Kinderen
alle pijlers
Lege buik, leeg wiegje.... 2e poging?
donderdag 5 maart 2009 om 14:05
Wie heeft net als ik een kindje verloren? Tijdens (in het geval dat je er echt van hebt moeten bevallen), of na de zwangerschap? En zou graag weer zwanger willen worden of is weer zwanger? Zou je dan misschien hier met mij en anderen willen praten hierover?
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
Hier ons verhaal:
Na ruim 34 weken zwangerschap werd onze jongen 7-2-09 geboren. Hij had een aantal afwijkingen welke te scharen zijn onder Vacterl-associatie. Na een tweetal operaties en een aantal complicaties hebben we hem 24-2-09 moeten laten gaan.
Ondanks het verdriet, zou ik het liefste gisteren weer zwanger zijn.. mijn lege wiegje gevuld willen hebben.
Sterktewensen e.d. zijn heel erg welkom, maar dan graag in mijn andere topic.
alle onderzoeken en echo's goed, maar dan ineens..
Ondanks het verse verlies en de heftige pijn die dit doet, wil ik dit topic gebruiken om weer een beetje vooruit te durven kijken..
anoniem_70126 wijzigde dit bericht op 05-03-2009 14:38
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
Reden: topicdoel iets duidelijker omschreven
% gewijzigd
donderdag 5 maart 2009 om 14:12
Van mij ook een dikke
Je schreef op je andere topic dat je contact hebt met de ouders van het meisje dat naast Luuk lag. Wat ik me afvroeg, is er ook een soort nazorg van de afdeling neonatologie in het ziekenhuis? Een vriendin van mij is haar kindje verloren na een voldragen zwangerschap en zij heeft veel steun gehad aan lotgenotencontact via het ziekenhuis. Soort gespreksgroepen zeg maar.
Je schreef op je andere topic dat je contact hebt met de ouders van het meisje dat naast Luuk lag. Wat ik me afvroeg, is er ook een soort nazorg van de afdeling neonatologie in het ziekenhuis? Een vriendin van mij is haar kindje verloren na een voldragen zwangerschap en zij heeft veel steun gehad aan lotgenotencontact via het ziekenhuis. Soort gespreksgroepen zeg maar.
donderdag 5 maart 2009 om 14:24
donderdag 5 maart 2009 om 14:33
dank jullie wel!
Lee24.. ja, dat is inderdaad waarom ik dit topic geopend heb..als poging om vooruit te kijken, hoe moeilijk het ook is.
ik zou graag hier in contact komen met "lotgenoten".. dat is volgens mij net zo goed als lotgenotencontact via het ziekenhuis. In mijn andere topic bleek dat er hier heel veel vlindermama's zitten, en ik zou graag ervaringen delen.
Lee24.. ja, dat is inderdaad waarom ik dit topic geopend heb..als poging om vooruit te kijken, hoe moeilijk het ook is.
ik zou graag hier in contact komen met "lotgenoten".. dat is volgens mij net zo goed als lotgenotencontact via het ziekenhuis. In mijn andere topic bleek dat er hier heel veel vlindermama's zitten, en ik zou graag ervaringen delen.
donderdag 5 maart 2009 om 14:57
arc, volgens mij is er ergens zo'n soortgelijk topic, misschien kan je even zoeken op het vivaforum, ik weet niet zo goed hoe dat moet........... misschien heb je er iets aan? Het lijkt mij (lijkt, want ik weet het niet) dat het voor sommigen die al iets verder zijn in dit proces heel moeilijk is om het hele verhaal weer van begin tot eind te doen.....
weet iemand dit topic voor arc op te sporen?
en oja,
quote:Natadecoco, Arc bedoelt denk ik een kindje wat (bijna) klaar was om geboren te worden en geen vruchtje in het begin van de zwangerschap. Zie ander tpic van Arceen vroege miskraam kan ook een zwangerschap van < 24 weken zijn, volgens mij mag dat officieel nog geen bevalling heten, hoe cru, want je kind is al lang compleet. Lijkt me (ja lijkt me) ook verschrikkelijk heftig om mee te moeten maken.
weet iemand dit topic voor arc op te sporen?
en oja,
quote:Natadecoco, Arc bedoelt denk ik een kindje wat (bijna) klaar was om geboren te worden en geen vruchtje in het begin van de zwangerschap. Zie ander tpic van Arceen vroege miskraam kan ook een zwangerschap van < 24 weken zijn, volgens mij mag dat officieel nog geen bevalling heten, hoe cru, want je kind is al lang compleet. Lijkt me (ja lijkt me) ook verschrikkelijk heftig om mee te moeten maken.
