Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
zaterdag 5 mei 2018 om 08:34
Ah dat is fijn. Ik hoop dat het hier ook zo gaat. Merk wel dat mijn dochter veel baat heeft bij regels en structuur, daar rust in vindt.-Nienke- schreef: ↑04-05-2018 20:34@Red, ik was hier met twee (beginnende) pubers ook wel bang voor het ‘je-bent-m’n-moeder-niet’-zinnetje, maar ik heb dat serieus in de vijf jaar dat we nu samenwonen nog nooit gehoord. Het kan dus ook meevallen allemaal! (En dat terwijl ik soms best streng kan zijn, zeggen ze zelf ook)
zaterdag 5 mei 2018 om 08:36
zaterdag 5 mei 2018 om 09:54
Hier met twee pubers ook die zin nog niet gehoord. Wel dat ze het soms lastig vinden als ik ze corrigeer. Dat durven ze ook gelukkig gewoon te zeggen. Maar mijn man en ik zijn daar duidelijk in. In ons huis bepalen zowel vader als ik de regels en daar kan ik ze op aanspreken. Maar met grote keuzes in het leven bemoei ik me niet tenzij de kids zelf om advies vragen. Dat gebeurt wel af en toe maar ik geef dan vaak ook aan dat het goed is als ze het ook met hun ouders bespreken.
Ik vind het grote leeftijdsverschil alleen soms lastig als het gaat om het vinden van leuke activiteiten of vakanties voor iedereen. Daar hebben we ook wel wat minder leuke ervaringen in. Nou proberen we vaak wat anders maar daarin is de behoefte van de oudste kinderen vaak leidend omdat de kleintjes veel minder nog een idee hebben van wat ze wel of niet willen. Zo gaan we dus al twee jaar niet met zijn allen tegelijk op vakantie. Mijn man gaat met zijn oudste kinderen actieve vakanties doen, survivallen enzo. Ik ga met onze kleintjes wat rustigers doen. Hoewel het voor alle kinderen goed werkt mis ik soms wel ook de gewone gezinsvakanties met m'n man. Vind het voor de jongste ook wel dubbel dat papa dus niet mee gaat. En financieel zitten we niet zo ruim dat we meer vakanties kunnen betalen, of zoveel vakantiedagen hebben. Hoe gaan anderen daar mee om met kinderen waarbij het leeftijdsverschil zo groot is?
Ik vind het grote leeftijdsverschil alleen soms lastig als het gaat om het vinden van leuke activiteiten of vakanties voor iedereen. Daar hebben we ook wel wat minder leuke ervaringen in. Nou proberen we vaak wat anders maar daarin is de behoefte van de oudste kinderen vaak leidend omdat de kleintjes veel minder nog een idee hebben van wat ze wel of niet willen. Zo gaan we dus al twee jaar niet met zijn allen tegelijk op vakantie. Mijn man gaat met zijn oudste kinderen actieve vakanties doen, survivallen enzo. Ik ga met onze kleintjes wat rustigers doen. Hoewel het voor alle kinderen goed werkt mis ik soms wel ook de gewone gezinsvakanties met m'n man. Vind het voor de jongste ook wel dubbel dat papa dus niet mee gaat. En financieel zitten we niet zo ruim dat we meer vakanties kunnen betalen, of zoveel vakantiedagen hebben. Hoe gaan anderen daar mee om met kinderen waarbij het leeftijdsverschil zo groot is?
zaterdag 5 mei 2018 om 12:52
@Christel, wij zijn net terug van een weekje bungalowpark in Limburg. Dat doen wij dus vaak met z’n allen (nu 13, 11, 9 en 2 jaar oud): naar een lekker luxe huisje, waar de jongste rondom huis kan scharrelen en de oudsten zichzelf vermaken in het zwembad / bij de activiteiten die georganiseerd worden. Samen zijn we een dag naar een nabijgelegen pretpark geweest (heel geslaagd!) en een middag naar een grote stad.
Wij blijven dus in Nederland en kiezen een park waar veel te doen is voor alle leeftijden, vaak een park waar zowel huisjes staan als waar een camping bijzit.
