Werken met ADD

MargjeM schreef: ↑

14-07-2018 21:59

Ja

Toen ik dacht dat het puur aan een soort laksheid/luiheid/ongemotiveerdheid van me was ging ik er anders mee om.

Dus je denkt dat concentratieproblemen bij anderen voortkomen uit laksheid/luiheid/ongemotiveerdheid?

roodmiertje schreef: ↑

14-07-2018 22:26

Dus je denkt dat concentratieproblemen bij anderen voortkomen uit laksheid/luiheid/ongemotiveerdheid?

Nee bij mij, niks anderen. Jij haalt telkens anderen erbij.

Maar voor de diagnose was ik dus iemand met problemen die leken op concentratieproblemen, maar waarvan ik dacht (en ook te horen kreeg van anderen) dat dat luiheid was.

roodmiertje schreef: ↑

14-07-2018 08:59

Om concreet te zijn: er is geen aparte set tips voor ADD-ers. De kans is groot dat je collega’s ook een of meer overeenkomstige eigenschappen hebben en je kunt met hun dus ook ervaringen uitwisselen. Maak er niet iets aparts van (‘jij hebt een manier gevonden om met je chaotisch-zijn om te gaan maar je hebt geen ADD? Bij mij werkt dat niet want ik heb ADD’).

Met wat je hierboven beschrijft heb je wel een punt. Ik zou het mooi vinden als ik van anderen wat kan leren om mijn gedrag te verbeteren, daar waar het mijn leven in de weg zit.

Het is nl niet leuk als je wel op tijd wil komen, maar dit heeeeeel vaak ‘gewoon’ niet lukt. Net als dat het niet leuk is dat je altijd dingen kwijtraakt, om ze op de meest onmogelijke momenten een half jaar later weer terug te vinden en je dan al wat ter vervanging hebt, dat voelt echt zonde. Ik kan ook oprecht jaloers zijn op de wijze waarop mijn man zijn werk aanpakt en kan doorwerken, met een goed arbeidsethos. Ik ben traag, lui, slordig, ongeconcentreerd etc etc
Als je denkt dat ik me graag achter een stempeltje verberg, dan heb je het heel erg mis! Dat stempeltje is ALLEEN fijn als het me mogelijkheden biedt om te leren en mij te verbeteren, om mijn leven minder gecompliceerd te maken. Want altijd je excuus maken omdat je altijd te laat komt, dat is niet leuk! Ook niet omdat mensen er ALTIJD grappen over moeten maken, want dat helpt vast, not

Wat ik shockerend vind in wat je in je post, na deze gequote post, schrijft. Over dat je door je achtergrond in de psychologie beter weet. Ik denk juist dat je als psycholoog wel wat meer compassie mag opbrengen voor ons. Het is niet voor de ‘lol’ dat we hier schrijven. Jouw reacties komen nogal snoevend over, zeker als je een afgestudeerd psycholoog bent. Zou je een GZ-psycholoog of psychotherapeut zijn, dan zou ik me als ik jou was écht achter de oren krabben. Ben je werkelijk geschikt voor je werk?
Ik ben universitair geschoold, ja dat kan ook als je je zeer sterk herkent in ADD-symptomen, die ik bovendien al heel lang met mij meedraag (daar wil ik weleens een aparte post aan wijden).
Maar over mijn universitaire studie zou ik ook kunnen snoeven en kunnen afgeven op anderen die zich niet zo gedragen als zou moeten -zouden zij over dezelfde kennis beschikken als ik-. Toch, ik doe dat niet, ik help anderen liever vooruit met de kennis die ik heb en help anderen zo aan een beter leven.
Dus Roodmiertje, als je werkelijk psycholoog bent, dan zou ik het enorm waarderen als je meer opbouwends hebt te vertellen. Tips, tricks, wetenschappelijke kennis, je expertise etc etc kunnen ons verder helpen. Dank!

MargjeM schreef: ↑

14-07-2018 22:31

Nee bij mij, niks anderen. Jij haalt telkens anderen erbij.

Maar voor de diagnose was ik dus iemand met problemen die leken op concentratieproblemen, maar waarvan ik dacht (en ook te horen kreeg van anderen) dat dat luiheid was.

“Net als dyslectie, dat is ook gewoon luiheid.”
Mensen moeten gewoon beter hun best doen en hard leren, dan weet je wel wanneer je een d of t moet gebruiken.