donderdag 5 maart 2009 om 15:06
quote:timzalot schreef op 05 maart 2009 @ 14:57:
arc, volgens mij is er ergens zo'n soortgelijk topic, misschien kan je even zoeken op het vivaforum, ik weet niet zo goed hoe dat moet........... ik heb gezocht maar niet gevonden.. nou ben ik ook niet zo'n internetwonder hoor. dus als iemand anders het weet?
arc, volgens mij is er ergens zo'n soortgelijk topic, misschien kan je even zoeken op het vivaforum, ik weet niet zo goed hoe dat moet........... ik heb gezocht maar niet gevonden.. nou ben ik ook niet zo'n internetwonder hoor. dus als iemand anders het weet?
donderdag 5 maart 2009 om 15:26
Lieve Arc,
Een aantal jaar geleden schreef ik hier op een zelfde topic met een aantal forummers. We hadden allemaal ons kindje verloren net voor of na de bevalling. Het verdriet waar we gezamelijk doorheen gingen was vreselijk maar het er samen over kunnen praten was fijn. Bij sommige van ons was de wens er voor een nieuwe zwangerschap, ik gebruikte het topic om na te gaan of ik het nog een keer zou durven. Na een korte tijd zijn we gezamelijk overgestapt naar een besloten groep. Het is fijner om alles open en bloot te schrijven en om foto's te delen. Wij zijn echt vriendinnen geworden en inmiddels allemaal weer moeder geworden.
Ik heb er zelf heel erg veel aan gehad om te schrijven en later praten met lotgenoten. Het is goed van je om contact te zoeken met lotgenoten, bij Riz en Woei is het verdriet ook nog zo vers.
Ik weet eigenlijk niet eens zo goed wat ik je hiermee wil vertellen maar de zon gaat echt weer schijnen alleen het duurt heel erg lang voor de mist een beetje optrekt. Luuk is een mooi en dapper mannetje en ondanks je lege buik en lege wieg ben je moeder geworden. Praat, huil en stort je hart uit.
Voor nu wens ik je vooral veel kracht. Ik weet helaas waar je doorheen gaat en kan je niets anders adviseren dan dat je nu moet doen wat goed voelt en dat je met je partner moet blijven praten. Het verdriet zal steeds een beetje minder worden maar het gemis wordt steeds een beetje meer .
Heel veel liefs,
Huppel
Een aantal jaar geleden schreef ik hier op een zelfde topic met een aantal forummers. We hadden allemaal ons kindje verloren net voor of na de bevalling. Het verdriet waar we gezamelijk doorheen gingen was vreselijk maar het er samen over kunnen praten was fijn. Bij sommige van ons was de wens er voor een nieuwe zwangerschap, ik gebruikte het topic om na te gaan of ik het nog een keer zou durven. Na een korte tijd zijn we gezamelijk overgestapt naar een besloten groep. Het is fijner om alles open en bloot te schrijven en om foto's te delen. Wij zijn echt vriendinnen geworden en inmiddels allemaal weer moeder geworden.
Ik heb er zelf heel erg veel aan gehad om te schrijven en later praten met lotgenoten. Het is goed van je om contact te zoeken met lotgenoten, bij Riz en Woei is het verdriet ook nog zo vers.
Ik weet eigenlijk niet eens zo goed wat ik je hiermee wil vertellen maar de zon gaat echt weer schijnen alleen het duurt heel erg lang voor de mist een beetje optrekt. Luuk is een mooi en dapper mannetje en ondanks je lege buik en lege wieg ben je moeder geworden. Praat, huil en stort je hart uit.
Voor nu wens ik je vooral veel kracht. Ik weet helaas waar je doorheen gaat en kan je niets anders adviseren dan dat je nu moet doen wat goed voelt en dat je met je partner moet blijven praten. Het verdriet zal steeds een beetje minder worden maar het gemis wordt steeds een beetje meer .
Heel veel liefs,
Huppel
donderdag 5 maart 2009 om 15:29
donderdag 5 maart 2009 om 16:07
Hee lieve Arc,
Ik zie toevallig net dit topic omdat Banba het omhoog geschopt heeft.
