Relaties
alle pijlers
Grenzen stellen mbt moeder
woensdag 28 november 2018 om 21:55
Hallo allemaal,
Ten eerste aan een ieder die mijn verhaal wil lezen en me wil voorzien dank je wel.
Zo kort mogelijk samengevat:
Ik kamp zelf een half jaar met een burn-out. Meerdere redenen liggen hieraan ten grondslag: naast de burn out een diagnose voor een auto immuunziekte: een dochter die dezelfde ziekte heeft maar alles is nu stabiel. Twee kleine kinderen, een drukke baan, slaapgebrek en een perfectionistisch karakter, een langdurig ernstige ziekte van mijn vader en de zorg ervoor: volgens de psych waren mijn bevallingen traumatisch: 2 x totaalrupruur en recent een diagnose ernstig slaapapneu.
Allemaal geen leuke dingen maar ik hield mij wel staande. Het grootste issue ligt en de grootste energie vreter is mijn moeder.
Mijn moeder kampt al 40 jaar met depressies, alcohol misbruik, psyschoses en suïcide pogingen waar ik als kind getuige van ben geweest en wat ik als vrij normaal heb beschouwd. Ik heb hier nooit een dag om verzuimd van school, mijn werk of mbt de zorg voor de kinderen. Ik ben nooit trots geweest op wat ik onder deze omstandigheden heb bereikt maar inmiddels bezoek ik wekelijks een hele goede therapeut en ben ik toch wel trots dat het mij is gelukt te studeren, een goede baan te krijgen, een lieve moeder te zijn en financieel alles voor elkaar. Helaas ben ik momenteel gevloerd maar ik heb nog veel te leren en ik heb vertrouwen dat het goed zal komen. Ik ben me ervan bewust dat het tijd zal kosten.
Anyhow de echte reden voor dit topic. Mijn moeder is weer in haar zoveelste depressie beland en ik heb besloten om niet meer de rol van hulpverlener te zijn.
Ondanks mijn extreme vermoeidheid heb ik geregeld dat ze op korte termijn kan worden gezien bij de psychiater.
Over 3 weken kan ze terecht...medicatie zal wel worden verhoogd cq aangepast en tot die tijd....tja ik wil haar steunen maar kan het niet.
Ze stuurt me ongeveer 35 apps per dag hoe slecht het met haar gaat, dat ze pillen wil nemen om het te beëindigen, dat ze niet meer kan eten, dat mijn vader haar niet steunt, ze stuurt zich zelf beterschapskaarten, maar op de een of andere manier manipuleert ze ook en wekt ze veel irritatie op. Alles wat ik zeg komt niet aan en ik praat tegen een betonnen muur.
Ik krijg het mezelf niet afgeleerd om tegen een betonnen muur te praten...
Mijn vader steunt haar niet...hij vindt haar een aansteller. Mijn beredenering is altijd geweest als iemand kanker heeft laat je die dan ook in de steek?
Ze belt me 4 keer per dag met alleen maar klaagzang en ik praat haar moed in. Echter ik kan niet meer....ik ben al blij als ik de was heb gedaan en eten kan koken.
Ik heb nu besloten om 1 keer per dag terug te bellen en haar iedere keer te verwijzen dat ze dit moet bespreken met haar psychiater...
Ik reageer nauwelijks op haar apps maar als ik een paar uur niet reageer worden deze dreigend van aard...mijn beredenering is nu wel dat als ze de eeuwige rust is dat het haar keuze is en dat ik er alles aan heb gedaan mijn hele leven lang vanaf kind af aan...maar mocht dit echt gebeuren...ik weet niet of ik er dan nog zo over kan denken.
Het is mijn moeder, ze is ziek, ergens houd ik van haar, ergens neem ik het haar kwalijk dat ze mijn jeugd heeft verpest, dat ze keer op keer abrupt stopte met haar medicatie, dat ik haar een aantal keren heb gevonden tijdens een suïcide poging, dat ze nooit excuses heeft gemaakt, dat ze nooit een moeder is geweest, dat ze ook geen oma is zoals het hoort, dat ze zich altijd voorop stelt en alle aandacht vraagt...
