Kinderen
alle pijlers
Pedofobie
vrijdag 14 september 2018 om 09:15
Zie artikel;
https://www.trouw.nl/opinie/er-heerst-e ... ~a4cb1161/
Mooi artikel, verwoord precies mijn gevoel van weinig verdraagzaamheid naar kinderen wat ik ook ervaar. Aan de andere kant ook een spiegel; geen lange tenen bij terechtwijzigingen door anderen.
Herkenbaar voor anderen?
https://www.trouw.nl/opinie/er-heerst-e ... ~a4cb1161/
Mooi artikel, verwoord precies mijn gevoel van weinig verdraagzaamheid naar kinderen wat ik ook ervaar. Aan de andere kant ook een spiegel; geen lange tenen bij terechtwijzigingen door anderen.
Herkenbaar voor anderen?
vrijdag 14 september 2018 om 11:36
Ik heb soms ook het idee dat het deels komt omdat sommige ouders niks van hin vrijheid willen opgeven. Ze willen naar evenveel festivals/winkels/verjaardagen ed als ze naar toe gingen voor het kind er was dus moet het kind maar mee, maar je wil wel genieten dus echt op het kind letten doen ze dan niet. En ach zolang ze niks stuk maken vinden ze dat wel prima terwijl andere niet zitten te wachten op een schreeuwend kind.
Of de mensen die zo ver mee veren met het kind dat het zowat alles mag, zeuren om een koekje dan krijgt het een koekje. Gevolg is dat jet kind midden in de supermarkt zeurt om een koekje en dat moet nu nu nu.
Daarnaast is er ook gewoon een andere manier van opvoeden, niet alleen individueler maar ook meer met de zachte hand. Er is meer oog voor de gevoelens van een kind en die krijgt meer ruimte daar voor. Soms is dat goed, soms is dat te veel en als de irritatie al hoog zit dan maakt dat als buitenstaander niet uit. Die ziet ook alleen die moment opname en niet de rest van de dag of weet niet van de niet zichtbare handicap/aandoening van een ander. Em ergens iets vam zeggen is niet sociaal wenselijk of krijg je een boze reactie op dus doe je niet. Al zou je er van mij best wat van mogen zeggen als mijn kind bv tegen je stoel schopt en ik het niet door heb, dat is gewoon vervelend. Maar ja, ik zou dan wel weer willen dat je dat op een bepaalde manier doet (niet fysiek, niet schreeuwen of schelden) dus ik kan me voorstellen dat je dat niet snel doet omdat je het toch wel weer verkeerd doet volgens de ouder.
Het is denk ik een vicieuze cirkel waarin minder van kinderen kunnen hebben en meer overlast van kinderen elkaar afwisselen.
Of de mensen die zo ver mee veren met het kind dat het zowat alles mag, zeuren om een koekje dan krijgt het een koekje. Gevolg is dat jet kind midden in de supermarkt zeurt om een koekje en dat moet nu nu nu.
Daarnaast is er ook gewoon een andere manier van opvoeden, niet alleen individueler maar ook meer met de zachte hand. Er is meer oog voor de gevoelens van een kind en die krijgt meer ruimte daar voor. Soms is dat goed, soms is dat te veel en als de irritatie al hoog zit dan maakt dat als buitenstaander niet uit. Die ziet ook alleen die moment opname en niet de rest van de dag of weet niet van de niet zichtbare handicap/aandoening van een ander. Em ergens iets vam zeggen is niet sociaal wenselijk of krijg je een boze reactie op dus doe je niet. Al zou je er van mij best wat van mogen zeggen als mijn kind bv tegen je stoel schopt en ik het niet door heb, dat is gewoon vervelend. Maar ja, ik zou dan wel weer willen dat je dat op een bepaalde manier doet (niet fysiek, niet schreeuwen of schelden) dus ik kan me voorstellen dat je dat niet snel doet omdat je het toch wel weer verkeerd doet volgens de ouder.
