Actueel
alle pijlers
Kinderen in instelling in Hoenderloo mishandelt
vrijdag 9 november 2018 om 09:11
Gisteren in het nieuws dat kinderen in deze instelling mishandelt worden omdat ze voor straf urenlang in de zelfde houding aan tafel moeten zitten zonder iets te zeggen. Terwijl leeftijdsgenootjes om hen heen wel praten en bewegen.
Deze straf is pure mishandeling.
De instelling doet het af als dat het incidenteel wel eens voor gevallen is. Maar het blijkt al jaren lang te gebeuren.
Voorheen werden kinder die bij de William schtikkerstichting terecht kwamen jaren lang mishandelt.
Hoe kan dit.
Er zullen vast ouders en kinderen geklaagd hebben.
Heeft jeugdzorg in Nederland niet gewoon veel te veel macht.
Worden er niet veel te weinig vraagtekens gezet bij de werkwijze van jeugdzorg?
Deze straf is pure mishandeling.
De instelling doet het af als dat het incidenteel wel eens voor gevallen is. Maar het blijkt al jaren lang te gebeuren.
Voorheen werden kinder die bij de William schtikkerstichting terecht kwamen jaren lang mishandelt.
Hoe kan dit.
Er zullen vast ouders en kinderen geklaagd hebben.
Heeft jeugdzorg in Nederland niet gewoon veel te veel macht.
Worden er niet veel te weinig vraagtekens gezet bij de werkwijze van jeugdzorg?
sugarmiss wijzigde dit bericht op 09-11-2018 09:47
1.29% gewijzigd
vrijdag 9 november 2018 om 12:27
.
In de ideale wereld niet, nee. Dan wordt er alleen maar optimaal voor kinderen gezorgd.
Helaas laten de (verschillende) omstandigheden dat nog steeds niet toe. Hoewel ik natuurlijk hoop dat we ooit wel de ideale manier voor elk kind vinden en dat dat uitvoerbaar wordt, en dat alle mensen in de praktijk dat ook gewoon netjes doen.
Ik vond beide kanten van deze discussie in dit topic overigens te extreem, kort door de bocht, en zwart/wit. Nee, het mag niet gebagatelliseerd worden, maar ook niet de hele jeugdzorg over één kam scheren.
vrijdag 9 november 2018 om 12:28
Dat er in een jeugzorginstelling geen vertrouwenspersoon is, vind ik schandalig. Ik dacht dat ook dat helemaal niet toegestaan is. Bij ons is er in ieder geval zeer zeker wel een vertrouwenspersoon beschikbaar van het AKJ. Zij staan totaal los van ons, ze houden echt in de gaten of wij ons aan de regels houden en behartigen de belangen van de cliënten. Maar goed. Dat kinderen buitenproportionele straffen krijgen vind ik ook heel erg.
Bij mij wordt er helemaal niet met straffen gewerkt. Ook is onze eerste prioriteit juist samenwerken met ouders en, als het veilig is, zo snel mogelijk terug werken naar huis of in ieder geval netwerk. Een kind is er meestal absoluut niet bij gebaat om lang in een residentiële instelling te wonen. Een kind heeft een gezin nodig. Het allerliefst het eigen gezin. En anders bij familie of vrienden/buren/etc. Helaas kan dat niet altijd. Soms is er geen (veilig) netwerk beschikbaar of kan het kind om andere redenen echt niet terug naar het netwerk. Dan is er vaak geen andere keuze, want pleeggezinnen zijn schaars. Dit zijn de meest kwetsbare kinderen, want ze kunnen letterlijk nergens anders heen.
Maar ik benijd mensen die in de gesloten Jeugdzorg werken totaal NIET. Ik zou nooit in de gesloten jeugdhulpverlening willen werken, omdat ik fysiek ingrijpen en vrijheid beperken te heftig vind. Maar ik weet dat er kinderen en jongeren zijn die dit absoluut nodig hebben. De jongeren die vanuit hier gesloten gaan, zijn eigenlijk altijd “onhandelbaar”. Bijvoorbeeld: ernstige gedragsproblemen, hechtingsstoornissen, psychiatrische stoornissen, een laag IQ, agressie jegens pedagogisch medewerkers en/of groepsgenoten, het hele gebouw kort en klein slaan, weglopen (veelal naar loverboys), hele dagen spijbelen en nachten wegblijven, drugs gebruiken, suïcide dreiging, etc.
