Relaties
alle pijlers
Contact met vader
zondag 5 augustus 2018 om 19:19
Om met de deur in dit topic te vallen: ik geef niet om mijn vader en eigenlijk wil ik geen contact meer. Maar er is geen ruzie, hij is momenteel behoorlijk aan het kwakkelen (grotendeels door een ontzettend slechte levensstijl), maar ik ga met zo’n ontzettende tegenzin bij hem langs dat het mij een rotgevoel geeft en bijna mijn leven beheerst.
Ik heb nooit een goede band met hem gehad, er is totaal geen interesse in mij en mijn vriend en kinderen en alles draait om hem. Ik heb door hem een nare jeugd gehad en het lijkt wel of ik hem dat steeds meer kwalijk neem hoe ouder ik word.
Hij is een alcoholist, nemen we hem mee uit eten dan drinkt hij bier alsof het water is en ik mag er niks van zeggen. Ik zeg er wel wat van, maar hij heeft er maling aan. Hij drinkt al heel lang alcohol, dat hij nog leeft is een wonder.
Ik heb hier gesprekken over gehad met een psycholoog en vriendinnen en die geven eigenlijk allemaal hetzelfde aan; probeer ermee te dealen, hij verandert toch niet.
Maar ik wil er niet meer mee dealen, het gaat niet alleen om het drinken, maar om de band die ik niet met hem heb. De dingen die hij geflikt heeft en waar ik niet over met hem kan praten. Ik ben hem gewoon zat.
Is het erg dat ik dit voel? Maar vooral, hoe zouden jullie hiermee omgaan?
Verhaal is in een notendop, ik kan er niet heel veel over uitweiden, omdat het dan echt te privé wordt. Ik ben misschien vooral benieuwd naar tips en verhalen, misschien met beide benen op de grond te worden gezet.
Ik heb nooit een goede band met hem gehad, er is totaal geen interesse in mij en mijn vriend en kinderen en alles draait om hem. Ik heb door hem een nare jeugd gehad en het lijkt wel of ik hem dat steeds meer kwalijk neem hoe ouder ik word.
Hij is een alcoholist, nemen we hem mee uit eten dan drinkt hij bier alsof het water is en ik mag er niks van zeggen. Ik zeg er wel wat van, maar hij heeft er maling aan. Hij drinkt al heel lang alcohol, dat hij nog leeft is een wonder.
Ik heb hier gesprekken over gehad met een psycholoog en vriendinnen en die geven eigenlijk allemaal hetzelfde aan; probeer ermee te dealen, hij verandert toch niet.
Maar ik wil er niet meer mee dealen, het gaat niet alleen om het drinken, maar om de band die ik niet met hem heb. De dingen die hij geflikt heeft en waar ik niet over met hem kan praten. Ik ben hem gewoon zat.
Is het erg dat ik dit voel? Maar vooral, hoe zouden jullie hiermee omgaan?
Verhaal is in een notendop, ik kan er niet heel veel over uitweiden, omdat het dan echt te privé wordt. Ik ben misschien vooral benieuwd naar tips en verhalen, misschien met beide benen op de grond te worden gezet.
claudia2010 wijzigde dit bericht op 27-01-2019 09:35
0.07% gewijzigd
dinsdag 7 augustus 2018 om 13:22
Niemand zit te wachten op jouw begrip.rainbo schreef: ↑05-08-2018 21:26Ik ken ook een aantal vrouwen uit één gezin die nooit spijt hebben gehad, maar wat hun vader heeft gedaan is ook onvergeeflijk en in hun geval kan ik er niet anders dan begrip voor opbrengen. Verder ken ik niemand die permanent het contact met zijn ouders heeft verbroken.
De meeste stemmen zullen wel gelijk hebben. Niemand krijgt er spijt van, TO. Niemand is perfect.
Niemand anders dan diegene in de situatie bepaalt of er wel of geen contact is, wat de achterliggende redenen ook zijn.
Dat geldt ook voor jouw eigen ervaring trouwens.
anoniem_360662 wijzigde dit bericht op 07-08-2018 13:31
Reden: Toevoeging.
Reden: Toevoeging.
3.89% gewijzigd
dinsdag 7 augustus 2018 om 14:14
Ik heb het contact met mijn ouders een jaar of 10 geleden ook verbroken. Daar heb ik nooit spijt van gehad, het bracht vooral rust voor mij en mijn gezin.
Het (na een nare jeugd) steeds maar weer zo’n naar contact hebben, geen interesse, altijd kritiek, het nooit goed kunnen doen en steeds over mijn grenzen gaan was niet meer op te brengen, kostte alleen maar energie. Natuurlijk heb ik een hele tijd geprobeerd dat te bespreken en veranderen maar dat leverde niets op.