Het is denk ik een vicieuze cirkel waarin minder van kinderen kunnen hebben en meer overlast van kinderen elkaar afwisselen.
vrijdag 14 september 2018 om 11:37
Ik neem mijn kinderen echt niet graag mee naar een restaurant in Nederland. Ze gedragen zich prima, maar ik zit continu op te letten of ze niet te hard praten. Absoluut niet relaxt. In andere landen heb ik dat totaal niet en heb ik het idee dat kinderen veel meer welkom zijn.
vrijdag 14 september 2018 om 11:39
Als ze te hard praten, dan zeg je toch dat ze even wat zachter praten? En dan probeer je van te voren een hoekje uit de buurt te reserveren. Als ze zich verder netjes gedragen kun je ze gerust mee nemen. Ooit naast een gezelschap mannen gezeten? Zitten die er mee dat ze hard praten? Nee dus! En je kunt je tafelgenoten NIET meer verstaan! Asociale brullers kunnen het zijn, dat manvolk.maritte schreef: ↑14-09-2018 11:37Ik neem mijn kinderen echt niet graag mee naar een restaurant in Nederland. Ze gedragen zich prima, maar ik zit continu op te letten of ze niet te hard praten. Absoluut niet relaxt. In andere landen heb ik dat totaal niet en heb ik het idee dat kinderen veel meer welkom zijn.
vrijdag 14 september 2018 om 12:06
maritte Er is wel een groot verschil tussen bijvoorbeeld Franse kinderen in een restaurant en Nederlandse kinderen die hard praten, veel rondlopen en vies doen met eten.
Bij Fransen ben je als kind aan tafel ondergeschikt aan het gezelschap en het is niet de bedoeling dat je steeds door volwassenen heen gaat zitten praten. Men is echt wel wat strenger.
Bij Fransen ben je als kind aan tafel ondergeschikt aan het gezelschap en het is niet de bedoeling dat je steeds door volwassenen heen gaat zitten praten. Men is echt wel wat strenger.
vrijdag 14 september 2018 om 12:19
fashionvictim schreef: ↑14-09-2018 10:59Maar dat zegt het stuk toch ook. Opvoeden is geen "groepsaangelegenheid" meer, waardoor kinderen vervelender zijn geworden, waardoor mensen steeds minder kunnen hebben van kinderen, waardoor kinderloos en kinderen steeds meer gescheiden gaan leven, waardoor kinderen nog minder leren hoe te functioneren in een maatschappij , waardoor....
Vroeger zei je als passagier gewoon zelf " zit me eens niet zo te schoppen jongeman!" en dan zei het kind in kwestie "sorry mevrouw" en kreeg als beloning een draai om zijn oren van zijn moeder omdat hij haar voor schut had gezet door zich zo ongemanierd te gedragen. "Kijk nou, nu zit je die mevrouw lastig te vallen, klets, pas d'r op!"
Uh, nee hoor. Vroeger hoefden de passagiers zich niet om te draaien want dan waren de kinderen al gecorrigeerd door de ouders.
vrijdag 14 september 2018 om 12:52
Kinderen zijn een onvolmaakte vorm van volwassenen. Ze kunnen nog van alles niet wat een volwassene wel kan.
Datzelfde geldt ook voor bejaarden, dementen en sommige mensen met een ernstige psychische stoornis. Die kunnen ook allerlei sociaal wenselijk gedrag niet, of niet meer.
Die mensen stoppen we als maatschappij liefst ook uit het zicht bij elkaar in eigen reservaten. Dezelfde vorm van apartheid.
Maar je zult nooit iemand zien schrijven dat hij geroerd werd door een demente bejaarde met zijn mantelzorger "en al het gedoe dat daarbij hoort" , en dacht dat wil ik ook!
Waarom veel mensen dat bij kinderen wel zo ervaren zal me eeuwig een raadsel blijven.
Maar het is misschien wel aardig als mentale exercitie om voor kind in het stukje eens demente bejaarde te lezen en te kijken wat je er dan van vindt.
