Werk & Studie
alle pijlers
Werken met ADD
maandag 4 juni 2018 om 21:02
Ik weet sinds kort dat ik ADD heb. Wring me al m'n hele werkende leven in allerlei bochten om het werkbaar te houden, maar met een stempel erop kan ik iets gerichter zoeken. Laten we maar een positieve draai aan dit 'hokje' geven 
Het lijkt me fijn om ervaringen te delen.
Voor degenen die ook ADD hebben of iemand daarmee kennen: wat voor werk doen jullie en vooral ook hoe? Hoe houdt je het werkbaar en heb je veel/weinig last van de mensen (en hun meningen/gedragingen) om je heen?
Het lijkt me fijn om ervaringen te delen.
Voor degenen die ook ADD hebben of iemand daarmee kennen: wat voor werk doen jullie en vooral ook hoe? Hoe houdt je het werkbaar en heb je veel/weinig last van de mensen (en hun meningen/gedragingen) om je heen?
femke09 wijzigde dit bericht op 06-06-2018 08:25
0.31% gewijzigd
dinsdag 19 juni 2018 om 11:04
StefBros, en inderdaad, juist door mensen die al die kleine voorbeelden overdreven noemen, en 'iedereen herkent zich daar wel in', zorgen ervoor dat ik heel gauw denk: zie je wel, ik doe wel alsof ik anders ben, maar ik stel me gewoon aan.
En precies die houding heeft mij heel veel gekost. Met alle moeite je overal overheen zetten en schouders eronder, omdat 'iedereen' dat doet, dus waarom ik niet. Het is heel makkelijk om mij weer aan het twijfelen te krijgen. Ik hou toch al niet van hokjes en schijnwerpers, dus waarom vraag ik dan aandacht voor mezelf voor mijn 'aandoening'? Ik denk al tientallen jaren dat ik 'alleen maar' een stukje 'just do it' mentaliteit mis. Schop onder m'n kont, peper erin, niet zeuren, gáán.
Tja. Daarmee ben ik een paar jaar geleden compleet ingestort. En mijn uithoudingsvermogen om toch 'normaal' te blijven leven is onherroepelijk minder geworden. Dus eruit met de zelfverzonnen vluchtroutes en erin met een professional die (wellicht met dezelfde tips) tools aanreikt om op mijn manier door het leven te gaan. Wat uiteindelijk minder energie zal kosten. Waardoor ik uiteindelijk ook beter / vrolijker in het leven zal staan. Daar richt ik me op.
Al dat 'ik voel me anders', 'ik krijg nooit iets gedaan', 'het zit er in maar het komt er niet uit'. Al vanaf de basisschool af levert dat negatieve gedachten en (uiteindelijk) lichte depressies op. Die kun je onderdrukken met antidepressiva (wat ik sinds twee jaar ook doe), maar dat helpt maar een beetje, het onderdrukt een symptoom. Depressie is niet iets wat ik heb, het is bijvangst bij ADD. En dat valt op te lossen, door mezelf te accepteren met wie en wat ik ben.
Volle kracht vooruit. Ik ben aan het leren in mezelf te geloven, mezelf trouw te blijven. En als dat moet door soms aandacht te vragen voor ADD, dan moet dat maar. Ik laat de zon schijnen.
En precies die houding heeft mij heel veel gekost. Met alle moeite je overal overheen zetten en schouders eronder, omdat 'iedereen' dat doet, dus waarom ik niet. Het is heel makkelijk om mij weer aan het twijfelen te krijgen. Ik hou toch al niet van hokjes en schijnwerpers, dus waarom vraag ik dan aandacht voor mezelf voor mijn 'aandoening'? Ik denk al tientallen jaren dat ik 'alleen maar' een stukje 'just do it' mentaliteit mis. Schop onder m'n kont, peper erin, niet zeuren, gáán.
Tja. Daarmee ben ik een paar jaar geleden compleet ingestort. En mijn uithoudingsvermogen om toch 'normaal' te blijven leven is onherroepelijk minder geworden. Dus eruit met de zelfverzonnen vluchtroutes en erin met een professional die (wellicht met dezelfde tips) tools aanreikt om op mijn manier door het leven te gaan. Wat uiteindelijk minder energie zal kosten. Waardoor ik uiteindelijk ook beter / vrolijker in het leven zal staan. Daar richt ik me op.
Al dat 'ik voel me anders', 'ik krijg nooit iets gedaan', 'het zit er in maar het komt er niet uit'. Al vanaf de basisschool af levert dat negatieve gedachten en (uiteindelijk) lichte depressies op. Die kun je onderdrukken met antidepressiva (wat ik sinds twee jaar ook doe), maar dat helpt maar een beetje, het onderdrukt een symptoom. Depressie is niet iets wat ik heb, het is bijvangst bij ADD. En dat valt op te lossen, door mezelf te accepteren met wie en wat ik ben.
Volle kracht vooruit. Ik ben aan het leren in mezelf te geloven, mezelf trouw te blijven. En als dat moet door soms aandacht te vragen voor ADD, dan moet dat maar. Ik laat de zon schijnen.
dinsdag 19 juni 2018 om 11:38
Hier heeft man ADD en ikzelf ADHD. Een hele gezellig combinatie !
Mijn man is zelfstandig ondernemer en hij liep compleet vast in administratie (op tijd factureren, optijd betalen, aanmaningen etc). Maar ook in het inplannen van zijn werkzaamheden en dan met name het zich houden aan die planning. Hij heeft het tijdsbesef van een kwartje en heeft geen idee als hij weer veel te lang bij een klant is. Denkt altijd dat iets nog wel snel even kan maar heeft niet door dat het veel meer tijd kost dan dat hij inschatte. Is daardoor structureel te laat, mensen moeten veel en vaak wachten op hem. Daarnaast heeft hij extreem veel moeite met focussen, is irritant snel afgeleid en verzand van het ene in het andere... Wat daarnaast vervelend is : hij heeft hierdoor continue het gevoel te falen en voelt zich dus opgejaagd en onzeker. Ook vind hij het inmiddels bijvoorbeeld eng om onverwachte telefoontjes aan te nemen van klanten want wie weet heeft hij niet meteen een antwoord op de vraag omdat hij niet alles op een rijtje heeft?
