Relaties
alle pijlers
Ik haat mijn man!
woensdag 31 oktober 2018 om 23:24
Hoi, hoi,
Momenteel weet ik t niet meer. Ik ben een vrouw van tegen de 40, heb samen met mijn man een geweldige lieve dochter van 11 jaar. Ben 5 jaar getrouwd en 18 jaar samen met met mijn man waarvan wij twee jaar ooit uit elkaar zijn geweest. Maar wat heb ik een spijt van de keuze om weer samen te gaan.
Mijn man heeft best een slechte jeugd gehad, moeder toen hij jong was overleden en een vader die alcoholist was. Voor het overlijden van zijn moeder waren zijn vader en moeder al gescheiden. Hij heeft zichzelf opgevoed en er was niemand die de kleine man wilde of kon helpen. Hij mist hierdoor nogal wat. Altijd heb ik medelijden met hem gehad en altijd heb ik gedacht zijn gedrag wel zal verbeteren, maar tegelijk praatte ik zijn slechte gedrag ook goed, want hij kan daar niets aan doen. Zelfs nu nog, zelfs heb ik onze dochter "wijsgemaakt" dat papa er niets aan kan doen dat hij zijn stem zo vaak verheft. Hij heeft gewoon een harde stem....
Wat belachelijk van mij en wat dom. Nu zit hij overspannen thuis. Hij loopt constant op ons te fitten. Dit doen wij niet goed, dit niet dat niet. De kleinste dingen... iedereen is slecht en zit volgens hem in een complot. Hij heeft mij met een kandelaar willen slaan, hij heeft mij weer eens uitgescholden voor hele erge woorden en hiernaast zou hij mij wel kapot maken. Deze agressie is vaker voorgekomen, zo heeft hij eerder mijn keel dichtgeknepen, mij in mijn maag gestompt. De reden om dit te doen waren; ik was mijn huis sleutel vergeten en ik had even geen tijd om printjes voor hem te maken op dat moment. Hiernaast heeft hij mij vaker uitgescholden voor hele erge woorden. Verheft hij zijn stem altijd zodra hij denkt zich te moeten verdedigen. Onze dochter is tijdens de fysieke boosheid gelukkig nooit thuis geweest. Ook niet bij het uitschelden, maar soms wel bij het schreeuwen. Onze dochter huilt nu al twee dagen lang. Ze zegt dat papa stom en altijd boos is. Ze vindt dat hij maar moet gaan werken. "Mijn best is niet goed genoeg" zei ze. "Hij let alleen maar op de dingen die ik niet goed doe en wordt altijd boos. Maar ik doe toch mijn best mama?"
Zo hart verscheurend, wat het met mij doet is tot daar aan toe. Maar nu voelt onze dochter hetzelfde als wat ik voel. Hij zal haar nooit met een vinger aanraken en echt hij bedoeld ook niet slecht, zij is hem alles. Veel komt gewoon rottig zijn strot uit. Maar ik kan toch niet accepteren dat onze dochter zich door hem toe doen zo ontzettend rot voelt? Ik heb hem gezegd dat ik dit niet kan laten gebeuren en ondanks zij ook zijn kind is waar hij zielsveel van houdt, ik mijn kind moet beschermen. Mijn moederhart is geraakt. "Van mijn kind blijf je af!"
Vandaag was hij jarig, wij maken hem wakker met een zelfgemaakt cakeje met versiering en feliciteren hem. Onderweg dat we naar de slaapkamer lopen, zeg ik ineens in mijn hoofd tegen mezelf; "ik haat hem! Ow wat haat ik hem toch!" En ook voelde ik de haat diep van binnen. Ik schrok zelf van mijn gedachten en gevoel. Want ik ben niet iemand die iemand zo maar kan haten. Zelf heb ik ook altijd een hekel aan het woord "haat", en heb liever niet dat het woord uitgesproken wordt. Maar ik voel het nu echt zo.