Dus heb ik ze verteld dat ik geen contact meer wilde, ook toen bleven ze in eerste instantie toch steeds contact zoeken en opnieuw over mijn grenzen gaan. Dat is uiteindelijk gestopt.
Intussen is mijn vader overleden. Dat heeft bij mij ook geen spijt veroorzaakt.
Neemt niet weg dat ik het wel spijtig vind dat ik geen ouders heb zoals ik dat bij sommige andere mensen zie. Liefdevolle ouders met interesse, die je in je waarde laten en waar je een gezonde relatie mee kunt onderhouden.
Claudia, als je het moeilijk vindt om het zo direct te zeggen, kun je het contact misschien laten doodbloeden door zelf geen initiatief meer te nemen?
En als je naar je vader wilt uitspreken wat je van hem vindt, dat hij geen goede vader voor je geweest is en zo., denk er eens over na wat je er mee wil bereiken, wat je verwachtingen zijn. Als je gewoon je verhaal naar hem wil doen, je eenmaal echt wil uitspreken, is dat een ander doel dan wanneer je van hem verwacht dat hij het begrijpt, of zelfs verantwoordelijkheid voor neemt of zijn excuses aanbiedt.
Het eerste is misschien wel haalbaar, de rest als ik het zo lees waarschijnlijk niet.
En over je vriend: ik merk dat het voor andere mensen vaak moeilijk te begrijpen is. Voorbeelden die je kunt noemen komen vaak op zichzelf niet zo spectaculair over. Het is het patroon dat er onder zit, de dubbele bedoelingen en de geschiedenis (wat voor anderen niet zo merkbaar/zichtbaar is) dat ogenschijnlijk kleine dingen zo kwetsend maakt.
Het zou wel fijn zijn dat hij je tenminste steunt ook al snapt hij het niet helemaal.
Het (na een nare jeugd) steeds maar weer zo’n naar contact hebben, geen interesse, altijd kritiek, het nooit goed kunnen doen en steeds over mijn grenzen gaan was niet meer op te brengen, kostte alleen maar energie. Natuurlijk heb ik een hele tijd geprobeerd dat te bespreken en veranderen maar dat leverde niets op.
Dus heb ik ze verteld dat ik geen contact meer wilde, ook toen bleven ze in eerste instantie toch steeds contact zoeken en opnieuw over mijn grenzen gaan. Dat is uiteindelijk gestopt.
Intussen is mijn vader overleden. Dat heeft bij mij ook geen spijt veroorzaakt.
Neemt niet weg dat ik het wel spijtig vind dat ik geen ouders heb zoals ik dat bij sommige andere mensen zie. Liefdevolle ouders met interesse, die je in je waarde laten en waar je een gezonde relatie mee kunt onderhouden.
Claudia, als je het moeilijk vindt om het zo direct te zeggen, kun je het contact misschien laten doodbloeden door zelf geen initiatief meer te nemen?
En als je naar je vader wilt uitspreken wat je van hem vindt, dat hij geen goede vader voor je geweest is en zo., denk er eens over na wat je er mee wil bereiken, wat je verwachtingen zijn. Als je gewoon je verhaal naar hem wil doen, je eenmaal echt wil uitspreken, is dat een ander doel dan wanneer je van hem verwacht dat hij het begrijpt, of zelfs verantwoordelijkheid voor neemt of zijn excuses aanbiedt.
Het eerste is misschien wel haalbaar, de rest als ik het zo lees waarschijnlijk niet.
En over je vriend: ik merk dat het voor andere mensen vaak moeilijk te begrijpen is. Voorbeelden die je kunt noemen komen vaak op zichzelf niet zo spectaculair over. Het is het patroon dat er onder zit, de dubbele bedoelingen en de geschiedenis (wat voor anderen niet zo merkbaar/zichtbaar is) dat ogenschijnlijk kleine dingen zo kwetsend maakt.