Wij kunnen zulke kinderen absoluut geen goede plek bieden en de veiligheid van de andere kinderen komt ook in het geding. Want wij mogen kinderen niet fysiek beperken als ze iemand in elkaar willen slaan of de boel kort en klein slaan, wij kunnen kinderen niet tegenhouden als ze voor de zoveelste keer willen weglopen om ergens in een schuur/hotelkamer/huis terecht te komen en geprostitueerd te worden. Ik maak deze kinderen dus zelf mee en weet hoe heftig het is om ermee om te gaan. Zelf heb ik geen oplossingen, ik weet echt niet hoe ze het in de gesloten Jeugdzorg moeten doen. Behalve met behulp van gedragswetenschappers een benadering toepassen die het beste aansluit op deze kinderen. Maar ik waag me er zelf dus niet aan. Kritisch zijn en voor de rechten van kinderen opkomen is van groot belang. Voor deze kinderen zorgen is helaas wel makkelijker gezegd dan gedaan. Vandaar dat hulpverlening altijd transparant hoort te zijn en dat er altijd toezicht moet zijn van bijvoorbeeld het AKJ.
Bij mij wordt er helemaal niet met straffen gewerkt. Ook is onze eerste prioriteit juist samenwerken met ouders en, als het veilig is, zo snel mogelijk terug werken naar huis of in ieder geval netwerk. Een kind is er meestal absoluut niet bij gebaat om lang in een residentiële instelling te wonen. Een kind heeft een gezin nodig. Het allerliefst het eigen gezin. En anders bij familie of vrienden/buren/etc. Helaas kan dat niet altijd. Soms is er geen (veilig) netwerk beschikbaar of kan het kind om andere redenen echt niet terug naar het netwerk. Dan is er vaak geen andere keuze, want pleeggezinnen zijn schaars. Dit zijn de meest kwetsbare kinderen, want ze kunnen letterlijk nergens anders heen.
Maar ik benijd mensen die in de gesloten Jeugdzorg werken totaal NIET. Ik zou nooit in de gesloten jeugdhulpverlening willen werken, omdat ik fysiek ingrijpen en vrijheid beperken te heftig vind. Maar ik weet dat er kinderen en jongeren zijn die dit absoluut nodig hebben. De jongeren die vanuit hier gesloten gaan, zijn eigenlijk altijd “onhandelbaar”. Bijvoorbeeld: ernstige gedragsproblemen, hechtingsstoornissen, psychiatrische stoornissen, een laag IQ, agressie jegens pedagogisch medewerkers en/of groepsgenoten, het hele gebouw kort en klein slaan, weglopen (veelal naar loverboys), hele dagen spijbelen en nachten wegblijven, drugs gebruiken, suïcide dreiging, etc.
Wij kunnen zulke kinderen absoluut geen goede plek bieden en de veiligheid van de andere kinderen komt ook in het geding. Want wij mogen kinderen niet fysiek beperken als ze iemand in elkaar willen slaan of de boel kort en klein slaan, wij kunnen kinderen niet tegenhouden als ze voor de zoveelste keer willen weglopen om ergens in een schuur/hotelkamer/huis terecht te komen en geprostitueerd te worden. Ik maak deze kinderen dus zelf mee en weet hoe heftig het is om ermee om te gaan. Zelf heb ik geen oplossingen, ik weet echt niet hoe ze het in de gesloten Jeugdzorg moeten doen. Behalve met behulp van gedragswetenschappers een benadering toepassen die het beste aansluit op deze kinderen. Maar ik waag me er zelf dus niet aan. Kritisch zijn en voor de rechten van kinderen opkomen is van groot belang. Voor deze kinderen zorgen is helaas wel makkelijker gezegd dan gedaan. Vandaar dat hulpverlening altijd transparant hoort te zijn en dat er altijd toezicht moet zijn van bijvoorbeeld het AKJ.
vrijdag 9 november 2018 om 13:28
tu1nhek schreef: ↑09-11-2018 12:27.
