Lege buik, leeg wiegje.... 2e poging?

Woe, wat prachtig....



die handjes onder haar hoofd en kin....wat een mooi meisje

Ja he.... Wat zo bijzonder is, is dat deze foto gemaakt is door een van onze verpleegkundigen. Voordat ze Vera in de koeling op de verlosafdeling zette heeft ze in een andere kamer met het daar aanwezige fototoestel 3 foto's gemaakt, waaronder deze. Het is de mooiste foto die we hebben van Vera vind ik zelf.



Ik heb vanavond even geen tijd, kom morgen weer terug. Even lekker een filmpje kijken en een beetje ontspannen.

Ik vind het ook bijzonder dat ik niet de enige was die geen goed gevoel had over de zwangerschap. Eng is dat inderdaad. Aan de andere kant, bij mijn 2e zwangerschap had ik wél een goed gevoel (meestal dan hè, soms wel heel nerveus geweest, maar toch was het 'basisgevoel' heel anders dan bij de 1e zwangerschap). Dus ja, een volgende zwangerschap is vreselijk spannend maar kan ook goed voelen.



Foto's en filmpjes van kinderen die (inmiddels) zijn overleden kan ik niet naar kijken. Arc, jouw filmpje van Luuk (van het andere topic) heb ik één tel geopend gehad en dan zit ik gelijk zo vol verdriet. Ook de site van Vlindermama en de link naar Vera van Woei... sorry meiden maar ik kan het niet. Zelfs het fotoboek van mijn eigen 1e kindje durf ik momenteel niet open te slaan.



Ik denk dat het komt omdat ik inmiddels een gezonde levende baby heb, en ik kan me nu nóg veel beter voorstellen wat het verlies van een kindje betekent, als je het kindje levend hebt gekend. Mijn dochter heeft alleen in mijn buik geleefd, maar ik heb haar nooit levend gezien en ik ben me ervan bewust dat dat anders is. Misschien een beetje een wazig verhaal, maar goed.

lieve mamavansenl,



ik had niet op jou gereageerd, sorry. Merk dat mijn geheugen nog niet zo goed is...



Allereerst wil ik zeggen dat je echt geen sorry hoeft te zeggen voor het feit dat je hier je hart lucht. Dat is juist de bedoeling en vind het alleen maar vervelend voor je dat je er in je eigen omgeving met zo weinig mensen over kan praten. Isa* hoort bij je, maakt deel uit van jou en je gezin en daar mag je zo vaak over praten als je wilt. Weet je zeker dat je er in je omgeving met niemand over kan praten? Ikzelf dacht dat namelijk ook totdat ik de stoute schoenen heb aangetrokken en echt aan mijn vrienden heb gevraagd of ik alsjeblieft nog over mijn zoontje mag praten, dat ik de steun nog zo hard nodig heb. Een iedereen reageerde lief, echt allemaal.



Je schrijft dat je bang bent voor eventueel weer een kindje met down. Kan me dat voorstellen ald die ziekenhuisbezoeken, etc, maar vond je zin "ik heb genoeg liefde in mijn lijf"zo mooi!!

[quote]Panda schreef op 10 maart 2009 @ 21:40:

Ik vind het ook bijzonder dat ik niet de enige was die geen goed gevoel had over de zwangerschap. Eng is dat inderdaad. Aan de andere kant, bij mijn 2e zwangerschap had ik wél een goed gevoel (meestal dan hè, soms wel heel nerveus geweest, maar toch was het 'basisgevoel' heel anders dan bij de 1e zwangerschap). Dus ja, een volgende zwangerschap is vreselijk spannend maar kan ook goed voelen.



dit vind ik fijn om te horen! Had je dat gelijk vanaf het begin?



en denken jullie dat we dat echt hebben gevoeld, of was onze angst gewoon erg groot en is dat uitgekomen?



Mijn gyn keek me nogal raar aan namelijk toen ik vertelede dat ik een slecht voorgevoel had gehad vanaf het begin. Hij noemde dat angst. Hmm ik weet het niet.

Hoi meiden,



Ik heb nog niet eerder meegeschreven op dit topic, maar nu lees ik iets waar ik even op wil reageren.



Mijn zwangerschap is helaas na 14 weken alsnog in een miskraam geeindigd. Dit nadat wij te horen hadden gekregen dat ons meisje downsyndroom had. Ik heb ook al die tijd het gevoel gehad dat er iets niet goed was. Ik wou niet meer in een babytijdschrift kijken en ik durfde geen babywinkel meer in. Bij elk cadeautje wat ik kreeg zei ik: oh wat leuk! Maar van binnen dacht ik: dat bewaar ik wel voor ons volgende kindje. En bij zeven weken zwangerschap zei ik mijn vriend: Dit kindje gaat bij ons niet komen. Hou er rekening mee. Maar hoe langer ik zwanger was en hoe meer mensen mij vertelden dat ik me niet zo'n zorgen moest maken, hoe meer ik begon te geloven dat ik me zat aan te stellen. Net na de magische 12 weken grens hoorde ik dan idd dat er iets niet goed was en na een aantal onderzoeken kregen wij te horen dat onze dochter downsyndroom had. Voor mij was dit absoluut geen reden om de zwangerschap af te breken, maar helaas is haar hartje er toch zelf meegestopt. Mijn gevoel werd bevestigd.



