Is dit onbereikbare liefde?

Ik weet niet zeker of ik dit verhaal weer op moet rakelen, maar ik denk dat ik het nodig heb om weer even met beide benen op de grond gezet te worden. En waar kan dat nou beter dan op het vivaforum..

Ik ben zwaar, maar echt zwaar, verliefd op één van mijn beste vrienden. Al sinds de eerste keer dat ik hem zag (bijna twee jaar geleden). Sinds anderhalf jaar hebben we dagelijks appcontact, zagen we elkaar heel veel, en werd mijn gevoel alleen maar sterker. Dit heb ik ook met hem besproken, meerdere keren zelfs, en hij heeft ook wel eens getwijfeld over wat hij voelde. Zijn eindconclusie was toen dat ik echt zijn allerbeste vriendin ben, en dat hij bang is voor verandering als er iets tussen ons zou gebeuren. Dat hij me echt meer als een vriendin zag, en dat hij het risico niet wilde lopen. We hebben dan ook nooit gezoend oid.

We werkten eerst samen, dat is nu sinds een jaar niet meer zo, en aan het begin werd ons contact daardoor ook minder. We hebben zelfs een paar maanden helemaal geen contact gehad omdat we wat irritaties hadden. In januari kwamen we elkaar weer tegen, hebben we bijgepraat, en hij appte me daarna weer. Sindsdien is het alsof er nooit iets is gebeurd. Vooral de laatste maand is het heel intens. We appen de hele dag door, tot diep in de nacht. Ook als we beide vroeg op moeten staan. We werken beide in de horeca, hij meer overdag, ik meer 'savonds, en voor beide geldt dat het met het mooie weer niet zo druk is. Als hij niks te doen heeft kom ik bij hem aan de bar zitten, en als ik niks te doen heb doet hij dat bij mij. Er is duidelijk een enorme spanning. onze handen raken elkaar te vaak en te lang aan, zijn been zit te vaak onnodig tegen mijn been aan, etc. We giechelen alleen maar, we zitten de hele tijd met zijn tweeën te praten, ook als we in groepen zijn, en er worden veel te veel flirterige opmerkingen heen en weer gemaakt. Ook iedereen om ons heen ziet het en merkt het op.

Nu ik hem ineens weer zoveel zie en spreek zit hij veel te erg in mijn hoofd. Ik doe niks meer zonder aan hem te denken. Het irriteert me mateloos, want ergens weet ik dat ik hem nooit zou kunnen krijgen. En ergens anders, en dit slaat misschien nergens op, voelt het alsof ik hem al bijna heb. Ik bespreek bovenstaande niet met hem, althans, dat heb ik nog niet gedaan. Het laatste gesprek dat we gevoerd hebben over gevoelens voor elkaar was in oktober, en daar was hij vrij duidelijk: 'Als je niet zo'n goede vriendin was wist ik het wel, maar het is nu echt beter dat er niks gebeurt'. Ik ben bang voor eenzelfde reactie. En toch, ergens, voelt het alsof het nu anders is. Hij noemt me zijn beste vriendin, maar hij zou me nooit alleen uitnodigen om wat te gaan drinken. Ik heb ook al honderd keer gezegd dat ik zijn nieuwe huis wil bekijken (ik heb zelfs zijn halbe inrichting uitgezocht) maar hij nodigt me maar niet uit. Vriendinnen zeggen dat dat is omdat hij ook heus wel die spanning voelt, en bang is voor wat er komen gaat als we ook dat soort dingen gaan doen.

Ik weet het niet, en kan ook absoluut niet meer helder denken. Wat denken jullie? Wat raden jullie me aan?

Als eerst bedankt voor de reacties!