In de ideale wereld niet, nee. Dan wordt er alleen maar optimaal voor kinderen gezorgd.
Helaas laten de (verschillende) omstandigheden dat nog steeds niet toe. Hoewel ik natuurlijk hoop dat we ooit wel de ideale manier voor elk kind vinden en dat dat uitvoerbaar wordt, en dat alle mensen in de praktijk dat ook gewoon netjes doen.
Ik vond beide kanten van deze discussie in dit topic overigens te extreem, kort door de bocht, en zwart/wit. Nee, het mag niet gebagatelliseerd worden, maar ook niet de hele jeugdzorg over één kam scheren.
Uiteraard bestaat er geen ideale wereld voor iedereen, laat staan perfecte opvoeders. Dat is nou juist vaak het punt. Kinderen worden of blijven uit huis geplaatst wegens *het ontbreken of onvoldoende veiligheid in het opvoedingsklimaat" (een zware ingrijpende maatregel voor het kind en ouders, soms terecht, soms onterecht) om vervolgens zeker in een onveilig klimaat te komen van sommige instellingen die werken met zware straffen. Straffen en omstandigheden die als ze door de ouders gebruikt zouden worden minimaal een ots zou opleveren. Die komen dan niet weg met de omstandigheden. Als een kind uit huis geplaatst word dan zou degenen die dat beslissen toch minstens moeten kunnen garanderen dat een kind in betere omstandigheden terecht komt. Je kunt idd niet alles over een kam scheren maar dat staat voor mij los van het feit dat de veiligheid van kinderen hoe dan ook gegarandeerd moet zijn. Hoe dat gebeurt is hun probleem en mag niet het probleem worden van kinderen en hun ouders.
Ouders monddood maken met drogredenen en sancties opleggen als ze hun kinderen zien lijden in instellingen vind ik onbegrijpelijk en onmenselijk, niet in de laatste plaats voor de desbetreffende kinderen. Ouders die verbaal of fysiek agressief worden moeten wettelijk sancties opgelegd krijgen en niet gestraft worden over de ruggen van de kinderen. Ik praat het geenszins goed maar kan door de voorbeelden die ik gehoord heb wel begrijpen dat ouders zich gefrustreerd en machteloos voelen als de veiligheid van hun kind in het gedrang raakt en niet gehoord worden. Fysiek geweld keur ik sowieso ten strengste af. Ik denk echter dat dat in de praktijk weinig voorkomt in dit soort situaties omdat normaal denkende ouders ook wel weten dat het dan helemaal einde verhaal is.
Ik heb destijds, toen de zoon van mijn vriendin gesloten geplaatst is, me erg verdiept in deze materie en heb geen enkele keer gelezen of gehoord dat jeugdwerkers fysiek aangevallen werden. Het zal ongetwijfeld weleens voorkomen maar niet op regelmatige basis, daar ben ik van overtuigd. Ik ben benieuwd naar de cijfers hieromtrent. Geen tijd om me er verder in te verdiepen nu. Iemand?
vrijdag 9 november 2018 om 13:42
Mijn man werkt daar gelukkig niet meer. Ik vraag me wel af waar je op baseert dat het hem vaker gebeurde dan collega’s in precies dezelfde beroepsgroep, aangezien ik de beroepsgroep niet heb genoemd.sugarmiss schreef: ↑09-11-2018 12:21Mishandeling is nooit goed te praten maar toch vreemd dat het bepaalde mensen vaker overkomt dan andere collega's in precies dezelfde beroepsgroep. Ik geloof niet dat dit alleen met pure pech te maken heeft.
Als je man dat vaak overkomt mag hij ook wel eens naar zijn eigen aandeel gaan kijken.
vrijdag 9 november 2018 om 14:00
@cheiron en @darkside, ik begrijp werkelijk waar niet waarom jullie mijn berichten aangrijpen om door te gaan over ouders 'monddood' maken of je persoonlijke ervaring over 'nooit iets goeds'. Als je mijn berichten leest dan heb ik het nergens over ouders (of anderen) die misstanden niet aan de kaak zouden mogen stellen of dat alles goed gaat in de jeugdzorg. Jullie lijken enkele woorden te lezen om mijn bericht vervolgens helemaal uit verband te trekken. Deze discussie ís niet zo eenzijdig en beperkt zich niet tot extremen waarin alles slecht is of alles goed, waarin problemen óf extreem zijn óf gebagatelliseerd worden. Alleen naar één kant kijken levert je een veel te beperkt beeld op.