Ik heb mijn gyn mijn gevoel verteld. En hij reageerde niet zoals jouw gyn bloemetje78. Hij was heel begrijpend en zei: dat gevoel is heel makkelijk te verklaren:



'Het is het gevoel van een moeder'



Hij weet niet hoeveel troost deze woorden mij hebben geboden.



Meiden heel veel sterkte allemaal met jullie verlies.



X

Romy

Een slecht voorgevoel zegt echt niks, ik had bij mijn zwangerheden ook echt doemscenario's voor ogen, maar alles ging goed.

Volgens mij is angst bij een zwangerschap heel normaal, en als het misgaat dan leg je daar een verband, maar het gaat nog veel vaker goed terwijl je toch angstig bent en dan kan je dat verband tussen gevoel-werkelijkheid dus niet leggen.

Aan alle lieve moeders hier: ik heb niet op al jullie verhalen een reactie gegeven, maar ik wil wel even zeggen dat ik alles heel zorgvuldig lees en het raakt me zeer. Ik merk dat het me goed doet wat dingen van me af te schrijven, dus vandaar dat ik het soms een beetje veel over mezelf heb... Nu mijn gezonde zoon geboren is heeft niemand het eigenlijk meer over mijn overleden dochter, terwijl ik er nu juist heel veel mee bezig ben. Fijn dus dit topic!

Woei: goed is dat he dat het ziekenhuis foto's maakt. Toen ik voor het nagesprek bij de gyn was, kreeg ik 3 poloroid foto's van Isa mee, die hadden de verpleegsters gemaakt na het aankleden van Isa. (aankleen durfde ik zelf niet, jammer genoeg). Was zo blij met die foto's. We hebben er zelf 150, maar het is zo speciaal om foto's te krijgen die je nog niet had gezien, vooral omdat je weet dat er nooit nieuwe foto's zullen komen...



Bloemetje78; bedankt voor je lieve reactie



Romy: hoe gaat het nu met jou? Wat fijn dat je gyn zo goed reageerde op je voorgevoel.



Meds: het voorgevoel dat ik had is anders dan een 'doemsenario" voor je zien. Ik schoot gewoon een gedachte door mijn hoofd, zoals met het wiegje, terwijl ik op dat moment heel vrolijk was, we waren namelijk bezig de babykamer in te richten, mijn man was net klaar met een mooie vloer leggen, de muren waren mooi geschilderd, de commode stond klaar...ik stond helemaal te stralen, kijk naar het wiegje en denk: de baby komt er nooit in te liggen. Dat is gewoon bizar en niet te verklaren. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik atijd een soort van 'basis'gevoel gehad van het komt goed, alhoewel ik soms wel bang was dat er iets mis zou gaan. Dat Sven down bleek te hebben, hadden we totaal niet vrwacht en ook geen voorgevoel over gehad. Maar dat klopt ook wel want down is niet iets dat niet goed is, als jullie mijn zoon zouden kennen, zou je het met me eens zijn, weet ik zeker



Romy, dat bedoel ik trouwens niet lullig naar jou toe, ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel, jou voorgevoel dat er iets mis was, klopte ook maar had wl meer met het overlijden van je kindje te maken dan met de down...



Panda: ik ben ook ontzettend blij met dit topic, gewoon lekker over jezelf hebben, de herkenning is zo groot!



Chantal

Hoi Chantal,



Nee hoor dat vat ik ook helemaal niet lullig op, want je hebt gelijk. Downsyndroom zie ik ook absoluut niet als iets wat niet goed is.

Sterker nog: toen de arts na onze vlokkentest belde met de mededeling dat hij slecht nieuws voor ons had, omdat er sprake was van down, zei ik: je weet niet half hoe blij je me nu maakt. Ik vond het geen slecht nieuws, was juist gelukkig. Iedereen had tot dan toe gezegd dat ons kind waarschijnlijk niet levensvastbaar zou zijn. Ik kreeg dus weer hoop. En de buitenwereld keek me maar raar aan. Down was wel zo iets verschrikkelijks. Iemand heeft zelfs tegen me gezegd: het is maar goed dat het zo gegaan is. Je weet niet wat je in huis haalt met zo'n kind. Die opmerking deed echt pijn.



Het gevoel kwam idd doordat ik het sterke idee had dat het kindje zou overlijden. En het was een heel ander gevoel dan de bezorgdheid die waarschijnlijk iedere zwangere heeft. Ik kan het niet omschrijven, maar het was erg sterk aanwezig.

Zo sterk dat ik dus idd de babywinkels vermeed, de tijdschriften niet meer inkeek en de papieren voor de kinderopvang niet meer heb ingestuurd. Terwijl dat laatste toch iets is wat je tijdig moet regelen.



Misschien is het wel te vergelijken met het moederinstinct. Bijvoorbeeld: je zit in de woonkamer en ineens krijg je het gevoel dat je naar je kind toe moet. Ga je naar boven en blijkt dat je kind boven aan de trap staat. En dan heb ik het over een kind wat niet kan traplopen...wie weet wat er was gebeurd als je niet was gaan kijken?

Ik heb nog nooit iets geplaatst in dit forum, maar dit onderwerp ligt mij zo na aan het hart, dat ik me haast gedwongen voelde om ook iets te schrijven.