Datzelfde geldt ook voor bejaarden, dementen en sommige mensen met een ernstige psychische stoornis. Die kunnen ook allerlei sociaal wenselijk gedrag niet, of niet meer.
Die mensen stoppen we als maatschappij liefst ook uit het zicht bij elkaar in eigen reservaten. Dezelfde vorm van apartheid.
Maar je zult nooit iemand zien schrijven dat hij geroerd werd door een demente bejaarde met zijn mantelzorger "en al het gedoe dat daarbij hoort" , en dacht dat wil ik ook!
Waarom veel mensen dat bij kinderen wel zo ervaren zal me eeuwig een raadsel blijven.
Maar het is misschien wel aardig als mentale exercitie om voor kind in het stukje eens demente bejaarde te lezen en te kijken wat je er dan van vindt.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
vrijdag 14 september 2018 om 13:12
De Franse opvoeding vind ik zelf echt te streng, dat zou dan ook weer niet mijn keuze zijn. Neemt niet weg dat ik vind dat mijn kinderen zich moeten gedragen in een restaurant, maar maakt dat wel dat ik liever pas met wat oudere kinderen naar een restaurant ga, omdat dat voor mijzelf veel relaxter is.Nitflex schreef: ↑14-09-2018 12:06maritte Er is wel een groot verschil tussen bijvoorbeeld Franse kinderen in een restaurant en Nederlandse kinderen die hard praten, veel rondlopen en vies doen met eten.
Bij Fransen ben je als kind aan tafel ondergeschikt aan het gezelschap en het is niet de bedoeling dat je steeds door volwassenen heen gaat zitten praten. Men is echt wel wat strenger.
vrijdag 14 september 2018 om 13:22
Franse kinderen moeten zich aanpassen aan de volwassenen en niet andersom.Nitflex schreef: ↑14-09-2018 12:06maritte Er is wel een groot verschil tussen bijvoorbeeld Franse kinderen in een restaurant en Nederlandse kinderen die hard praten, veel rondlopen en vies doen met eten.
Bij Fransen ben je als kind aan tafel ondergeschikt aan het gezelschap en het is niet de bedoeling dat je steeds door volwassenen heen gaat zitten praten. Men is echt wel wat strenger.
Dat was in Nederland toch ook zo vroeger?
vrijdag 14 september 2018 om 13:22
Mijn vriendin en ik hebben bewust geen kinderen, we hebben totaal geen moeder gevoelens en we denken ook niet dat het iets toevoegt aan ons toch al zo drukke leven. Ik denk dat ik voor 60% kinderen niet leuk vind en 40% wel. Vaak vind ik ze ongemanierd, druk, brutaal en irritant aanwezig. Als ik een kind zie vallen in bijv. de supermarkt dan denk ik niet, och wat zielig, maar dan had je maar rustig aan moeten doen met je karretje en niet overal tegenaan zitten botsen.
Wij kiezen dan ook bewust voor vakanties op kinderloze plekken en gaan naar de wat duurdere restaurants omdat daar minder kinderen zitten. Op mijn neefjes en nichtjes pas ik heel soms wel eens op, vind het dan ook wel leuk, maar na een paar uur ben ik blij dat ze op bed moeten of dat ik naar huis kan.
Met baby's heb ik helemaal niets, peuters zijn op zich wel leuk mits niet jankend en dreinend. Tussen de 4 en 12 ongeveer heb ik er niets mee en als ze puber zijn, dan is het wel weer oke.
Maar goed, zo heeft iedereen zn ding. Het is alleen niet mijn ding.
Wij kiezen dan ook bewust voor vakanties op kinderloze plekken en gaan naar de wat duurdere restaurants omdat daar minder kinderen zitten. Op mijn neefjes en nichtjes pas ik heel soms wel eens op, vind het dan ook wel leuk, maar na een paar uur ben ik blij dat ze op bed moeten of dat ik naar huis kan.