Wij blijven dus in Nederland en kiezen een park waar veel te doen is voor alle leeftijden, vaak een park waar zowel huisjes staan als waar een camping bijzit.
zaterdag 5 mei 2018 om 13:44
Wat fijn dat ik nu op dit forum beland en meteen deze berichten zie. Ben nieuw hier. Zelf ben ik moeder van een zoon en mijn vriend heeft 2 dochters. We hebben een lat relatie van ongeveer 1,5 jaar. We merken dat we de laatste 1,5 maand tegen een aantal dingen aanlopen. Voornamelijk ik met zijn dochters. Hierbij ook een heel moeilijk contact met de ex partner van mijn vriend. Mijn ex en ik zijn heel goed met elkaar. En accepteren de nieuwe partner van elkaar en vinden het ook heel erg okay dat onze partners zich bemoeien met ons kind. Dit is bij mijn vriend veel lastiger, hij loopt zelf al op zijn tenen bij zijn ex. Laat staan dat ik iets doe. Ik merk nu dat het tussen ons in komt te staan. En wij samen niet de juiste modus te pakken hebben, hoe we het op moeten lossen. Ik lees heel graag mee, en hoop hier een hoop tips te lezen. En mij misschien ook gehoord voelen in hoe lastig ik dit vindt.
zaterdag 5 mei 2018 om 13:57
@christel en @nienke... mijn vriend had vorig jaar al een vakantie geboekt met zijn meiden. Ik ben met mijn zoon toen een aantal dagen meegegaan. Dit ging toen heel goed. We hebben nu iets geboekt voor 9 nachten. Nu merk ik ook dat wij er tegen op zien. Na de wrijvingen van de laatste tijd.
Ik ben wel van mening dat ik het ook fijn vind om wat samen met mijn zoon te ondernemen. Wij hebben ook geen gezamenlijk kind.
Maar iets waar iedereen het naar zijn zin heeft of naar het zin kan maken... eventueel voor de oudste een vriendje mee?
Ik ben wel van mening dat ik het ook fijn vind om wat samen met mijn zoon te ondernemen. Wij hebben ook geen gezamenlijk kind.
Maar iets waar iedereen het naar zijn zin heeft of naar het zin kan maken... eventueel voor de oudste een vriendje mee?
zaterdag 5 mei 2018 om 14:17
Kwa regels leven wij natuurlijk volgens onze eigen wens, maar wordt er met de moeder van mijn stiefdochter wel echt goed contact gehouden mbt regeltjes.
Met name bedtijd en hoe je te gedragen aan tafel en hoe lang op de iPad of tv etc. Ze is hier pas 6 jaar, dus dan is 1 lijn trekken juist wel fijn en nodig lijkt me.
Met name bedtijd en hoe je te gedragen aan tafel en hoe lang op de iPad of tv etc. Ze is hier pas 6 jaar, dus dan is 1 lijn trekken juist wel fijn en nodig lijkt me.
zaterdag 5 mei 2018 om 15:42
Ook hier dus wel contact daarover, maar dat is meer om in gesprek te blijven, dan om echt zulke concrete zaken af te spreken. Bedtijden kiezen wij bijv. zelf (maar komen ongeveer overeen), schermtijd houden we beperkt (maar weten we dat ze daar bij moeder nog veel korter in gehouden worden). Dus hier geldt na al die jaren wel dat de regels in het ene en andere huis nu eenmaal (wat) verschillen.aankleefsjaan schreef: ↑05-05-2018 14:17Kwa regels leven wij natuurlijk volgens onze eigen wens, maar wordt er met de moeder van mijn stiefdochter wel echt goed contact gehouden mbt regeltjes.
Met name bedtijd en hoe je te gedragen aan tafel en hoe lang op de iPad of tv etc. Ze is hier pas 6 jaar, dus dan is 1 lijn trekken juist wel fijn en nodig lijkt me.
zaterdag 5 mei 2018 om 20:52
Bedtijden liggen hier wel op één lijn. Ze heeft dan ook gewoon wel echt haar slaap nodig.
Het beloningsbord was lastig omdat man het al had toegezegd bij ophalen en we toen nog niet helemaal wisten wat het inhield. En pas toen ik erover na ging denken vond ik het geen methode voor bij ons thuis. Ik denk wel dat er bij zoiets verschil zit tussen co-ouderschap of omgangsregeling.
Wij gaan naar luxe camping in Nederland waar voor oudste genoeg te doen is. Jongste scharrelt wel rond.