Nu bijna 16 jaar geleden overleed mijn eerste kindje, 7 maanden oud. Hij was geboren na een zwangerschap van 30 weken en had, net als Luukje, VATER-associatie. Hij had ook maar één nier en zijn slokdarm was niet aangelegd. Verder had hij een fistel tussen zijn luchtpijp en zijn maag. Je begrijpt dat het verhaal van Luukje mij erg heeft aangegrepen, zo herkenbaar en zo afschuwelijk.

Vlak na het overlijden van ons kindje zijn we op vakantie gegaan en tijdens de vakantie ben ik, ongepland en eigenlijk ook ongewenst, zwanger geraakt. Ik en mijn man waren nog helemaal niet toe aan een nieuwe zwangerschap. Achteraf ben ik blij dat alles zo is verlopen, want uiteindelijk was ik wel zwanger van een zeer gewenst kind. Deze zwangerschap verliep prima, al was ik natuurlijk heel angstig. Een andere angst, overigens, dan bij mijn eerste zwangerschap, toen was ik stralend zwanger, maar diep in mijn hart bleef ik met een gevoel zitten, dat er toch iets mis was.

Ik heb dit bij meerdere moeders gezien, waarbij een zwangerschap niet goed verliep en ik heb daar een heilig ontzag voor. Bij mijn tweede zwangerschap had ik juist, ondanks de angst, een diepgeworteld vertrouwen dat het wel goed zou komen.

En dat deed het ook. Nu ben ik moeder van drie jongens, ik noem ze altijd mijn eerste, mijn oudste en mijn jongste.

Ik herken ook zeer de angst voor nooit meer moeder worden. Zeker als je een situatie hebt gehad, waarbij je kind ernstig ziek is en er sprake kan zijn van beslissingen omtrent leven en dood, dan ben je zo ontzettend moeder en is het zo verschrikkelijk dat je dan geen kind meer hebt om moeder voor te zijn. Het leek mij ook heel erg om dan nooit meer een kind te krijgen.

Mijn zoontje is zeven maanden oud geworden. Hij was maar 750 gram en 35 cm bij zijn geboorte en toen hij overleed was hij 55 cm en ruim 9 pond. Hij is vier keer geopereerd, één keer toen hij vier dagen oud was. Toen werd van de fistel een slokdarm gemaakt. Zijn maag werd namelijk door die fistel van luchtpijp naar maag opgeblazen (hij lag aan de beademing) en daar had hij veel last van. Hij is drie keer geopereerd aan een liesbreukje. Toen hij twee maanden oud was, leek het erop dat hij naar huis zou kunnen komen, we hebben zijn kamertje toen als een razende ingericht. Helaas ging het toen weer slechter en is het nooit zover gekomen. Pas toen hij overleden was heeft hij in zijn eigen kamertje gelegen.

In het ziekenhuis schreven verplegend personeel en ik in een boekje. Dit heb ik ook na zijn dood volgehouden en alle emoties beschreven toen bleek dat ik zwanger was. Ik heb hele gesprekken gehouden in mijn hoofd met hem. Ik vond het heerlijk om te wachten (op de bus of in het ziekenhuis b.v.), want dan praatte ik met mijn kindje. Toen ik een maand of zeven zwanger was van nummer twee, heb ik bewust afscheid genomen van mijn eerste ventje, door te vertellen dat ik nu mij moest voorbereiden op de komst van zijn broertje. Het klinkt misschien wat zweverig, maar zo kon ik dit (min of meer) af sluiten en me open stellen voor mijn nieuwe zoontje. Het verdriet bleef natuurlijk wel, maar ik moest mij daar min of meer voor afsluiten. Het kwam wel in alle hevigheid terug toen mijn tweede zoon bijna twee was, toen hij de echte babytijd voorbij was.

Indrukwekkend en ook zo verdrietig weer maar met toch een mooi randje er aan zoals jij het verteld Berberis. Ontroerend hoe jij met je kleintje praatte en hem en jezelf voorbereidde op de baby in je buik. Ik praat ook nog met haar en nodig haar soms uit om samen te komen spelen of mee te eten. Ze mag ook altijd tussen ons in slapen.



Staan jullie er ook niet van versteld, nu dat het jezelf is overkomen, hoeveel andere mensen hun jonge kindje hebben moeten verliezen?



En arc, dat nachtenlang niet kunnen slapen en liggen malen is mij ook niet onbekend. Wat ik mij nog goed herinner is dat gevoel wat bij mij loskwam na de eerste twee seconden dat ik wakker werd. Ineens "besefte" ik dan weer dat ik mijn meisje verloren was en dan opende zich een vat vol verdriet in mijn buik wat doorliep naar mijn keel. Heel moeilijk om te beschrijven maar het was een misselijkmakend gevoel, alsof er chemische troep in je lichaam vrijkomt en je onwel maakt.

Hoi allemaal

Ik ben er nog hoor, lees elke dag mee, maar merk dat ik niet altijd de energie kan opbrengen om te schrijven. Heb eigenlijk nergens energie of zin in. Het gevoel van waarom zou ik opstaan had ik de eerste wk heel sterk. Ik moest me echt uit bed sleuren en als ik dan bijv mijn tanden stond te poetsen dacht ik: nouja ik doe dit maar, want dat schijnt zo te horen. Alles voelde zo nutteloos. Dit wordt langzaam minder. Ik heb nog steeds weinig zin in dingen, maar ik bedenk niet meer bij alles dat het nutteloos is. En daar ben ik wel blij om, want het vreet energie. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik alle gevoelens en gedachten laat gebeuren en dat ik er dus niet tegen ga vechten, want dat vreet nog meer energie.