Met baby's heb ik helemaal niets, peuters zijn op zich wel leuk mits niet jankend en dreinend. Tussen de 4 en 12 ongeveer heb ik er niets mee en als ze puber zijn, dan is het wel weer oke.
Maar goed, zo heeft iedereen zn ding. Het is alleen niet mijn ding.
vrijdag 14 september 2018 om 13:39
maritte schreef: ↑14-09-2018 13:12De Franse opvoeding vind ik zelf echt te streng, dat zou dan ook weer niet mijn keuze zijn. Neemt niet weg dat ik vind dat mijn kinderen zich moeten gedragen in een restaurant, maar maakt dat wel dat ik liever pas met wat oudere kinderen naar een restaurant ga, omdat dat voor mijzelf veel relaxter is.
Dat over de Franse opvoeding lees ik hier wel vaker. Herken het niet uit de Franse supermarkt. Ik zie daar zelden strenge ouders en brave kinderen. Eerder onredelijk boze ouders en opvoedende tikken etc en dreinende kinderen.
vrijdag 14 september 2018 om 13:40
Dat denk ik, dat het cultuurgebonden is. Hier zitten we met veel mensen dicht op elkaar, het is noodzakelijk om rekening met elkaar te houden. Anders zou het niet leefbaar zijn. Uiteraard verschilt die grens per persoon, maar de ruimte die kinderen vaak innemen (qua rennen en geluid bijvoorbeeld) die is er hier vaak niet. Ik denk dat dat niet bijdraagt aan de tolerantie voor kinderen in het algemeen.
Ik herken het stuk dan ook. Ik ben opgegroeid op het platteland en woon als starter nu in de stad. Beide buren hebben kinderen (huilende baby, geren op de trap, trampoline, noem maar op). Ik ben uberhaupt geen leefgeluiden gewend en erger me af en toe kapot. Daardoor is mijn tolerantie een stuk lager wanneer ik bijvoorbeeld een irritant kind in de supermarkt tegenkom.
Het plan is dan ook om terug te verhuizen naar het platteland zodra het geld er is (hopelijk nog zo'n 2 a 3 jaar)
The burning desire to live and roam free, it shines in the dark and it grows within me.
vrijdag 14 september 2018 om 13:48
Ik her ken het voor een deel. Ik woon in een nieuwbouwwijk met veel jonge gezinnen. Er zijn een aantal jonge kinderen waar ik gek van word. Hele dagen alleen maar gillen en gillen en rennen. En er is al meerdere keren tegen de achterkant van mijn benen aangefietst als ik naar mijn huis loop. Dus ja, ik erger me aan kinderen. Hoogtepunt is de 6 jarige die naast mij woont en bijna elke dag tegen zijn moeder tekeer gaat met de meest heftige scheldwoorden. En dat dan vaak om half 12 's nachts als wij al in bed liggen.
Daarentegen wonen er aan de andere kant naast mij 2 hele lieve buurkinderen. Netjes opgevoed, groeten altijd als we ze tegenkomen en die gedragen zich gewoon normaal. Tuurlijk maken ze weleens geluid, maar het is niet 95% gillen. Dus voor mij ligt het echt aan de opvoeding.
Daarentegen wonen er aan de andere kant naast mij 2 hele lieve buurkinderen. Netjes opgevoed, groeten altijd als we ze tegenkomen en die gedragen zich gewoon normaal. Tuurlijk maken ze weleens geluid, maar het is niet 95% gillen. Dus voor mij ligt het echt aan de opvoeding.
vrijdag 14 september 2018 om 14:44
Ik ben het volledig eens met bovenstaande. De reden dat veel mensen liever geen kinderen in hun omgeving willen, zijn niet zozeer de kinderen zelf, maar de ouders. Het gebrek aan ruggengraat/opvoeding van ouders maakt kinderen namelijk onuitstaanbaar.Die brede sociale inbedding van de opvoeding bestaat niet meer. Zoals de pedofoben geen kinderen in hun buurt verdragen, zo verdragen ouders geen anderen in de buurt van hun kinderen. Althans zodra die zich terechtwijzingen, standjes of zelfs een simpele opmerking permitteren. De opvoeding is geprivatiseerd geraakt – en dat is haar niet ten goede gekomen, want moderne ouders zondigen nogal eens in verregaande toegeeflijkheid. Het gevolg is dat alle charme die van kinderen zou kunnen uitgaan voor de omstaanders en -zittenden verandert in chagrijn.