Het zou wel fijn zijn dat hij je tenminste steunt ook al snapt hij het niet helemaal.
dinsdag 7 augustus 2018 om 14:17
Ik schrijf nergens dat de opvoeding de reden is voor slecht gedrag!!!! Dat is wat ú er in wilt lezen. Wat ik beoog te zeggen is dat ouders wel willen maar niet kunnen omdat ze het eenvoudig nooit geleerd hebben, er geen rolmodel geweest is hoe het wel moet en kan. Het merendeel kan goed tot zeer goed functioneren. Op het moment dat zij ouders worden komt de confrontatie met hun eigen jeugd en wordt pas duidelijk wat jij wél of niet of in mindere mate hebt meegekregen. Er kunnen zaken zijn die onherstelbaar beschadigd zijn (denk bijvoorbeeld aan hechting), een kind kan de ouder al op jonge leeftijd voorbij gestreefd zijn als het gaat om geestelijke ontwikkeling en de ouder(s) kan het niet meer bijbenen. Dit zijn een aantal voorbeelden van confrontaties van onmacht, het willen maar het niet (meer) kunnen. Niet iedereen is in staat om hulp te vragen. Soms is een ouder al zodanig murw geworden dat er geen vertrouwen meer is. Het zich schamen, schaamte kan een flinke wissel trekken op een mens waardoor de vlucht in alcohol / drugs zeer goed mogelijk is om de pijn / de onmacht / verdriet maar niet te hoeven voelen en het leven leefbaar te houden.
Als iedereen verantwoordelijk is voor zijn gedrag, een verstandelijk gehandicapte zou dan ook verantwoordelijk zijn voor zijn gedrag als gevolg van zijn beperkingen, toch geniet hij / zij bescherming tegen zichzelf en de maatschappij. Verslaving heeft, net als obesitas, een dieperliggende reden. Het komt regelmatig voor dat de reden voor verslaving de persoon zelf niet zijn aan te rekenen maar het gevolg zijn van gebeurtenissen die een persoon heeft meegemaakt of meemaakt. En hoe crux en paradoxaal ook, een slechte opvoeding (of een gebrek aan opvoeding) kán de oorzaak zijn. Dat iemand in een soortgelijke situatie het wel redt wil nog niet zeggen dat de ander in zo'n situatie dat ook kan.
Zal verder niet reageren, ik heb mijn zienswijze duidelijk genoeg gemaakt.
dinsdag 7 augustus 2018 om 14:28
Hoi Claudia, ik heb alleen je openingspost gelezen dus niet alle reacties en reacties van jou maar ik herken me heel erg in jouw verhaal. Heb ook een vader die z'n hele leven al alcoholist is en waar ik geen band mee heb. Ik zou hem het liefst uit m'n leven hebben, hij kost me alleen maar negatieve energie. Ik heb weinig contact met hem, helaas nu meer dan normaal omdat hij ruzie met mijn broer heeft en dus geen contact meer met hem heeft. (sinds kort) Vandaar dat hij nu meer naar mij trekt. Er is maar 1 reden dat ik nog contact met hem heb en dat is dat ik het toch zielig vind. Hij woont alleen en ik weet dat hij eenzaam is. Hij heeft verder niet echt familie / vrienden.
Ik vind het echt heel lastig om mee om te gaan, baal ook van mezelf dat ik het niet naast me neer kan leggen. Het contact helemaal verbreken kan/durf ik niet dus ik moet het maar accepteren denk ik.
Speelt het bij jou ook mee dat je medelijden hebt en daarom het contact niet verbreekt?
Ik vind het echt heel lastig om mee om te gaan, baal ook van mezelf dat ik het niet naast me neer kan leggen. Het contact helemaal verbreken kan/durf ik niet dus ik moet het maar accepteren denk ik.
Speelt het bij jou ook mee dat je medelijden hebt en daarom het contact niet verbreekt?
dinsdag 7 augustus 2018 om 14:39
Nee, nee en nee.
Iedereen zei dit altijd tegen mij, nu ben je blij zonder je vader maar als hij dood is heb je spijjt.
De dag dat hij stierf was voor mij echt de verlossing, eindelijk echt helemaal van hem af.
Hij heeft heel veel kapot gemaakt en ik ben nog langer niet over alles wat hij mij aan heeft gedaan heen.
Maar ik krijg nu eindelijk geen brieven meer, of dat ik zijn woonplaats vermijden moet om hem niet tegen te komen,
Verlost en ik kan weer echt leven!
dinsdag 7 augustus 2018 om 14:55
Als mijn vader ooit zou overlijden weet ik niet of ik naar zijn crematieplechtigheid ga. Je doet zoiets meestal voor de nabestaanden. Zijn vrouw ken ik niet echt en met zijn familie heb ik nooit een band gehad. Streng gelovig en ouderwets. Ik ben niet gelovig opgevoed en voor mij is het de ver van mijn bed show. We zagen ze ook alleen op verjaardagen en Nieuwjaarsdag. Zou niet weten wat mijn aanwezigheid toevoegt voor hen. En wat ik over mijn vader moet zeggen. Iemand die van mij vervreemd is. Dit is zoals ik er nu over denk en zoals het contact nu is.
dinsdag 7 augustus 2018 om 14:59
Wat zijn er toch veel mensen hier die ook al deze ellende meemaken.
