Kinderen
alle pijlers
Lege buik, leeg wiegje.... 2e poging?
donderdag 5 maart 2009 om 14:05
Wie heeft net als ik een kindje verloren? Tijdens (in het geval dat je er echt van hebt moeten bevallen), of na de zwangerschap? En zou graag weer zwanger willen worden of is weer zwanger? Zou je dan misschien hier met mij en anderen willen praten hierover?
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
anoniem_70126 wijzigde dit bericht op 05-03-2009 14:38
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
% gewijzigd
vrijdag 13 maart 2009 om 17:03
quote:Riz schreef op 12 maart 2009 @ 17:34:
Ik heb al vaker geprobeerd een groep bij te houden met oa Chantal maar ik vind het erg moeilijk....de ene week wil ik er elke minuut over praten en de andere week niet.
Ik ga dit topic zeker in de gaten houden!
X
Lieve Riz, dat is juist het fijne van zo'n groep. Je hoeft niet mee te schrijven want iedereen weet precies hoe je je voelt en snapt dat je het soms gewoon niet op kan brengen om de computer ook maar aan te zetten. Maar de momenten dat je er wel de behoefte aan hebt is het fijn om te weten waar je steun kan krijgen.
@ Arc, wat een prachtig plekje hebben jullie voor Luuk gemaakt!
@ Parelhoen, net al gesproken door de telefoon dus het verhaal weer weggehaald. Kus!
Voor mij is nu 5 jaar geleden en als mensen nu aan mij vragen hoeveel kinderen ik heb dan antwoord ik 2 en denk in mijn hart 3. Ik heb geen zin meer om mijn verhaal tegen iedereen te vertellen en vind het soms fijn om nieuwe mensen te ontmoeten aan wie ik niet alles hoef te vertellen. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet uitleggen maar het verdriet heeft een plekje gekregen en soms komt het ineens keihard naar de oppervlakte. Zoals bij dit forum en jullie verhalen bij wie het verdriet nog zo rauw en allesoverheersend is. Het gemis wordt echter steeds meer en als ik naar mijn kinderen kijk en intens gelukkig ben dan kan ik ineens zo verdrietig worden bij de gedachte dat er nog een mannetje had moeten zijn. Maar eerlijk is eerlijk, de jongste was er misschien wel nooit geweest als we de oudste niet hadden verloren.
Lieve dames, als jullie behoefte hebben aan een besloten groep dan kan ik jullie uitnodigen voor onze groep die al lang niet meer actief is maar wel verhuisd is van MSN naar Multiply. Daar staan al veel verhalen op van Parelhoen, Zonnebloem en anderen en wellicht dat jullie daar nog iets aan hebben.
Ik heb al vaker geprobeerd een groep bij te houden met oa Chantal maar ik vind het erg moeilijk....de ene week wil ik er elke minuut over praten en de andere week niet.
Ik ga dit topic zeker in de gaten houden!
X
Lieve Riz, dat is juist het fijne van zo'n groep. Je hoeft niet mee te schrijven want iedereen weet precies hoe je je voelt en snapt dat je het soms gewoon niet op kan brengen om de computer ook maar aan te zetten. Maar de momenten dat je er wel de behoefte aan hebt is het fijn om te weten waar je steun kan krijgen.
@ Arc, wat een prachtig plekje hebben jullie voor Luuk gemaakt!
@ Parelhoen, net al gesproken door de telefoon dus het verhaal weer weggehaald. Kus!
Voor mij is nu 5 jaar geleden en als mensen nu aan mij vragen hoeveel kinderen ik heb dan antwoord ik 2 en denk in mijn hart 3. Ik heb geen zin meer om mijn verhaal tegen iedereen te vertellen en vind het soms fijn om nieuwe mensen te ontmoeten aan wie ik niet alles hoef te vertellen. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet uitleggen maar het verdriet heeft een plekje gekregen en soms komt het ineens keihard naar de oppervlakte. Zoals bij dit forum en jullie verhalen bij wie het verdriet nog zo rauw en allesoverheersend is. Het gemis wordt echter steeds meer en als ik naar mijn kinderen kijk en intens gelukkig ben dan kan ik ineens zo verdrietig worden bij de gedachte dat er nog een mannetje had moeten zijn. Maar eerlijk is eerlijk, de jongste was er misschien wel nooit geweest als we de oudste niet hadden verloren.