Arc het wakker liggen is zo herkenbaar. Het is nu 6 wk geleden dat mijn meisje is overleden en de laatste 2 wk lig ik erg veel wakker, omdat ik aan haar denk en aan alles wat er is gebeurd. Ook ik wil mijn man niet wakker maken, omdat ik zo verdrietig ben. Hij vond dit nergens op slaan en nu heb ik de opdracht gekregen hem wakker te maken als ik hem nodig heb, de lieverd!! Maar ja dat doe ik niet, want dat vind ik zielig.

Ik heb geen voorgevoel gehad dat het mis zou gaan. Ik geloof zeker in het moederinstinct, maar ik denk wat meds hierover schrijft ontzettend waar is. Voor mijzelf is dit ook een graadmeter om te weten of ik toe ben om ooit weer zwanger te durven worden. Nu overheerst verdriet en angst en ik geloof dat er ooit een dag komt dat mijn verlangen naar een babytje zo groot is dat dit de overhand krijgt en dat ik dan ook een dosis vertrouwen krijg. Natuurlijk zal een volgende zwangerschap heel spannend zijn, maar ik wil me hier niet door laten leiden, want dan leef ik vanuit angst en dat wil ik niet.

Arc wat heeft de gyn tegen jou gezegd over hoelang je moet wachten na een kz met opnieuw zwanger worden?

Het valt mij ook op dat ik nu zoveel mensen ken die ook een babytje hebben verloren. Toen het net gebeurd was, kende ik niemand en dacht dat wij een uitzondering waren. En nu heb ik al heel wat verhalen gelezen en besef ik meer dan ooit wat een wonder de mens eigenlijk is.

oeps wat is er al weer veel geschreven. sorry, ik zit niet zo heel vaak meer op het forum.



Arc, wat vreselijk voor jou en je vriendin dat jullie beiden zo’n verschrikkelijke periode doormaken en het gevoel dat je elkaar dolgraag wilt ondersteunen, maar dat het nu niet gaat. Heel logisch overigens, en dat komt echt wel weer hoor. Maar echt verschrikkelijk.

Mijn beste vriendin was ongeveer 5 maanden zwanger toen ik beviel van Philip en ik mocht van haar resterende zwangerschap ‘meegenieten en meedelen’ tot aan haar bevalling. Dat heb ik heerlijk gevonden en erg in haar bewonderd, dat ook zij dit kon. Voor haar kwam de bevalling er nog aan natuurlijk. Ik was de eerste die haar dochtertje mocht komen bewonderen en allebei hebben we om haar geluk en mijn verlies heel wat tranen gelaten. Natuurlijk was het af en toe raar, maar ik kan oprecht zeggen dat ik er toch van heb genoten. Ik vraag haar om advies als ik iets over Victor wil weten. Het lot wil dat zij en ik nu tegelijk zwanger zijn, zij 3 weken eerder uitgerekend dan ik, maar door mijn vervroegde bevallingsdatum die al vast ligt, zitten we ineens maar 7 dagen van haar uitgerekende datum af…..wie weet. Het is heerlijk om deze hernieuwde kans met haar te hebben en alsnog samen te delen.



Woei: op de reactie van mijn beide ouders na hun opmerking van ‘leuk de tweede’ schrokken ze wel van mijn (overigens rustige opmerking dat het de derde is). En reageerden met een soort van ja, ja, natuurlijk….ik weet dat ze Philip nooit zullen vergeten en weet ook niet waarom ze het zo zeggen. Het is natuurlijk een raar fenomeen voor iedereen van de buitenwereld: zolang je niet achter een kinderwagen loopt of een kind op je arm hebt, ben je geen moeder. Het is niet zichtbaar dat je moeder bent, het staat niet op je voorhoofd. Ik denk dat dat voor mijn ouders ook zo geldt. Ze ‘zien’ maar 1 kleinkind bij ons. Zoals jij schrijft dat je ook graag weer naar buiten wilde. Ik ook. En het liefst schreeuwde ik dan: ZIEN JULLIE DAN NIET DAT IK MOEDER BEN GEWORDEN!!! Maar ja, dat had toch geen zin.

Bij Philip is het gokken wat zijn overlijden heeft veroorzaakt. Er is na obductie niets gevonden. Wel was duidelijk dat hij het benauwd heeft gehad, er was sprake van zwaar verminderd vruchtwater (daarom was ik 1 dag voor 42 weken opgenomen om precies op 42 weken ingeleid te worden). Het vermoeden bestaat dat hij in de buik de navelstreng in een huidplooi (lees, gebogen knietje, tussen buik en bovenbeen, gebogen armpje) heeft afgeklemd. Daardoor zuurstofgebrek en dat hoeft helaas maar kort te duren.



MamavanSenl: wat jij voelt als jaloers is het niet hoor. Het is puur gemis van jouw overleden kindje….en dat gemis gaat zo ver en voelt zo klote…..juist op momenten dat je het niet verwacht.



