Wat moet ik hier nu mee?

Sinds een jaar zit ik midden in een vechtscheiding met een ex waar niet mee te praten valt. Scheiding was volledig zijn keuze.
Hij wil mij aan alle kanten dwingen om zaken op zijn manier te doen. Denk aan een rechtszaak starten om mij te dwingen binnen 15 km van mijn huidige huis te blijven wonen terwijl hijzelf al direct verder weg is gaan wonen.
De enige met wie hij binnen mijn kringen nog contact heeft is mijn buurman.
Deze man brieft alles door wat ik doe, bijvoorbeeld dat mijn ouders op bezoek zijn geweest. Gisteravond heb ik een quote ( met verder geen enkele verwijzing) op Facebook gezet , doe ik nooit maar nu moest ik mijn verdriet over de manier waarom zoon naar mij deed onder invloed van ex echt even kwijt.
Vanmiddag een app van ex dat ik moet stoppen met zaken op social media te zetten. Zelf kan hij dit niet gezien hebben en buurman heb ik nu ook uitgesloten van mijn berichten. Maar het gevoel continu in de gaten gehouden te worden blijft. Huis staat wel te koop, helaas nog niet verkocht.

Zou het een goede actie zijn om dit bespreekbaar te maken met de buurman of gaat dit alleen nog maar meer gedoe opleveren?

lila01 schreef: ↑

13-07-2018 10:35

En natuurlijk ga je voor het welzijn van zoon niet te ver van jullie huidige huis wonen.

Was het maar zo simpel. Een huis kopen binnen de straal waarop zoon zelfstandig naar school kan is bijna uitgesloten. Dat heeft absoluut mijn eerste voorkeur. Maar als dat niet gaat (geen aanbod betaalbare huizen) dan gaan er ook andere zaken mee spelen.
Afstand, tijd en kosten woon-werk, afstand naar mijn familie, terug naar een meer stedelijk gebied Enz.
Van school en woo omgeving veranderen moet dan toch, of het nu binnen een straal van 15 km is of 50 km. Binnen 2 uur zelfstandig van hier naar ex gaat zoon tot hij zijn rijbewijs heeft, zelfs als ik hier blijf wonen niet halen. Als ik verder weg dicht bij een treinstation ga wonen is hij sneller bij zijn vader dan nu.

Standpunt ex: zoon blijft hoe dan ook op zijn huidige school en ik blijf wonen op 25 autominuten.

Echt hoor, ik wil geen vechtscheiding maar heb nu het idee dat dit alleen zou lukken als ik alles maar doe zoals hij wil. Ik weet ondertussen echt niet meer hoe ik het anders moet doen.
Het is lastig omgaan met iemand die zwart op wit zelfs aan geeft er met gestrekt been in te gaan.
Soms, weet ik het gewoon echt niet meer. Ik zal het wel verdiend hebben.

Wat is ver weg, 18 km en 25 autominuten.
Voor mij totaal de verkeerde kant op en dat weet hij maar al te goed.

Ik heb geen idee waarom hij zo doet. Weet niet eens waarom hij onze relatie beëindigd heeft, behalve dat hij dezelfde dag bij een ander introk.
Midlifecrisis?
Hij vindt dat ik nu teveel mijn eigen gang ga.. was het maar waar.

Bedankt voor het advies en ook van anderen. Hier kan ik wat mee