Lieve dames, als jullie behoefte hebben aan een besloten groep dan kan ik jullie uitnodigen voor onze groep die al lang niet meer actief is maar wel verhuisd is van MSN naar Multiply. Daar staan al veel verhalen op van Parelhoen, Zonnebloem en anderen en wellicht dat jullie daar nog iets aan hebben.
vrijdag 13 maart 2009 om 18:39
Riz, ik hoop dat je het niet brutaal van me vind, maar ik heb je oude topics eens gelezen. en ik moet eerlijk zeggen ik ben onder de indruk hoe je omgegaan bent met je verdriet. en dat je nu even in een dip zit vind ik niet meer dan normaal.
vanmiddag was zusvanarc hier en we zijn samen naar het graf van luukje gegaan. op een gegeven moment kwam ook de moeder van Luukjes "buurman" er aan. Haar verhaal was ook heel tragisch, na 4 jaar gestreden te hebben tegen leukemie, was haar kindje op 7jarige leeftijd overleden. bah bah bah, wat kan het leven soms oneerlijk zijn...
vanmiddag was zusvanarc hier en we zijn samen naar het graf van luukje gegaan. op een gegeven moment kwam ook de moeder van Luukjes "buurman" er aan. Haar verhaal was ook heel tragisch, na 4 jaar gestreden te hebben tegen leukemie, was haar kindje op 7jarige leeftijd overleden. bah bah bah, wat kan het leven soms oneerlijk zijn...
vrijdag 13 maart 2009 om 19:04
quote:huppel schreef op 13 maart 2009 @ 17:03:
[...]
Lieve dames, als jullie behoefte hebben aan een besloten groep dan kan ik jullie uitnodigen voor onze groep die al lang niet meer actief is maar wel verhuisd is van MSN naar Multiply. Daar staan al veel verhalen op van Parelhoen, Zonnebloem en anderen en wellicht dat jullie daar nog iets aan hebben.
graag.. wat heb je dan nodig? een emailadres?
*knip*
[...]
Lieve dames, als jullie behoefte hebben aan een besloten groep dan kan ik jullie uitnodigen voor onze groep die al lang niet meer actief is maar wel verhuisd is van MSN naar Multiply. Daar staan al veel verhalen op van Parelhoen, Zonnebloem en anderen en wellicht dat jullie daar nog iets aan hebben.
graag.. wat heb je dan nodig? een emailadres?
*knip*
zaterdag 14 maart 2009 om 21:01
Hoi allemaal!
@Riz, fijn dat jij dit topic ook gevonden hebt. Ik heb jouw topic ook gevolgd. Toen was ik zelf 3,5 maand zwanger en het leek me het ergste wat een zwangere vrouw kan overkomen. En nu, bijna 6 maanden verder, zit ik in hetzelfde schuitje. Ik vind het heel erg dat je nog niet zwanger bent geworden, ik gun het je van harte! Verder ben je hier altijd welkom, of je nu positieve of negatieve verhalen komt vertellen.
@Parelhoen, wat zeg je dat mooi, dat je door dit verdriet tenminste voelt dat je leeft. Ik heb inderdaad onlangs mijn eigen topic helemaal uitgeprint. Zeker met al die updates van het forum de laatste tijd ben ik bang dat er iets kwijt raakt, dat zou ik zonde vinden.
@Arc, wat goed dat je alweer wat contact met de buitenwereld hebt gehad. Hoe was het bij de tandarts, vroeg hij nog naar je buik/baby? Ik herken het dat als je even ‘niets’ om handen hebt, je gedachten met je op de loop gaan. Het is fijn om die moeilijker momenten een beetje te kunnen afwisselen met je dagelijkse bezigheden. Over jouw idee dat jouw ziekenhuisopname te maken heeft met de afwijking van Luukje: toen bij de 20-weken echo die hersenafwijking bij Vera werd vastgesteld was het eerste dat de gyn vroeg “ben je ziek geweest, ben je gevallen, andere vreemde dingen?”. Dus wat dat betreft is er blijkbaar wel een relatie tussen ziekte van de moeder en afwijkingen. Alleen zal dat bij vacterl nog niet goed genoeg onderzocht zijn om daar concrete uitspraken over te doen denk ik.
@Panda, goh dat wist ik niet, dat het niet vaak voorkomt dat een kindje langer dood in de moeders buik zit. Ik moet toegeven dat, als we niet de afspraak bij de gyn hadden gehad of de dag daarna bij de verloskundige, ik misschien niet eens meteen aan de bel getrokken had. De bewegingen werden zo geleidelijk minder dat het me niet opviel.
@MamavanSenI, wat een ontzettend onbeschofte vraag van die kassamedewerkster!
@Huppel, lief dat je dit wilt doen. Doe maar rustig aan!
Hebben jullie eigenlijk allemaal een geboorte/afscheidskaartje voor jullie kinderen gemaakt (ofwel, zijn wij de enigen die dat (nog) niet gedaan hebben)?
En dan nog even mijn eigen verhaal. Wij hadden gistermiddag het uitslagengesprek bij de klinisch genetica. Eigenlijk is er niet zoveel gevonden:
- Omdat Vera in mijn buik al even overleden was, konden ze de hersentjes niet helemaal goed bekijken . Maar van wat ze gezien hebben leek de hersenbalk minstens gedeeltelijk of misschien wel gewoon helemaal aangelegd te zijn. Dit was op de echo's namelijk steeds niet goed te zien, hoewel de gyn bij de echo met 22 wkn wel dacht dat ie er zat.