Of mensen een kind leuk vinden, ligt echt aan hoe goed een kind wordt opgevoed. Met mijn nichtje en neefje kan je enorm goed voor de dag komen. Iedereen vindt ze lief en leuk. Dat komt omdat ze beleefd zijn en luisteren. Ze zijn niemand tot last. In het openbaar vervoer, in winkels, in restaurants: ze gedragen zich over het algemeen keurig. Zo niet, dan corrigeert hun moeder ze. Of ik. Ook staat moeder (mijn tweelingzus) open voor anderen: de tramconducteur mag bijvoorbeeld best zeggen dat de kinderen niet op de stoelen mogen klimmen. Dan wordt daarnaar geluisterd en wordt er “we zullen het niet meer doen, meneer” gezegd. Tegenwoordig is dat helaas zeldzaam.
Ik neem ze ook regelmatig mee naar mijn vriendinnen (met baby’s) en mijn vriendinnen vinden dat ontzettend leuk. Omdat ze lief, rustig en welgemanierd zijn. Ze groeten beleefd, doen hun schoenen uit, wassen hun handjes, gaan rustig zitten en praten netjes (mag ik de baby even vasthouden, tante?). Mijn vriendinnen vertellen me dat andere kinderen -van familie/vrienden- ongevraagd en onnodig slaapkamers en de badkamer betreden, de koelkast en keukenkastjes open trekken, om koek/snoep vragen, etc. Die ouders corrigeren hun kind niet.
Ik kan me dus heel goed voorstellen dat niet iedereen op onopgevoede kinderen zit te wachten. Ik heb er zelf ook weinig geduld voor.
vrijdag 14 september 2018 om 14:50
Oh, heb in Frankrijk gewoond en vond de kinderen daar altijd erg beleefd. Maar ik vind de supermarkt wel echt iets anders dan een restaurant. Een supermarkt moet je nou eenmaal heen, ook als kind net in pesthumeur is, en hoewel vervelend voor andere bezoekers, je komt niet voor ontspanning in een supermarkt.
Een avondje uit in een restaurant kun je afbreken als kind zich onmogelijk gedraagt en daar ben je ook meer tot overlast.
vrijdag 14 september 2018 om 14:58
Maar hier ben ik het ook mee eens. Mijn nichtje en neefje bloeien helemaal op in Italië. Daar krijgen ze véél meer expliciete aandacht en positieve bekrachtiging vanuit de omgeving. Echt mooi om te zien.tatlitatli schreef: ↑14-09-2018 09:30Ik woon in een wijk waar vrijwel iedereen kinderen heeft, dus men is er hier wel op ingesteld. Maar, ik mis wel de warmte /acceptatie naar kinderen toe die ik bijvoorbeeld in Turkije wel altijd voel. Het helpt kinderen zich ook beter gedragen in een restaurant als ze expliciete aandacht krijgen zoals ik daar zie.
anoniem_653d64b2a443c wijzigde dit bericht op 14-09-2018 15:01
0.34% gewijzigd
vrijdag 14 september 2018 om 15:00
Absoluut geen onzin. Aandacht is uiteraard erg belangrijk. Maar een kind leren dat het zich moet gedragen en aanpassen aan anderen ook.tatlitatli schreef: ↑14-09-2018 14:58Onzin. Volwassenen moeten een kind aandacht geven en niet altijd kiezen voor de smartphone de weg van de minste weerstand.
vrijdag 14 september 2018 om 15:01
Van mij mag je je kinderen meenemen naar de Appie, hoor, maar het argument klopt niet.Nitflex schreef: ↑14-09-2018 14:50Oh, heb in Frankrijk gewoond en vond de kinderen daar altijd erg beleefd. Maar ik vind de supermarkt wel echt iets anders dan een restaurant. Een supermarkt moet je nou eenmaal heen, ook als kind net in pesthumeur is, en hoewel vervelend voor andere bezoekers, je komt niet voor ontspanning in een supermarkt.