Ik heb het de laatste tijd ook niet heel netjes gespeeld. Ik heb een paar maanden geleden genoemd dat er geen gevoelens meer zijn vanaf mijn kant, en ik heb ook heel veel gepraat over andere jongens die de afgelopen maanden in mijn leven zijn geweest. Expres wel denk ik. Heel naar van mezelf en ik weet ook dat ik daar gewoon mijn mond over moet houden, maar ik probeer dan jaloezie aan te wakkeren oid. Ik ben hier mee gestopt toen het contact zo intens werd, en momenteel is er ook helemaal geen andere man in mijn leven omdat ik iedereen toch meteen vergelijk met hem.
Ik zie hem er wel voor aan om zo naïef te zijn om te geloven dat er echt geen gevoelens meer zijn. Al denk ik ook dat hij die spanningen moet voelen.

Ik denk dat jullie zeggen wat ik stiekem wel weet. Ik moet afstand nemen, de reden vertellen, en dan is het aan hem. Ik weet dat dit de beste tip is die er gegeven kan worden, maar ik vind het zó eng. Hij is, ook als vriend, zo'n groot deel van mijn dagelijkse leven. Moet ik niet teveel aan hangen, weet ik ook.

En nee, een vriendschap als deze is niet uit te houden. Ik weet dat het allemaal tijdelijk is. Als één van ons een relatie krijgt is het sowieso voorbij. We noemen elkaar wel vrienden, maar ik weet niet heel zeker of die vriendschap wel zo sterk is. Het is die spanning die het leuk houdt. Voor mij dan.

En, ik ben 23 en hij is 28.

Ja nouja, ik heb het even over mijn mannelijke vrienden dan, hij staat niet boven mijn vriendinnen hoor. Maar het is wel degene die ik bel als ik me kut voel, en ik word gebeld als hij iets meemaakt. Hij weet, op mijn gevoelens voor hem even na dan, alles van me, en andersom. Dus, ook al kennen we elkaar maar 1,5 jaar, we zijn wel redelijk close. We hebben veel dezelfde vrienden, dus ik zie hem niet alleen tijdens werk. Ik zie hem heel regelmatig. Hij houdt ook een housewarming binnenkort (even over dat ik er nog nooit thuis ben geweest, hij woont er net tien dagen, ik ben wel in zijn oude huis geweest), en daar kom ik ook gewoon. Het punt is dat er nooit sprake is van iets doen met zijn tweeën. Het zou niet eens in me opkomen om hem alleen te vragen, en ik denk dat dat andersom net zo is. Er is altijd wel iemand bij.
Hij kent mijn familie wel, wil altijd even weten hoe het met mijn ouders gaat, hij speelt wordfeud met mijn moeder, gamed op de playstation met mijn broertjes, etc. Dus voor de duidelijkheid: we kennen elkaar niet alleen werkgerelateerd.

Ik heb me echt al duizend keer voorgenomen om hem te zoenen. Vooral na wat drankjes weet ik ook dan ik het zou kunnen maken, en er zijn al zo ontzettend veel momenten geweest dat ik het had kunnen doen en dat hij me absoluut niet afgewezen had. Ik durfde het de hele tijd niet. Het is wel een soort van plan nog, nog voordat ik eerlijk tegen hem zeg wat ik wil of voel, of hem uitnodig voor een drankje/date. Is vast niet heel erg slim, maar ik wil het echt een keer doen. Als ik moed verzameld heb.

En over dat ie me niet geil vindt. Zou kunnen. Hij heeft twee keer dronken gevraagd of ik bij hem kwam slapen, omdat hij dichterbij dan ik woonde. Ik heb twee keer gezegd dat dat niet handig was. Omdat ik niet wil dat we alles verneuken in een dronken bui. Had ik misschien wel gewoon moeten doen. Maar dat ie dit deed was ook al ergens in september, en zie ik hem nu niet zo snel meer doen.

Niet zoveel gedoe met drank hoor :').

Ik vind wat we hebben super leuk ja. Maar het is ook verwarrend en frustrerend. Is een beetje hoe gevoelens werken denk ik. Wil het je wel allemaal gaan uitleggen, maar ik denk eigenlijk dat je wel snapt wat ik bedoel.