@ronja, ik geloof dat je mijn opmerking over mijn achtergrond in de psychologie volledig verkeerd leest. Het was een reactie op de vraag of ik een boek van een bepaalde schrijfster had gelezen en daarom deze dingen zei. Ik ken de betreffende schrijfster niet, maar ben geïnteresseerd in AD(H)D door mijn achtergrond en omdat ik een aantal mensen ken die de diagnose hebben (die overigens net als jij grotendeels universitair geschoold zijn).
Ik ben zeker geen therapeut.
In je rant schrijf je allemaal dingen die ik niet geschreven heb (dat ik psycholoog zou zijn) en zelfs een aantal dingen waarvan ik juist precies het tegenoverstelde heb gezegd (‘afgeven op anderen die zich niet zo gedragen als zou moeten’, ik hou in mijn posts juist een pleidooi dat er meer ruimte moet zijn om mensen zichzelf te laten zijn, zonder dat ze daarvoor een label nodig hebben).

tortilla schreef: ↑

14-07-2018 10:00

In dat stuk kan ik me goed vinden van haar theorie, tegelijk vrees ik voor bagatalisering van de problemen, wat ik ook niet wenselijk zou vinden. Maar terug naar volwassenen. Ik ga ervan uit dat de meeste mensen in dit topic de kindertijd voorbij zijn en dat hun symptomen die ze het hele leven hebben gehad en knetterhard gewerkt hebben om wel te proberen zo goed mogelijk terecht te komen en op elke mogelijke manier te compenseren voor de symptomen. Ik neem aan dat zij terecht gediagnosticeerd zijn. En daar had ik meer moeite met het boek van Laura Batsrta. Maar toen realiseerde ik mij dat het om verschillende doelgroepen gaat waar ze over schreef. De volwassene met blijvende ADHD symptomen, die er dus niet overheen groeit, ervaart in mijn ogen daadwerkelijk problemen die de andere volwassenen ook wel eens hebben, maar in veel grotere mate en kan zorgen voor het vastlopen in het leven. Voor diagnostiek moeten de symptomen tenslotte in twee of meer gebieden van het leven zorgen voor problemen.

Daarnaast omschrijft zij dat ADHD een bundeling van symptomen is zonder aanwijsbare onderontwikkelde of andersontwikkelde hersenen, net als
wat rood miertje zegt. Of het de omschrijving van overlappende symptomen is en je daarom ADHD hebt of dat je ADHD hebt en daarom de symptomen laat ik graag even in het midden. Op het moment is onderzoek dat voor en tegen beide argumenten pleit en voelt het een beetje als het kip en het ei verhaal.

Wat ik hiermee allemaal wil zeggen? Geen idee. Ik wou de informatie die ik had gelezen graag even delen omdat het zo een op een is wat rood miertje zegt. Ik zou ADHD nooit willen bagataliseren en ervaar het hebben van ADHD dan ook als ronduit kut. Voor mij voelde het wel als een verklaring voor symptomen die ik altijd heb gehad en waar geen verandering in komt, hoe hard ik ook werk. Het boek van Laura Batsrta en de theorie van Rood Miertje voelen voor mij dan ook niet passend. Maar dat zal vast precies het punt zijn dat je probeert te maken. Betekent niet dat ADHD hebben een excuus is of dat ik mijn diagnose ben, maar stemt me wel milder naar mezelf. Daarnaast is het alleen maar reden om waar ik tegenaan loop altijd aan te blijven werken, net zoals andere huisjes hun eigen kruisjes hebben.

Mooi geschreven Tortilla!