Helaas ook ik.Heb al 19 jaar geen contact met mijn vader meer.
Geen spijt..eerder opluchting.
Als ik hoor dat hij dood is zou ik denken...ok en gewoon weer verder gaan.
Zie hier heel veel herkenning .Je moet voor jezelf beslissen waar je je goed bij voelt.
Ik voel me bevrijd en jij vast ook als je het contact verbreekt.
Die nare gevoelens van als je bij hem bent..het hoeft niet meer.
Als je hem niet meer ziet kun je het beter loslaten.
Helaas ook ik.Heb al 19 jaar geen contact met mijn vader meer.
Geen spijt..eerder opluchting.
Als ik hoor dat hij dood is zou ik denken...ok en gewoon weer verder gaan.
Zie hier heel veel herkenning .Je moet voor jezelf beslissen waar je je goed bij voelt.
Ik voel me bevrijd en jij vast ook als je het contact verbreekt.
Die nare gevoelens van als je bij hem bent..het hoeft niet meer.
Als je hem niet meer ziet kun je het beter loslaten.
dinsdag 7 augustus 2018 om 15:03
Ik heb hem vroeger zeker gewaardeerd, zo tot mijn 15e ongeveer. Daarna was hij er niet meer voor mij. Toen hij er wel volop was voor een veel jongere vriendin/collega en haar kind en mijn kinderen, mij en mijn man totaal negeerde en vooral toen mijn zoon in het ziekenhuis terecht kwam en hij nooit is geweest of heeft geinformeerd was het voor mij over.
Hij kocht zich suf aan kadootjes voor het kind van vriendin en ook voor de kinderen van mijn zus (overigens zeer goed contact met zus) .Mijn kinderen belde hij niet eens als ze jarig waren, kadootjes werden altijd beloofd maar kwamen nooit. Dit is moeilijk uit te leggen aan je kinderen als ze zo klein zijn. Ik hoefde helemaal geen kadootjes voor mijn kinderen, een beetje aandacht zou genoeg zijn geweest. Mijn kinderen merkten zeer duidelijk het verschil wat hij maakte met de kinderen van mijn zus. Hij liet trots de kadootjes zien die hij gekocht had voor het kind van vriendin waar mijn kinderen bijzaten, zelfs op de verjaardag zelf van mijn kind. Hij was niet op de verjaardag van mijn kind maar toevallig op bezoek bij mijn zus toen wij haar opzochten op de camping.
dinsdag 7 augustus 2018 om 15:30
Ik verbaas mij er ook over, dat er hier zoveel mensen zitten met issues rond hun ouders. Liefhebbende en geïnteresseerde ouders hebben lijkt o zo logisch maar is zeker niet vanzelfsprekend. In het echte leven hoor je zulke verhalen niet zo vaak (toch niet in mijn omgeving), en op facebook gaat men het ook niet aan je neus hangen; enkel de leuke happy verhalen komen daar aan bod.
Ik snap het, zelf ouder zijnde, echt totaal niet hoe je je als ouder soms zo rot kan opstellen naar je eigen kind(eren) toe.
Ik snap het, zelf ouder zijnde, echt totaal niet hoe je je als ouder soms zo rot kan opstellen naar je eigen kind(eren) toe.
dinsdag 7 augustus 2018 om 15:35
Dan heb je geluk, ik ken juist vrijwel niemand met liefhebbende ouders.marie_123 schreef: ↑07-08-2018 15:30Ik verbaas mij er ook over, dat er hier zoveel mensen zitten met issues rond hun ouders. Liefhebbende en geïnteresseerde ouders hebben lijkt o zo logisch maar is zeker niet vanzelfsprekend. In het echte leven hoor je zulke verhalen niet zo vaak (toch niet in mijn omgeving), en op facebook gaat men het ook niet aan je neus hangen; enkel de leuke happy verhalen komen daar aan bod.
Ik snap het, zelf ouder zijnde, echt totaal niet hoe je je als ouder soms zo rot kan opstellen naar je eigen kind(eren) toe.
dinsdag 7 augustus 2018 om 17:38
Ooh die zijn er echt wel hoor.
Veel van mijn vrienden /vriendinnen hebben ze.
En ik ben zelf samen met mijn man ook een liefhebbende ouder.
Moet er niet aan denken als dat niet goed zat tussen ons en onze dochter.
