelende sfeer, baas of collega's in die droombaan, enz.

Een (groot?) deel van het verdriet en teleurstelling bij uit elkaar gaan ís nu juist dat die illusie van "voor altijd en altijd" (waar ook jij voorheen nog in geloofde misschien) is verloren gegaan. Als je dat idee/geloof koste wat het kost alsnog aan je kind wil meegeven door te willen "bewijzen" dat dat met een andere/nieuwe partner wél duurzaam blijft, ontneem je naar mijn idee de kans om je kind een realistischer kijk op liefde en lust mee te geven.
Het zijn geen tijden meer van 1 loopbaan qua werk bij 1 werkgever, en ook zijn levenslange huwelijken niet langer de norm, en zolang we die norm wel blijven aanhouden (wat in intentie goed is) lopen er zoveel mensen rond die zich vinden "falen" en evenzovele kinderen, terwijl het steeds "normaler" is geworden dat ouders scheiden (vroeger was zo'n kind een uitzondering in de klas, en voor het leven getekend, sneu/zielig/ beschadigd in hechting en eigen latere liefdesleven). Dat is nu niet meer zo.

Niet het scheiden op zich, maar hoe ouders vechten/ dramatisch met elkaar omgaan daarna, en zich niet weten te herstellen, geeft kinderen onveiligheid mee.
Je kunt die "schade" beperken door te laten zien dat tegenslag ook bij het leven hoort en je daarvan kunt herstellen, dat geluk niet alleen afhangt van een duurzame relatie, dat je zelf ook weer volop kunt leven, genieten, gelukkig zijn mét en zonder (nieuwe) partner.

Mijn ervaring is iig dat je kinderen helemaal niet willen of nodig vinden dat je alleen nog maar moeder bent voortaan, en dat evt eigen menselijke volwassen behoeften "opofferen" misschien wel een druk legt op hun en juist een verwrongen/overbeschermend beeld bevestigt dat uit elkaar gaan een langdurig drama betekent voor de ouders/ een van de ouders.

Natuurlijk is scheiden als ouders erg, maar hoé dramatisch je het zelf vindt (of juist zelf weer tot leven komt) breng je over op die kinderen, daar ben ik van overtuigd.

Neem dus de tijd om je zeker (genoeg) te voélen, want weten doe je het nooit, met de beste intenties nog niet.

Je kunt je kind na scheiding vertellen dat de "keuze" van destijds voor de andere ouder "verkeerd/ een fout en falen" is geweest, of -als het enigszins mogelijk is van 2 kanten- laten zien dat het anders gelopen is, jammer, en dat partner/geliefdenliefde anders is dan ouder-kindliefde (dat is de angst van een kind evt namelijk: dat ouders die in hun ogen familie zijn en van elkaar houden blijkbaar die liefde kunnen kwijtraken/ "op kan raken", dus ook de liefde voor hun kinderen kunnen verliezen en hun kunnen verlaten.

Je kunt als het mogelijk is samen je kind(eren) laten zien dat je nog steeds om elkaar kunt geven als exen, dat een liefdesrelatie voorbij kan gaan, maar je betrokken en zorgzaam blijft tav elkaar. Niet alleen omdat je samen ouders blijft, maar omdat er (genoeg) genegenheid kan blijven voor de andere ouder, vanuit de band die er ooit gesmeed is (en genoeg was om een gezin te beginnen).
En dat er altijd een kans bestaat dat er, om welke redenen/oorzaken ook, ondanks alle goede intenties, liefde en verwachtingen, het tóch voorbij kan gaan.
Dat dat pijnlijk is, maar niet onoverkomelijk, dat mensen de kracht hebben om weer iets van het leven te maken.

Geef het de tijd.
(en dat er vroeg of laat nieuwe kansen komen, langdurig of niet).