Bij mij is het ook zo dat ik op de basisschool al vastliep in zelfstandig werken. Op een gegeven moment was dit zelfs zo erg dat ik ruim een halfjaar achterliep op de klas bij het maken van rekensommen, omdat ik op andere punten uitblonk en volgens zowel mijn toenmalige basisschooldocenten als klasgenoten toch heel intelligent was viel het niet op. Vervolgens moest ik wel een hele zomer en herfst thuis extra rekentaken maken.
Op de middelbare school moesten wij op een gegeven moment (ergens in de derde/vierde klas geloof ik) een test in studievaardigheden doen. Uit die test bleek dat mijn studievaardigheden ook daadwerkelijk zeer zwak waren en toch mijn resultaten goed. Vervolgens was er een studievaardighedenklasje opgezet, maar daar werd ik weggekeken, want ik was diegene die hoge cijfers haalde dus ik hoorde daar niet vond de rest (zij stonden op zittenblijven, dus hoe kon er nou wat mis zijn met Nerdy Ronja die alles altijd zo fantastisch wist?!? Die hoefde die vaardigheden toch niet te leren? Die haalde toch alles met twee vingers in haar neus.)
Het jammere was alleen, dat waar de rest van mijn studiegenoten dus met reeds aangeleerde studievaardigheden aan hun universitaire studie begonnen, ik from scratch mocht beginnen. En op je 18e beginnen met leren te studeren is rijkelijk laat. Ik ben mezelf in mijn studententijd enorm tegengekomen en toch heeft ook toen nog niemand tegen mij gezegd: Joh Ronja, hoe komt dat nou?
Maar tijdens het schrijven van mijn scripties zeiden mijn begeleiders wel steeds: ‘Waarom schrijf je het niet gewoon op?’ Ze vonden dat ik het allemaal zo goed wist en dat ik het kon. Ondertussen zat ik hele dagen onder mijn bureau, omdat het me gewoon níét lukte. Mijn rampzalige copingstrategie was nl uiteindelijk stoppen met het schrijven van mijn scriptie terwijl ik nog ongeveer vijf pagina`s moest schrijven aan conclusie. Dat leidde vervolgens tot grote frustratie bij mijzelf, veel therapie, waarbij nog steeds de ADD niet onderkend werd, maar het leidde uiteindelijk ook tot het doen van een tweede master met het schrijven van een nieuwe scriptie. Volgens ook deze begeleider had ik het weer briljant in mijn hoofd, maar eruit kwam het alleen met heeeeeel veel moeite, huilbuien, nog meer sessies onder mijn bureau of onder tafel omdat ik me kapot schaamde dat ik opnieuw in dezelfde valkuil liep.

Wat mij betreft hoef ik helemaal geen stempeltje, maar ik wil wel dat mijn leven wat makkelijker wordt. Dat ik dingen leer aanpakken. Dat ons huis er niet alleen ‘in de laatjes, maar ook in de woonkamer goed uitziet’ aka zicht houden op de grote lijnen ipv mezelf te verliezen in de details.
Als dat zou kunnen, dan heb ik de hoofdprijs in de postcodeloterij niet meer nodig, want dan kan ik mijn werk veel beter doen en word ik een gewenst werknemer ipv iemand om over te zuchten. (Om weer terug ON TOPIC te komen)

Dubbel

roodmiertje schreef: ↑

14-07-2018 23:34

@ronja, ik geloof dat je mijn opmerking over mijn achtergrond in de psychologie volledig verkeerd leest. Het was een reactie op de vraag of ik een boek van een bepaalde schrijfster had gelezen en daarom deze dingen zei. Ik ken de betreffende schrijfster niet, maar ben geïnteresseerd in AD(H)D door mijn achtergrond en omdat ik een aantal mensen ken die de diagnose hebben (die overigens net als jij grotendeels universitair geschoold zijn).
Ik ben zeker geen therapeut.
In je rant schrijf je allemaal dingen die ik niet geschreven heb (dat ik psycholoog zou zijn) en zelfs een aantal dingen waarvan ik juist precies het tegenoverstelde heb gezegd (‘afgeven op anderen die zich niet zo gedragen als zou moeten’, ik hou in mijn posts juist een pleidooi dat er meer ruimte moet zijn om mensen zichzelf te laten zijn, zonder dat ze daarvoor een label nodig hebben).

Dan begrijp ik je denk ik inderdaad helemaal verkeerd! Op mij komt jouw verhaal nl echt aanvallend over in plaats van anders (vriendelijk, helpend etc). Ik weet ook niet echt wat jouw insteek is wat dat betreft. Wat wil je eigenlijk zeggen?

Wel ben ik dan benieuwd wat je bedoelt met jouw achtergrond.

En misschien kun je dan ook verduidelijken hoe je het ziet, want ik volg je nog niet helemaal als jouw posts niet als aanval bedoeld zijn.

Hier schrijf je het volgende:

roodmiertje schreef: ↑

14-07-2018 10:28

Ik ken zelf meerdere mensen met de diagnose AD(H)D en heb zelf een achtergrond in de psychologie.

Dat doet vermoeden dat je psycholoog bent, vandaar mijn ‘rant’.

Wil je je duidelijker uitdrukken zodat wij begrijpen wat je bedoelt met achtergrond in de psychologie? Wat betekent dat precies?