Het is echt een complex probleem wat echt echt echt niet onderschat zou moeten worden.
Wat hem helpt is het slikken van LTO3 (want hij wil absoluut geen "troep" slikken). Daarnaast heeft hij via de GGZ (PsyQ) een individueel en groeps traject gevolgd. Hierin heeft hij veel tools en inzicht gekregen.
Sterkte TO!
!Mijn man is zelfstandig ondernemer en hij liep compleet vast in administratie (op tijd factureren, optijd betalen, aanmaningen etc). Maar ook in het inplannen van zijn werkzaamheden en dan met name het zich houden aan die planning. Hij heeft het tijdsbesef van een kwartje en heeft geen idee als hij weer veel te lang bij een klant is. Denkt altijd dat iets nog wel snel even kan maar heeft niet door dat het veel meer tijd kost dan dat hij inschatte. Is daardoor structureel te laat, mensen moeten veel en vaak wachten op hem. Daarnaast heeft hij extreem veel moeite met focussen, is irritant snel afgeleid en verzand van het ene in het andere... Wat daarnaast vervelend is : hij heeft hierdoor continue het gevoel te falen en voelt zich dus opgejaagd en onzeker. Ook vind hij het inmiddels bijvoorbeeld eng om onverwachte telefoontjes aan te nemen van klanten want wie weet heeft hij niet meteen een antwoord op de vraag omdat hij niet alles op een rijtje heeft?
Het is echt een complex probleem wat echt echt echt niet onderschat zou moeten worden.
Wat hem helpt is het slikken van LTO3 (want hij wil absoluut geen "troep" slikken). Daarnaast heeft hij via de GGZ (PsyQ) een individueel en groeps traject gevolgd. Hierin heeft hij veel tools en inzicht gekregen.
Sterkte TO!
dinsdag 19 juni 2018 om 11:42
Overigens hebben wij allebei wel last van het oordeel van anderen. Inmiddels hebben we wat meer geaccepteerd dat dit is hoe wij zijn, dat wij ons leven op een bepaalde manier inrichten, al dan niet bewust of onbewust.
Vaak krijgen we commentaar op de rommel in huis, de mate van ongeorganiseerd zijn, het altijd alles vergeten en kwijt zijn. Mensen komen dan met oplossingen waaruit blijkt dat ze het probleem onderschatten. Was het maar zo simpel! Wij hebben dan wel de pech dat we elkaar versterken en dat we niet een partner naast ons hebben staan die tegenwicht kan bieden in de chaos en hectiek. Het vergt veeeeeeeel van ons om het allemaal goed te laten lopen. En naarmate het mensen duidelijker wordt wat de diagnose inhoudt, ontstaat er ook wel langzaam aan wat meer begrip. Maar nog steeds heb ik het idee dat veel mensen denken dat we onszelf maar even een schop onder de billen moeten geven en we ons niet aan moeten stellen. Dat we maar wat strenger en gedisciplineerder moeten zijn.. Soms heel vervelend. Maar hun mening bepaald mijn gevoel of eigenwaarde niet meer.
Vaak krijgen we commentaar op de rommel in huis, de mate van ongeorganiseerd zijn, het altijd alles vergeten en kwijt zijn. Mensen komen dan met oplossingen waaruit blijkt dat ze het probleem onderschatten. Was het maar zo simpel! Wij hebben dan wel de pech dat we elkaar versterken en dat we niet een partner naast ons hebben staan die tegenwicht kan bieden in de chaos en hectiek. Het vergt veeeeeeeel van ons om het allemaal goed te laten lopen. En naarmate het mensen duidelijker wordt wat de diagnose inhoudt, ontstaat er ook wel langzaam aan wat meer begrip. Maar nog steeds heb ik het idee dat veel mensen denken dat we onszelf maar even een schop onder de billen moeten geven en we ons niet aan moeten stellen. Dat we maar wat strenger en gedisciplineerder moeten zijn.. Soms heel vervelend. Maar hun mening bepaald mijn gevoel of eigenwaarde niet meer.
dinsdag 19 juni 2018 om 13:47
Overigens wil dat niet zeggen dat ik geen problemen heb, maar in mijn werk probeer in vooral dingen te doen waarbij ik gebruik kan makem van de pluspunten, dus doe ik werk met veel afwisseling en waarbij ik voor een deel ook op mijn tenen moet lopen. Dan functioneer ik namelijk het beste.Fhemke schreef: ↑19-06-2018 10:56Alsof ik het zelf had kunnen typen! Ik benadruk ook graag de positieve kanten van AD(H)D en het snel kunnen (om)schakelen is er zeker een. Ik werk in het onderwijs en kan heel gemakkelijk een planning omgooien of ter plekke iets verzinnen (leuke lesintro, verhaal, oplossing voor een probleem, extra oefening/spel). Wanneer de dagen altijd hetzelfde zouden zijn, kom ik juist tot niks. Er moet wel een bepaalde routine zijn omdat ik anders het overzicht niet meer heb, maar over het algemeen kan ik hier ook prima van afwijken.
Ook herken ik mezelf in je stukje over het thuiswerken. Toen ik nog studeerde, kon ik veel beter leren of werken op school. Ook nu doe ik veel meer wanneer ik na schooltijd gewoon nog even aan het werk ga (ik werk dan heel mijn lijstje af). Ik hoef het niet mee naar huis te nemen want dan komt er gewoon niks van en ga ik, net als jij, andere dingen doen.
Nu moet ik ook zeggen dat ik blij ben dat ik fulltime werk, als ik parttime zou werken zou ik denk ik meer problemen hebben. Huishouden doe ik op vaste momenten, maar met heel veel dingen heb ik de instelling: als het vandaag niet af is, dan morgen maar.