Ik wil wel met je meeschrijven hoor!! Ik zal Bloemetje78 ook even attenderen op dit topic. Wij hadden er ook al over gedacht om er een te openen, dus goed van je dat je dit gedaan hebt!
Bij deze mijn verhaal, voor degenen die het nog niet kennen:
Tijdens een voorspoedige zwangerschap werd bij de 20-weken echo een hersenafwijking bij onze dochter vastgesteld. Na twee hele spannende weken van onderzoeken (vruchtwaterpunctie, mri, echo's) stelden de gynaecoloog en kinderneuroloog vast dat het om een geisoleerde, stabiele en milde afwijking ging. Goed nieuws dus!
Het was zulk goed nieuws dat ik nog maar eens in de vier weken voor controle hoefde langs te komen. Echter, bij de eerstvolgende controle kregen we een enorme klap: onze dochter bleek een paar dagen tevoren in mijn buik te zijn overleden. Drie dagen na die echo ben ik na een zwangerschap van 26+1 op 18-12-2008 bevallen van onze dochter Vera Katinka. Een prachtige kleine meid.
Ik weet niet of ik hier alles kan schrijven wat ik zou willen schrijven (sommige dingen zijn wel erg persoonlijk), dus ik kan me ook voorstellen dat we een keer een besloten groep beginnen, wat Huppel ook al zei (en net als de meiden van het topic dat Banba noemt). Maar nu eerst in het openbaar, zodat alle lotgenoten die dat willen zich kunnen aansluiten!
Huppel, wat fijn dat jullie allemaal weer gezonde kindjes hebben gekregen, dat is iets om ons aan vast te houden!
Veel liefs, Woei
Ik zie toevallig net dit topic omdat Banba het omhoog geschopt heeft.
Ik wil wel met je meeschrijven hoor!! Ik zal Bloemetje78 ook even attenderen op dit topic. Wij hadden er ook al over gedacht om er een te openen, dus goed van je dat je dit gedaan hebt!
Bij deze mijn verhaal, voor degenen die het nog niet kennen:
Tijdens een voorspoedige zwangerschap werd bij de 20-weken echo een hersenafwijking bij onze dochter vastgesteld. Na twee hele spannende weken van onderzoeken (vruchtwaterpunctie, mri, echo's) stelden de gynaecoloog en kinderneuroloog vast dat het om een geisoleerde, stabiele en milde afwijking ging. Goed nieuws dus!
Het was zulk goed nieuws dat ik nog maar eens in de vier weken voor controle hoefde langs te komen. Echter, bij de eerstvolgende controle kregen we een enorme klap: onze dochter bleek een paar dagen tevoren in mijn buik te zijn overleden. Drie dagen na die echo ben ik na een zwangerschap van 26+1 op 18-12-2008 bevallen van onze dochter Vera Katinka. Een prachtige kleine meid.
Ik weet niet of ik hier alles kan schrijven wat ik zou willen schrijven (sommige dingen zijn wel erg persoonlijk), dus ik kan me ook voorstellen dat we een keer een besloten groep beginnen, wat Huppel ook al zei (en net als de meiden van het topic dat Banba noemt). Maar nu eerst in het openbaar, zodat alle lotgenoten die dat willen zich kunnen aansluiten!
Huppel, wat fijn dat jullie allemaal weer gezonde kindjes hebben gekregen, dat is iets om ons aan vast te houden!
Veel liefs, Woei
donderdag 5 maart 2009 om 16:27
hey woei.. ja ik wilde je al uitnodigen om mee te schrijven, maar je hebt het zelf al gevonden.
huppel.. inderdaad heel fijn zoals woei al zegt, dat jullie daarna allemaal gezonde kindjes hebben mogen krijgen. waarom weet ik niet, maar ik heb constant het idee dat het voor mij niet weggelegd zal zijn. maar dat is misschien een irreële angst.. ik hoop zo dat ik over een jaar of over twee jaar kan terugkijken en kan zeggen, wat heb ik het toen misgehad.
ik weet alleen niet wanneer het weer verantwoord is een poging te wagen? ik zal nu nog maar even wachten, voel me alsof ik overreden ben door een tram..
huppel.. inderdaad heel fijn zoals woei al zegt, dat jullie daarna allemaal gezonde kindjes hebben mogen krijgen. waarom weet ik niet, maar ik heb constant het idee dat het voor mij niet weggelegd zal zijn. maar dat is misschien een irreële angst.. ik hoop zo dat ik over een jaar of over twee jaar kan terugkijken en kan zeggen, wat heb ik het toen misgehad.
ik weet alleen niet wanneer het weer verantwoord is een poging te wagen? ik zal nu nog maar even wachten, voel me alsof ik overreden ben door een tram..
donderdag 5 maart 2009 om 16:49
Medisch verantwoord is het vrij snel alweer volgens mij (zou wel even wachten tot je in ieder geval een keer ongesteld geworden bent, dan weet je dat alles 'gewoon' weer werkt.