Ik heb de diagnose ASS met ook kenmerken van ADD. Nooit een reguliere baan gehad. Eén opleiding mislukt (stages niet behaald) en een opleiding waar geen werk in te vinden is. Daarna verschillende dingen geprobeerd om aan een baan te komen in de vorm van vrijwilligerswerk, korte stages, een re-integratie traject. Maar kon nooit aangenomen worden, ook als ik een goede beoordeling kreeg. Daarom werk ik nu 8 jaar bij een Sociale Werkplaats. Productiewerk en sinds dit jaar mag ik af en toe meehelpen bij de elektronica. Hoewel ik heel A-technisch ben. Maar hetgene wat ik daar gedaan heb ging goed en vond het ook leuk. Ik werk maar 16 uur per week (4 ochtenden). Dat is genoeg voor me. De Woensdagen ben ik altijd vrij. Dan kan ik die dag uitslapen. Heb ik echt nodig. Als kind had ik al veel slaap nodig. Kamp ook met chronisch slaapgebrek. Kan nooit op tijd naar bed, ben een avondmens. Daardoor sta ik altijd moe op. Mijn wekker zet ik op 6:20 en kom er pas om 7:00 uit. Eerder lukt meestal niet, dan wordt ik duizelig. Ik kom heel vaak net te laat op het werk. Of alle stoplichten waren rood, of een trage voorganger, een omleiding waar ik niet op gerekend had, op de laatste weg steeds moeten stoppen voor afslaand verkeer. Het is meestal haasten.
Lunchwandelen doe ik niet meer, omdat ik thuis lunch. Maar op vroegere werkplekken waar ik volle dagen draaide deed ik dat wel. Ik eet niet graag met anderen, dat maakt me zenuwachtig. Etentjes van het werk vermijd ik daarom ook. Niet zelden maak ik domme fouten. Heel mijn leven krijg ik regelmatig te horen dat ik niet goed kijk. Waar het door veroorzaakt wordt weet ik niet. Dan gaat het weer een tijd(je) goed en is het weer zover. Als ik mijn tekst bekijk staan er heel vaak fouten in. Terwijl ik meestal weet hoe je het schrijft. Maar gewoon dingen over het hoofd zien. Het vaak dingen kwijt zijn herken ik ook. Al valt dat op het werk mee. Thuis heel vaak.

Viking en Blondy, een vraag: als jullie eigenlijk weinig last hebben van je AD(H)D, en het goed lukt om oplossingen te vinden voor zaken waar je eventueel tegenaan loopt, kun je dan eigenlijk nog spreken van een diagnose? Want als ik jullie postings zo lees, is er eigenlijk geen probleem. Of wel? Graag jullie licht hierop.

Bij mijzelf is het hoofdprobleem motivatie, daar kom ik elke keer weer op terug als ik wat langer nadenk over waar ik zelf nu precies tegen aanloop (of tegenaan loop, of tegenaanloop, hoewel mijn werk uit schrijven bestaat, blijft dit een struikelblok!). Ik heb veel nodig om gemotiveerd te raken, vooral dreigende negatieve sancties (boze klanten, klanten verliezen, geen geld krijgen voor opdrachten als ze niet af zouden zijn etc). Als ik leuke dingen wil doen, volstaat het voor mij blijkbaar om er alleen maar aan te denken. Bijvoorbeeld een kamer veranderen in huis. Daar heb ik dan echt wel veel zin in, maar ik kom niet tot actie. Ik heb bijvoorbeeld ook veel hartstikke leuke en volgens mij ook goede zakelijke ideeën , maar tot echte daden ben ik nog maar nauwelijks gekomen. Dat is mijn grote probleem, straks ben ik hoogbejaard en heb ik vooral gedácht aan alle dingen die ik kon doen. Die kloof tussen denken en doen zou ik heel graag willen verkleinen, oftewel ik zou op een of andere manier een sterkere motivatie willen krijgen. Of het geheim ontsluieren, want zo voelt dat voor mij. Waarom had ik vorig jaar zomer dan toch eindelijk wél voldoende motivatie (na letterlijk jaren) om de zolder op te ruimen? Ik heb toen vrijwel alles doorgespit, bijna alles weggegooid, sindsdien is het daar super opgeruimd, ja, nog steeds na een jaar!