Het ergste vind ik: ik laat het toe...conflict vermijdend, schuldgevoel, angst voor haar keuzes...
Ermee breken wil ik absoluut niet om de simpele reden dat ik er zelf teveel stress van zou ervaren.
Iemand tips om hiermee om te gaan?
Ten eerste aan een ieder die mijn verhaal wil lezen en me wil voorzien dank je wel.
Zo kort mogelijk samengevat:
Ik kamp zelf een half jaar met een burn-out. Meerdere redenen liggen hieraan ten grondslag: naast de burn out een diagnose voor een auto immuunziekte: een dochter die dezelfde ziekte heeft maar alles is nu stabiel. Twee kleine kinderen, een drukke baan, slaapgebrek en een perfectionistisch karakter, een langdurig ernstige ziekte van mijn vader en de zorg ervoor: volgens de psych waren mijn bevallingen traumatisch: 2 x totaalrupruur en recent een diagnose ernstig slaapapneu.
Allemaal geen leuke dingen maar ik hield mij wel staande. Het grootste issue ligt en de grootste energie vreter is mijn moeder.
Mijn moeder kampt al 40 jaar met depressies, alcohol misbruik, psyschoses en suïcide pogingen waar ik als kind getuige van ben geweest en wat ik als vrij normaal heb beschouwd. Ik heb hier nooit een dag om verzuimd van school, mijn werk of mbt de zorg voor de kinderen. Ik ben nooit trots geweest op wat ik onder deze omstandigheden heb bereikt maar inmiddels bezoek ik wekelijks een hele goede therapeut en ben ik toch wel trots dat het mij is gelukt te studeren, een goede baan te krijgen, een lieve moeder te zijn en financieel alles voor elkaar. Helaas ben ik momenteel gevloerd maar ik heb nog veel te leren en ik heb vertrouwen dat het goed zal komen. Ik ben me ervan bewust dat het tijd zal kosten.
Anyhow de echte reden voor dit topic. Mijn moeder is weer in haar zoveelste depressie beland en ik heb besloten om niet meer de rol van hulpverlener te zijn.
Ondanks mijn extreme vermoeidheid heb ik geregeld dat ze op korte termijn kan worden gezien bij de psychiater.
Over 3 weken kan ze terecht...medicatie zal wel worden verhoogd cq aangepast en tot die tijd....tja ik wil haar steunen maar kan het niet.
Ze stuurt me ongeveer 35 apps per dag hoe slecht het met haar gaat, dat ze pillen wil nemen om het te beëindigen, dat ze niet meer kan eten, dat mijn vader haar niet steunt, ze stuurt zich zelf beterschapskaarten, maar op de een of andere manier manipuleert ze ook en wekt ze veel irritatie op. Alles wat ik zeg komt niet aan en ik praat tegen een betonnen muur.
Ik krijg het mezelf niet afgeleerd om tegen een betonnen muur te praten...
Mijn vader steunt haar niet...hij vindt haar een aansteller. Mijn beredenering is altijd geweest als iemand kanker heeft laat je die dan ook in de steek?
Ze belt me 4 keer per dag met alleen maar klaagzang en ik praat haar moed in. Echter ik kan niet meer....ik ben al blij als ik de was heb gedaan en eten kan koken.
Ik heb nu besloten om 1 keer per dag terug te bellen en haar iedere keer te verwijzen dat ze dit moet bespreken met haar psychiater...
Ik reageer nauwelijks op haar apps maar als ik een paar uur niet reageer worden deze dreigend van aard...mijn beredenering is nu wel dat als ze de eeuwige rust is dat het haar keuze is en dat ik er alles aan heb gedaan mijn hele leven lang vanaf kind af aan...maar mocht dit echt gebeuren...ik weet niet of ik er dan nog zo over kan denken.