Zelf heb ik in de jaren dat wij samen waren altijd gedacht dat het aan mij lag. Ik heb jaren lang therapie gehad. Vorig jaar ook nog heb ook gekeken wat ik kan veranderen aan mezelf. Ik heb echt dingen aangepakt en veranderd waarvan ik vond waar de fout bij mij moest liggen. En dat was ook zo... Ik werkte te veel en stond hiernaast altijd klaar voor anderen. Dit is nu anders... ook was ik te zacht en vroeger liepen mensen vaak over mij heen. Ook dit is veranderd en heel eerlijk ik liet de kaas niet zomaar meer van mijn brood eten. Maar ik kan echt niet meer doen dan wat ik allemaal al gedaan heb. Ooit heeft een therapeut tegen mij gezegd dat je iemand anders niet kan veranderen alleen jezelf. Dit heb ik altijd onthouden. Maar nu ben ik soms wel eens een bang vogeltje dat soms ook maar niets meer zegt om de goede vrede maar te bewaren. Soms kijk ik hem gewoon niet meer aan, dit omdat ik stiekem bang van voor een confrontatie. Wie ben ik eigenlijk zelf?
Ik heb geen idee wat ik met dit verhaal denk te bereiken. Ik weet t echt niet. Het is ook nog eens beknopte versie... ook weet ik dat hij zo niet wilt zijn. Na wat er gebeurd is huilt hij tegenwoordig ook weleens. Daarmee heb ik wel al wat bereikt, want vroeger deed hij dit nooit en bleef volhouden dat het aan mij lag. Soms dacht ik van ook...Maar nu weet ik beter. Inderdaad waar twee vechten hebben twee schuld. Maar ik ben op en vind het al heel fijn dat ik van me af heb kunnen schrijven en "anoniem" delen.
Vele zullen zeggen, ga van hem weg. Maar dat kan ik niet... Onze dochter huilt bij het idee dat wij uit elkaar gaan. Ik weet het gewoon echt niet meer.
Momenteel weet ik t niet meer. Ik ben een vrouw van tegen de 40, heb samen met mijn man een geweldige lieve dochter van 11 jaar. Ben 5 jaar getrouwd en 18 jaar samen met met mijn man waarvan wij twee jaar ooit uit elkaar zijn geweest. Maar wat heb ik een spijt van de keuze om weer samen te gaan.
Mijn man heeft best een slechte jeugd gehad, moeder toen hij jong was overleden en een vader die alcoholist was. Voor het overlijden van zijn moeder waren zijn vader en moeder al gescheiden. Hij heeft zichzelf opgevoed en er was niemand die de kleine man wilde of kon helpen. Hij mist hierdoor nogal wat. Altijd heb ik medelijden met hem gehad en altijd heb ik gedacht zijn gedrag wel zal verbeteren, maar tegelijk praatte ik zijn slechte gedrag ook goed, want hij kan daar niets aan doen. Zelfs nu nog, zelfs heb ik onze dochter "wijsgemaakt" dat papa er niets aan kan doen dat hij zijn stem zo vaak verheft. Hij heeft gewoon een harde stem....
Wat belachelijk van mij en wat dom. Nu zit hij overspannen thuis. Hij loopt constant op ons te fitten. Dit doen wij niet goed, dit niet dat niet. De kleinste dingen... iedereen is slecht en zit volgens hem in een complot. Hij heeft mij met een kandelaar willen slaan, hij heeft mij weer eens uitgescholden voor hele erge woorden en hiernaast zou hij mij wel kapot maken. Deze agressie is vaker voorgekomen, zo heeft hij eerder mijn keel dichtgeknepen, mij in mijn maag gestompt. De reden om dit te doen waren; ik was mijn huis sleutel vergeten en ik had even geen tijd om printjes voor hem te maken op dat moment. Hiernaast heeft hij mij vaker uitgescholden voor hele erge woorden. Verheft hij zijn stem altijd zodra hij denkt zich te moeten verdedigen. Onze dochter is tijdens de fysieke boosheid gelukkig nooit thuis geweest. Ook niet bij het uitschelden, maar soms wel bij het schreeuwen. Onze dochter huilt nu al twee dagen lang. Ze zegt dat papa stom en altijd boos is. Ze vindt dat hij maar moet gaan werken. "Mijn best is niet goed genoeg" zei ze. "Hij let alleen maar op de dingen die ik niet goed doe en wordt altijd boos. Maar ik doe toch mijn best mama?"