Een voorbeeld dat laat zien dat de ervaring van één kant geen waarheid is, is wat je schrijft over agressie tegen medewerkers cheiron, dat je denkt dat dat maar 'een enkele keer' voorkomt. Ik ben verbaasd dat je het schrijft. Agressie tegen medewerkers is een groot probleem binnen de jeugdzorg, volwassenenpsychiatrie en gehandicaptenzorg. Het gebeurt dagelijks. Soms komt dat doordat de begeleiding niet de optimale zorg biedt, soms gebeurt het omdat de problematiek van de cliënt extreem heftig is.
Een voorbeeld dat laat zien dat de ervaring van één kant geen waarheid is, is wat je schrijft over agressie tegen medewerkers cheiron, dat je denkt dat dat maar 'een enkele keer' voorkomt. Ik ben verbaasd dat je het schrijft. Agressie tegen medewerkers is een groot probleem binnen de jeugdzorg, volwassenenpsychiatrie en gehandicaptenzorg. Het gebeurt dagelijks. Soms komt dat doordat de begeleiding niet de optimale zorg biedt, soms gebeurt het omdat de problematiek van de cliënt extreem heftig is.
vrijdag 9 november 2018 om 14:05
Nee, je hebt hier kunnen lezen dat dan de schuld van de hulpverlener is. Die moet zich maar achter de oren krabben waarom hij/zij mishandeld wordttu1nhek schreef: ↑09-11-2018 14:00
Een voorbeeld dat laat zien dat de ervaring van één kant geen waarheid is, is wat je schrijft over agressie tegen medewerkers cheiron, dat je denkt dat dat maar 'een enkele keer' voorkomt. Ik ben verbaasd dat je het schrijft. Agressie tegen medewerkers is een groot probleem binnen de jeugdzorg, volwassenenpsychiatrie en gehandicaptenzorg. Het gebeurt dagelijks. Soms komt dat doordat de begeleiding niet de optimale zorg biedt, soms gebeurt het omdat de problematiek van de cliënt extreem heftig is.
vrijdag 9 november 2018 om 14:30
Serieus?Cheiron76 schreef: ↑09-11-2018 13:28Uiteraard bestaat er geen ideale wereld voor iedereen, laat staan perfecte opvoeders. Dat is nou juist vaak het punt. Kinderen worden of blijven uit huis geplaatst wegens *het ontbreken of onvoldoende veiligheid in het opvoedingsklimaat" (een zware ingrijpende maatregel voor het kind en ouders, soms terecht, soms onterecht) om vervolgens zeker in een onveilig klimaat te komen van sommige instellingen die werken met zware straffen. Straffen en omstandigheden die als ze door de ouders gebruikt zouden worden minimaal een ots zou opleveren. Die komen dan niet weg met de omstandigheden. Als een kind uit huis geplaatst word dan zou degenen die dat beslissen toch minstens moeten kunnen garanderen dat een kind in betere omstandigheden terecht komt. Je kunt idd niet alles over een kam scheren maar dat staat voor mij los van het feit dat de veiligheid van kinderen hoe dan ook gegarandeerd moet zijn. Hoe dat gebeurt is hun probleem en mag niet het probleem worden van kinderen en hun ouders.
Ouders monddood maken met drogredenen en sancties opleggen als ze hun kinderen zien lijden in instellingen vind ik onbegrijpelijk en onmenselijk, niet in de laatste plaats voor de desbetreffende kinderen. Ouders die verbaal of fysiek agressief worden moeten wettelijk sancties opgelegd krijgen en niet gestraft worden over de ruggen van de kinderen. Ik praat het geenszins goed maar kan door de voorbeelden die ik gehoord heb wel begrijpen dat ouders zich gefrustreerd en machteloos voelen als de veiligheid van hun kind in het gedrang raakt en niet gehoord worden. Fysiek geweld keur ik sowieso ten strengste af. Ik denk echter dat dat in de praktijk weinig voorkomt in dit soort situaties omdat normaal denkende ouders ook wel weten dat het dan helemaal einde verhaal is.