- Vera was wat aan de kleine kant. Qua gewicht kwam ze meer overeen met een baby van 20-24 weken, terwijl ze bij 25wkn is overleden. Voor haar leeftijd zat ze nog zo'n 50 gram ónder de onderkant van de curve (en op 600 gram is dat natuurlijk best wat). Ook haar botjes zijn opgemeten op de röntgenfoto en ook die waren kleiner dan zou moeten.
- Er is geen duidelijk aanwijsbare oorzaak gevonden voor haar overlijden. Bovenstaande dingen veroorzaken dat in ieder geval niet. Chromosomaal was ze helemaal in orde, wij zijn geen drager van 'enge dingen'.
Dus... Het is op zich goed nieuws en ook wel een beetje wat we verwacht hadden. Omdat er geen aanwijsbare oorzaak is gevonden kunnen ze ook niet goed zeggen wat de kans op herhaling is. Maar die ligt tussen de 0 en maximaal 25% (maar dichter richting de nul). We vinden het jammer dat er geen duidelijke oorzaak voor haar overlijden gevonden is, maar aan de andere kant zijn we ook opgelucht dat het niet iets erfelijks is.
Liefs en nog een fijn weekend, Woei
@Riz, fijn dat jij dit topic ook gevonden hebt. Ik heb jouw topic ook gevolgd. Toen was ik zelf 3,5 maand zwanger en het leek me het ergste wat een zwangere vrouw kan overkomen. En nu, bijna 6 maanden verder, zit ik in hetzelfde schuitje. Ik vind het heel erg dat je nog niet zwanger bent geworden, ik gun het je van harte! Verder ben je hier altijd welkom, of je nu positieve of negatieve verhalen komt vertellen.
@Parelhoen, wat zeg je dat mooi, dat je door dit verdriet tenminste voelt dat je leeft. Ik heb inderdaad onlangs mijn eigen topic helemaal uitgeprint. Zeker met al die updates van het forum de laatste tijd ben ik bang dat er iets kwijt raakt, dat zou ik zonde vinden.
@Arc, wat goed dat je alweer wat contact met de buitenwereld hebt gehad. Hoe was het bij de tandarts, vroeg hij nog naar je buik/baby? Ik herken het dat als je even ‘niets’ om handen hebt, je gedachten met je op de loop gaan. Het is fijn om die moeilijker momenten een beetje te kunnen afwisselen met je dagelijkse bezigheden. Over jouw idee dat jouw ziekenhuisopname te maken heeft met de afwijking van Luukje: toen bij de 20-weken echo die hersenafwijking bij Vera werd vastgesteld was het eerste dat de gyn vroeg “ben je ziek geweest, ben je gevallen, andere vreemde dingen?”. Dus wat dat betreft is er blijkbaar wel een relatie tussen ziekte van de moeder en afwijkingen. Alleen zal dat bij vacterl nog niet goed genoeg onderzocht zijn om daar concrete uitspraken over te doen denk ik.
@Panda, goh dat wist ik niet, dat het niet vaak voorkomt dat een kindje langer dood in de moeders buik zit. Ik moet toegeven dat, als we niet de afspraak bij de gyn hadden gehad of de dag daarna bij de verloskundige, ik misschien niet eens meteen aan de bel getrokken had. De bewegingen werden zo geleidelijk minder dat het me niet opviel.
@MamavanSenI, wat een ontzettend onbeschofte vraag van die kassamedewerkster!
@Huppel, lief dat je dit wilt doen. Doe maar rustig aan!
Hebben jullie eigenlijk allemaal een geboorte/afscheidskaartje voor jullie kinderen gemaakt (ofwel, zijn wij de enigen die dat (nog) niet gedaan hebben)?
En dan nog even mijn eigen verhaal. Wij hadden gistermiddag het uitslagengesprek bij de klinisch genetica. Eigenlijk is er niet zoveel gevonden:
- Omdat Vera in mijn buik al even overleden was, konden ze de hersentjes niet helemaal goed bekijken . Maar van wat ze gezien hebben leek de hersenbalk minstens gedeeltelijk of misschien wel gewoon helemaal aangelegd te zijn. Dit was op de echo's namelijk steeds niet goed te zien, hoewel de gyn bij de echo met 22 wkn wel dacht dat ie er zat.
- Vera was wat aan de kleine kant. Qua gewicht kwam ze meer overeen met een baby van 20-24 weken, terwijl ze bij 25wkn is overleden. Voor haar leeftijd zat ze nog zo'n 50 gram ónder de onderkant van de curve (en op 600 gram is dat natuurlijk best wat). Ook haar botjes zijn opgemeten op de röntgenfoto en ook die waren kleiner dan zou moeten.