Valhalla! Where the brave may live Forever!
dinsdag 19 juni 2018 om 15:49
Dan heb ik kennelijk toch wel ADD.laduchesse schreef: ↑18-06-2018 23:04StefBros, wat jij zegt dat is nou net het lastige. Iedereen vergeet wel eens wat, maar als je echt add hebt is het dat zo vaak dat het niet leuk meer is, dat is het verschil. Echt niet leuk meer. Je moet echt de hele dag op je tenen lopen om voor elkaar te krijgen wat voor een ander simpel is. Daarom wordt het meestal ontdekt door een burnout.
Ik heb sinds kort een coach. Die helpt mij prioriteiten stellen en bij mijn plan blijven. Anders maak ik niets af. Ik ben gelukkig vrij intelligent en werk als softwae developer. In dat beroep lopen er meer rond(adhders). Het is echter wel een voortdurende struggle bij te blijven, Mijn strategie is alleen doen wat ik leuk vind. Ik heb geprobeerd braaf te doen wat moest maar dat kost teveel moeite want saai, daardoor wordt ik wel als een lui en onhandelbaar kreng gezien. Wanneer een vergadering saai is ben ik in laalaa land. Ik heb me er maar bij neergelegd dat sommige mensen dat vinden, ik ga mezelf geen burnout meer op de hals halen. Ik ben voorzichtig met ritalin. Het put me uit, maar ik heb het ook nodig.
Want ik herken me totaal in je verhaal.
Maar ik twijfel toch.
Wat mij heeft geholpen is kappen met álles willen en verwachten van mezelf en wat de maatschappij verwacht.
Ik kan niet alle ballen omhoog houden. Werken, er goed uit zien, goed eten, sporten, sociaal contact, gezond seksleven, vrijwilligerswerk, hobby's, mijn mail controleren op rekeningen omdat post is afgeschaft, denken over mijn politieke voorkeur, donor zijn, kindermisbruik in Thailand, en allerhande zooi die naar me toegegooid wordt via beeldschermen of via via waar ik allemaal mee bezig zou moeten zijn. etc.
Ik twijfel of dat ADD is of een maatschappij waar we onbewust stééds meer vragen van mensen en het gros het gewoon niet lukt om zoveel ballen omhoog te houden omdat de mens daar niet voor is gemaakt.
Wat mij hielp, of ik nu ADD heb of niet, en voor een ieder wijs is; kappen met leven naar hoe anderen het van je verwachten. De zooi die je dat laat denken ook verwijderen uit je leven.
Mijn vroegere zelf zou me nu uitlachen; huisvrouw zijn. Want huisvrouwen zijn uiteraard onderdrukte vrouwen zonder keus en als vrouw is het je taak om aan de wereld te laten zien dat vrouwen óók gewoon dingen kunnen die mannen kunnen. Ik ben blij dat ik van deze druk af ben en nu kan bezig zijn met zaken die me plezier geven; tuinieren en koken. Ik náái zelfs. Als een oude muts (zou mijn vroegere ik zeggen).
Als je daar van af raakt en een carrière je ding is, is dat uiteraard ook oké. Maar probeer niet continu alle ballen hoog te houden.
Sommige ballen kun je best wat dagen laten liggen. Of voor altijd. En elk moment weer oppakken als je daar blij van wordt.
Mogelijk is het zo dat je met ADD iemand bent die van nature wat minder ballen omhoog kan houden dan een ander. Maar dan geld dit advies des te meer. Het leven moet leuk zijn voor jou, het is jouw leven, niet voor een ander.
Bros before hoes
dinsdag 19 juni 2018 om 23:25
Ik kom hier ook graag meeschrijven. Ik werk momenteel niet. Eerder heb ik wel gewerkt, maar ik loop steeds vast in planning- en uitvoerproblemen. Daarvan heb ik ook last gehad tijdens mijn studie waardoor ik er een stuk langer over heb gedaan. Dat soort dingen en het feit dat ik nu alweer een tijd niet werk, maakt me angstig om weer te beginnen. Je moet je dan bewijzen en ik ben dan vaak bang om door de mand te vallen. Bij mijn laatste baan heb ik een burn-out gehad, omdat ik het zo hard probeerde maar niet meer bij kon benen. Voor mijn gevoel loop ik altijd achter de feiten aan.
Qua intellect is er niets mis met mij, mensen die me niet goed kennen denken vaak door hoe ik spreek en wat ik vertel dat ik vast heel succesvol ben, sooo not true!
Maar wat heeft jullie geholpen? En hoe zijn jullie uiteindelijk tot een diagnose gekomen?
Thuiswerken kan ik niet. Als er niemand op me let dan ga ik heel erg zwabberen en komt er (haast) niets uit mijn handen. Ook het huishouden is een hele klus voor me, vooral met kids.
Qua intellect is er niets mis met mij, mensen die me niet goed kennen denken vaak door hoe ik spreek en wat ik vertel dat ik vast heel succesvol ben, sooo not true!
Maar wat heeft jullie geholpen? En hoe zijn jullie uiteindelijk tot een diagnose gekomen?
Thuiswerken kan ik niet. Als er niemand op me let dan ga ik heel erg zwabberen en komt er (haast) niets uit mijn handen. Ook het huishouden is een hele klus voor me, vooral met kids.
Doei Pippi Langkous!
woensdag 20 juni 2018 om 13:21
Ronja, juist wat je zegt 'mensen die me niet goed kennen...' is een stukje van mijn oplossing. Ik ben (meer dan) slim genoeg maar het komt volgens school / leidinggevenden 'er niet altijd uit'. Op één of andere manier krijg ik er genoeg krediet mee om bijvoorbeeld mijn baan te houden. Al werd mijn vorige werkgever me na acht jaar zat, omdat die potentie er uiteindelijk niet uit kwam.
Ik heb geluk met mijn huidige werkgever, die geeft me ruimte om mijn werk te doen en rekent me niet af op slordigheidfouten maar helpt eerder mee aan de oplossing. Toch viel ik ook hier (na zes jaar) steeds meer ergenis over missen deadlines, domme fouten. Naast de intelligente input die hij óók van me krijgt. Hoelang blijft dat laatste voor hem belangrijker dan het eerste? Voor mij reden om op zoek te gaan naar betere handvatten om met mezelf om te gaan. Ik weet wat ik moet verbeteren, ik wil graag weten hoe.