Panda en Woei: jullie spreken beiden van een urn in huis, dus ik neem aan dat jullie geen plekje op een begraafplaats hebben. Is het niet wat, nu met de lente, als je een tuin hebt of op je balkon, om een hoekje te maken waar je een mooi boompje/potroosje plant? Ik heb ervaren met anderen die ook een plaats op een begraafplaats hebben, dat juist de zorg voor het ‘tuintje’ van Philip een soort doorgaand ding is en dat je op die manier toch je zorg kwijt kan. Ook ik was na het plakboeken, fotoboeken en opschrijven van het hele verhaal klaar en vond het prettig dat ik bij het grafje toch nog af en toe wat kon doen.



Ik stop even, te veel om op te schrijven, wie weet later meer.



Liefs Parelhoen

Lieve mama van Yasmine,



Ik las jouw site en het verhaal van het gevecht wat Yasmine en jullie geleverd hebben. Wat een zwaar verlies. De tranen schieten in mijn ogen als ik lees dat Yasmine en Philip op dezelfde datum begraven zijn....12 juni. Philip in 2006...zo kan het dus gaan, dat je volschiet van iets als een datum.



Liefs Parelhoen

nou, ik blijf maar reageren....heel herkenbaar dat meerderen van jullie ook hadden dat je dacht tijdens de zwangerschap dat het misschien wel eens niet goed zou kunnen gaan...

Ik heb al mijn vriendinnen zwanger zien worden en sommigen meerdere malen moeder zien worden. Bij iedereen ging altijd alles goed....ik dacht op den duur: zal je net zien dat het bij mij niet goed gaat....raar toch, dit soort gedachtenkronkels?



Bloemetje: wat prachtig beschreven dat je dacht dat je even mocht snuffelen door zwanger te zijn...ik stond doodsangsten uit na het overlijden van Philip, dat ik gewoon niet meer zwanger zou raken en alsnog geen moeder van een levend kind zou worden. Gelukkig heeft de tijd anders bewezen, net als bij Louise en net als bij andere moeders van het besloten msngroepje waar ik in schreef (met o.a. Zonnebloem). Dus het kan gewoon wel. En ja, de angst blijft, en ja, je bent je meer bewust van wat er allemaal kan gebeuren, maar de kinderwens heeft bij ons allemaal de bovenhand gehad en we hebben allemaal de zwangerschap met steun aan elkaar doorstaan en kindjes gekregen.

nog 1 ding: Arc. Ook ik keek vrij snel vol vertrouwen uit naar een volgende zwangerschap. Probeer de moed bij elkaar te rapen en naar die gyn in Dordt te gaan. Als jij vertrouwen in hem hebt, dan kan hij dat ook geven en dat helpt tijdens je volgende zwangerschap. Vooral als deze gyn jouw verhaal helemaal kent. Dan kun je nl. altijd alle vragen stellen die je wilt en je eventuele angsten bespreekbaar maken.



tot de volgende keer,



Liefs Parelhoen

Arc: ik denk niet dat ik een kindje zou kunnen 'laten weghalen' na wat we mee hebben gemaakt met Isa. Maar ik ben ook bevooroordeeld omdat wij de loterij hebben gewonnen met onze zoon met Down. Maar al die kindjes die je in het zh hebt gezien, hebben ook alemaal ouders die ontzettend veel van ze houden. denk ik.



Niet verkeerd opvatten hoor, ik veroordeel je niet of zo! Is gewoon gevoelig punt voor mij....

@Vlindermama, wat mooi dat Yasmine* nog zo aanwezig is bij jullie in huis en dat je omgeving over haar durft te praten. Wat dat betreft is het misschien juist wel extra bijzonder dat jouw nichtje op Yasmine*’s overlijdensdag is geboren en haar naam draagt, dan gaat die dag nooit onopgemerkt voorbij. Je vlindersite vind ik erg mooi, ik heb de foto’s bekeken en wat stukjes gelezen. Gek om je tegelijkertijd te realiseren dat die blije meid er nu niet meer is.



@Kesa, ik kan me voorstellen dat je niet goed meer zwanger durft te raken omdat je niet weet of de placenta nu wel blijft zitten. Ik denk dat wij dat allemaal wel hebben. Of er nu iets aanwijsbaars gevonden is of niet, we zijn ons allemaal bewust van het feit dat het ons nog een keer kan gebeuren, hoe klein de kansen ook zijn. Zeker zoals bij jou, MamavanSenI en bij mij, dat het niet vantevoren is vast te stellen, maakt angstig. Onze dochter was door de artsen helemaal goedgekeurd en toch overleed ze in mijn buik. Al hadden we iedere week een echo gehad, dan nog kan er in die tussenliggende dagen iets gebeuren (een bloeding zoals bij jou, of het zomaar overlijden zoals bij mij) wat niet te voorzien is. Het blijft altijd afwachten tot de baby daadwerkelijk geboren wordt en ook daarna heb je helaas niet altijd invloed op de dingen van buitenaf...

Is bij jou je placenta onderzocht? Bij mij dachten ze in combinatie met mijn te hoge bloeddruk aan een defect in de placenta en die is door de patholoog nagekeken, maar daar is niets uitgekomen. Ik wordt over een paar weken nog wel verder onderzocht of er een afwijking in mijn bloed is qua bloedstolling of stofwisseling.