Het beloningsbord was lastig omdat man het al had toegezegd bij ophalen en we toen nog niet helemaal wisten wat het inhield. En pas toen ik erover na ging denken vond ik het geen methode voor bij ons thuis. Ik denk wel dat er bij zoiets verschil zit tussen co-ouderschap of omgangsregeling.
Wij gaan naar luxe camping in Nederland waar voor oudste genoeg te doen is. Jongste scharrelt wel rond.
zaterdag 5 mei 2018 om 21:01
Echte acceptatie ontvang je puur door jezelf te zijn. Niet door andermans kinderen te kopen. En als zij zich uiteindelijk toch niet erg prettig bij je voelen of je niet oprecht vinden val je alsnog door de mand. Het is gewoon gênant om als onbekende vrouw te slijmen bij een paar kinderen door de clown uit te hangen. Dat moet je niet eens willen voor jezelf.makreel schreef: ↑01-05-2018 14:58Het was maar een tip voor een eerste kennismaking, Hoezoos, en ik vind het jammer dat jij het zo negatief opvat (maar die opvatting is voor je eigen rekening). Ik slijm bij de kinderen van mijn partner want ik ben knettergek op die vent en wil graag dat zijn kinderen me accepteren. Mij, hun inmiddels-officieel-stiefmoeder zonder scrupules of geweten, die ze volpropt met hun lievelingseten (en dan moeten ze eens in de week hun vingers door de tralies steken, zodat ik kan checken of ze al dik genoeg zijn voor de oven).
Natuurlijk vertrouw ik op mijn charmante persoonlijkheid voor de lange termijn, maar voor het begin: Sparerib Express to the rescue! En op de lange termijn eten zelfs mensen met een charmante persoonlijkheid wel eens kleverige spareribs. Echt. En soms quinoa.
zondag 6 mei 2018 om 06:38
Dat is een bekende valkuil. Al iets “toezeggen” aan de deur, tussen neus en lippen zonder overleg met nieuwe partner. Wij doen grotere dingen per mail of app1Aapje schreef: ↑05-05-2018 20:52Bedtijden liggen hier wel op één lijn. Ze heeft dan ook gewoon wel echt haar slaap nodig.
Het beloningsbord was lastig omdat man het al had toegezegd bij ophalen en we toen nog niet helemaal wisten wat het inhield. En pas toen ik erover na ging denken vond ik het geen methode voor bij ons thuis. Ik denk wel dat er bij zoiets verschil zit tussen co-ouderschap of omgangsregeling.
Wij gaan naar luxe camping in Nederland waar voor oudste genoeg te doen is. Jongste scharrelt wel rond.
en overleggen dan zelf even onderling.
zondag 6 mei 2018 om 06:44
Eens. Het is m.i. ook heel normaal dat er bepaalde verschillen zijn. Iemand schreef dat overleg werd gevoerd over bijv scheentjes of gedrag aan tafel. Ieder huishouden is neem ik aan prima in staat om zelf de koers te bepalen hoe een kind aan tafel eet / zich gedraagt. Dat gaan wij echt niet “overleggen” met zijn moeder. Bovendien wat zou je daarover over moeten overleggen? Dingen als niet smakken etc zijn toch universeel? Bedtijd, hoeveel kan dat nu elkaar ontlopen?-Nienke- schreef: ↑05-05-2018 15:42Ook hier dus wel contact daarover, maar dat is meer om in gesprek te blijven, dan om echt zulke concrete zaken af te spreken. Bedtijden kiezen wij bijv. zelf (maar komen ongeveer overeen), schermtijd houden we beperkt (maar weten we dat ze daar bij moeder nog veel korter in gehouden worden). Dus hier geldt na al die jaren wel dat de regels in het ene en andere huis nu eenmaal (wat) verschillen.
zondag 6 mei 2018 om 08:33
Blijfpositief schreef: ↑05-05-2018 13:44Wat fijn dat ik nu op dit forum beland en meteen deze berichten zie. Ben nieuw hier. Zelf ben ik moeder van een zoon en mijn vriend heeft 2 dochters. We hebben een lat relatie van ongeveer 1,5 jaar. We merken dat we de laatste 1,5 maand tegen een aantal dingen aanlopen. Voornamelijk ik met zijn dochters. Hierbij ook een heel moeilijk contact met de ex partner van mijn vriend. Mijn ex en ik zijn heel goed met elkaar. En accepteren de nieuwe partner van elkaar en vinden het ook heel erg okay dat onze partners zich bemoeien met ons kind. Dit is bij mijn vriend veel lastiger, hij loopt zelf al op zijn tenen bij zijn ex. Laat staan dat ik iets doe. Ik merk nu dat het tussen ons in komt te staan. En wij samen niet de juiste modus te pakken hebben, hoe we het op moeten lossen. Ik lees heel graag mee, en hoop hier een hoop tips te lezen. En mij misschien ook gehoord voelen in hoe lastig ik dit vindt.