Ik heb me over een grote drempel heen gezet en ben naar de huisarts gegaan voor een doorverwijzing. De huisarts moet namelijk doorverwijzen naar een psycholoog en via dat traject kun je (middels een psychiater) een diagnose krijgen. Eerlijk vertelt waar ik tegenaan loop, dat dit al vanaf mijn jeugd speelt, desgevraagd toegegeven dat ik zelf al iets had bedacht, namelijk ADD en aangegeven hoe mijn vader, vriendinnen van vroeger er op reageerden. Mijn vader herkende zichzelf erg in ADD (het is erfelijk). Huisarts heeft toen moeite gedaan een psycholoog te vinden die onder de verzekering valt en gespecialiseerd is in volwassenen met ADD. Super, een uitkomst die ik niet had verwacht.
Ik heb geluk met mijn huidige werkgever, die geeft me ruimte om mijn werk te doen en rekent me niet af op slordigheidfouten maar helpt eerder mee aan de oplossing. Toch viel ik ook hier (na zes jaar) steeds meer ergenis over missen deadlines, domme fouten. Naast de intelligente input die hij óók van me krijgt. Hoelang blijft dat laatste voor hem belangrijker dan het eerste? Voor mij reden om op zoek te gaan naar betere handvatten om met mezelf om te gaan. Ik weet wat ik moet verbeteren, ik wil graag weten hoe.
Ik heb me over een grote drempel heen gezet en ben naar de huisarts gegaan voor een doorverwijzing. De huisarts moet namelijk doorverwijzen naar een psycholoog en via dat traject kun je (middels een psychiater) een diagnose krijgen. Eerlijk vertelt waar ik tegenaan loop, dat dit al vanaf mijn jeugd speelt, desgevraagd toegegeven dat ik zelf al iets had bedacht, namelijk ADD en aangegeven hoe mijn vader, vriendinnen van vroeger er op reageerden. Mijn vader herkende zichzelf erg in ADD (het is erfelijk). Huisarts heeft toen moeite gedaan een psycholoog te vinden die onder de verzekering valt en gespecialiseerd is in volwassenen met ADD. Super, een uitkomst die ik niet had verwacht.
woensdag 20 juni 2018 om 13:46
Ik kom ook maar meeschrijven, denk ik. Hoewel ik meteen ga twijfelen of dat wel lukt haha. Heb al vaker meegemaakt dat ik enthousiast post, en vervolgens even niet meeschrijf omdat ik er niet aan denk/niet weet wat te zeggen/even niet met onderwerp bezig ben, en dan denk 'kan ik wel weer binnen komen vallen in dat topic?' Maar daarin ben ik hier vast niet de enige 
Volgende week heb ik een diagnosedag bij het ad(h)d-centrum om te kijken of ik inderdaad add heb. Het hyperactieve heb ik niet, maar wel behoorlijk wat kenmerken waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop. Op zo'n schaal dat je (ik) er normaal niet mee naar de huisarts gaat of zo, maar toen ik toch al in hulpverlenersland liep voor een depressie, nadat ik al heel veel herkende bij waar een vriendin met add tegenaan liep, toch maar een balletje opgegooid. Daar vonden ze voldoende gronden om me verder door te verwijzen. En ja, als ik terug kijk verwacht ik eigenlijk niet dat eruit gaat komen dat ik geen ADD heb. Ik ben achteraf echt door een lerares door de opdrachten op de havo heen gesleept waarvoor gepland moest worden, omdat ik dat gewoon niet kon. Of het plannen wel, maar het uitvoeren niet. Opleidingen heb ik ook niet afgemaakt, ik haalde op een gegeven moment mijn propedeuse met hakken over de sloot nadat weer iemand me hielp wat te plannen (echt, ik moest nog 1 supersimpel vak, maar kwam zelfstandig niet over het plannen van wat ik moest doen heen
). Afgelopen winter kwam ik met een burn-out thuis te zitten, nadat ik op m'n tandvlees liep met omgevingsfactoren. Dus ik hoop dat ik in ieder geval wat liever voor mezelf kan zijn met een diagnose: ik heb echt wat, waar ik praktisch rekening mee kan houden. Zeg maar.
Volgende week heb ik een diagnosedag bij het ad(h)d-centrum om te kijken of ik inderdaad add heb. Het hyperactieve heb ik niet, maar wel behoorlijk wat kenmerken waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop. Op zo'n schaal dat je (ik) er normaal niet mee naar de huisarts gaat of zo, maar toen ik toch al in hulpverlenersland liep voor een depressie, nadat ik al heel veel herkende bij waar een vriendin met add tegenaan liep, toch maar een balletje opgegooid. Daar vonden ze voldoende gronden om me verder door te verwijzen. En ja, als ik terug kijk verwacht ik eigenlijk niet dat eruit gaat komen dat ik geen ADD heb. Ik ben achteraf echt door een lerares door de opdrachten op de havo heen gesleept waarvoor gepland moest worden, omdat ik dat gewoon niet kon. Of het plannen wel, maar het uitvoeren niet. Opleidingen heb ik ook niet afgemaakt, ik haalde op een gegeven moment mijn propedeuse met hakken over de sloot nadat weer iemand me hielp wat te plannen (echt, ik moest nog 1 supersimpel vak, maar kwam zelfstandig niet over het plannen van wat ik moest doen heen
). Afgelopen winter kwam ik met een burn-out thuis te zitten, nadat ik op m'n tandvlees liep met omgevingsfactoren. Dus ik hoop dat ik in ieder geval wat liever voor mezelf kan zijn met een diagnose: ik heb echt wat, waar ik praktisch rekening mee kan houden. Zeg maar.
