Relaties
alle pijlers
Hoe help ik mijn moeder verder?
maandag 25 september 2017 om 21:27
Hallo allemaal,
Ik heb een ontzettend lieve, zorgzame moeder. Loopt tegen de 70, nooit gewerkt, altijd vol overgave huisvrouw geweest. Nu is mijn vader 7 maanden geleden na een kort maar hevig ziekbed overleden. Het gemis is enorm, vooral bij haar.
Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
Ik weet niet precies wat ik wil, ja, ik wil haar steunen en helpen, maar het is zo moeilijk. Wat kan ik doen?
Het botst soms tussen ons, maar we houden wel heel veel van elkaar.
Ik heb een ontzettend lieve, zorgzame moeder. Loopt tegen de 70, nooit gewerkt, altijd vol overgave huisvrouw geweest. Nu is mijn vader 7 maanden geleden na een kort maar hevig ziekbed overleden. Het gemis is enorm, vooral bij haar.
Ik loop nu tegen het volgende aan: mijn moeder en ik zijn verschillend. In alles. Ze is onzeker, verlegen, weinig assertief en zelfs een beetje sociaal angstig. Ze is nu heel eenzaam. Dat drukt enorm op me. Ik probeer haar te stimuleren om dingen op te zoeken, misschien een clubje, lotgenotencontact, vrijwilligerswerk. Dit om het kringetje om zich heen wat groter te maken. Maar ze vindt dit allemaal veel te eng, ze wil niets doen. Ik denk dat het eng blijft tot ze het doet, dus ze zal íets moeten.
Ik doe ontzettend mijn best om dit alles rustig en behulpzaam te brengen, maar toch raakt ze er alleen maar geïrriteerd door.
Ik weet niet precies wat ik wil, ja, ik wil haar steunen en helpen, maar het is zo moeilijk. Wat kan ik doen?
Het botst soms tussen ons, maar we houden wel heel veel van elkaar.
zondag 26 augustus 2018 om 11:59
Mooi gezegd! Dank je.feniks02 schreef: ↑25-08-2018 23:49en dat is ook pittig. Echt ,,,, je hebt echt zelf af en toe pauze nodig van het zorgen voor of omgaan met iemand die rouwt.
liever dat je haar minder ziet en de band goed blijft .......
maar je moeder heeft ook veerkracht in zich, net als ieder mens, daar zul je steeds vaker een glimp van opvangen,
vertrouw haar maar, ze komt er wel op haar manier en op haar tijd, als je dat naar haar uitstraalt ben je van onschatbare waarde....
sterkte!
Vandaag ga ik niet op bezoek bij mijn moeder. Het komt niet uit, we gaan iets anders doen. Ik heb overwogen om haar mee te vragen, maar mijn man wilde ook een keer gewoon met zijn eigen gezin zijn. Dat begrijp ik ook helemaal. Toch voel ik me schuldig, omdat ik weet dat ze het erg moeilijk vindt om invulling te geven aan de zondagen. Als we haar op een zondag ergens mee naartoe vragen, zegt ze meestal nee, want wie weet wie er nog langs komen. Dus liever gewoon op bezoek bij haar thuis. Daar hebben we niet altijd zin in, maar ik weet hoe rot ze het vindt als we niet komen.
Kortom, het blijft een strijd tussen toegeven, en niet toegeven maar dan wel met schuldgevoel.
Overigens heb is ze gisteren nog hier geweest én heb ik gevraagd of ze morgen komt eten. Klote schuldgevoel!
zondag 26 augustus 2018 om 12:54
maandag 4 februari 2019 om 09:52
Maar weer even een update hier. Ik heb veel steun gehaald uit de reacties hier, en dit topic is nog steeds relevant en waardevol voor mij hierdoor, ook al is er weinig echt nieuws te melden.
Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik ben zelf eigenlijk pas kort geleden echt begonnen met rouwen, althans zo voelt dat. Veel sores met jongste broer (ander topic ) en veel zorgen om moeder. Mijn eigen rouwproces verloopt 'normaal ' denk ik.