Ik herken wel wat van jouw verhaal.....waar precies lopen jullie tegen aan? Het is ook best moeilijk hoor om alles gladjes te laten verlopen.
Jouw vriend heeft een belangrijke rol in dit alles...staat hij achter jou, steunt hij jou of laat hij zich ringeloren door zijn ex?
zondag 6 mei 2018 om 10:26
@kataravrouw, weet je wat ik het meest lastige vind. Dat gevoel dat je soms helemaal terug bij af bent. Ik heb nu 2x een issue gehad waar ik mijn vriend heel erg partij koos voor zijn dochters. Waardoor het ding wat gebeurde heel erg veel groter wordt dan het is... naar mijn idee. Ik bemoei mij eigenlijk zo min mogelijk met die meiden, omdat hij dit continue terug krijgt van zijn ex... wat ik ook doe.
Qua ex, de relatie tussen mijn ex en haar is zo verstoord, dat is heel pijnlijk en scheef. Ik denk ook dat dit de komende jaren niet meer goed komt. Dit is eigenlijk een groot bijkomend probleem. Waarin ik voel dat ik hier ook al tijd het onderspit in zal delven. Uiteindelijk moet je altijd kiezen voor het welbevinden van je kind of kinderen.
Waar lopen jullie tegenaan?
Qua ex, de relatie tussen mijn ex en haar is zo verstoord, dat is heel pijnlijk en scheef. Ik denk ook dat dit de komende jaren niet meer goed komt. Dit is eigenlijk een groot bijkomend probleem. Waarin ik voel dat ik hier ook al tijd het onderspit in zal delven. Uiteindelijk moet je altijd kiezen voor het welbevinden van je kind of kinderen.
Waar lopen jullie tegenaan?
zondag 6 mei 2018 om 10:34
Wij hebben ook tweemaal een vakantie plek gezocht waar veel te doen was voor de oudsten en de jongste (n) hun rust en slaapjes konden doen. Maar beide keren niet zo'n succes. Moet ik zeggen dat de oudste toen echt middenin de 'ik ben puber dus alles is mega stom en ik ben boos en bijdehand om alles' fase zat. Maar dat gaat nu stukken beter. Mijn jongste stiefkind heeft nu die leeftijd maar die is relaxter van aard dus wie weet zou het nu meevallen.
Punt was ook dat je het zelf voor iedereen goed wil doen, oudsten voldoende aandacht en veel samen doen omdat ze dat graag wilden. Maar jongsten hun rust, slaapjes en ritme. Jongste is een half jaar en heeft daar echt behoefte aan. Wij voelden ons ook verscheurd destijds. Het niemand tekort willen doen en aan het eind van de vakantie denken, goh heb ik m'n partner ook gesproken. Denk dat dat in kern gezinnen deels ook zo gaat maar wellicht in samengestelde gezinnen meer. Deels omdat de vader de kinderen al minder ziet dan hij zou willen en het dus vooral goed wil hebben samen, en daardoor minder corrigeert dan handig is. Deels omdat ik als stiefmoeder soms ook dingen moest accepteren waar ik in een kerngezin niet voor gekozen zou hebben. Qua opvoeding.
Dat sluit wel een beetje aan denk ik ook bij regels. De kinderen hoeven bij de ex van mijn man nauwelijks in huis te helpen. Bij ons wel maar dat ging in het begin dat we daar van afweken met verzet gepaard. Nu gaat dat beter, we zijn er met zijn allen meer aan gewend. Mijn oudste van 4 helpt ook op eigen niveau mee, vind ik ook normaal. Maar we hanteren dus onze eigen regels in ons gezin. Dat gaat soms vlekkeloos en als ze de regels minder leuk vinden met verzet..'bij mama hoeft dat niet'. Nee maar hier wel..