woensdag 20 juni 2018 om 16:47
Welkom! Heel herkenbaar wat je schrijft in het tweede deel.schattigmeisje schreef: ↑20-06-2018 13:46Ik kom ook maar meeschrijven, denk ik. Hoewel ik meteen ga twijfelen of dat wel lukt haha. Heb al vaker meegemaakt dat ik enthousiast post, en vervolgens even niet meeschrijf omdat ik er niet aan denk/niet weet wat te zeggen/even niet met onderwerp bezig ben, en dan denk 'kan ik wel weer binnen komen vallen in dat topic?' Maar daarin ben ik hier vast niet de enige
Volgende week heb ik een diagnosedag bij het ad(h)d-centrum om te kijken of ik inderdaad add heb. Het hyperactieve heb ik niet, maar wel behoorlijk wat kenmerken waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop. Op zo'n schaal dat je (ik) er normaal niet mee naar de huisarts gaat of zo, maar toen ik toch al in hulpverlenersland liep voor een depressie, nadat ik al heel veel herkende bij waar een vriendin met add tegenaan liep, toch maar een balletje opgegooid. Daar vonden ze voldoende gronden om me verder door te verwijzen. En ja, als ik terug kijk verwacht ik eigenlijk niet dat eruit gaat komen dat ik geen ADD heb. Ik ben achteraf echt door een lerares door de opdrachten op de havo heen gesleept waarvoor gepland moest worden, omdat ik dat gewoon niet kon. Of het plannen wel, maar het uitvoeren niet. Opleidingen heb ik ook niet afgemaakt, ik haalde op een gegeven moment mijn propedeuse met hakken over de sloot nadat weer iemand me hielp wat te plannen (echt, ik moest nog 1 supersimpel vak, maar kwam zelfstandig niet over het plannen van wat ik moest doen heen
Om je eerste alinea moest ik lachen, inderdaad, dat kan weleens een probleem worden in dit topic
maar je bent op elk moment welkom om weer binnen te vallen.Hoe gaat het met je burnout, ben je daar al wat van opgekrabbeld?
woensdag 20 juni 2018 om 19:43
Hahah schattigmeisje, ik heb ook altijd dat ik ergens weer een topic kom binnenvallen! Je bent dus niet de enige .
Dat op je tandvlees lopen herken ik ook wel. Je wil eigenlijk alles doen maar komt tot niks en dan inderdaad verschillende omgevingsfactoren die allemaal meespelen. Ik nam altijd alles in me op en dacht de hele dag alleen maar over al die dingen na, ontzettend vermoeiend! Goed dat je de stap hebt gezet om naar een centrum te gaan. Dit heeft mij ontzettend veel geholpen en ook nu nog heb ik eens in de zoveel tijd gesprekken/begeleiding. Medicatie heeft bij mij ook een duidelijk positief effect maar dit is niet bij iedereen zo. Ik merk nu na een tijd begeleiding en medicatie dat ik mezelf niet meer in de weg zit, maar juist weet welke kwaliteiten ik wanneer kan gebruiken. Succes!
. Dat op je tandvlees lopen herken ik ook wel. Je wil eigenlijk alles doen maar komt tot niks en dan inderdaad verschillende omgevingsfactoren die allemaal meespelen. Ik nam altijd alles in me op en dacht de hele dag alleen maar over al die dingen na, ontzettend vermoeiend! Goed dat je de stap hebt gezet om naar een centrum te gaan. Dit heeft mij ontzettend veel geholpen en ook nu nog heb ik eens in de zoveel tijd gesprekken/begeleiding. Medicatie heeft bij mij ook een duidelijk positief effect maar dit is niet bij iedereen zo. Ik merk nu na een tijd begeleiding en medicatie dat ik mezelf niet meer in de weg zit, maar juist weet welke kwaliteiten ik wanneer kan gebruiken. Succes!
woensdag 20 juni 2018 om 21:00
Ik denk dat het belangrijkste is dat je medicijnen niet als een wondermiddel ziet, maar als een hulpmiddel. Voordat ik mijn diagnose kreeg had ik al verschillende keren therapie gehad om zo om te leren gaan met bepaalde dingen die nu dus kenmerken van ADD/ADHD blijken te zijn. Door de medicijnen was ik dus beter in staat om deze handvaten toe te passen en ik denk dat dit de voornaamste reden is dat ik functioneer zoals ik functioneer.Fhemke schreef: ↑20-06-2018 19:43Hahah schattigmeisje, ik heb ook altijd dat ik ergens weer een topic kom binnenvallen! Je bent dus niet de enige
Dat op je tandvlees lopen herken ik ook wel. Je wil eigenlijk alles doen maar komt tot niks en dan inderdaad verschillende omgevingsfactoren die allemaal meespelen. Ik nam altijd alles in me op en dacht de hele dag alleen maar over al die dingen na, ontzettend vermoeiend! Goed dat je de stap hebt gezet om naar een centrum te gaan. Dit heeft mij ontzettend veel geholpen en ook nu nog heb ik eens in de zoveel tijd gesprekken/begeleiding. Medicatie heeft bij mij ook een duidelijk positief effect maar dit is niet bij iedereen zo. Ik merk nu na een tijd begeleiding en medicatie dat ik mezelf niet meer in de weg zit, maar juist weet welke kwaliteiten ik wanneer kan gebruiken. Succes!
Valhalla! Where the brave may live Forever!
woensdag 20 juni 2018 om 23:10
schattigmeisje schreef: ↑20-06-2018 13:46
Ik ben achteraf echt door een lerares door de opdrachten op de havo heen gesleept waarvoor gepland moest worden, omdat ik dat gewoon niet kon. Of het plannen wel, maar het uitvoeren niet. Opleidingen heb ik ook niet afgemaakt, ik haalde op een gegeven moment mijn propedeuse met hakken over de sloot nadat weer iemand me hielp wat te plannen (echt, ik moest nog 1 supersimpel vak, maar kwam zelfstandig niet over het plannen van wat ik moest doen heen
Dit herken ik zooooo enorm!!! Hebben jullie dan ook zo’n gevoel van falen, schaamte en mislukken?