Het is mijn moeder, ze is ziek, ergens houd ik van haar, ergens neem ik het haar kwalijk dat ze mijn jeugd heeft verpest, dat ze keer op keer abrupt stopte met haar medicatie, dat ik haar een aantal keren heb gevonden tijdens een suïcide poging, dat ze nooit excuses heeft gemaakt, dat ze nooit een moeder is geweest, dat ze ook geen oma is zoals het hoort, dat ze zich altijd voorop stelt en alle aandacht vraagt...
Het ergste vind ik: ik laat het toe...conflict vermijdend, schuldgevoel, angst voor haar keuzes...
Ermee breken wil ik absoluut niet om de simpele reden dat ik er zelf teveel stress van zou ervaren.
Iemand tips om hiermee om te gaan?
donderdag 29 november 2018 om 17:18
Het schuldgevoel is heel herkenbaar.
En ja, dat ga je voelen als je een grens trekt en je daaraan houdt t.a.v je moeder.
Maar als je daarmee oefent wordt dat gevoel minder! Echt.
Ik zou de grens nu verder weg zetten dan 1x per dag bellen. Je gaat je net zo schuldig hierover voelen als wanneer je afspreekt om 2x per week te bellen. Dus kies voor naast het schuldgevoel voor zoveel mogelijk rust.
Ze hoort en ziet jouw behoeften toch niet en wordt hoe dan ook boos en gaat je manipuleren.
Dus kies voor jezelf: jij gaat haar niet redden. En de kans dat je iets voor haar kan doen wordt met de dag kleiner omdat het met jou steeds slechter gaat. Je zult echt met jezelf aan de slag moeten. Anders eindigt het straks voor jou kinderen in een soortgelijke situatie als waar jij nu inzit en dat moet je niet willen...
En ja, dat ga je voelen als je een grens trekt en je daaraan houdt t.a.v je moeder.
Maar als je daarmee oefent wordt dat gevoel minder! Echt.
Ik zou de grens nu verder weg zetten dan 1x per dag bellen. Je gaat je net zo schuldig hierover voelen als wanneer je afspreekt om 2x per week te bellen. Dus kies voor naast het schuldgevoel voor zoveel mogelijk rust.
Ze hoort en ziet jouw behoeften toch niet en wordt hoe dan ook boos en gaat je manipuleren.
Dus kies voor jezelf: jij gaat haar niet redden. En de kans dat je iets voor haar kan doen wordt met de dag kleiner omdat het met jou steeds slechter gaat. Je zult echt met jezelf aan de slag moeten. Anders eindigt het straks voor jou kinderen in een soortgelijke situatie als waar jij nu inzit en dat moet je niet willen...
vrijdag 30 november 2018 om 08:39
Ik kan en wil je niet sturen in een bepaalde richting. Ik kan je enkel laten meedelen in mijn eigen ervaring.
Opgegroeid in een gezin als enigst kind. Vader alcoholprobleem, ouders instabiel huwelijk. Sprake van veel verbaal geweld, geestelijke chantage en geestelijke mishandeling. Moeder zette mij in als steunpilaar, praatpaal en onderhandelingspartner daar waar het haar problemen met haar man betrof.
Jarenlang heb ik mij verantwoordelijk gevoeld voor haar en haar geluk. Direct en indirect maakte zij mij verantwoordelijk voor haar geluk en welzijn. Als kind ben je overgeleverd aan dergelijke indoctrinatie en manipulering.
Toen ikzelf moeder werd begon ik langzaam en pijnlijk in te zien en te ervaren dat hetgeen ik in mijn jeugd aan bagage heb moeten meeslepen ook op huidige leeftijd te zwaar bleek om te dragen. Altijd doorgegaan, rug recht en hoofd verheven. Sterke vrouw, positieve vrouw, goedlachse en vrolijke vrouw. Tot daar ineens niets meer van mogelijk bleek. Ik kon niet meer. Was letterlijk en figuurlijk op.
Ik startte met intensieve therapie en gaandeweg de rit besloot ik geheel op eigen initiatief het contact met ouders tijdelijk op te schorten. Inmiddels ben ik bijna 3 jaar verder en het contact heb ik nog steeds niet hervat. En dat voelt goed!. Een verademing!