Punt was ook dat je het zelf voor iedereen goed wil doen, oudsten voldoende aandacht en veel samen doen omdat ze dat graag wilden. Maar jongsten hun rust, slaapjes en ritme. Jongste is een half jaar en heeft daar echt behoefte aan. Wij voelden ons ook verscheurd destijds. Het niemand tekort willen doen en aan het eind van de vakantie denken, goh heb ik m'n partner ook gesproken. Denk dat dat in kern gezinnen deels ook zo gaat maar wellicht in samengestelde gezinnen meer. Deels omdat de vader de kinderen al minder ziet dan hij zou willen en het dus vooral goed wil hebben samen, en daardoor minder corrigeert dan handig is. Deels omdat ik als stiefmoeder soms ook dingen moest accepteren waar ik in een kerngezin niet voor gekozen zou hebben. Qua opvoeding.
Dat sluit wel een beetje aan denk ik ook bij regels. De kinderen hoeven bij de ex van mijn man nauwelijks in huis te helpen. Bij ons wel maar dat ging in het begin dat we daar van afweken met verzet gepaard. Nu gaat dat beter, we zijn er met zijn allen meer aan gewend. Mijn oudste van 4 helpt ook op eigen niveau mee, vind ik ook normaal. Maar we hanteren dus onze eigen regels in ons gezin. Dat gaat soms vlekkeloos en als ze de regels minder leuk vinden met verzet..'bij mama hoeft dat niet'. Nee maar hier wel..
zondag 6 mei 2018 om 10:58
zondag 6 mei 2018 om 12:45
Het gevoel dat je altijd het onderspit zal delven is als vergif voor je relatie. Praat hieover met je vriend. Willen jullie als stel slagen en een stabiele basis geven aan al jullie kinderen is het van cruciaal belang dat jullie 2 op 1 lijn zitten. Hij moet voor jou kiezen en aan jouw kant staan. Mijn partner heeft altijd aan mijn kant gestaan....we hebben samen 7 kinderen.....en allebei het beste met ze voor. Maar zelfs, ondanks het feit dat mijn partner altijd achter mij staat....heb ik nog altijd het gevoel dat er een derde in onze relatie zit. Zeker in het begin van onze relatie nam ex een zeer prominente plaats in. En ik liet het allemaal maa over me heen komen omwille van zijn kinderen. Maar dat hield ik geen jaren vol.Blijfpositief schreef: ↑06-05-2018 10:26@kataravrouw, weet je wat ik het meest lastige vind. Dat gevoel dat je soms helemaal terug bij af bent. Ik heb nu 2x een issue gehad waar ik mijn vriend heel erg partij koos voor zijn dochters. Waardoor het ding wat gebeurde heel erg veel groter wordt dan het is... naar mijn idee. Ik bemoei mij eigenlijk zo min mogelijk met die meiden, omdat hij dit continue terug krijgt van zijn ex... wat ik ook doe.
Qua ex, de relatie tussen mijn ex en haar is zo verstoord, dat is heel pijnlijk en scheef. Ik denk ook dat dit de komende jaren niet meer goed komt. Dit is eigenlijk een groot bijkomend probleem. Waarin ik voel dat ik hier ook al tijd het onderspit in zal delven. Uiteindelijk moet je altijd kiezen voor het welbevinden van je kind of kinderen.
Waar lopen jullie tegenaan?
Wat uitstapjes betreft...nu maken we ieder met onze eigen kinderen uitstapjes. Zijn kinderen zijn volop aan het puberen, mijn kinderen zijn jong volwassenen.
zondag 6 mei 2018 om 12:50
Toen wij pas een relatie hadden, gingen we met alle kinderen op vakantie. Campings en activiteiten uitgezocht zodat alle kinderen aan hun trekken kwamen. het was eigenlik heel gezellig. Kinderen kijken er nu met een fijn gevoel op terug. Helaas was het ex die de boel wat verpeste.....zij belde werkelijk elk uur met haar kinderen. En als haar dingen niet aanstond werd mijn partner daarop aan gesproken. Was heel lastig om daar mee om te gaan.
zondag 6 mei 2018 om 14:43
Hier zelf een zoon, man een dochter.. Prépubers. 8 jaar samen, sinds 3 jaar samenwonend. Zoon woont hier grotendeels, gaat om de week weekend naar z'n vader, diens vrouw en z'n (half)broertje. Dochter om het weekend hier.