En of het mentaal weer verantwoord is... Sja, dat is een inschatting die je zelf moet maken. Kun je het aan als je snel weer zwanger wordt, kun je het aan als je een miskraam zou krijgen, dat zijn dingen waar je rekening mee moet houden. Om over het niet-snel zwanger worden maar te zwijgen, maar dat heb je ook als je niet actief gaat proberen.
Wij wachten nog op de uitslagen van de obductie en daarna nog mijn bloedonderzoek ivm mijn te hoge bloeddruk (was ik nog vergeten te vermelden in mijn vorige bericht, maar die bleek in die laatste week veel te hoog te zijn, oorzaak nog onbekend). Dus we hopen straks in de 3e maand er weer voor te kunnen gaan. Ik had zelf lichamelijk ook nog wel wat klachten na de bevalling dus wat dat betreft is het wel lekker dat we nog even wachten, maar gevoelsmatig had ik het liever anders gezien.
Maar jullie hebben een heel ander proces doorgemaakt dan wij, dus hou je niet vast aan de keuzes die wij maken. Doe wat voor jullie goed voelt (het begint een beetje een mantra te worden, vind je ook niet ).
Ik zie net dat Bloemetje ook deze kant op komt.
Veel liefs, Woei
En of het mentaal weer verantwoord is... Sja, dat is een inschatting die je zelf moet maken. Kun je het aan als je snel weer zwanger wordt, kun je het aan als je een miskraam zou krijgen, dat zijn dingen waar je rekening mee moet houden. Om over het niet-snel zwanger worden maar te zwijgen, maar dat heb je ook als je niet actief gaat proberen.
Wij wachten nog op de uitslagen van de obductie en daarna nog mijn bloedonderzoek ivm mijn te hoge bloeddruk (was ik nog vergeten te vermelden in mijn vorige bericht, maar die bleek in die laatste week veel te hoog te zijn, oorzaak nog onbekend). Dus we hopen straks in de 3e maand er weer voor te kunnen gaan. Ik had zelf lichamelijk ook nog wel wat klachten na de bevalling dus wat dat betreft is het wel lekker dat we nog even wachten, maar gevoelsmatig had ik het liever anders gezien.
Maar jullie hebben een heel ander proces doorgemaakt dan wij, dus hou je niet vast aan de keuzes die wij maken. Doe wat voor jullie goed voelt (het begint een beetje een mantra te worden, vind je ook niet ).
Ik zie net dat Bloemetje ook deze kant op komt.
Veel liefs, Woei
woei wijzigde dit bericht op 05-03-2009 17:01
Reden: iets te enthousiast geknipt en geplakt
Reden: iets te enthousiast geknipt en geplakt
% gewijzigd
donderdag 5 maart 2009 om 17:11
hier ben ik
fijn arc dat je dit topic hebt geopend. Woei en ik hadden het er samen ook over gehad, al ben ik het eens met woei dat ik hier niet zo persoonlijk zal worden als in mijn mailtjes. Maar vind het wel fijn om hier te schrijven en sta ook wel heel erg open voor positieve verhalen van anderen. Doet mij inderdaad ook heel erg goed om dat te horen. Al had ik het liefst gehad dat niemand hoefde door te maken wat wij nu doormaken.
Mijn verhaal in het kort:
Half november kregen wij de 20 weken echo, de laatste echo hadden we gehad met 11,5 week. Bij de 20 weken echo in ons regio ziekenhuis kregen we te horen dat er iets vreselijk mis was, eigenlijk al binnen 1 minuut was dat duidelijk en zijn we direct doorgestuurd naar een academisch ziekenhuis. De rit daar naar toe was vreselijk, je voelt aan dat er weinig hoop is, maar je klampt je aan elk grassprietje vast...Daar bleek ook snel dat het goed mis was en dat ons kleintje* (ik noem liever niet zijn naam ivm anonimiteit) niet levensvatbaar was. Zijn afwijkingen waren niet verenigbaar met het leven. Onze wereld stortte in. We waren er zo klaar voor, ons ventje was zo gewenst, maar het mocht niet zo zijn Een paar dagen later ben ik bevallen van een prachtige zoon. Ik mis 'm nog vreselijk. Hij had nu nog in mijn buik moeten zitten en het doet zo'n pijn dat dat niet zo is. Een hele lege buik ja.