Zo hart verscheurend, wat het met mij doet is tot daar aan toe. Maar nu voelt onze dochter hetzelfde als wat ik voel. Hij zal haar nooit met een vinger aanraken en echt hij bedoeld ook niet slecht, zij is hem alles. Veel komt gewoon rottig zijn strot uit. Maar ik kan toch niet accepteren dat onze dochter zich door hem toe doen zo ontzettend rot voelt? Ik heb hem gezegd dat ik dit niet kan laten gebeuren en ondanks zij ook zijn kind is waar hij zielsveel van houdt, ik mijn kind moet beschermen. Mijn moederhart is geraakt. "Van mijn kind blijf je af!"
Vandaag was hij jarig, wij maken hem wakker met een zelfgemaakt cakeje met versiering en feliciteren hem. Onderweg dat we naar de slaapkamer lopen, zeg ik ineens in mijn hoofd tegen mezelf; "ik haat hem! Ow wat haat ik hem toch!" En ook voelde ik de haat diep van binnen. Ik schrok zelf van mijn gedachten en gevoel. Want ik ben niet iemand die iemand zo maar kan haten. Zelf heb ik ook altijd een hekel aan het woord "haat", en heb liever niet dat het woord uitgesproken wordt. Maar ik voel het nu echt zo.
Zelf heb ik in de jaren dat wij samen waren altijd gedacht dat het aan mij lag. Ik heb jaren lang therapie gehad. Vorig jaar ook nog heb ook gekeken wat ik kan veranderen aan mezelf. Ik heb echt dingen aangepakt en veranderd waarvan ik vond waar de fout bij mij moest liggen. En dat was ook zo... Ik werkte te veel en stond hiernaast altijd klaar voor anderen. Dit is nu anders... ook was ik te zacht en vroeger liepen mensen vaak over mij heen. Ook dit is veranderd en heel eerlijk ik liet de kaas niet zomaar meer van mijn brood eten. Maar ik kan echt niet meer doen dan wat ik allemaal al gedaan heb. Ooit heeft een therapeut tegen mij gezegd dat je iemand anders niet kan veranderen alleen jezelf. Dit heb ik altijd onthouden. Maar nu ben ik soms wel eens een bang vogeltje dat soms ook maar niets meer zegt om de goede vrede maar te bewaren. Soms kijk ik hem gewoon niet meer aan, dit omdat ik stiekem bang van voor een confrontatie. Wie ben ik eigenlijk zelf?
Ik heb geen idee wat ik met dit verhaal denk te bereiken. Ik weet t echt niet. Het is ook nog eens beknopte versie... ook weet ik dat hij zo niet wilt zijn. Na wat er gebeurd is huilt hij tegenwoordig ook weleens. Daarmee heb ik wel al wat bereikt, want vroeger deed hij dit nooit en bleef volhouden dat het aan mij lag. Soms dacht ik van ook...Maar nu weet ik beter. Inderdaad waar twee vechten hebben twee schuld. Maar ik ben op en vind het al heel fijn dat ik van me af heb kunnen schrijven en "anoniem" delen.
Vele zullen zeggen, ga van hem weg. Maar dat kan ik niet... Onze dochter huilt bij het idee dat wij uit elkaar gaan. Ik weet het gewoon echt niet meer.
anoniem_378218 wijzigde dit bericht op 01-11-2018 00:42
0.09% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 00:07
donderdag 1 november 2018 om 00:12
Ik denk dat je me verkeerd begrijpt. Ik bedoelde dat als man veel eerder hulp had gezocht, het niet zo ver had hoeven komen. Dan had hij niet TO fysiek pijn gedaan en alle leed aan gedaan. Mss ging ze hem niet haten. Maarja dat deed hij allemaal niet, en ze haat hem nu. En terecht! Helemaal mee eens hoor.
Het zou eerder ongezond zijn als ze nog van hem zou houden.
donderdag 1 november 2018 om 00:14
Was al aan het denken waar naar toe, maar voor weinige komt het echt uit op het moment. Ik heb 2 broers en een zus, maar onze moeder zit nu in haar laatste levensjaar. En het einde is nader... bij het gezin nu even niet. Wel weet ik even terecht te kunnen bij een vriendin. Ik ga haar bellen.... de meeste berichten komen hard en confronterend over. Maar het is zo waar ik moet in actie komen. Ik ben alleen nog zo bang voor alles. Maar daar heeft onze dochter nu niets aan... dank jullie voor de keiharde waarheid
donderdag 1 november 2018 om 00:21
Emmie1981, je zult misschien schrikken van de reacties. Bekend kenmerk van gewelddadige relaties is dat het slachtoffer gaat twijfelen aan haar eigen waarneming. Het feit dat je therapie hebt gehad om het “goed te doen” is veelzeggend. Ook dat je op je tenen loopt om hem maar niet kwaad te maken.