Ik heb het maken van het fotoalbum rustig aangepakt. Eerst twee mooie albums gekocht (1 voor de kaarten en 1 voor de foto’s). En daarna heeft het weken geduurd voordat ik mezelf er toe kon zetten om de foto’s uit te zoeken. We hadden ze wel meteen allemaal laten afdrukken, maar ik wilde ze niet allemaal in het album. Het waren namelijk veel dezelfde soort foto’s, het enige dat verschilde was de hoek van waaruit de foto’s gemaakt waren, soms de omgeving, of de manier waarop de verpleging haar had neergelegd. Later zijn daar nog de foto’s bij gekomen van toen ze thuis was, de crematie en haar urntje. Op een gegeven moment was ik er inderdaad klaar voor om ze in te gaan plakken. Het was fijn om te doen en ik ben ook heel blij met het resultaat! Naast deze twee albums heb ik ook nog een map met alle documenten van Vera en ik ben bezig met een album/dagboek waarin ik mijn eigen gedachten en belevenissen neerzet, mede aan de hand van mijn berichtjes in het maart2009-topic en mijn eigen topic. Dat laatste vind ik het moeilijkste album en daar werk ik alleen aan als ik er aan toe ben, het is niet niks om je gevoelens weer omhoog te halen, zowel van voor/tijdens/na Vera.



@Sien, wat knap dat je met je moeder over haar verdriet gepraat hebt. Dat zal voor haar ook niet makkelijk, maar wel fijn geweest zijn!



@Arc, dat je geen nut ziet in de dagelijkse bezigheden had ik ook. Tegelijkertijd is het het weinige houvast dat je hebt als de rest zo onzeker is geworden. Ik heb net als jij ook een tijd gehad dat ik lang wakker lag voordat ik in slaap viel. Je ligt dan ineens in je eentje met je gevoelens en gedachten, ik heb ook regelmatig in het donker liggen huilen… Zoals Berberis op jouw andere topic schrijft, moet je wat dat betreft wel oppassen dat je met elkaar daarover blijft praten. Zorg dat je elkaar niet uit het oog verliest. Het kan soms lijken dat onze mannen makkelijker met hun verdriet om gaan, waardoor je ze niet wilt belasten met het jouwe (zeker als ze weer aan het werk zijn en ’s avonds weinig puf hebben zoals Woei-man in het begin), maar je kunt beter vertellen wat er in jouw hoofd speelt. Dat kan soms tot verhelderende gesprekken leiden! Kun je trouwens niet ook een afspraak maken met een gyn/kinderarts uit het academische ziekenhuis om de hele periode met Luukje t.z.t. nog eens te bepraten?



@Louise1, natuurlijk is jouw situatie wel vergelijkbaar met die van ons hier. Ik heb Vera wel in mijn buik gevoeld, maar ook voor die tijd voelde ik al een hele sterke band met haar. Na de eerste schok van je onverwachte zwangerschap was jullie Friemeltje toch net zo geliefd als al onze kindjes? Wat fijn dat je ondanks je zwakke baarmoedermond toch nog een tweede en derde kindje hebt gekregen! Hebben ze daar dan voorzorgsmaatregelen voor genomen of ging het nu ‘gewoon’ goed? Dit zal voor jou ook een moeilijke tijd van het jaar zijn zeker?



@Panda, je hoeft je niet schuldig te voelen hoor dat je niet naar foto’s van onze kinderen durft te kijken! Ik kan me voorstellen dat het best confronterend is als het verdriet om jouw eigen dochter daardoor weer omhoog gehaald wordt. Maar misschien wel goed om er weer eens bij stil te staan?



@MamavanSenI

quote:mamavanSenI schreef op 11 maart 2009 @ 07:58:

Woei: goed is dat he dat het ziekenhuis foto's maakt. Toen ik voor het nagesprek bij de gyn was, kreeg ik 3 poloroid foto's van Isa mee, die hadden de verpleegsters gemaakt na het aankleden van Isa. (aankleen durfde ik zelf niet, jammer genoeg). Was zo blij met die foto's. We hebben er zelf 150, maar het is zo speciaal om foto's te krijgen die je nog niet had gezien, vooral omdat je weet dat er nooit nieuwe foto's zullen komen...

Ja, ontzettend speciaal! En mooi gezegd, dat je weet dat er nooit nieuwe foto’s zullen komen. Mijn schoonzus had ook een paar foto’s gemaakt en toen ik die een paar weken later zag zei ik ook meteen “dat zijn hele andere dan dat wij hebben”, daar was ik ook erg blij mee en die zitten allemaal in het album.



@Berberis, dat is mooi zeg, om je eerste overleden kindje ‘eerste’ te noemen en je volgende kinderen ‘oudste’ en ‘jongste’! Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om je kindje na 7 maanden alsnog te moeten laten gaan, maar het lijkt me verschrikkelijk…. Alleen al het idee van een operatie bij zo’n klein kindje (mijn Vera was ietsje kleiner dan jouw jongen toen ze geboren werd, 600 gram en 29,5cm) is hartverscheurend.



@Parelhoen, wat speciaal dat je nu weer tegelijkertijd zwanger bent met die vriendin. En wat knap van haar dat zij jou zo heeft willen en kunnen toelaten bij haar eerdere zwangerschap. Dat zal vast niet makkelijk geweest zijn, maar wel een hele mooie ervaring voor jullie allebei! Zoals jij schrijft dat je wilde roepen “zien jullie niet dat ik moeder geworden ben” daar staan de tranen van in mijn ogen, omdat ik het zo herken. Dat gevoel is ook nog steeds heel sterk aanwezig. Voor wat betreft jouw tip over het maken van een plekje buitenshuis waar je je zorg kwijt kunt, ik weet niet of dat iets voor mij is. Misschien dat ik straks als alle onderzoeken en plakboeken klaar zijn inderdaad iets ‘mis’ in dat opzicht. Maar op dit moment heb ik nog niet die behoefte.