Ik merk dat de pijn wel wat minder wordt, maar komt met vlagen dan ook weer heel sterk naar boven. Zo heb ik gisteravond huilend doorgebracht met de foto's van mijn mooie kindje.
Ja, ik zou heel graag willen dat ik weer zwanger ben. Liever gisteren dan vandaag. Je kunt toch blij en verdrietig tegelijk zijn? dat zei iemand die dit ook heeft meegemaakt en daar ben ik het helemaal mee eens! Maar je moet er dan wel zelf helemaal achter staan (jullie dan bedoel ik) en je gezondheid moet het toelaten. Wij hebben eerst een menstruatie afgewacht en zijn het daarna weer gaan proberen. Zit nu in de tweede ronde en heb weinig hoop, de eerste ronde was ik er overigens van overtuigd weer zwanger te zijn en toen dat niet zo bleek te zijn, was het verdriet nog heftiger. En dat was niet iets dat ik had verwacht, maar mij wel heel zwaar viel...
Ik zou graag het zwanger worden een beetje loslaten, maar dat is ook zo'n dooddoener, want ik wil het zo graag dat je dat niet een, twee, drie doet.
voor jullie beiden!
fijn arc dat je dit topic hebt geopend. Woei en ik hadden het er samen ook over gehad, al ben ik het eens met woei dat ik hier niet zo persoonlijk zal worden als in mijn mailtjes. Maar vind het wel fijn om hier te schrijven en sta ook wel heel erg open voor positieve verhalen van anderen. Doet mij inderdaad ook heel erg goed om dat te horen. Al had ik het liefst gehad dat niemand hoefde door te maken wat wij nu doormaken.
Mijn verhaal in het kort:
Half november kregen wij de 20 weken echo, de laatste echo hadden we gehad met 11,5 week. Bij de 20 weken echo in ons regio ziekenhuis kregen we te horen dat er iets vreselijk mis was, eigenlijk al binnen 1 minuut was dat duidelijk en zijn we direct doorgestuurd naar een academisch ziekenhuis. De rit daar naar toe was vreselijk, je voelt aan dat er weinig hoop is, maar je klampt je aan elk grassprietje vast...Daar bleek ook snel dat het goed mis was en dat ons kleintje* (ik noem liever niet zijn naam ivm anonimiteit) niet levensvatbaar was. Zijn afwijkingen waren niet verenigbaar met het leven. Onze wereld stortte in. We waren er zo klaar voor, ons ventje was zo gewenst, maar het mocht niet zo zijn Een paar dagen later ben ik bevallen van een prachtige zoon. Ik mis 'm nog vreselijk. Hij had nu nog in mijn buik moeten zitten en het doet zo'n pijn dat dat niet zo is. Een hele lege buik ja.
Ik merk dat de pijn wel wat minder wordt, maar komt met vlagen dan ook weer heel sterk naar boven. Zo heb ik gisteravond huilend doorgebracht met de foto's van mijn mooie kindje.
Ja, ik zou heel graag willen dat ik weer zwanger ben. Liever gisteren dan vandaag. Je kunt toch blij en verdrietig tegelijk zijn? dat zei iemand die dit ook heeft meegemaakt en daar ben ik het helemaal mee eens! Maar je moet er dan wel zelf helemaal achter staan (jullie dan bedoel ik) en je gezondheid moet het toelaten. Wij hebben eerst een menstruatie afgewacht en zijn het daarna weer gaan proberen. Zit nu in de tweede ronde en heb weinig hoop, de eerste ronde was ik er overigens van overtuigd weer zwanger te zijn en toen dat niet zo bleek te zijn, was het verdriet nog heftiger. En dat was niet iets dat ik had verwacht, maar mij wel heel zwaar viel...
Ik zou graag het zwanger worden een beetje loslaten, maar dat is ook zo'n dooddoener, want ik wil het zo graag dat je dat niet een, twee, drie doet.
voor jullie beiden!