- Er is geen duidelijk aanwijsbare oorzaak gevonden voor haar overlijden. Bovenstaande dingen veroorzaken dat in ieder geval niet. Chromosomaal was ze helemaal in orde, wij zijn geen drager van 'enge dingen'.
Dus... Het is op zich goed nieuws en ook wel een beetje wat we verwacht hadden. Omdat er geen aanwijsbare oorzaak is gevonden kunnen ze ook niet goed zeggen wat de kans op herhaling is. Maar die ligt tussen de 0 en maximaal 25% (maar dichter richting de nul). We vinden het jammer dat er geen duidelijke oorzaak voor haar overlijden gevonden is, maar aan de andere kant zijn we ook opgelucht dat het niet iets erfelijks is.
Liefs en nog een fijn weekend, Woei
zondag 15 maart 2009 om 10:24
woei: nee de tandarts is er niet over begonnen. aan de ene kant een opluchting, aan de andere kant ook wel een teleurstelling.
MamavanSenI: ik ben het met woei eens, wat een ongelovelijke onbeschofte opmerking die dat mens durfte te maken zeg. als het mij zou overkomen zou ik echt met mn bek vol tanden staan, dat geloof je toch niet dat iemand dat dúrft te zeggen?!?
marjon: jij hebt op de vlindersite van yasmine zo'n mooie tekst in briefvorm staan "wij zijn de papa en mama van yasmine".
mag ik die overnemen? het zegt precies wat ik zou willen zeggen tegen al mijn familie/vrienden/kennissen
MamavanSenI: ik ben het met woei eens, wat een ongelovelijke onbeschofte opmerking die dat mens durfte te maken zeg. als het mij zou overkomen zou ik echt met mn bek vol tanden staan, dat geloof je toch niet dat iemand dat dúrft te zeggen?!?
marjon: jij hebt op de vlindersite van yasmine zo'n mooie tekst in briefvorm staan "wij zijn de papa en mama van yasmine".
mag ik die overnemen? het zegt precies wat ik zou willen zeggen tegen al mijn familie/vrienden/kennissen
zondag 15 maart 2009 om 14:48
zondag 15 maart 2009 om 16:33
raar is dat toch he, dat mensen niets zeggen... misschien wist je tandarts het niet meer?
Vind het zo erg als mensen die wisten die je zwanger was, helemaal niks zeggen...net alsof het allemaal niks betekend heeft.
Woei, ik had in december met de meiden van de zwangerschapsgym (van de zwangerschap van mijn zoon) afgesproken. We hebben altijd contact gehouden ook al wonen zij allemaal in Engeland en wij ondetussen niet meer. Daar ging ik dan, fotoboek in mijn tas en .....niemand die over Isa begon, laat staan naar een fot vroeg. Tja, daar kan ik nog steeds teleurgesteld over zijn.
Vind het zo erg als mensen die wisten die je zwanger was, helemaal niks zeggen...net alsof het allemaal niks betekend heeft.
Woei, ik had in december met de meiden van de zwangerschapsgym (van de zwangerschap van mijn zoon) afgesproken. We hebben altijd contact gehouden ook al wonen zij allemaal in Engeland en wij ondetussen niet meer. Daar ging ik dan, fotoboek in mijn tas en .....niemand die over Isa begon, laat staan naar een fot vroeg. Tja, daar kan ik nog steeds teleurgesteld over zijn.
zondag 15 maart 2009 om 17:15
@mama van Senl: Philip ligt in Amsterdam op Zorgvlied begraven....zijn naam staat op het grafje. Ligt jouw dochtertje daar ook? En wat een lef van die kassiere zeg.....
Wij zijn straks gaan fietsen en er nog even naartoe geweest. Bakje met nieuwe theelichtjes en aanstekers gewassen en wel neergezet. Volgende week lenteschoonmaak en plantjes planten. En wat vrolijke dingen neerzetten...Kwamen een buurman tegen, een heer van rond de 80, die was net geweest bij voor hem bekenden en hij vertelde dat hij altijd even langsgaat bij Philip.....nooit geweten dat hij dat deed. Dat deed goed. Voor ons blijft het altijd een fijne plek om naartoe te gaan. De dag van begrafenis was het 30 graden. Zo heet. Daarna zijn we nog met alle aanwezigen wat gaan drinken in de buurt. Dat was fijn. Toen iedereen weg was, zijn lief en ik daar een hapje blijven eten. Raar waar je allemaal toe in staat bent dan.
Over kaartje versturen: ik werd al weken gesmst met de vraag of de baby er al niet was. Ik was tenslotte al 2 weken overtijd. Toen men na die dagen niets van ons hoorde, hebben veel mensen al een naar onderbuik gevoel gehad. Ipv het geboortekaartje hebben wij dus een overlijdenskaartje gestuurd. Met afdrukken van Philips voetjes.