Zíj is het allerbelangrijkst...staat altijd op nummer 1.
Zoals het hoort als je kinderen hebt.
Veel van mijn vrienden /vriendinnen hebben ze.
En ik ben zelf samen met mijn man ook een liefhebbende ouder.
Moet er niet aan denken als dat niet goed zat tussen ons en onze dochter.
Zíj is het allerbelangrijkst...staat altijd op nummer 1.
Zoals het hoort als je kinderen hebt.
dinsdag 7 augustus 2018 om 20:24
Ik zie het zelf toch iets anders: mijn vader was ook weer een product van zijn tijd en zijn opvoeding en daarin was niet gangbaar dat kinderen serieus genomen werden. Zo ben ik dus opgevoed, met de beste bedoelingen, daar ben ik van overtuigd: werken, discipline, verantwoordelijkheid nemen, niet zeuren.marie_123 schreef: ↑07-08-2018 15:30Ik verbaas mij er ook over, dat er hier zoveel mensen zitten met issues rond hun ouders. Liefhebbende en geïnteresseerde ouders hebben lijkt o zo logisch maar is zeker niet vanzelfsprekend. In het echte leven hoor je zulke verhalen niet zo vaak (toch niet in mijn omgeving), en op facebook gaat men het ook niet aan je neus hangen; enkel de leuke happy verhalen komen daar aan bod.
Ik snap het, zelf ouder zijnde, echt totaal niet hoe je je als ouder soms zo rot kan opstellen naar je eigen kind(eren) toe.
Het ging pas mis toen ik eenmaal volwassen uitgemaakt werd voor leugenaar omdat ik wilde praten over dingen die ik 'vervelend' gevonden had.
En ik nog steeds behandeld werd als een lui en onmondig kind.
Die opvoeding, dat begrijp ik, maar het gedrag toen ik eenmaal volwassen was, dat begrijp ik niet.
Ik zal bij mijn kinderen ook heus fouten maken en gemaakt hebben, maar dat is wel bespreekbaar.
Try something new today. For example: make a good decision.
Week 13 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 13 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:12
Ja, je zou het allemaal heel graag anders willen.marie_123 schreef: ↑06-08-2018 11:14Ik heb al enkele tientallen jaren geen contact meer met mijn "vader", via geen enkele weg. Ik ben na al die jaren niet meer boos op hem, ik sta hier op zich vrij neutraal tegenover. Ik heb zelf ook niet zo'n fijne jeugd gehad, overigens.
Met mijn moeder heb ik wel nog altijd contact gehad, nooit elkaars deur platgelopen, maar wel geregeld contact. Gezien dit vooral van 1 kant komt en er niet bepaald interesse is in mij (zie mijn topic in pijler psyche), heb ik het contact met haar momenteel ook afgekapt. Ik zit hier zeer zwaar mee in mijn maag, desondanks heb ik besloten geen contact meer te zoeken tot ze zelf initiatief neemt, en op z'n minst de moeite neemt om op z'n minst een keer te bellen of langs te komen. Ik denk in mijn geval dat het ook de combinatie is van én geen vader, én geen broers of zussen, en nu ook geen moeder meer, wat me zo zwaar valt.
TO, ik wens je heel veel sterkte met deze situatie. Ik weet hoe zoiets aan je kan knagen.
Jij ook sterkte en knuffel Marie
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:14
Wat vind je moeder ervan?Moonchild82 schreef: ↑05-08-2018 23:22Ik heb alleen de OP gelezen, maar dit had zo bijna letterlijk over mijn 'vader' kunnen gaan.
Ook een alcoholist, en een gokverslaafde, al zal hij dat never ever toegeven.
Nadat hij gescheiden is van m'n moeder, wat ik begreep is ons contact drastisch vermindert. Ook vanwege het feit dat zijn nieuwe vriendin, mij niet echt kon waarderen.
Inmiddels hebben we al 3 jaar geen contact meer. Want zolang ik geen contact leg, hoor of zie ik hem niet. Blijkbaar is dat wat kinderen horen te doen. En niet de ouder.
Ik heb me er bij neer gelegd. Ik mis er niks meer aan. M'n kinderen ook niet. Hij maakt afspraken en komt ze niet na. Ook niet met de kinderen. Ik bespaar m'n kinderen liever die teleurstellingen.
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:18
lientjes schreef: ↑07-08-2018 14:14Ik heb het contact met mijn ouders een jaar of 10 geleden ook verbroken. Daar heb ik nooit spijt van gehad, het bracht vooral rust voor mij en mijn gezin.