Ik vind het trouwens heel bijzonder en ontroerend om te lezen hoe de meiden die al wat verder zijn contact blijven houden met hun overleden kindjes. Parelhoens Philip die op haar schouder zit, Berberis die haar zoontje vertelde over de baby in haar buik en Louise1 wiens meisje mee mag spelen en eten en zelfs tussen hen in slaapt. Mag ik jullie vragen hoe dat ontstaan is, kwam dat al snel na het overlijden of pas na langere tijd? Ik ben zelf het contact met Vera een beetje kwijt geloof ik...



Liefs, Woei

Woei,



dat contact is vanzelf gekomen eigenlijk. Ik geloof in een leven na de dood dus er is geen "ophouden" wat dat betreft. Ik denk dat kindjes overgaan naar een hemel of hoe je zoiets dan ook wilt zien. Je kunt gewoon tegen ze praten ondanks dat je ze niet kunt zien en ik ben dat gaan doen. Ze zegt niets terug natuurlijk en ik heb, voor zover ik weet, ook nog nooit een teken van haar gekregen maar wie weet komt dat nog wel een keer.



Ik heb ook een brief van haar gekregen van een vrouw die contact kan maken met zielen (ik heb overigens ook brieven van mijn toen nog ongeboren dochter en zoon).



Mijn volgende zwangerschappen waren niet leuk; ik ben DESdochter en daardoor heb ik een zwakke en korte baarmoedermond. Nadat het de eerste keer mis is gegaan hebben ze bij de volgende zwangerschappen een soort van hechting aangebracht in de baarmoedermond. Dit doen ze rond de 12-13e week. Bij mijn dochter bleek dat in de 17e week er al geen baarmoedermond meer over was (geheel verstreken tot aan hechting) en kreeg ik met 24 weken vroegtijdige weken. Heb toen 3 weken in WKZ gelegen en daarna thuis plat gelegen (mocht twee keer per dag rechtop zitten/ opstaan om naar de plee te gaan). Uiteindelijk is dochter met 39.5 weken geboren.



Bij zoon bleek bij 20 weken echo dat de hechting gescheurd was, ik 4 cm ontsluiting had (bmm geheel verstreken) en vruchtzak puilde uit (arts kon beentje vastpakken). Meteen platliggen en opgenomen, nogmaals hechting aangebracht, 4 dagen met hoofd laag-benen hoger gelegen maar ook deze hechting hield het niet. Inmiddels 7 cm ontsluiting en naar WKZ overgebracht voor second opinion. Daar zagen ze een derde cerclage niet zitten maar man en ik hebben aangedrongen en hebben ze me alsnog geopereerd. Na drie dagen een echo gekregen waaruit bleek dat ze hem niet goed hadden gezet. Omdat ik geen bmm meer over had hadden ze hem in nog zwakker weefsel gezet (van mijn vagina , dus paniek. Maar goed; hij zat en we konden alleen maar hopen dat het bleef zitten. Heb in totaal 10 weken in ZH gelegen en daarna nog 7 weken thuis. Toen werd zoontje gehaald met keizersnede.



Als je graag weer contact met Vera wilt kun je haar vragen of ze nog weleens bij je is, zeggen dat je aan haar denkt en haar mist. Je kunt een kaarsje branden (toen ik dat voor arc's'Luuk deed deed ik dat ook voor mijn Friemeltje). Ik kan niet zeggen dat ik nou een sterke aanwezigheid voel als ik aan Friemel denk of tegen haar praat, helemaal niet maar ik denk wel dat we contact hebben.

Over het Downsyndroom: wij zijn door het team in het ziekenhuis heel goed voorgelicht over verschillende gradaties van het Downsyndroom, met bijhorende medische complicaties en ontwikkelingsachterstanden. Mensen met Down zijn echt niet altijd 'lief en vrolijk' zoals het algemeen heersende beeld wel eens lijkt te zijn. Als ik vertelde dat de baby in mijn buik Down had, zeiden sommigen mensen: "Oh wat leuk!" Nou ja, zo leuk vond ik het eerlijk gezegd niet. Uiteindelijk hebben wij er wel voor gekozen de zwangerschap voort te zetten, maar wij vonden dit een hele zware beslissing, maar het gevoel van 'dit is ons kind en het leeft, ik voel het in mijn buik' was té sterk. Ondanks alle risico's van een zwaar gehandicapt kind, wilden we er voor gaan.



Over contact met je overleden kind: ik heb dit niet echt voor mijn gevoel. Zij voelt overduidelijk als mijn eerste kind, maar ik vind het ook soms een beetje onwerkelijk omdat ik haar nooit levend heb gezien (wel gevoeld in mijn buik, maar dat is toch anders). Daarbij: mijn dochter was al een week dood toen ik ging bevallen en het nare was dat dit goed te zien was. Soms denk ik dat dit het misschien makkelijker te accepteren maakte, omdat ze er zo ontzettend dood uit zag (sorry voor het expliciete taalgebruik). Ik heb foto's van overleden baby's gezien waarvan het lijkt, dat ze ieder moment hun ogen opendoen en 'verder leven'. Dat was bij ons dus helemaal niet. Ik schrok ook heel erg toen ik haar voor het eerst zag, dat was heel rot. Door dit alles bij elkaar lukt het mij niet te voelen dat ik contact met haar heb.