De toekomst zal leren hoe een en ander zal verlopen.
Mijn tip voor jou: blijf dicht bij jezelf en luister naar jezelf. Neem afstand daar waar dat voor jou belangrijk is, leer je grenzen aangeven en bewaken. Echt, zorg voor jezelf. Wanneer jij niet voor jezelf zorgt doet een ander dat ook niet voor jou.
Ik wens je oprecht heel veel sterkte toe. En succes. Werk aan jezelf, je eigen gezondheid en je eigen geluk. De rest komt misschien ooit....of niet!
Opgegroeid in een gezin als enigst kind. Vader alcoholprobleem, ouders instabiel huwelijk. Sprake van veel verbaal geweld, geestelijke chantage en geestelijke mishandeling. Moeder zette mij in als steunpilaar, praatpaal en onderhandelingspartner daar waar het haar problemen met haar man betrof.
Jarenlang heb ik mij verantwoordelijk gevoeld voor haar en haar geluk. Direct en indirect maakte zij mij verantwoordelijk voor haar geluk en welzijn. Als kind ben je overgeleverd aan dergelijke indoctrinatie en manipulering.
Toen ikzelf moeder werd begon ik langzaam en pijnlijk in te zien en te ervaren dat hetgeen ik in mijn jeugd aan bagage heb moeten meeslepen ook op huidige leeftijd te zwaar bleek om te dragen. Altijd doorgegaan, rug recht en hoofd verheven. Sterke vrouw, positieve vrouw, goedlachse en vrolijke vrouw. Tot daar ineens niets meer van mogelijk bleek. Ik kon niet meer. Was letterlijk en figuurlijk op.
Ik startte met intensieve therapie en gaandeweg de rit besloot ik geheel op eigen initiatief het contact met ouders tijdelijk op te schorten. Inmiddels ben ik bijna 3 jaar verder en het contact heb ik nog steeds niet hervat. En dat voelt goed!. Een verademing!
De toekomst zal leren hoe een en ander zal verlopen.
Mijn tip voor jou: blijf dicht bij jezelf en luister naar jezelf. Neem afstand daar waar dat voor jou belangrijk is, leer je grenzen aangeven en bewaken. Echt, zorg voor jezelf. Wanneer jij niet voor jezelf zorgt doet een ander dat ook niet voor jou.
Ik wens je oprecht heel veel sterkte toe. En succes. Werk aan jezelf, je eigen gezondheid en je eigen geluk. De rest komt misschien ooit....of niet!
vrijdag 30 november 2018 om 08:47
Graag wil ik je nog iets meegeven:
Bedenk dat iemand dat neemt wat jij geeft. Hoe hard het ook klinkt...jij maakt het mogelijk dat je moeder keer op keer jou grens overruled.
Jij doet het niet fout. Jij bent niet fout. Wat je ook besluit. Jij weet niet beter dan dat je moeder op jou leunt. Jij weet niet beter dan dat jij de steunpilaar van je moeder bent. Een kind (en dat was je immers toen dit patroon ontstond en er "ingeramt" is) weet niet beter dan dat zijn/haar ouders dat doen wat juist is. Jij denkt en gelooft stellig dat het jouw taak en jouw rol is om er voor haar te zijn.
Het is heel moeilijk, en het zal heel moeilijk blijven. Echter pas wanneer jij dit kunt gaan loslaten zul jij kunnen starten met leven.
Ik lees je en ik voel je pijn.
Bedenk dat iemand dat neemt wat jij geeft. Hoe hard het ook klinkt...jij maakt het mogelijk dat je moeder keer op keer jou grens overruled.
Jij doet het niet fout. Jij bent niet fout. Wat je ook besluit. Jij weet niet beter dan dat je moeder op jou leunt. Jij weet niet beter dan dat jij de steunpilaar van je moeder bent. Een kind (en dat was je immers toen dit patroon ontstond en er "ingeramt" is) weet niet beter dan dat zijn/haar ouders dat doen wat juist is. Jij denkt en gelooft stellig dat het jouw taak en jouw rol is om er voor haar te zijn.