Dat vind ik nl heel moeilijk, de verwachtingen waren altijd hooggespannen en die kwamen nooit uit. In order geval niet zoals men vooraf dacht (duh, ik zeg twee keer hetzelfde, maar goed)
Fhemke, maar hoe bedoel je dat dat de oplossing juist ligt bij de mensen die me niet kennen? Dat begrijp ik niet echt. Bij die mensen denk ik altijd: ‘ ik kan alleen maar tegenvallen’
Van beoordelingen word ik ook vreselijk zenuwachtig.
Doei Pippi Langkous!
woensdag 20 juni 2018 om 23:10
ronja_de_roversdochter schreef: ↑20-06-2018 23:10Dit herken ik zooooo enorm!!! Hebben jullie dan ook zo’n gevoel van falen, schaamte en mislukken?
Dat vind ik nl heel moeilijk, de verwachtingen waren altijd hooggespannen en die kwamen nooit uit. In order geval niet zoals men vooraf dacht (duh, ik zeg twee keer hetzelfde, maar goed)
Femke09, maar hoe bedoel je dat dat de oplossing juist ligt bij de mensen die me niet kennen? Dat begrijp ik niet echt. Bij die mensen denk ik altijd: ‘ ik kan alleen maar tegenvallen’
Van beoordelingen word ik ook vreselijk zenuwachtig.
Doei Pippi Langkous!
donderdag 21 juni 2018 om 09:16
Helemaal mee eens! Dit is bij mij ook het geval. Ik heb, voordat ik de uiteindelijke diagnose kreeg, vaak (ook als kind) gesprekken gehad met verschillende psychologen en daarnaast verschillende therapieën gevolgd. Ik kwam steeds maar niet verder en werd zo ontzettend moe van mezelf omdat ik bepaalde zaken maar niet voor elkaar kreeg. De begeleiding van nu in combinatie met die medicatie zorgt er bij mij voor dat ik nu eindelijk wel eens stappen maak. Toch verschilt dit inderdaad heel erg per persoon en medicatie is niet altijd bij iedereen een passend hulpmiddel. Het kan zo maar zijn dat dit over een aantal jaar voor mij ook niet meer werkt. Ik ben in ieder geval blij dat ik nu het gevoel heb vooruit te kunnen en hoe het later is... dat zien we dan wel weer!V1k1ng schreef: ↑20-06-2018 21:00Ik denk dat het belangrijkste is dat je medicijnen niet als een wondermiddel ziet, maar als een hulpmiddel. Voordat ik mijn diagnose kreeg had ik al verschillende keren therapie gehad om zo om te leren gaan met bepaalde dingen die nu dus kenmerken van ADD/ADHD blijken te zijn. Door de medicijnen was ik dus beter in staat om deze handvaten toe te passen en ik denk dat dit de voornaamste reden is dat ik functioneer zoals ik functioneer.
donderdag 21 juni 2018 om 09:27
Precies dit!!ronja_de_roversdochter schreef: ↑20-06-2018 23:10Dit herken ik zooooo enorm!!! Hebben jullie dan ook zo’n gevoel van falen, schaamte en mislukken?
Dat vind ik nl heel moeilijk, de verwachtingen waren altijd hooggespannen en die kwamen nooit uit. In order geval niet zoals men vooraf dacht (duh, ik zeg twee keer hetzelfde, maar goed)
donderdag 21 juni 2018 om 09:28
En dit is ook zo herkenbaarFhemke schreef: ↑21-06-2018 09:16Helemaal mee eens! Dit is bij mij ook het geval. Ik heb, voordat ik de uiteindelijke diagnose kreeg, vaak (ook als kind) gesprekken gehad met verschillende psychologen en daarnaast verschillende therapieën gevolgd. Ik kwam steeds maar niet verder en werd zo ontzettend moe van mezelf omdat ik bepaalde zaken maar niet voor elkaar kreeg. De begeleiding van nu in combinatie met die medicatie zorgt er bij mij voor dat ik nu eindelijk wel eens stappen maak. Toch verschilt dit inderdaad heel erg per persoon en medicatie is niet altijd bij iedereen een passend hulpmiddel. Het kan zo maar zijn dat dit over een aantal jaar voor mij ook niet meer werkt. Ik ben in ieder geval blij dat ik nu het gevoel heb vooruit te kunnen en hoe het later is... dat zien we dan wel weer!
donderdag 21 juni 2018 om 09:30
Op medicatie zit ik niet direct te wachten, ik heb er een grondige hekel aan en slik bovendien sinds twee jaar antidepressiva, dus dan is het sowieso al een lastige combi. Medicatie afstemmen, daar heb je toch een psychiater voor nodig ipv een psycholoog? Weet één van jullie dat?
Ik heb zo een pre-intakegesprek bij een nieuwe psychologenpraktijk, ik ben benieuwd of die me verder op weg kunnen helpen
Ik heb zo een pre-intakegesprek bij een nieuwe psychologenpraktijk, ik ben benieuwd of die me verder op weg kunnen helpen
donderdag 21 juni 2018 om 10:00
Ik kom ook graag meeschrijven! Net als velen hier zal ook ik waarschijnlijk het topic vergeten en binnenkort opeens weer verschijnen; fijn dat we samen zijn! 
Vorige maand heb ik gehoord dat ik ADHD heb, na al een aantal maanden thuis te zitten door een burn-out en depressie. Dit helaas pas in mijn begin twintigerjaren, eerder wist ik dit niet en dacht ik dat ik niet hard genoeg werkte en leerde op school en simpelweg lui en dom was. Vanaf het gymnasium afgezakt naar het VMBO en ook daar kon ik niet goed leren. Uiteindelijk heb ik succesvol twee MBO studies afgerond, maar toch heb ik een groot gevoel van ongenoegen, schaamte en mislukking. Alsof ik maar harder had moeten werken, want dan was het vast gelukt.