Mijn moeder is nog niet veel verder. Ze vermijdt nog steeds nieuwe dingen, durft niet veel en leunt zwaar op haar kinderen. Althans dat probeert ze, ik probeer dat liefdevol af te houden. Ze heeft hoge verwachtingen van haar omgeving als het gaat om medeleven, gezelschap en attent zijn, maar dat spreekt ze niet uit, dus is ze vaak teleurgesteld. Ik probeer om dit patroon te doorbreken door het te benoemen (door aan te geven dat zij ook zélf mensen kan bellen of langs kan gaan, of aangeven als ze iets wil).
Verder blijft ze vinden dat ze dingen niet kan, niet weet, niet durft, niet wil/kan leren. Ik reageer nuchter daarop. Hoezo kun jij dat niet? Waarom niet? Dat kun je dan toch leren? Dat vindt ze niet altijd fijn, maar ik wil haar afhankelijkheid niet voeden.
Voorbeeldje : ze wil al tijden een elektrische tandenborstel, maar naar de winkel gaan en er een kopen is eng. Want welke dan, en straks koopt ze verkeerde en dan heeft ze er een en hoe werkt dat dan...enfin, nu heeft ze er een. Ik zag dat, want hij lag bij haar thuis aan de oplader. Maar dan zegt ze: je broer heeft hem voor me aan de lader gelegd. En kun jij even kijken wat dat lampje betekent?
En dan baal ik. Waarom legt ze hem niet zelf aan de lader? Stekker in stopcontact en klaar. En de gebruiksaanwijzing lezen kan ze toch ook zélf!
We hebben het uiteindelijk samen gedaan, maar ik baal van die afhankelijkheid.
Het goede nieuws is dat ze onlangs zelf besloten heeft dat het helemaal niet goed gaat en dat ze opnieuw in therapie gaat. Mogelijk begint ze zelfs binnenkort met lichte antidepressiva. Een goede stap van haar. Ik ben trots op haar dat ze dit inziet (zélf ) en er actie op onderneemt.
Ik wil iedereen die hier gereageerd heeft bedanken. Het heeft me echt een hart onder de riem gestoken.
Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik ben zelf eigenlijk pas kort geleden echt begonnen met rouwen, althans zo voelt dat. Veel sores met jongste broer (ander topic ) en veel zorgen om moeder. Mijn eigen rouwproces verloopt 'normaal ' denk ik.
Mijn moeder is nog niet veel verder. Ze vermijdt nog steeds nieuwe dingen, durft niet veel en leunt zwaar op haar kinderen. Althans dat probeert ze, ik probeer dat liefdevol af te houden. Ze heeft hoge verwachtingen van haar omgeving als het gaat om medeleven, gezelschap en attent zijn, maar dat spreekt ze niet uit, dus is ze vaak teleurgesteld. Ik probeer om dit patroon te doorbreken door het te benoemen (door aan te geven dat zij ook zélf mensen kan bellen of langs kan gaan, of aangeven als ze iets wil).
Verder blijft ze vinden dat ze dingen niet kan, niet weet, niet durft, niet wil/kan leren. Ik reageer nuchter daarop. Hoezo kun jij dat niet? Waarom niet? Dat kun je dan toch leren? Dat vindt ze niet altijd fijn, maar ik wil haar afhankelijkheid niet voeden.
Voorbeeldje : ze wil al tijden een elektrische tandenborstel, maar naar de winkel gaan en er een kopen is eng. Want welke dan, en straks koopt ze verkeerde en dan heeft ze er een en hoe werkt dat dan...enfin, nu heeft ze er een. Ik zag dat, want hij lag bij haar thuis aan de oplader. Maar dan zegt ze: je broer heeft hem voor me aan de lader gelegd. En kun jij even kijken wat dat lampje betekent?
En dan baal ik. Waarom legt ze hem niet zelf aan de lader? Stekker in stopcontact en klaar. En de gebruiksaanwijzing lezen kan ze toch ook zélf!
We hebben het uiteindelijk samen gedaan, maar ik baal van die afhankelijkheid.
Het goede nieuws is dat ze onlangs zelf besloten heeft dat het helemaal niet goed gaat en dat ze opnieuw in therapie gaat. Mogelijk begint ze zelfs binnenkort met lichte antidepressiva. Een goede stap van haar. Ik ben trots op haar dat ze dit inziet (zélf ) en er actie op onderneemt.
Ik wil iedereen die hier gereageerd heeft bedanken. Het heeft me echt een hart onder de riem gestoken.