Philip heeft trouwens ook ongeveer 4,5 dag overleden in mijn buik gezeten. Na de constatering op vrijdag, hebben wij besloten naar huis te gaan vanuit het ziekenhuis en op zaterdag thuis te zijn. Op zondag zijn we teruggegaan om ingeleid te worden. Hij is uiteindelijk pas op dinsdagavond geboren (nadat hij slechts gedeeltelijk geboren was, is hij alsnog via de natuurlijke weg, maar onder narcose) uit me gehaald.
Wisten de dames wiens baby ze ook een tijdje overleden bij zich hebben gedragen op een gegeven moment wel dat de kleine was overleden?
Liefs, Parelhoen
Liefs, Parelhoen
Wij zijn straks gaan fietsen en er nog even naartoe geweest. Bakje met nieuwe theelichtjes en aanstekers gewassen en wel neergezet. Volgende week lenteschoonmaak en plantjes planten. En wat vrolijke dingen neerzetten...Kwamen een buurman tegen, een heer van rond de 80, die was net geweest bij voor hem bekenden en hij vertelde dat hij altijd even langsgaat bij Philip.....nooit geweten dat hij dat deed. Dat deed goed. Voor ons blijft het altijd een fijne plek om naartoe te gaan. De dag van begrafenis was het 30 graden. Zo heet. Daarna zijn we nog met alle aanwezigen wat gaan drinken in de buurt. Dat was fijn. Toen iedereen weg was, zijn lief en ik daar een hapje blijven eten. Raar waar je allemaal toe in staat bent dan.
Over kaartje versturen: ik werd al weken gesmst met de vraag of de baby er al niet was. Ik was tenslotte al 2 weken overtijd. Toen men na die dagen niets van ons hoorde, hebben veel mensen al een naar onderbuik gevoel gehad. Ipv het geboortekaartje hebben wij dus een overlijdenskaartje gestuurd. Met afdrukken van Philips voetjes.
Philip heeft trouwens ook ongeveer 4,5 dag overleden in mijn buik gezeten. Na de constatering op vrijdag, hebben wij besloten naar huis te gaan vanuit het ziekenhuis en op zaterdag thuis te zijn. Op zondag zijn we teruggegaan om ingeleid te worden. Hij is uiteindelijk pas op dinsdagavond geboren (nadat hij slechts gedeeltelijk geboren was, is hij alsnog via de natuurlijke weg, maar onder narcose) uit me gehaald.
Wisten de dames wiens baby ze ook een tijdje overleden bij zich hebben gedragen op een gegeven moment wel dat de kleine was overleden?
Liefs, Parelhoen
Liefs, Parelhoen
zondag 15 maart 2009 om 18:24
Een hele goede vriendin verteld net aan de telefoon dat ze zwanger is van de tweede, ik schrok zo, dat ik even niet zo snel iets wist te zeggen. Ik ben heel blij voor haar maar ik voel me nu zo ellendig. Haar eerste is bijna twee jaar jonger dan onze zoon en straks hebben zij twee kindjes rondlopen.
Bah, wat baal ik van mezelf
Bah, wat baal ik van mezelf
zondag 15 maart 2009 om 18:33
quote:mamavanSenI schreef op 15 maart 2009 @ 18:24:
Een hele goede vriendin verteld net aan de telefoon dat ze zwanger is van de tweede, ik schrok zo, dat ik even niet zo snel iets wist te zeggen. Ik ben heel blij voor haar maar ik voel me nu zo ellendig. Haar eerste is bijna twee jaar jonger dan onze zoon en straks hebben zij twee kindjes rondlopen.
Bah, wat baal ik van mezelfhee meid daar hoef je toch niet van jezelf van te balen? het is toch heel logisch dat zulk nieuws dubbele gevoelens bij je opwekt? een goede vriendin van mij is ook zwanger (en ziek, hodgkin, daar heb ik al eerder hier over verteld geloof ik). ik denk dat als zij straks bevallen is en het kindje is gezond, dat ik daar ook dubbele gevoelens bij zal hebben. dat is juist omdat ze zo dichtbij je staat.
Een hele goede vriendin verteld net aan de telefoon dat ze zwanger is van de tweede, ik schrok zo, dat ik even niet zo snel iets wist te zeggen. Ik ben heel blij voor haar maar ik voel me nu zo ellendig. Haar eerste is bijna twee jaar jonger dan onze zoon en straks hebben zij twee kindjes rondlopen.