Op het moment zit ik nog in de afrondende fase van de diagnostiek. Zeker is dat ADHD speelt, de mate/punten waar ik vooral tegen aanloop wordt nu nog bepaald. Ik heb een intelligentietest gehad en krijg nog een psycholisch onderzoek waarbij een profiel van mij wordt gemaakt. Zo kunnen ze me een compleet beeld bieden van waar ik exact tegenaan loop en hoeveel van mijn intelligentie daadwerkelijk kan gebruiken. Ook wordt dan duidelijk waar mijn kwaliteiten liggen en op dit gehele plaatje kan ik dan gaan inspelen. Daarna kan ik gerichte behandeling gaan vinden.
Werk gaat hier ook niet soepel: ik ben secretaresse op een juridisch kantoor en dat is misschien niet het beste vak voor een ADHD'er.
Plannen gaat me wel goed af, realistisch plannen en doorzetten om de taken op mijn to do lijst te doen is voor mij ongeveer onmogelijk. Dit is vooral omdat ik veel repeterend werk heb dat niet uitdagend is. De uitdagende taken stamp ik er wel zo doorheen. Mijn leidinggevende heb ik kortgeleden ook van deze ontwikkeling op de hoogte gesteld. We hebben afgesproken te gaan kijken hoe we mij toch zo goed mogelijk kunnen laten functioneren binnen het bedrijf en gaan daarvoor mijn functie aanpassen naar mijn kwaliteiten en de werkzaamheden die daarbij passen. Ik ben heel benieuwd en hoop uiteraard dat dit een succes wordt!
Nu zit ik veel thuis en probeer ik toch zo goed mogelijk mijn leven te organiseren. Ik probeer mezelf ADHD technieken aan te leren die ik online vind (de kookwekker en to do lijsten ben ik aan het omarmen, op voorwaarde dat ik ze wel kan zien zodat ik ze niet vergeet) en wacht met smart op medicatie en therapie. Over het algemeen houd ik niet van medicatie, maar als ik lees wat bijv. concerta of ritalin sommige mensen oplevert wil ik het graag een kans geven.
@femke09: medicatie afstemmen doe je inderdaad met een psychiater of eventueel met de huisarts is dit ook mogelijk. Veel succes bij de nieuwe psychologenpraktijk en de intake, laat je ons weten hoe het was?
Ik zie nu pas wat een lange post het is geworden, de volgende zal ik korter houden! Gelukkig ben ik niet zo lang van stof
Vorige maand heb ik gehoord dat ik ADHD heb, na al een aantal maanden thuis te zitten door een burn-out en depressie. Dit helaas pas in mijn begin twintigerjaren, eerder wist ik dit niet en dacht ik dat ik niet hard genoeg werkte en leerde op school en simpelweg lui en dom was. Vanaf het gymnasium afgezakt naar het VMBO en ook daar kon ik niet goed leren. Uiteindelijk heb ik succesvol twee MBO studies afgerond, maar toch heb ik een groot gevoel van ongenoegen, schaamte en mislukking. Alsof ik maar harder had moeten werken, want dan was het vast gelukt.
Op het moment zit ik nog in de afrondende fase van de diagnostiek. Zeker is dat ADHD speelt, de mate/punten waar ik vooral tegen aanloop wordt nu nog bepaald. Ik heb een intelligentietest gehad en krijg nog een psycholisch onderzoek waarbij een profiel van mij wordt gemaakt. Zo kunnen ze me een compleet beeld bieden van waar ik exact tegenaan loop en hoeveel van mijn intelligentie daadwerkelijk kan gebruiken. Ook wordt dan duidelijk waar mijn kwaliteiten liggen en op dit gehele plaatje kan ik dan gaan inspelen. Daarna kan ik gerichte behandeling gaan vinden.
Werk gaat hier ook niet soepel: ik ben secretaresse op een juridisch kantoor en dat is misschien niet het beste vak voor een ADHD'er.
Plannen gaat me wel goed af, realistisch plannen en doorzetten om de taken op mijn to do lijst te doen is voor mij ongeveer onmogelijk. Dit is vooral omdat ik veel repeterend werk heb dat niet uitdagend is. De uitdagende taken stamp ik er wel zo doorheen. Mijn leidinggevende heb ik kortgeleden ook van deze ontwikkeling op de hoogte gesteld. We hebben afgesproken te gaan kijken hoe we mij toch zo goed mogelijk kunnen laten functioneren binnen het bedrijf en gaan daarvoor mijn functie aanpassen naar mijn kwaliteiten en de werkzaamheden die daarbij passen. Ik ben heel benieuwd en hoop uiteraard dat dit een succes wordt!Nu zit ik veel thuis en probeer ik toch zo goed mogelijk mijn leven te organiseren. Ik probeer mezelf ADHD technieken aan te leren die ik online vind (de kookwekker en to do lijsten ben ik aan het omarmen, op voorwaarde dat ik ze wel kan zien zodat ik ze niet vergeet) en wacht met smart op medicatie en therapie. Over het algemeen houd ik niet van medicatie, maar als ik lees wat bijv. concerta of ritalin sommige mensen oplevert wil ik het graag een kans geven.
@femke09: medicatie afstemmen doe je inderdaad met een psychiater of eventueel met de huisarts is dit ook mogelijk. Veel succes bij de nieuwe psychologenpraktijk en de intake, laat je ons weten hoe het was?
Ik zie nu pas wat een lange post het is geworden, de volgende zal ik korter houden! Gelukkig ben ik niet zo lang van stof
donderdag 21 juni 2018 om 10:32
Kan ik goed begrijpen, het is en blijft jouw eigen keuze. Antidepressiva zijn toch ook weer hele andere medicijnen dan AD(H)D medicatie dus mocht je het willen overwegen, moet je inderdaad bij een psychiater zijn. Een psycholoog mag op het gebied van medicatie niks voorschrijven. Wat vind je zelf van de antidepressiva? Helpt het je?femke09 schreef: ↑21-06-2018 09:30Op medicatie zit ik niet direct te wachten, ik heb er een grondige hekel aan en slik bovendien sinds twee jaar antidepressiva, dus dan is het sowieso al een lastige combi. Medicatie afstemmen, daar heb je toch een psychiater voor nodig ipv een psycholoog? Weet één van jullie dat?