Mensen hier houden je een spiegel voor en dat is misschien confronterend. Laat je niet afschrikken en blijf schrijven.
Mensen hier houden je een spiegel voor en dat is misschien confronterend. Laat je niet afschrikken en blijf schrijven.
anoniem_294113 wijzigde dit bericht op 01-11-2018 00:25
0.71% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 00:22
Je kunt beter bang zijn voor wat er gebeurt als je wel blijft.Emmie1981 schreef: ↑01-11-2018 00:14Was al aan het denken waar naar toe, maar voor weinige komt het echt uit op het moment. Ik heb 2 broers en een zus, maar onze moeder zit nu in haar laatste levensjaar. En het einde is nader... bij het gezin nu even niet. Wel weet ik even terecht te kunnen bij een vriendin. Ik ga haar bellen.... de meeste berichten komen hard en confronterend over. Maar het is zo waar ik moet in actie komen. Ik ben alleen nog zo bang voor alles. Maar daar heeft onze dochter nu niets aan... dank jullie voor de keiharde waarheid
Een kind dat toekijkt hoe haar moeder wordt gegrepen en vervolgens een dode of ernstig gewonde mama is. Dat kind wordt vele malen meer beschadigd dan een kind dat morgen met mama op de zolderkamer van vrienden woont en daardoor moet huilen.
Sterkte
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 00:25
PS vergeet niet paspoorten, id bewijzen, rijbewijs, foto’s, verzekeringspapieren, hypotheek akte, eigendomsbewijzen en andere waardevolle zaken direct mee te nemen.
Wel doen.
Wel doen.
enn wijzigde dit bericht op 01-11-2018 00:26
14.29% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 00:25
Het doet toch wel erg pijn de confrontatie. Dit bericht is fijn om te lezen zo tussendoor. Dank je welTillif schreef: ↑01-11-2018 00:21Emmie1981, je zult misschien schrikken van de reacties. Bekend kenmerk van gewelddadige relaties is dat het slachtoffer gaat twijfelen aan haar eigen waarneming. Het feit dat je jaren therapie hebt gehad om het “goed te doen” is veelzeggend. Ook dat je op je tenen loopt om hem maar niet kwaad te maken.
Mensen hier houden je een spiegel voor en dat is misschien confronterend. Laat je niet afschrikken en blijf schrijven.
donderdag 1 november 2018 om 00:25
Drie punten, met vele vragen ter overdenking:
1. Jouw kijk op je man. Is het een positief of negatieve bijdrage aan je leven? Je bent naar hem teruggegaan, nu zou het wel lukken... waarom ging je eerder bij hem weg? Is hij toen veranderd? Heeft hij gewerkt aan het verwerken van zijn jeugd? Drinkt hij nu ook? Wat heeft hij uit zijn jeugd meegenomen in zijn huidige relaties? Is hij zich daarvan bewust? Heb je het met hem daar al over gehad? Werd hij vroeger geslagen? Wat deed dat met hem? Hij zit nu veel thuis? Doet hij ook wat buitenshuis? Heeft hij daar ook sociale contacten, waar hij steun kan vinden? Sport hij om zijn energie en frustraties kwijt te kunnen?
2. Jouw kijk op jezelf. Ben je sterk genoeg om weg te gaan? Ben je sterk genoeg om te blijven? Houdt je genoeg van jezelf om snel een keuze te maken? Je zegt dat je aan jezelf hebt gewerkt, je kent jezelf nu beter, met grenzen. Hoe wil je hier over 20 jaar op terugkijken? Wat is je plan voor wanneer hij een volgende keer fysiek wordt? Heb je eigen geld? Heb je berekend of je goed weg kunt? Heb je mensen/ ken je instanties waar je naar toe kunt? Heb je een vluchtplan en -tas klaar? Wanneer wel? Heb je een brief aan hem klaar, voor het geval je gaat? Met uitleg, deadlines, afspraken, etc. Zodat het niet escaleerd.