Het is heel moeilijk, en het zal heel moeilijk blijven. Echter pas wanneer jij dit kunt gaan loslaten zul jij kunnen starten met leven.
Ik lees je en ik voel je pijn.
vrijdag 30 november 2018 om 18:20
Ontzettend bedankt voor al jullie reacties. De energie ontbrak mij om sneller te reageren maar ik heb wel alles gelezen en tot mij door laten dringen.
De afgelopen paar dagen heb ik niet opgenomen of terug gebeld. Ik trok het gewoon niet.....ook slechts een keer een reactie gegeven op haar apps.
Vandaag had ze een goede dag appte ze mij al in de ochtend.
Ik heb haar gebeld en kreeg weer een enorme klaagzang en tja stom om daar toch weer probleem oplossend op te reageren maarja mijn moeder heeft dus voor iedere oplossing een probleem en als ik het dan aanhoor en met oplossingen kom dan vallen ineens alle problemen mee.
Tja en toen knapte er iets in mij; ik begon te huilen en ik heb gezegd dat ik dit gewoon niet meer trek...dat ik momenteel uitgeput ben! Dat ik al jaren doodmoe ben en dat ik haar situatie vervelend vindt maar dat ik haar problemen er niet bij kan hebben. Dat ik er altijd al alleen voor heb gestaan en het erg moeilijk heb. Dat ik haar niet meer dagelijks te woord kan staan en haar wekelijks even bel.
Weer de stomme verwachting dat ze dit enkel en alleen zou begrijpen verder niets....nee ze kwam ermee aan dat mijn man me maar meer moest helpen maarja dat ze me helemaal begreep en dat mijn vader er ook nooit voor haar is en dat ze zich ook altijd eenzaam voelt.
Tot slot kreeg ik te horen dat ik de aard heb naar haar..en dat ik vooral niet bij de pakken neer moest gaan zitten want dat heeft zij ook nooit gedaan.
Ik wilde zeggen dat ze eens kritisch naar zich zelf moest gaan kijken maar ik heb na een aantal minuten het gesprek af gekapt.
Ik weet het dit gaat hem niet worden...ik verwacht ook geen hulp enkel een schrijntje begrip...
Het is al jaren een rouwproces eerlijk gezegd....toen mijn kinderen geboren waren had ik gehoopt dat het haar vreugde zou brengen in plaats daarvan stopte ze een dag na mijn bevalling met medicatie en kwam ze straalbezopen op kraambezoek . Oppas oma heb ik haar nooit bekwaam voor gevonden. De kinderen hadden het vroeger weleens over logeren maar begrijpen nu beter dat dit niet kan.
Ik heb altijd gedacht dat ik het had geaccepteerd dat het is zoals het is.
Nu mijn kinderen ouder worden en ik ze dagelijks help bij hun huiswerk, samen met ze een surprise maak, zorg ondanks mijn extreme vermoeidheid dat er dagelijks een gezonde maaltijd staat, dat ze schone kleding hebben en dat ik altijd hoe moe ik ook ben nooit uit mijn slof schiet en altijd mijn zelfbeheersing bewaar.
Ik heb nooit een slachtoffer rol willen aannemen maar ik ben al een paar dagen enorm verdrietig wat ik heb gemist, nu nog steeds weleens mis en bovenop het gemis dingen heb ervaren die je als kind niet mag meemaken.
Goed het enige wat heb gedaan is om haar te blokkeren op de app en dat ik haar eens per week bel en ook niet meer opneem als ze mij belt.
Ik probeer mijn schuldgevoel om te buigen naar een gevoel dat ik trots op mezelf moet zijn dat ik mezelf de rust gun. Trots dat ik voor mezelf kies en dat mijn herstel voorop staat. Ik vind het verdomd moeilijk.
Waarom ben je als kind zo loyaal? Wie heeft dat ooit bedacht?