Ik heb zo een pre-intakegesprek bij een nieuwe psychologenpraktijk, ik ben benieuwd of die me verder op weg kunnen helpen
Hopelijk kunnen ze je bij de nieuwe praktijk verder op weg helpen! Heb je voor jezelf opgeschreven waar je in vastloopt, of waar je mee zit? Dat vind ik zelf altijd fijn, ik vergeet namelijk altijd de helft te vertellen op zo'n intakegesprek
. Succes!
donderdag 21 juni 2018 om 10:59
Ja, verschrikkelijk! Ik moe(s)t het altijd maar kunnen van mezelf, want anderen kunnen het toch ook? Daar is met therapie al aardig aan gewerkt en het gaat dus beter, maar na die burn-out en terugval ben ik er nog eens meer mee aan de slag gegaan. Want het zit echt wel heel diep. Dat is ergens juist een dingetje waar ik meer uit hoop te krijgen met de diagnose: mezelf terug kunnen roepen als ik weer eens teveel wil vergelijken met anderen. Medicatie is inderdaad ook geen wondermiddel, ik wil vooral leren hoe ik goed voor mezelf kan zorgen.ronja_de_roversdochter schreef: ↑20-06-2018 23:10Dit herken ik zooooo enorm!!! Hebben jullie dan ook zo’n gevoel van falen, schaamte en mislukken?
Dat vind ik nl heel moeilijk, de verwachtingen waren altijd hooggespannen en die kwamen nooit uit. In order geval niet zoals men vooraf dacht (duh, ik zeg twee keer hetzelfde, maar goed)
Fhemke, maar hoe bedoel je dat dat de oplossing juist ligt bij de mensen die me niet kennen? Dat begrijp ik niet echt. Bij die mensen denk ik altijd: ‘ ik kan alleen maar tegenvallen’
Van beoordelingen word ik ook vreselijk zenuwachtig.
Na de burn-out gaat het nu gelukkig weer wat beter, ik begin op te krabbelen. Boodschappen doen lukt weer gewoon en zo
donderdag 21 juni 2018 om 11:35
Ik slik bupropion voor mijn ADD, toevallig is dat ook een antidepressiva. Wellicht werkt dat voor je? Waarom heb je trouwens een grondige hekel aan medicatie? Als het werkt, werkt het. Ik zie het als hulpmiddel en functioneer gewoonweg niet voldoende zonder medicatie. Als je slechte ogen hebt, zou je ook een bril of lenzen nemen.femke09 schreef: ↑21-06-2018 09:30Op medicatie zit ik niet direct te wachten, ik heb er een grondige hekel aan en slik bovendien sinds twee jaar antidepressiva, dus dan is het sowieso al een lastige combi. Medicatie afstemmen, daar heb je toch een psychiater voor nodig ipv een psycholoog? Weet één van jullie dat?
Ik heb zo een pre-intakegesprek bij een nieuwe psychologenpraktijk, ik ben benieuwd of die me verder op weg kunnen helpen
Mijn man heeft ook ADHD. Toen we net samenwoonden was dat echt onhandig, maar nu we ouder zijn en kinderen hebben, hebben we eigenlijk een behoorlijk gestructureerd leven en dat scheelt een boel.
donderdag 21 juni 2018 om 11:56
Pfoe, dat heb je goed omschreven zeg.femke09 schreef: ↑04-06-2018 21:34Gatekeeper, ik ben lang niet altijd productief. Ik ben gauw afgeleid en kan me soms tijden nergens toe zetten. De eenvoudigste dingen (formulier invullen, een telefoon bestellen) schuiven op de lange baan totdat je er tegenaan loopt dat het niet geregeld is. Ik compenseer dat met veel last minute werk en met goed doordacht werk wanneer ik eens wél in een flow kom met hyperfocus.
anoniem_365114 wijzigde dit bericht op 21-06-2018 12:02
1.99% gewijzigd
donderdag 21 juni 2018 om 12:02
Heb wel mijn studie(s) gehaald met behulp van hyperfocus en vanzelf in een werkomgeving gekomen waar mijn vaardigheden en gedrag redelijk goed past.ronja_de_roversdochter schreef: ↑20-06-2018 23:10Dit herken ik zooooo enorm!!! Hebben jullie dan ook zo’n gevoel van falen, schaamte en mislukken?
Dat vind ik nl heel moeilijk, de verwachtingen waren altijd hooggespannen en die kwamen nooit uit. In order geval niet zoals men vooraf dacht (duh, ik zeg twee keer hetzelfde, maar goed)
Fhemke, maar hoe bedoel je dat dat de oplossing juist ligt bij de mensen die me niet kennen? Dat begrijp ik niet echt. Bij die mensen denk ik altijd: ‘ ik kan alleen maar tegenvallen’
Van beoordelingen word ik ook vreselijk zenuwachtig.
Als je eenmaal weet wat je kan en niet kan, misluk je in ieder geval niet meer voor jezelf.
donderdag 21 juni 2018 om 19:52
Bij mij hebben kinderen het niet echt verbeterd het gestructureerd leven. Zou het ook kunnen dat de medicijnen je daarbij hebben geholpen of therapie? En hoe ben jij achter je ADD gekomen/of hoe ben je gediagnosticeerd?JulienClerc schreef: ↑21-06-2018 11:35Ik slik bupropion voor mijn ADD, toevallig is dat ook een antidepressiva. Wellicht werkt dat voor je? Waarom heb je trouwens een grondige hekel aan medicatie? Als het werkt, werkt het. Ik zie het als hulpmiddel en functioneer gewoonweg niet voldoende zonder medicatie. Als je slechte ogen hebt, zou je ook een bril of lenzen nemen.
Mijn man heeft ook ADHD. Toen we net samenwoonden was dat echt onhandig, maar nu we ouder zijn en kinderen hebben, hebben we eigenlijk een behoorlijk gestructureerd leven en dat scheelt een boel.
Doei Pippi Langkous!