Bij mijn zoons zie ik het ook. De oudste heeft de diagnoses ASS (Asperger) en ADD en heeft een heel grote kloof tussen verbale en performale intelligentie. Hij geeft op schooldagen vaak aan dat hij heel moe is en hij vindt dat hij slecht slaapt (terwijl dat volgens mij juist niet zo is, dat is een idee dat hij zich aanpraat; zo zegt hij soms dat hij pas tegen de ochtend in slaap viel, maar dan heb ik bijvoorbeeld om 1.00 uur zijn raam dicht gedaan en was hij diep in slaap). Maar als hij met mijn man mee mag om aan de auto te klussen, wat hij fantastisch vindt, is er geen enkel probleem met vroeg opstaan; dan is hij ruim op tijd uit bed en zit aangekleed beneden te wachten. Ik denk veel over deze zaken na. Ik ben pas gemotiveerd om tot actie over te gaan als het niet anders meer kan voor er negatieve gevolgen zijn; mijn zoon wordt gemotiveerd als hij iets kan doen dat hij echt boeiend vindt. Waarom lukt het andere mensen wél om zich ook tot zaken te zetten waar ze op dat moment niet per se enorm veel zin in hebben? Waarom lukt mij dat niet en mijn zoons ook niet? Is dat dan de definitie van luiheid? Veel mensen zullen denken van wel. Soms denk ik dat zelf ook nog steeds. Maar het vermogen om je heen te zetten over die 'luiheid', daar zit het dan misschien. Dat vermogen is bij de een groter dan bij de ander. Om je niet te laten afleiden. Zou je dat kunnen veranderen op een of andere manier? Of is dat 'gewoon' aanleg en onveranderlijk? Zomaar even wat bespiegelingen, ik kan zo nog uren doorschrijven maar zal jullie daar niet mee vermoeien

Hondenmens, ik kom ook altijd te laat, zo'n 7 minuten. Maar als het echt belangrijk is dat ik ergens op tijd ben, dan lukt dat wel. Dan is de motivatie prikkel kennelijk weer sterk genoeg.
Fulltime ergens werken waar ik op uur en tijd moet zijn, lukt mij ook niet. Ik heb mijn werk precies zo georganiseerd dat het bij mij past en dat ik het kan volbrengen zoals ik het wil (voornamelijk werk ik dus thuis), al kost het me wel nog steeds vaak moeite. Voornamelijk dus door uitstellen tot de motivatieprikkel sterk genoeg is (ofwel, prangende deadline).

Yella78 schreef: ↑

16-07-2018 13:47

Hondenmens, ik kom ook altijd te laat, zo'n 7 minuten. Maar als het echt belangrijk is dat ik ergens op tijd ben, dan lukt dat wel. Dan is de motivatie prikkel kennelijk weer sterk genoeg.
Fulltime ergens werken waar ik op uur en tijd moet zijn, lukt mij ook niet. Ik heb mijn werk precies zo georganiseerd dat het bij mij past en dat ik het kan volbrengen zoals ik het wil (voornamelijk werk ik dus thuis), al kost het me wel nog steeds vaak moeite. Voornamelijk dus door uitstellen tot de motivatieprikkel sterk genoeg is (ofwel, prangende deadline).

Hier ook. Ziekenhuisafspraken, een vroege bus halen voor een dagje weg lukt wel. Vorig jaar kwam ik een keer 10 minuten te laat bij de kapper, daar baalde ik weer van. Vooral omdat de kapster tegen de klant na mij zei: "Sorry hoor, het liep een beetje uit." Ja, door mij dus.

Ik heb ook erg veel moeite met actie ondernemen. Zoals mijn tuin onderhouden, het lukt me niet. Ben er ook niet voor in de wieg gelegd. Ik dacht dat leuk te vinden, maar vind het vooral vermoeiend en saai. De meeste mensen die ik ken zijn best aanpakkers. Ik het tegenovergestelde. Altijd geweest, vooral bij lichamelijk zwaar werk en waar veel handigheid bij komt kijken. Deels door onvermogen, deels door luiheid. Doe het ook niet graag, wat me niet motiveert.

Ik heb laatst een heel goed boek gelezen over uitstelgedrag. Een van de trucs was niet het visualiseren van je toekomstige successen, zoals vaak wordt aangeraden, maar juist van wat er allemaal mis kan/zal gaan en hoe groot de ellende wordt als je blijft uitstellen. Stonden ook mooie voorbeelden in van mensen en projecten die mislukt zijn door uitstelgedrag.
Een stuk geloofwaardiger dan The Secret
https://www.bol.com/nl/p/uitstelgedrag/ ... lsrc=aw.ds