Bah, wat baal ik van mezelfhee meid daar hoef je toch niet van jezelf van te balen? het is toch heel logisch dat zulk nieuws dubbele gevoelens bij je opwekt? een goede vriendin van mij is ook zwanger (en ziek, hodgkin, daar heb ik al eerder hier over verteld geloof ik). ik denk dat als zij straks bevallen is en het kindje is gezond, dat ik daar ook dubbele gevoelens bij zal hebben. dat is juist omdat ze zo dichtbij je staat.
zondag 15 maart 2009 om 21:36
aha.. ik zal zo eens kijken! Ik was nog even aan het uitzoeken hoe het allemaal werkt op die groepen.
ik wilde trouwens dit nog even vertellen:
gisteren waren we in de supermarkt en ik stond bij de tijdschiften. ik zag de "ouders van nu" en de "kinderen" en heb ze niet gekocht
het voelt alsof ik "er niet meer bijhoor". bij de doelgroep van (aanstaande) moeders. terwijl ik ze altijd zo leuk vind om te lezen.
en vandaag had ik het er met arcman over en moest er heel erg van huilen
en verder was in bad gaan altijd 1 van mijn grootste "hobbies" en ik vind het nou vreselijk, want als ik in bad zit moet ik alleen maar denken aan al die keren dat ik lekker met mijn dikke buik lag te dobberen en luukje in mijn buik dan altijd heel veel lag te schoppen
ik wilde trouwens dit nog even vertellen:
gisteren waren we in de supermarkt en ik stond bij de tijdschiften. ik zag de "ouders van nu" en de "kinderen" en heb ze niet gekocht
het voelt alsof ik "er niet meer bijhoor". bij de doelgroep van (aanstaande) moeders. terwijl ik ze altijd zo leuk vind om te lezen.
en vandaag had ik het er met arcman over en moest er heel erg van huilen
en verder was in bad gaan altijd 1 van mijn grootste "hobbies" en ik vind het nou vreselijk, want als ik in bad zit moet ik alleen maar denken aan al die keren dat ik lekker met mijn dikke buik lag te dobberen en luukje in mijn buik dan altijd heel veel lag te schoppen
maandag 16 maart 2009 om 10:44
Arc, klote is dat he? (sorry voor mijn taalgbruik) Maar jij hoort er wel bij! Je bent de mama van Luuk, je bent een mama. Ik hd ook een torenhoge stapel tijdschriften naast me bed liggen toen Isa werd geboren. Heb ze allemaal weggegooid en nu lees ik af en toe weer een kinder/baby blad. Mijn zus zei laatst: waarom pijnig je jezelf zo? maar ik wil de wereld die baby heet nog niet verlaten. Ik heb het geprobeerd maar dat lukt niet.
Ik zag trouwens de foto voor op jullie kaartje voor Luuk. Jeetje dat beeld is heel treffend, heel,heel verdrietig. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zou zo graag jou, alle andere mama's op dit topic en mezelf onze lieve kindjes terug geven.
Bracht net onze zoon naar school en was aan de late kant. Dus ik blij dat ik alle baby-mama's heb ontweken....deelt er een kindje beschuit met muisjes uit omdat hij een broertje heeft gekregen. Zucht.
Arc, een dikke knuffel voor jou, ik denk aan je!
Chantal
Ik zag trouwens de foto voor op jullie kaartje voor Luuk. Jeetje dat beeld is heel treffend, heel,heel verdrietig. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zou zo graag jou, alle andere mama's op dit topic en mezelf onze lieve kindjes terug geven.
Bracht net onze zoon naar school en was aan de late kant. Dus ik blij dat ik alle baby-mama's heb ontweken....deelt er een kindje beschuit met muisjes uit omdat hij een broertje heeft gekregen. Zucht.
Arc, een dikke knuffel voor jou, ik denk aan je!
Chantal
maandag 16 maart 2009 om 10:44
Arc, klote is dat he? (sorry voor mijn taalgbruik) Maar jij hoort er wel bij! Je bent de mama van Luuk, je bent een mama. Ik hd ook een torenhoge stapel tijdschriften naast me bed liggen toen Isa werd geboren. Heb ze allemaal weggegooid en nu lees ik af en toe weer een kinder/baby blad. Mijn zus zei laatst: waarom pijnig je jezelf zo? maar ik wil de wereld die baby heet nog niet verlaten. Ik heb het geprobeerd maar dat lukt niet.
Ik zag trouwens de foto voor op jullie kaartje voor Luuk. Jeetje dat beeld is heel treffend, heel,heel verdrietig. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zou zo graag jou, alle andere mama's op dit topic en mezelf onze lieve kindjes terug geven.
Bracht net onze zoon naar school en was aan de late kant. Dus ik blij dat ik alle baby-mama's heb ontweken....deelt er een kindje beschuit met muisjes uit omdat hij een broertje heeft gekregen. Zucht.
Arc, een dikke knuffel voor jou, ik denk aan je!
Chantal
Ik zag trouwens de foto voor op jullie kaartje voor Luuk. Jeetje dat beeld is heel treffend, heel,heel verdrietig. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zou zo graag jou, alle andere mama's op dit topic en mezelf onze lieve kindjes terug geven.
Bracht net onze zoon naar school en was aan de late kant. Dus ik blij dat ik alle baby-mama's heb ontweken....deelt er een kindje beschuit met muisjes uit omdat hij een broertje heeft gekregen. Zucht.
Arc, een dikke knuffel voor jou, ik denk aan je!