Het (na een nare jeugd) steeds maar weer zo’n naar contact hebben, geen interesse, altijd kritiek, het nooit goed kunnen doen en steeds over mijn grenzen gaan was niet meer op te brengen, kostte alleen maar energie. Natuurlijk heb ik een hele tijd geprobeerd dat te bespreken en veranderen maar dat leverde niets op.
Dus heb ik ze verteld dat ik geen contact meer wilde, ook toen bleven ze in eerste instantie toch steeds contact zoeken en opnieuw over mijn grenzen gaan. Dat is uiteindelijk gestopt.
Intussen is mijn vader overleden. Dat heeft bij mij ook geen spijt veroorzaakt.
Neemt niet weg dat ik het wel spijtig vind dat ik geen ouders heb zoals ik dat bij sommige andere mensen zie. Liefdevolle ouders met interesse, die je in je waarde laten en waar je een gezonde relatie mee kunt onderhouden.
Claudia, als je het moeilijk vindt om het zo direct te zeggen, kun je het contact misschien laten doodbloeden door zelf geen initiatief meer te nemen?
En als je naar je vader wilt uitspreken wat je van hem vindt, dat hij geen goede vader voor je geweest is en zo., denk er eens over na wat je er mee wil bereiken, wat je verwachtingen zijn. Als je gewoon je verhaal naar hem wil doen, je eenmaal echt wil uitspreken, is dat een ander doel dan wanneer je van hem verwacht dat hij het begrijpt, of zelfs verantwoordelijkheid voor neemt of zijn excuses aanbiedt.
Het eerste is misschien wel haalbaar, de rest als ik het zo lees waarschijnlijk niet.
En over je vriend: ik merk dat het voor andere mensen vaak moeilijk te begrijpen is. Voorbeelden die je kunt noemen komen vaak op zichzelf niet zo spectaculair over. Het is het patroon dat er onder zit, de dubbele bedoelingen en de geschiedenis (wat voor anderen niet zo merkbaar/zichtbaar is) dat ogenschijnlijk kleine dingen zo kwetsend maakt.
Het zou wel fijn zijn dat hij je tenminste steunt ook al snapt hij het niet helemaal.
Bedankt voor je post Lientjes. Ik vind het niet zo netjes om het te laten doodbloeden, als ik het contact stop/on hold zet dan zal ik het waarschijnlijk bij mijzelf houden en niet met verwijten komen. Misschien dat ik wel aangeef dat ik ook dingen bij hem mis en dan met voorbeelden kom.
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:21
Doubletree20 schreef: ↑07-08-2018 14:28Hoi Claudia, ik heb alleen je openingspost gelezen dus niet alle reacties en reacties van jou maar ik herken me heel erg in jouw verhaal. Heb ook een vader die z'n hele leven al alcoholist is en waar ik geen band mee heb. Ik zou hem het liefst uit m'n leven hebben, hij kost me alleen maar negatieve energie. Ik heb weinig contact met hem, helaas nu meer dan normaal omdat hij ruzie met mijn broer heeft en dus geen contact meer met hem heeft. (sinds kort) Vandaar dat hij nu meer naar mij trekt. Er is maar 1 reden dat ik nog contact met hem heb en dat is dat ik het toch zielig vind. Hij woont alleen en ik weet dat hij eenzaam is. Hij heeft verder niet echt familie / vrienden.
Ik vind het echt heel lastig om mee om te gaan, baal ook van mezelf dat ik het niet naast me neer kan leggen. Het contact helemaal verbreken kan/durf ik niet dus ik moet het maar accepteren denk ik.
Speelt het bij jou ook mee dat je medelijden hebt en daarom het contact niet verbreekt?
Wat vind je ervan dat je broer geen contact meer heeft? Hier hetzelfde verhaal, maar dan met mijn zus. Nu heb ik het gevoel nog meer te ‘moeten’, want ja, heb nog een soort van medelijden ook als hij niemand meer heeft.