3. Jouw kijk op je dochter. Je hebt allerlei ideeen over hoe je zou moeten opkomen voor haar... maar heb je de moed om haar in een onzekere situatie te brengen? Deze 'andere wereld' moet je goed voorbereiden. Denk je dat zij sterk genoeg is om te blijven? Denk je dat zij sterk genoeg is om te gaan? Houd je genoeg van haar om voor haar de juiste beslissing te maken? Geeft zij jou moed? Heeft zij vriendinnen bij wie ze straks terecht kan?
Wanneer een juiste tijd is om knopen door te hakken, ik weet het niet. Zorg dat je lichamelijk topfit bent. Multivitamine, goed eten, dat je niet ziek wordt en zo helder mogelijk hierover kunt denken. Nu is een goede tijd, voor de overgang en voor je dochter echt gaat puberen en op een middelbare school komt waar ze niemand kent. Beter nu, zodat ze bij haar vriendinnen in haar oude klas terecht kan.
Wees voorzichtig. Veel sterkte.
1. Jouw kijk op je man. Is het een positief of negatieve bijdrage aan je leven? Je bent naar hem teruggegaan, nu zou het wel lukken... waarom ging je eerder bij hem weg? Is hij toen veranderd? Heeft hij gewerkt aan het verwerken van zijn jeugd? Drinkt hij nu ook? Wat heeft hij uit zijn jeugd meegenomen in zijn huidige relaties? Is hij zich daarvan bewust? Heb je het met hem daar al over gehad? Werd hij vroeger geslagen? Wat deed dat met hem? Hij zit nu veel thuis? Doet hij ook wat buitenshuis? Heeft hij daar ook sociale contacten, waar hij steun kan vinden? Sport hij om zijn energie en frustraties kwijt te kunnen?
2. Jouw kijk op jezelf. Ben je sterk genoeg om weg te gaan? Ben je sterk genoeg om te blijven? Houdt je genoeg van jezelf om snel een keuze te maken? Je zegt dat je aan jezelf hebt gewerkt, je kent jezelf nu beter, met grenzen. Hoe wil je hier over 20 jaar op terugkijken? Wat is je plan voor wanneer hij een volgende keer fysiek wordt? Heb je eigen geld? Heb je berekend of je goed weg kunt? Heb je mensen/ ken je instanties waar je naar toe kunt? Heb je een vluchtplan en -tas klaar? Wanneer wel? Heb je een brief aan hem klaar, voor het geval je gaat? Met uitleg, deadlines, afspraken, etc. Zodat het niet escaleerd.
3. Jouw kijk op je dochter. Je hebt allerlei ideeen over hoe je zou moeten opkomen voor haar... maar heb je de moed om haar in een onzekere situatie te brengen? Deze 'andere wereld' moet je goed voorbereiden. Denk je dat zij sterk genoeg is om te blijven? Denk je dat zij sterk genoeg is om te gaan? Houd je genoeg van haar om voor haar de juiste beslissing te maken? Geeft zij jou moed? Heeft zij vriendinnen bij wie ze straks terecht kan?
Wanneer een juiste tijd is om knopen door te hakken, ik weet het niet. Zorg dat je lichamelijk topfit bent. Multivitamine, goed eten, dat je niet ziek wordt en zo helder mogelijk hierover kunt denken. Nu is een goede tijd, voor de overgang en voor je dochter echt gaat puberen en op een middelbare school komt waar ze niemand kent. Beter nu, zodat ze bij haar vriendinnen in haar oude klas terecht kan.
Wees voorzichtig. Veel sterkte.
anoniem_638f50d5dfb6b wijzigde dit bericht op 01-11-2018 00:32
0.07% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 00:28
Snap ik.
Weet je, in belang van jou en kind kan er beter keihard gereageerd worden. Dat betekent niet dat er bijvoorbeeld achter dit bericht een kutwijf zit, integendeel. Denk aan jezelf en dus daardoor aan jouw kind. Heel veel sterkte, en ben alsjeblieft idd zo intelligent om zaken nu voor eens en voor altijd te stoppen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 00:29
Dit speelt dus ook mee met de keuze...
donderdag 1 november 2018 om 00:30
donderdag 1 november 2018 om 00:33
Houd op met escapes te bedenken en ga.