@Arc: ik kan je zeker aanraden naar een gynaecoloog te gaan die je vertrouwt, waar je 'iets' mee hebt en die jou in je zwangerschap van Luuk heeft meegemaakt en je verhaal goed kent. Dat helpt enorm bij de begeleiding van een volgende zwangerschap, is mijn ervaring. Die afspraak komt wel joh, die maak je vanzelf als je er aan toe bent. Neem de tijd, ook al voel je je gehaast.



@Woei: wat goed dat je een boek maakt met je gedachten en gevoelens. Ik heb iets soorgelijks gedaan, een verslag op een aantal A4-tjes van de chronolische gebeurtenissen rondom de zwangerschap van mijn dochter. Dat verslag zit in mijn boek en het heeft mij erg geholpen om letterlijk alles op een rijtje te zetten. Maar inderdaad, het is wel moeilijk omdat je daarbij teruggaat naar je gevoel van dat moment.

Je vroeg of wij waren voorbereid op complicaties: ja, want bij de 20-weken echo is het balletje gaan rollen (hartafwijking ontdekt) en vanaf toen stonden we onder controle bij de gyn. Door een punctie (n.a.v. de 20-wk-echo) wisten wij van het Downsyndroom en naarmate de zwangerschap vorderde kwamen er steeds meer complicaties bij. Op een gegeven moment is ons verteld dat ze het niet zou gaan redden, en dat ze zou overlijden in mijn buik. Ik weet nog dat de arts zei: "jouw buik is wel de beste plek voor haar om te zijn" en dat gaf me zoveel troost.

Tot slot Woei: succes vrijdag in het ziekenhuis met de uitslag van de obductie. Hopelijk krijgen jullie wat antwoorden.



@Bloemetje: wat vreemd voor jou, dat je nu met verlof zou zijn geweest. Ik had het zelf zo moeilijk destijds met de uitgerekende datum. Mijn man en ik zijn toen maar een dagje op pad gegaan samen.

Ik denk dat jij te vroeg bent bevallen om recht te hebben op bevallingsverlof? Heb je je na je bevalling een tijd ziekgemeld ofzo? Had je goed contact met je werkgever over de situatie? En ik vroeg me af of jouw zoon nog heeft geleefd na de bevalling? Pfff, wat een vragen, kijk maar hoor wat je kwijt wilt!



@Vlindermama: gefeliciteerd met je zwangerschap, dat had ik volgens mij nog niet hardop gezegd hier. Sta jij onder controle bij een gyn?



@MamavanSeni: dat medicijn is bij 100 vrouwen goed gegaan vertelde je. Maar is dat bij 100 van de 100? Of zijn er ook vrouwen waarbij het niet werkte, weet je dat? Mijn dochter heeft ook een hersenbloeding gehad in mijn buik, dus mijn bloed is ook onderzocht op die 'mismatch'. Bij mij bleek het uiteindelijk niet het geval te zijn, de hersenbloeding had waarschijnlijk met het Downsyndroom te maken, maar ik heb me er toen wel een beetje in verdiept.



@Kesa: gecondoleerd met het overlijden van je dochter, wat is het ontzettend kort geleden. Tijdens de zwangerschap van mijn dochter was op een gegeven moment sprake van een disfunctionele placenta. Dit komt vaker voor bij Down-zwangerschappen. De placenta gaat het dan steeds minder goed doen en dat is ook uiteindelijk de definitieve oorzaak van het overlijden geweest. Tijdens echo's werd toen telkens de doorbloeding gemeten van de navelstreng, daaraan valt het functioneren van de placenta af te lezen - vraag me niet precies hoe het werkt. Is op die manier het functioneren van jouw placenta niet te monitoren bij een volgende zwangerschap? Omdat je schreef dat de placenta beetje bij beetje heeft losgelaten. Misschien kun je dit ooit - als je er aan toe bent - eens navragen bij je gyn.



@Louise: wat mooi dat je schrijft dat je dochtertje je leven heeft verrijkt. Heel herkenbaar. Ondanks al het verdriet heb je toch iets heel bijzonders meegemaakt en het kan je ook dingen brengen, je krijgt extra bagage.



@Romy: die gyn van jou heeft het treffend gezegd, met 'het gevoel van een moeder'. Mooi gesproken en vooral heel respectvol. Je merkt aan de reacties hier dat het bij veel meiden een gevoel was dat dieper zat dan de 'gewone' angsten die iedere zwangere vrouw misschien wel eens heeft.



@Berberis: wat prachtig dat je je drie kinderen 'je eerste, je oudste en je jongste' noemt. Daar laat ik me graag door inspireren, voortaan als ik het over mijn 2 kinderen heb.



@Parelhoen: gefeliciteerd met je zwangerschap, wat fantastisch. En mooi dat je tegelijk met je vriendin zwanger bent. Bedankt voor het idee van een tuintje. Ik ga dat voorlopig (nog) niet doen vanwege een geplande verhuizing. Dat is ook de reden dat wij voor een crematie hebben gekozen, om de urn altijd mee te kunnen nemen waar we ook zullen gaan wonen.



Tot zover deze lange posting, ik wilde zo graag reageren op iedereen, blij dat ik weer een beetje bij ben!

Liefs, Panda.