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:24
Goed verwoord!Kleppeboxx schreef: ↑07-08-2018 14:17Ik schrijf nergens dat de opvoeding de reden is voor slecht gedrag!!!! Dat is wat ú er in wilt lezen. Wat ik beoog te zeggen is dat ouders wel willen maar niet kunnen omdat ze het eenvoudig nooit geleerd hebben, er geen rolmodel geweest is hoe het wel moet en kan. Het merendeel kan goed tot zeer goed functioneren. Op het moment dat zij ouders worden komt de confrontatie met hun eigen jeugd en wordt pas duidelijk wat jij wél of niet of in mindere mate hebt meegekregen. Er kunnen zaken zijn die onherstelbaar beschadigd zijn (denk bijvoorbeeld aan hechting), een kind kan de ouder al op jonge leeftijd voorbij gestreefd zijn als het gaat om geestelijke ontwikkeling en de ouder(s) kan het niet meer bijbenen. Dit zijn een aantal voorbeelden van confrontaties van onmacht, het willen maar het niet (meer) kunnen. Niet iedereen is in staat om hulp te vragen. Soms is een ouder al zodanig murw geworden dat er geen vertrouwen meer is. Het zich schamen, schaamte kan een flinke wissel trekken op een mens waardoor de vlucht in alcohol / drugs zeer goed mogelijk is om de pijn / de onmacht / verdriet maar niet te hoeven voelen en het leven leefbaar te houden.
Als iedereen verantwoordelijk is voor zijn gedrag, een verstandelijk gehandicapte zou dan ook verantwoordelijk zijn voor zijn gedrag als gevolg van zijn beperkingen, toch geniet hij / zij bescherming tegen zichzelf en de maatschappij. Verslaving heeft, net als obesitas, een dieperliggende reden. Het komt regelmatig voor dat de reden voor verslaving de persoon zelf niet zijn aan te rekenen maar het gevolg zijn van gebeurtenissen die een persoon heeft meegemaakt of meemaakt. En hoe crux en paradoxaal ook, een slechte opvoeding (of een gebrek aan opvoeding) kán de oorzaak zijn. Dat iemand in een soortgelijke situatie het wel redt wil nog niet zeggen dat de ander in zo'n situatie dat ook kan.
Zal verder niet reageren, ik heb mijn zienswijze duidelijk genoeg gemaakt.
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:51
Luister naar je vriendClaudia2010 schreef: ↑07-08-2018 21:24Bedankt voor alle reacties. Ik laat het allemaal even landen. Heb nog met mijn vriend gesproken en die blijft het niet oké vinden als ik contact verbreek. Natuurlijk bepaal ik het zelf, maar voelt echt rot dat hij me niet steunt.
dinsdag 7 augustus 2018 om 21:52
dinsdag 7 augustus 2018 om 22:00
Ik vind je zienswijze onduidelijk en ook wel idioot om er gehandicapten en mensen met overgewicht bij te betrekken. Die in 1 groep stoppen is te gek voor woorden. Al met al jouw mening is dat alles ergens uit voort komt en bla bla. Ik vind het een treurige houding van mensen die andere aanwijzen voor hun falen.Kleppeboxx schreef: ↑07-08-2018 14:17Ik schrijf nergens dat de opvoeding de reden is voor slecht gedrag!!!! Dat is wat ú er in wilt lezen. Wat ik beoog te zeggen is dat ouders wel willen maar niet kunnen omdat ze het eenvoudig nooit geleerd hebben, er geen rolmodel geweest is hoe het wel moet en kan. Het merendeel kan goed tot zeer goed functioneren. Op het moment dat zij ouders worden komt de confrontatie met hun eigen jeugd en wordt pas duidelijk wat jij wél of niet of in mindere mate hebt meegekregen. Er kunnen zaken zijn die onherstelbaar beschadigd zijn (denk bijvoorbeeld aan hechting), een kind kan de ouder al op jonge leeftijd voorbij gestreefd zijn als het gaat om geestelijke ontwikkeling en de ouder(s) kan het niet meer bijbenen. Dit zijn een aantal voorbeelden van confrontaties van onmacht, het willen maar het niet (meer) kunnen. Niet iedereen is in staat om hulp te vragen. Soms is een ouder al zodanig murw geworden dat er geen vertrouwen meer is. Het zich schamen, schaamte kan een flinke wissel trekken op een mens waardoor de vlucht in alcohol / drugs zeer goed mogelijk is om de pijn / de onmacht / verdriet maar niet te hoeven voelen en het leven leefbaar te houden.
Als iedereen verantwoordelijk is voor zijn gedrag, een verstandelijk gehandicapte zou dan ook verantwoordelijk zijn voor zijn gedrag als gevolg van zijn beperkingen, toch geniet hij / zij bescherming tegen zichzelf en de maatschappij. Verslaving heeft, net als obesitas, een dieperliggende reden. Het komt regelmatig voor dat de reden voor verslaving de persoon zelf niet zijn aan te rekenen maar het gevolg zijn van gebeurtenissen die een persoon heeft meegemaakt of meemaakt. En hoe crux en paradoxaal ook, een slechte opvoeding (of een gebrek aan opvoeding) kán de oorzaak zijn. Dat iemand in een soortgelijke situatie het wel redt wil nog niet zeggen dat de ander in zo'n situatie dat ook kan.
