Geen idee wat te doen..

Hallo allemaal,

Ik ben hier nog niet bekend, maar na het lezen van een aantal topics heb ik de stoute schoenen aangetrokken om mijn verhaal te vertellen en om advies te vragen.
Alvast excuus voor het lange verhaal.

Ik ben 31 jaar en al 14 jaar samen met mijn vriend. Samen hebben wij één zoon. Sinds enkele weken ben ik zwanger van de tweede. Iets wat we beide graag wilde.
Pas geleden zijn wij verhuisd naar ons droomhuis en sindsdien lijk ik op eieren te moeten lopen.

In de ogen van mijn vriend lijk ik niks goed te doen. Ons huis is nooit netjes genoeg, ik heb nooit genoeg gedaan in en om het huis en help hem niet met het opknappen hiervan. Dit laatste ontken ik niet, want ik doe daar inderdaad weinig in. Wel met een reden, namelijk dat ik het waarschijnlijk toch niet goed doe. Geen goed excuus, ik weet het.

Ik werk 32 uur en daarnaast zorg ik voor onze zoon. Mijn vriend wilde dat ik meer thuis was, omdat ik vooral savonds werkte en hij overdag.
Prima, overlegd op het werk. Kreeg andere werkzaamheden ernaast zodat ik meer overdag kon gaan werken. Niet wat ik wilde, maar soms moet je dingen doen die je minder leuk vindt.
Voor mijn avonddienst kook ik altijd voor hem en onze zoon en houdt ik het huis (in mijn ogen) netjes.
Ik regel alles rondom onze zoon, opvang, voeding, kleding, snachts eruit etc.
Mijn vriend hoeft zich geen zorgen te maken over de boodschappen, was en financien etc.

Vandaag kwam hij er achter dat onze zoon vieze vingerafdrukken achter had gelaten op de muur bij de trap en op de babykamer.
Woest was hij en ging dan ook flink tekeer tegen mij in het bijzijn van onze zoon. Hij gaf aan dat ik niet genoeg deed in huis, het altijd een rommeltje is, hij alles moet doen qua opknappen. Hij gaf mij de laatste waarschuwing, want anders gaat er een bord in de tuin met 'te koop' erop.
Toen ik hem vroeg naar onze prille zwangerschap, of hij liever wilde dat ik het af zou breken (iets wat ik natuurlijk absoluut niet wil!!) zei hij: Je doet maar. Wat heeft mij hiermee gekwetst pff
In een eerdere ruzie, ongeveer tweede maanden geleden, zei hij dat we richting een broer zus relatie gingen. Dit gevoel heb ik absoluut niet.
Hij verdenkt mij van vreemd gaan, maar geloof me, ik ben zo trouw als een hond. Alleen is het best lastig om iets te bewijzen wat je niet doet.
Echter heeft hij mij tien jaar geleden wel bedrogen en heeft hij mij toen ook tijdelijk voor die andere vrouw verlaten.

Ik dacht dat we de ruzies van de afgelopen tijd uit hadden gepraat en dat het goed ging. Maar helaas lijken deze onderwerpen om een aantal maanden terug te komen en blijf ik dus elke keer op eieren lopen. Bij bijna alles wat ik doe vraag ik me af: doe ik het wel goed, wat gaat hij nu weer vinden om mij over aan te vallen, ben ik wel goed genoeg voor hem etc.

Ik heb echt geen idee meer wat ik kan doen en wat ik wil.
Ik ben nog altijd stapel gek op hem, maar ik heb het idee dat ik dat altijd moet bewijzen. Hij laat nooit emoties zien. Zo zou hij nooit zomaar zeggen dat hij van me houdt.
ik ben bang hem kwijt te raken, maar ik houdt het ook niet vol om op eieren te blijven lopen.
Praten leek altijd de oplossing, maar blijkbaar is ook dat niet goed genoeg..

Nogmaals excuus voor het lange verhaal en alvast bedankt voor adviezen.