Chantal
maandag 16 maart 2009 om 10:44
Arc, klote is dat he? (sorry voor mijn taalgbruik) Maar jij hoort er wel bij! Je bent de mama van Luuk, je bent een mama. Ik hd ook een torenhoge stapel tijdschriften naast me bed liggen toen Isa werd geboren. Heb ze allemaal weggegooid en nu lees ik af en toe weer een kinder/baby blad. Mijn zus zei laatst: waarom pijnig je jezelf zo? maar ik wil de wereld die baby heet nog niet verlaten. Ik heb het geprobeerd maar dat lukt niet.
Ik zag trouwens de foto voor op jullie kaartje voor Luuk. Jeetje dat beeld is heel treffend, heel,heel verdrietig. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zou zo graag jou, alle andere mama's op dit topic en mezelf onze lieve kindjes terug geven.
Bracht net onze zoon naar school en was aan de late kant. Dus ik blij dat ik alle baby-mama's heb ontweken....deelt er een kindje beschuit met muisjes uit omdat hij een broertje heeft gekregen. Zucht.
Arc, een dikke knuffel voor jou, ik denk aan je!
Chantal
Ik zag trouwens de foto voor op jullie kaartje voor Luuk. Jeetje dat beeld is heel treffend, heel,heel verdrietig. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zou zo graag jou, alle andere mama's op dit topic en mezelf onze lieve kindjes terug geven.
Bracht net onze zoon naar school en was aan de late kant. Dus ik blij dat ik alle baby-mama's heb ontweken....deelt er een kindje beschuit met muisjes uit omdat hij een broertje heeft gekregen. Zucht.
Arc, een dikke knuffel voor jou, ik denk aan je!
Chantal
maandag 16 maart 2009 om 11:06
mamavan Senl,
gisteren nog zei ik tegen mijn man dat we de nieuwe vlinders zo mooi vinden die jullie en 2 'buurtjes' verder voor jullie kindjes geplaatst hebben. Wij lopen altijd langs alle grafjes om ze te bekijken. Ook omdat wij, toen wij Philip begroeven echt het gevoel hadden dat wij de laatste op de wereld waren die dit zou overkomen.....gisteren zagen we dat Philip een overbuur heeft gekregen....in bijna 3 jaar, en zoveel overleden kindjes....toen je het trouwens gisteren schreef, dacht ik nog, volgens mij is het meisje Isa. Ik meen me zelfs te herinneren hoe je eruit ziet....stom he? Volgens mij kwam je in het begin vaak met je man en op momenten dat wij net weer terug in Amsterdam kwamen wonen en dus weer vaker naar Philip toe konden. Wie weet komen we elkaar tegen. Mijn echte naam staat op Multiply (met fot bij het grafje van Philip).
Over de tijdschriften voor mama's, baby's en kinderen. Stapels heb ik doorgeworsteld. Tijdens de zwangerschap van Victor keek ik elke ochtend naar 'bevallen doe je zo' of hoe dat ook heet en zat ik bij elke geboorte mee te brullen. Nu heb ik het wat minder, houd het wat meer af. Eerst kind in mijn armen, dan zien we wel weer verder.
Wat is het moeilijk om te horen dat je vriendin zwanger is van de volgende baby en wat zal het ook voor haar moeilijk zijn geweest dit 'gewoon' aan je te vertellen. Zo dubbel. En nu moet je toekijken. Vreselijk. Iets waarvoor jouw wens zo groot is. Natuurlijk ben je blij voor haar, maar het maakt je gemis van je eigen kindje, Isa of Luuk of wie dan ook, des te groter en je wens om zelf weer zwanger te zijn.
Liefs Parelhoen
gisteren nog zei ik tegen mijn man dat we de nieuwe vlinders zo mooi vinden die jullie en 2 'buurtjes' verder voor jullie kindjes geplaatst hebben. Wij lopen altijd langs alle grafjes om ze te bekijken. Ook omdat wij, toen wij Philip begroeven echt het gevoel hadden dat wij de laatste op de wereld waren die dit zou overkomen.....gisteren zagen we dat Philip een overbuur heeft gekregen....in bijna 3 jaar, en zoveel overleden kindjes....toen je het trouwens gisteren schreef, dacht ik nog, volgens mij is het meisje Isa. Ik meen me zelfs te herinneren hoe je eruit ziet....stom he? Volgens mij kwam je in het begin vaak met je man en op momenten dat wij net weer terug in Amsterdam kwamen wonen en dus weer vaker naar Philip toe konden. Wie weet komen we elkaar tegen. Mijn echte naam staat op Multiply (met fot bij het grafje van Philip).
Over de tijdschriften voor mama's, baby's en kinderen. Stapels heb ik doorgeworsteld. Tijdens de zwangerschap van Victor keek ik elke ochtend naar 'bevallen doe je zo' of hoe dat ook heet en zat ik bij elke geboorte mee te brullen. Nu heb ik het wat minder, houd het wat meer af. Eerst kind in mijn armen, dan zien we wel weer verder.