Maak een plan, denk hierover na, vergeet je zaken niet en zorg verdeé voor een toekomst voor jou en kind. Je bent er slim genoeg voor en het wordt tijd dat je laat zien dat je het bent. Je bent niet meer dat jonge, bange meisje, niet meer sinds je een ander klein en inmiddels ook bang meisje hebt gebaard. . Je bent echt veel sterker dan je denkt . Alleen jij gelooft het niet en zeker niet als hij in jouw buurt is.
Ga je nu héėl snel doen wat jouw intelligentie je al tijden zegt? Jouw gevoelens zijn momenteel en al vrij lang een zeer slechte raadgever. Dus: nu alleen door op ratio totdat je veilig bent samen met kind.
Maak een plan, denk hierover na, vergeet je zaken niet en zorg verdeé voor een toekomst voor jou en kind. Je bent er slim genoeg voor en het wordt tijd dat je laat zien dat je het bent. Je bent niet meer dat jonge, bange meisje, niet meer sinds je een ander klein en inmiddels ook bang meisje hebt gebaard. . Je bent echt veel sterker dan je denkt . Alleen jij gelooft het niet en zeker niet als hij in jouw buurt is.
Ga je nu héėl snel doen wat jouw intelligentie je al tijden zegt? Jouw gevoelens zijn momenteel en al vrij lang een zeer slechte raadgever. Dus: nu alleen door op ratio totdat je veilig bent samen met kind.
enn wijzigde dit bericht op 01-11-2018 00:36
11.77% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 00:34
Gaat in dit soort situaties het kind niet gewoon voltijds mee met de moeder?
donderdag 1 november 2018 om 00:37
donderdag 1 november 2018 om 00:39
Snap ik. Dat je de situatie niet meer goed kan beoordelen is niet jouw schuld, is niet dom en je hoeft je al helemaal niet te schamen. Veel slachtoffers gingen je helaas voor. Hier schrijven veel mensen die hetzelfde meegemaakt hebben, maak gebruik van hun ervaring. Reken wel op felle reacties als je besluit het nog even aan te kijken of als je doorgaat met het verzinnen van excuses voor zijn gedrag (slechte jeugd etc.).
donderdag 1 november 2018 om 00:39
Was het maar waar! Als de vader co ouderschap wil of alleen een omgangsregeling kun je dat als moeder volgens mij bijna niet tegenhouden.TardisBlue schreef: ↑01-11-2018 00:34Gaat in dit soort situaties het kind niet gewoon voltijds mee met de moeder?
donderdag 1 november 2018 om 00:41
Onzin zaken zijn heus niet zo zwart wit als jij stelt. Ja, een regeling komt er vast maar geweldsdreigingen altijd direct melden bij veiligthuis. Overleg en werk samen met hen en belangrijk: zoek hierin zelf het contact op in belang van veiligheid kind. Er bestaan dan echt vele manieren om omgang met vader te onderzoeken en waar nodig te ondersteunen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 00:50
Er is nog geen sprake van een scheiding. Dit komt misschien later wel aan de orde, maar dit soort opmerkingen werken nu alleen maar contra-productief om tenminste een basisveiligheid voor TO en haar dochter te kunnen creëren.
donderdag 1 november 2018 om 00:50
Oh en Elise de reden waarom ik zo op jou reageer: als ik als moeder in de situatie van TO niet meer zou weten dan ik nu doe, dan zou ik door een bericht zoals die van jou nog kunnen besluiten om me dán maar kort te laten slaan. Ja echt. Juist om dan maar mijn kind zo te ‘beschermen’. Krom wellicht (en ja dat is het ook) maar ik zou het uit angst voor kind, echt kunnen bedenken. Dus vandaar mijn reactie op jou.
@TO er zijn echt vele manieren waarop jij en kind ondersteuning kunnen krijgen. Ga anders morgen ook langs het gemeentehuis en vraag om een gesprek met de maatschappelijk werker. Zij weten heel goed welke mogelijkheden er allemaal bestaan.
@TO er zijn echt vele manieren waarop jij en kind ondersteuning kunnen krijgen. Ga anders morgen ook langs het gemeentehuis en vraag om een gesprek met de maatschappelijk werker. Zij weten heel goed welke mogelijkheden er allemaal bestaan.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 1 november 2018 om 01:44