Ik las ergens dat iemand dacht dat het makkelijker zou zijn met oudere kinderen, maar ik bemerk het omgekeerde. Kinderen eerste twee jaar niet in onze relatie betrokken en toen we gingen opbouwen waren de kinderen rond de 6, 7 jaar. Dit ging goed, samen hebben ze het heel leuk.. broer en zus, zeggen ze altijd zelf.
Maar nu is hier wat vaker spanning dan voorheen. Ex van man heb ik nog nooit gesproken, 1 keer gezien. Heeft op allerlei manieren inbreuk geprobeerd te plegen op ons gezin en dat is niet altijd makkelijk geweest. Maar gaandeweg hebben man en ik daarin een modus gevonden. Veel communiceren en ondergaan. Kinderen konden we er altijd buiten houden gezien hun leeftijd.
Voorheen ben ik mezelf daarin wel volledig verloren, puur in de hoop dat er ooit acceptatie zou komen. Alsin een fatsoenlijke omgang, ook omdat ik (en ook mijn man en de kinderen) een meer dan fatsoenlijke omgang hebben met mijn ex, zijn vrouw en hun kind.
Alle grenzen werden genegeerd door ex van man, maar dit gaf zoveel spanningen in huis dat er grenzen gesteld moesten worden. Dit hadden we veel eerder moeten doen. Maar voor dochter hebben we zo gehoopt dat het vanzelf goed zou komen. Zij betaalt de prijs, zit in een mega loyaliteitsconflict. Zij maakt inmiddels geen contact meer met mij, volledig op haar vader gericht. Ex richt haar woede vooral op mij, ik moet veel en mag niks.. om het zomaar te zeggen. Dochter krijgt dit thuis bij mama mee, heel naar voor haar. Gevolg is dat mijn naam niet genoemd wordt, niet omdat ze een hekel aan me heeft ( dat geloof ik niet) maar puur omdat ze die ruimte niet durft te nemen tov haar moeder. Contact maken met haar lijkt steeds moeilijker en voor nu laat ik het ook een beetje. Buiten de zorg om uiteraard.
Voel me soms onzichtbaar in m'n eigen huis, maar ik weet dat dit meisje beschadigd is en dat maakt dat ik blijf zoeken naar een modus om dit te ondergaan. Even ergens een bakkie drinken als het me aanvliegt, ofzo. Daarnaast ziet m'n man het ook en kunnen we er goed over praten.
Het is een heerlijk meisje.. maar soms is het hard werken. Aan de andere kant; niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn.
Ik las ergens dat iemand dacht dat het makkelijker zou zijn met oudere kinderen, maar ik bemerk het omgekeerde. Kinderen eerste twee jaar niet in onze relatie betrokken en toen we gingen opbouwen waren de kinderen rond de 6, 7 jaar. Dit ging goed, samen hebben ze het heel leuk.. broer en zus, zeggen ze altijd zelf.
Maar nu is hier wat vaker spanning dan voorheen. Ex van man heb ik nog nooit gesproken, 1 keer gezien. Heeft op allerlei manieren inbreuk geprobeerd te plegen op ons gezin en dat is niet altijd makkelijk geweest. Maar gaandeweg hebben man en ik daarin een modus gevonden. Veel communiceren en ondergaan. Kinderen konden we er altijd buiten houden gezien hun leeftijd.
Voorheen ben ik mezelf daarin wel volledig verloren, puur in de hoop dat er ooit acceptatie zou komen. Alsin een fatsoenlijke omgang, ook omdat ik (en ook mijn man en de kinderen) een meer dan fatsoenlijke omgang hebben met mijn ex, zijn vrouw en hun kind.
Alle grenzen werden genegeerd door ex van man, maar dit gaf zoveel spanningen in huis dat er grenzen gesteld moesten worden. Dit hadden we veel eerder moeten doen. Maar voor dochter hebben we zo gehoopt dat het vanzelf goed zou komen. Zij betaalt de prijs, zit in een mega loyaliteitsconflict. Zij maakt inmiddels geen contact meer met mij, volledig op haar vader gericht. Ex richt haar woede vooral op mij, ik moet veel en mag niks.. om het zomaar te zeggen. Dochter krijgt dit thuis bij mama mee, heel naar voor haar. Gevolg is dat mijn naam niet genoemd wordt, niet omdat ze een hekel aan me heeft ( dat geloof ik niet) maar puur omdat ze die ruimte niet durft te nemen tov haar moeder. Contact maken met haar lijkt steeds moeilijker en voor nu laat ik het ook een beetje. Buiten de zorg om uiteraard.