Een avondje uit in een restaurant kun je afbreken als kind zich onmogelijk gedraagt en daar ben je ook meer tot overlast.
Een supermarkt, daar hoef je niet meer heen tegenwoordig. Je kunt ook boodschappen bestellen. (Dat deed mijn alleenstaande moeder met kleine kinderen vroeger trouwens ook al. Alleen dan per telefoon.)
En je hoeft er niet beslist met je kind heen. Tenzij je helemaal alleen bent, geen kinderopvang hebt en geen partner. Supermarkten zijn zo lang en zo vaak open tegenwoordig...
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
vrijdag 14 september 2018 om 15:03
vrijdag 14 september 2018 om 15:13
vrijdag 14 september 2018 om 15:40
Het verschilt enorm per cultuur vind ik. Een maand geleden ongeveer was ik met zoon (7) een midweekje naar Parijs zonder manlief, die voor werk op reis was. Zoon wilde met alle geweld de Mona Lisa zien. Uiteraard gewaarschuwd: het schilderij is in het echt heel klein, het is heeeeel lang wachten, enz. Toch gegaan en zoon was gewoon stierlijk vervelend op het einde.
Dus toen de emoties gezakt waren en wij op een zeer toeristisch terrasje even het hele gebeuren doornamen, zat zoon inmiddels vrij rustig aan een sapje te lurken en braaf in zijn salade te prikken. Met de maatschappelijk gewenste antwoorden ‘Ja mama, nee mama, snap ik mama’ en zijn verhaal.
De Nederlanders links naast ons (ouder echtpaar) vonden het afschuwelijk, die onderhandelopvoeding. Althans dat kon ik afleiden uit het veelvuldig gesnuif en plotselinge switch naar verhalen op luide toon hoe ene Truus haar schoondochter de wacht had aangezegd over de non-opvoeding van een zekere Lynn. De Duitse mevrouwenclub naast mij vonden zoon schattig want hij was zo “so süß zu seiner Mutter”. En de Italianen een paar tafels verderop kwamen standaard hun koekjes en mini-bonbon die ze bij hun koffie kregen brengen voor de bambino. Alles was geweldig aan mijn bambino schijnbaar. Ook toen ik met een nurks en geagiteerd kind arriveerde.
En thuis, 5 minuten van de Duitse grens, vinden de Oosterburen zoon eerder een Schlauberger (met zijn non-stop geratel), Nederlanders zoon grappig en open en Belgen (de andere buren) hem ‘lief maar wel druk’.
vrijdag 14 september 2018 om 15:57
fashionvictim schreef: ↑14-09-2018 10:59Vroeger zei je als passagier gewoon zelf " zit me eens niet zo te schoppen jongeman!" en dan zei het kind in kwestie "sorry mevrouw" en kreeg als beloning een draai om zijn oren van zijn moeder omdat hij haar voor schut had gezet door zich zo ongemanierd te gedragen. "Kijk nou, nu zit je die mevrouw lastig te vallen, klets, pas d'r op!"
Als je dat nu doet krijg je van moeders meteen een grote bek dat je je er niet mee moet bemoeien.
Tijdje terug in een supermarkt was een moeder met 2 'loslopende' kinderen. De jongste met zo'n miniwinkelwagen. Die deed nogal wild en was blijkbaar tegen of bijna tegen een bejaarde man aangereden. Toen hij er iets van zei gaf die moeder toch een grote bek tegen die man. Sommige ouders weten het allemaal zo veel beter en je mag vooral niks zeggen over hun prinsje, nou dan mogen ze van mij best optiefen naar een afgezonderde kindzone.