Ik heb destijds, toen de zoon van mijn vriendin gesloten geplaatst is, me erg verdiept in deze materie en heb geen enkele keer gelezen of gehoord dat jeugdwerkers fysiek aangevallen werden. Het zal ongetwijfeld weleens voorkomen maar niet op regelmatige basis, daar ben ik van overtuigd. Ik ben benieuwd naar de cijfers hieromtrent. Geen tijd om me er verder in te verdiepen nu. Iemand?
https://www.rtlnieuws.nl/nederland/arti ... edewerkers
vrijdag 9 november 2018 om 14:37
Doe even normaal alsjeblieft.-Darkside- schreef: ↑09-11-2018 14:19Omdat dit keer op keer mijn ervaring is. Met jeugdzorgorganisaties niet met de groepswerkers ter plekke.
Kritiek: sancties
Vragen stellen: weken wachten op een antwoord dat niks voorstelt en sancties als je aandringt.
Kortom: er wordt ons door de bevoegde instanties vertelt dat we onze bek moeten houden. Dat is geen kwestie van 'ach er gaat wel eens wat fout' maar het is een teken van een totaal verrotte organisatie die opgedoekt moet worden omdat ze meer schade aanrichten dan dat er goed gaat.
Het punt van redelijk beide kanten bekijken, begrip tonen voor de werkdruk van de casemanager en de zoveelste fout vergoeilijken ben ik al lang geleden gepasseerd.
En dan laat ik me dus niet door zo iemand als poppy nog wat vertellen dat ik inderdaad mijn bek moet houden en maar moet accepteren dat mijn kind slecht behandeld wordt omdat de medewerkers het ook zo zwaar hebben.
Juist niet. Door misstanden aan de kaak te stellen verandert er misschien ooit eens wat. Ook voor die zielige overbelaste medewerkers.
Ik heb dat nergens gezegd.
vrijdag 9 november 2018 om 14:46
Ik bedoelde dat zoals het er staat.-Darkside- schreef: ↑09-11-2018 14:40Wat bedoel je hier dan mee?
Ik haal hier uit dat je vindt dat de ouders geen recht van spreken hebben.
Zoals ik jou lees, ben jij een superbetrokken ouder die het belang van haar kind vooropzet. Dat gold niet voor 90% van de ouders waarmee mijn man te maken had in zijn werkgebied. Over die mensen heb ik het. Het is niet mijn bedoeling geweest je te kwetsen. Ik snap heel goed dat dit gevoelig ligt en hoop dat het bij jullie zo goed mogelijk afloopt.
vrijdag 9 november 2018 om 15:24
Oké, te kort door de bocht dan.-Darkside- schreef: ↑09-11-2018 14:53Akkoord.
Maar je kent het dossier van die kinderen in hoenderloo niet. Dus iedereen die loopt te roepen dat ze dan 'de opvoeding goed hadden moeten doen' reageren onwetend.
En al zijn het verschrikkelijk mishandelende ouders; ook zij hebben het recht om voor hun kinderen op te staan. En met reden, want de instelling is op de vingers getikt.
Maar er zijn een hoop gevallen waarin dit toch op zijn minst wel onderdeel van het probleem is.
Maar goed, ik snap tegelijkertijd dat het niet fijn is om je gestigmatiseerd te voelen als ouder omdat je een kind in de jeugdzorg hebt zitten.
vrijdag 9 november 2018 om 15:28
Mijn kind is te vroeg geboren en heeft lang in het ziekenhuis gelegen na de geboorte.
Er liep daar een verpleegkundige rond met zo'n air van wat weten moeders nou ik ben hier de deskundige.
Er zijn echt een aantal keren geweest dat ik echt tot 10 moest tellen anders hadden we dikke bonje gehad. Meermaals zou ik haar wel willen slaan. Niet gedaan natuurlijk.
Na een half jaar kwam ik een verpleegkundige van die afdeling tegen in de supermarkt die informeerde hoe het met mijn kind ging. Ze vertelde dat ze erg geschrokken waren op de afdeling omdat een collega op de afdeling door een man was bedreigd en door de beveiliging het ziekenhuis was uitgezet. Hele ziekenhuis vond het schandalig wat die man had gedaan.