Wat is het moeilijk om te horen dat je vriendin zwanger is van de volgende baby en wat zal het ook voor haar moeilijk zijn geweest dit 'gewoon' aan je te vertellen. Zo dubbel. En nu moet je toekijken. Vreselijk. Iets waarvoor jouw wens zo groot is. Natuurlijk ben je blij voor haar, maar het maakt je gemis van je eigen kindje, Isa of Luuk of wie dan ook, des te groter en je wens om zelf weer zwanger te zijn.
Liefs Parelhoen
maandag 16 maart 2009 om 14:06
@MamavanSenI, ik had laatst een verjaardag waar niemand iets zei of op enige andere manier liet blijken dat ze meeleefden, terwijl ze ons allemaal een kaartje hadden gestuurd. Jammer is dat inderdaad (zeg ik nu heel makkelijk, toen kon ik wel janken), net alsof het niet gebeurd is en niets betekend heeft. Ik hoop dat het deze eerste keer ‘ongemakkelijkheid’ was en dat het een volgende keer wel ter sprake kan komen. Misschien ook bij je vriendinnen van zwangerschapsgym?
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om te horen dat jouw vriendin zwanger is. Heb je na de eerste ‘schrik’ alweer contact met haar gehad?
@Parelhoen, het lijkt mij inderdaad dat het vaker voorkomt dat een baby al een paar dagen in de buik is overleden voordat het geboren wordt, al is het alleen maar doordat de manier waarop ik ben ingeleid (met eerst orale- en 36 uur later vaginale medicatie) gewoon veel tijd kost. Maar een week of langer gebeurt misschien minder vaak. Zoals ik al schreef weet ik niet of ik aan de bel had getrokken als we niet die afspraak bij de gynaecoloog hadden gehad. Zelfs toen vermoedde ik nog niet eens het ergste, hoewel ik wel het idee had dat er iets niet goed was. Achteraf denk ik vrijwel zeker te weten wanneer Vera is overleden, namelijk vijf dagen daarvoor. Drie dagen na de constatering dat ze niet meer leefde ben ik bevallen. Dus in totaal heeft ze 9 dagen dood in mijn buik gezeten. Gek eigenlijk, ik heb nooit geteld hoeveel dagen het precies waren, als ik het zo zie staan is het best lang. Terwijl we er ook voor hadden kunnen kiezen om een dag later te bevallen, de gyn vond dit namelijk best snel. Ik vind trouwens dat ze er voor negen dagen overleden nog hartstikke mooi uit zag!
Zijn jullie terug naar Amsterdam verhuisd vanwege Philip? Ik vond het toendertijd zo naar voor jou/jullie dat je zo snel na de begrafenis van Philip naar de andere kant van het land ging verhuizen. Jouw bevallingsverhaal klinkt ook niet fijn trouwens…
@Huppel ik heb je uitgenodigd om vrienden te worden!
Veel liefs voor iedereen. Hier breekt net eindelijk een keer het zonnetje door
Liefs, Woei
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om te horen dat jouw vriendin zwanger is. Heb je na de eerste ‘schrik’ alweer contact met haar gehad?
@Parelhoen, het lijkt mij inderdaad dat het vaker voorkomt dat een baby al een paar dagen in de buik is overleden voordat het geboren wordt, al is het alleen maar doordat de manier waarop ik ben ingeleid (met eerst orale- en 36 uur later vaginale medicatie) gewoon veel tijd kost. Maar een week of langer gebeurt misschien minder vaak. Zoals ik al schreef weet ik niet of ik aan de bel had getrokken als we niet die afspraak bij de gynaecoloog hadden gehad. Zelfs toen vermoedde ik nog niet eens het ergste, hoewel ik wel het idee had dat er iets niet goed was. Achteraf denk ik vrijwel zeker te weten wanneer Vera is overleden, namelijk vijf dagen daarvoor. Drie dagen na de constatering dat ze niet meer leefde ben ik bevallen. Dus in totaal heeft ze 9 dagen dood in mijn buik gezeten. Gek eigenlijk, ik heb nooit geteld hoeveel dagen het precies waren, als ik het zo zie staan is het best lang. Terwijl we er ook voor hadden kunnen kiezen om een dag later te bevallen, de gyn vond dit namelijk best snel. Ik vind trouwens dat ze er voor negen dagen overleden nog hartstikke mooi uit zag!
Zijn jullie terug naar Amsterdam verhuisd vanwege Philip? Ik vond het toendertijd zo naar voor jou/jullie dat je zo snel na de begrafenis van Philip naar de andere kant van het land ging verhuizen. Jouw bevallingsverhaal klinkt ook niet fijn trouwens…
@Huppel ik heb je uitgenodigd om vrienden te worden!
Veel liefs voor iedereen. Hier breekt net eindelijk een keer het zonnetje door
Liefs, Woei