Voel me soms onzichtbaar in m'n eigen huis, maar ik weet dat dit meisje beschadigd is en dat maakt dat ik blijf zoeken naar een modus om dit te ondergaan. Even ergens een bakkie drinken als het me aanvliegt, ofzo. Daarnaast ziet m'n man het ook en kunnen we er goed over praten.
Het is een heerlijk meisje.. maar soms is het hard werken. Aan de andere kant; niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn.
Nou ja.. dat dus..
maandag 7 mei 2018 om 15:38
Vooral dat stukje over 'gewoon een gevoel, zonder reden' herken ik heel erg. En ik vind het voor mezelf enorm frustrerend!aankleefsjaan schreef: ↑01-05-2018 14:36Ze zit er constant bovenop en baby vindt het allemaal prachtig, ikzelf niet echt, zonder reden hoor, gewoon een gevoel.
Vriend en ik zijn 3 jaar samen waarvan we nu 5 maanden samen wonen. Hij heeft co-ouderschap over zijn dochter van 7. Ik heb zelf geen kinderen. Stiefje vindt het helemaal gezellig dat ik er ben maar ik merk bij mezelf dat ik er behoorlijk stress van krijg als zij er is. Wat is dat toch, vraag ik me zo vaak af. Ik moet mezelf er soms echt toe dwingen om anders te denken en niet in die stress-cyclus t blijven hangen. Hebben jullie dat ook gehad? En is dat normaal in de eerste periode dat je samengesteld samen woont? En gaat dit gevoel ooit over??? Aangezien we samen geen kinderen hebben, ben ik vaak geneigd om maar voor de makkelijkste weg te kiezen en te gaan latten...
maandag 7 mei 2018 om 15:55
Ik kan het me wel voorstellen hoor Roffamina. Helemaal omdat je zelf geen kinderen hebt. Toch ineens een mensje erbij in jullie huishouding, anders dan je vriend.
Zelf heb ik wel een kind, maar in het begin was het enorm wennen. Andere dynamiek in huis. Tot op zekere hoogte went het, althans zo ervaar ik. Met name in vakanties moeten we allemaal even wennen weer.
Wát precies geeft je stress? Situaties of algemeen?
Zelf heb ik wel een kind, maar in het begin was het enorm wennen. Andere dynamiek in huis. Tot op zekere hoogte went het, althans zo ervaar ik. Met name in vakanties moeten we allemaal even wennen weer.
Wát precies geeft je stress? Situaties of algemeen?
Nou ja.. dat dus..
maandag 7 mei 2018 om 16:01
Niet eens zo zeer situaties. Ik merk wel dat als stiefje zich verveeld en steeds aan m'n vriend gaat 'hangen' dat dat dan meer op m'n zenuwen werkt. Maar ik ervaar het stress-gevoel in z'n algemeenheid. Ik merk het gewoon aan m'n lijf dat het anders 'voelt' als we met z'n 3-en zijn in plaats van alleen vriend en ik. Is gewoon een niet-prettig gevoel... Heel vervelend want ik moet er niet aan denken dit nog 10/15 jaar zo te hebben... Dat lijkt me voor niemand fijn.
maandag 7 mei 2018 om 16:13
Ah.. dat gevoel herken ik. Dochter van man is enorm gericht op haar vader. Ze maakt de laatste paar maanden geen enkele verbinding met mij. Voorheen deed ik m'n best om die verbinding te behouden, maar voelde altijd wel dat ze een soort van afstand hield. Het is dat ik heel goed begrijp waar dit vandaan komt, anders had ik me daar geen raad mee geweten.
Voor nu laat ik het even, misschien ook wel een beetje de leeftijd..
Het is absoluut een rotgevoel.. Hier is dat gevoel gekomen en gegaan.. maar ook weer gekomen.. Soort van fases.
Voor nu laat ik het even, misschien ook wel een beetje de leeftijd..
Het is absoluut een rotgevoel.. Hier is dat gevoel gekomen en gegaan.. maar ook weer gekomen.. Soort van fases.
Nou ja.. dat dus..