Ik zei gaat zeker om verpleegkundige x.
Zij heel verbaast hoe weet je dat. Tja dat kon je van kilometers ver zien aankomen. Hoe zei met mensen omging dat moest een keer fout gaan.
Er liep daar een verpleegkundige rond met zo'n air van wat weten moeders nou ik ben hier de deskundige.
Er zijn echt een aantal keren geweest dat ik echt tot 10 moest tellen anders hadden we dikke bonje gehad. Meermaals zou ik haar wel willen slaan. Niet gedaan natuurlijk.
Na een half jaar kwam ik een verpleegkundige van die afdeling tegen in de supermarkt die informeerde hoe het met mijn kind ging. Ze vertelde dat ze erg geschrokken waren op de afdeling omdat een collega op de afdeling door een man was bedreigd en door de beveiliging het ziekenhuis was uitgezet. Hele ziekenhuis vond het schandalig wat die man had gedaan.
Ik zei gaat zeker om verpleegkundige x.
Zij heel verbaast hoe weet je dat. Tja dat kon je van kilometers ver zien aankomen. Hoe zei met mensen omging dat moest een keer fout gaan.
vrijdag 9 november 2018 om 17:34
Wat moeten ze dan doen? Slaan? Platspuiten? Aan de ketting leggen?
Zo'n kind zit daar vaak omdat het zwate agressie vertoont. Hoe moeten hulpverleners er dan mee omgaan? Als een kind zich misdraagt is stilzitten toch geen extreem zware straf? Ik moest als kind ook weleens in de hoek.
Men doet net of het hier een weeshuis in Roemenie betreft.
Zo'n kind zit daar vaak omdat het zwate agressie vertoont. Hoe moeten hulpverleners er dan mee omgaan? Als een kind zich misdraagt is stilzitten toch geen extreem zware straf? Ik moest als kind ook weleens in de hoek.
Men doet net of het hier een weeshuis in Roemenie betreft.
anoniem_378191 wijzigde dit bericht op 09-11-2018 17:37
34.11% gewijzigd
vrijdag 9 november 2018 om 17:38
Ik heb in diezelfde praktijk gewerkt en ben het echt niet met je eens. Het vreemde is namelijk dat als je precies dezelfde kinderen met dezelfde middelen met andere personen neerzet dit soort straffen en nare verhalen over de ouders ineens niet meer aan de orde zijn.Poppy_del_Rio schreef: ↑09-11-2018 10:35Nee, je zult maar een andere mening hebben, gebaseerd op de praktijk
vrijdag 9 november 2018 om 17:40
Dat zeggen die ouders, geloof er niks van. Op school ook genoeg ouders die alles geloven wat kinderen zeggen. Altijd de schuld van de volwassene. Die is tegen hem. Kind doet nooit iets. Pesterijen, geweld... slachtoffer zal het wel uitgelokt hebben of liegt.-Darkside- schreef: ↑09-11-2018 17:37Hm ja, een kind dat door een lekke band te laat thuis komt = zwaar agressief.
Kijk Tuinhek, dàt verdient een facepalm.
Wat denk je dat een ontspoorde puber thuis zegt? "Ik wilde Jantje neersteken, daarom kreeg ik straf"?
vrijdag 9 november 2018 om 17:50
Ik denk dat er twee kanten aan zo'n stelling zitten: je hoort als professional aan zelfreflectie te doen en ik ben dan zelf altijd wel zo dat ik vind dat ik als professional bepaalde situaties moet voorkomen.Poppy_del_Rio schreef: ↑09-11-2018 14:05Nee, je hebt hier kunnen lezen dat dan de schuld van de hulpverlener is. Die moet zich maar achter de oren krabben waarom hij/zij mishandeld wordt
Maar: daarvoor moet je wel de ruimte krijgen en enigszins zelf invloed op je werk.
Werk je in een verrotte cultuur dan kun je het schudden. Dan kun je voor de kinderen blijven om nog iets voor ze te kunnen betekenen, maar uiteindelijk nekt je dat.