Zal verder niet reageren, ik heb mijn zienswijze duidelijk genoeg gemaakt.
dinsdag 7 augustus 2018 om 22:26
Je vraagt je bij sommige mensen af of het werkelijk waar is dat ze ondanks een fijne vrolijke jeugd met lieve ouders zich toch kunnen ontpoppen tot mensen zonder een spoortje empathie, sympathie of mededogen voor wie dan ook.Ksenija schreef: ↑07-08-2018 22:00Ik vind je zienswijze onduidelijk en ook wel idioot om er gehandicapten en mensen met overgewicht bij te betrekken. Die in 1 groep stoppen is te gek voor woorden. Al met al jouw mening is dat alles ergens uit voort komt en bla bla. Ik vind het een treurige houding van mensen die andere aanwijzen voor hun falen.
Die liever een trap na geven i.p.v. een vriendelijk woord aan mensen die zich echt vreselijk voelen, echt aan het eind van hun Latijn zijn.
Heb je daar een verklaring voor? Ik snap andersom ook niet hoe mensen met een vreselijke jeugd vaak nog bijzonder leuk opdrogen; dan denk ik ook hoe is het mogelijk.
Soms lees ik hier op het forum bijvoorbeeld en schrik echt van de louter keiharde reacties van bepaalde mensen en denk: wat moet er met iemand gebeurd zijn dat je er zo'n genoegen in schept andere mensen -die je ook gewoon links kan laten liggen- nog even extra na te trappen.
Heb jij enig idee?
Ik ken trouwens mensen die hun ouders lang niet hadden gezien voor ze stierven en 'te laat' waren om ze nog te spreken wat onnoemelijk veel verdriet opleverde.
Ook mensen die letterlijk dachten: 'gelukkig, hij of zij kan mijn leven nooit meer verzieken opgeruimd staat netjes'.
Zelfs mensen die zo gehaat waren dat niemand de uitvaart wilde regelen want wie dat regelt krijgt de rekening: niemand had er zelfs maar een cent voor over om de gehate persoon te cremeren of begraven.
Vaak gaat het dan al generaties lang zo; ik ken een familie die al vele generaties een goedlopende horecazaak in een prachtig pand hebben.
Allemaal aan de drank, allemaal als kind half dood geslagen tot ze terug gingen vechten in de puberteit.
De meisjes trouwden zonder uitzondering nog piepjong (18, 19 jaar) met alcoholisten.
Puur toeval denk jij?
donderdag 9 augustus 2018 om 14:11
Precies dit. Ik laat mijn broer er uiteraard vrij in maar stiekem baal ik er wel van dat hij geen contact meer heeft want nu komt het voor m'n gevoel op mijn schouders neer. Dan heeft hij geen contact meer met beide kinderen en dat vind ik te zielig.Claudia2010 schreef: ↑07-08-2018 21:21Wat vind je ervan dat je broer geen contact meer heeft? Hier hetzelfde verhaal, maar dan met mijn zus. Nu heb ik het gevoel nog meer te ‘moeten’, want ja, heb nog een soort van medelijden ook als hij niemand meer heeft.
Wel vervelend zeg dat je vriend je niet steunt, dat maakt het extra lastig. Mijn man laat me er gelukkig helemaal vrij in. Sterkte!
woensdag 27 maart 2019 om 19:39
Update, gelieve niet te quoten.
En dat was het.
En nu voel ik me heel erg opgelucht en bevrijd. Klinkt misschien vreselijk dat ik dit zeg. Want een feit is dat hij mij nooit meer gaat zien. De deur is nu bij mij helemaal dicht. Zo onvolwassen, zo veelzeggend, zo enorm liefdeloos. Maar het is goed!
En dat was dus mijn vader.
Svp nogmaals het verzoek niet te quoten, mogelijk dat ik sommige dingen later aan pas ivm herkenning.
En dat was het.
En nu voel ik me heel erg opgelucht en bevrijd. Klinkt misschien vreselijk dat ik dit zeg. Want een feit is dat hij mij nooit meer gaat zien. De deur is nu bij mij helemaal dicht. Zo onvolwassen, zo veelzeggend, zo enorm liefdeloos. Maar het is goed!
En dat was dus mijn vader.
Svp nogmaals het verzoek niet te quoten, mogelijk dat ik sommige dingen later aan pas ivm herkenning.
claudia2010 wijzigde dit bericht op 04-08-2020 21:28
20.96% gewijzigd