De afgelopen paar dagen heb ik niet opgenomen of terug gebeld. Ik trok het gewoon niet.....ook slechts een keer een reactie gegeven op haar apps.
Vandaag had ze een goede dag appte ze mij al in de ochtend.
Ik heb haar gebeld en kreeg weer een enorme klaagzang en tja stom om daar toch weer probleem oplossend op te reageren maarja mijn moeder heeft dus voor iedere oplossing een probleem en als ik het dan aanhoor en met oplossingen kom dan vallen ineens alle problemen mee.
Tja en toen knapte er iets in mij; ik begon te huilen en ik heb gezegd dat ik dit gewoon niet meer trek...dat ik momenteel uitgeput ben! Dat ik al jaren doodmoe ben en dat ik haar situatie vervelend vindt maar dat ik haar problemen er niet bij kan hebben. Dat ik er altijd al alleen voor heb gestaan en het erg moeilijk heb. Dat ik haar niet meer dagelijks te woord kan staan en haar wekelijks even bel.
Weer de stomme verwachting dat ze dit enkel en alleen zou begrijpen verder niets....nee ze kwam ermee aan dat mijn man me maar meer moest helpen maarja dat ze me helemaal begreep en dat mijn vader er ook nooit voor haar is en dat ze zich ook altijd eenzaam voelt.
Tot slot kreeg ik te horen dat ik de aard heb naar haar..en dat ik vooral niet bij de pakken neer moest gaan zitten want dat heeft zij ook nooit gedaan.
Ik wilde zeggen dat ze eens kritisch naar zich zelf moest gaan kijken maar ik heb na een aantal minuten het gesprek af gekapt.
Ik weet het dit gaat hem niet worden...ik verwacht ook geen hulp enkel een schrijntje begrip...
Het is al jaren een rouwproces eerlijk gezegd....toen mijn kinderen geboren waren had ik gehoopt dat het haar vreugde zou brengen in plaats daarvan stopte ze een dag na mijn bevalling met medicatie en kwam ze straalbezopen op kraambezoek . Oppas oma heb ik haar nooit bekwaam voor gevonden. De kinderen hadden het vroeger weleens over logeren maar begrijpen nu beter dat dit niet kan.
Ik heb altijd gedacht dat ik het had geaccepteerd dat het is zoals het is.
Nu mijn kinderen ouder worden en ik ze dagelijks help bij hun huiswerk, samen met ze een surprise maak, zorg ondanks mijn extreme vermoeidheid dat er dagelijks een gezonde maaltijd staat, dat ze schone kleding hebben en dat ik altijd hoe moe ik ook ben nooit uit mijn slof schiet en altijd mijn zelfbeheersing bewaar.
Ik heb nooit een slachtoffer rol willen aannemen maar ik ben al een paar dagen enorm verdrietig wat ik heb gemist, nu nog steeds weleens mis en bovenop het gemis dingen heb ervaren die je als kind niet mag meemaken.
Goed het enige wat heb gedaan is om haar te blokkeren op de app en dat ik haar eens per week bel en ook niet meer opneem als ze mij belt.
Ik probeer mijn schuldgevoel om te buigen naar een gevoel dat ik trots op mezelf moet zijn dat ik mezelf de rust gun. Trots dat ik voor mezelf kies en dat mijn herstel voorop staat. Ik vind het verdomd moeilijk.
Waarom ben je als kind zo loyaal? Wie heeft dat ooit bedacht?
vrijdag 30 november 2018 om 19:31
Heel duidelijke afspraken maken met betrekking van het contact, eventueel samen met een hulpverlener. Heeft ze een casemanager of een therapeut die daar eventueel bij aanwezig kan zijn en in de contacten met haar ook terug kan komen op de gemaakte afspraken. Eventueel kun je dit ook met de huisarts of POH GGZ doen. Huisarts voert in principe de regie als er geen casemanager ofzo is.
Je zou bijvoorbeeld het contact kunnen reduceren tot 1 keer bellen per dag of week of wat voor jou dan ook oke is. Probeer bij het bedenken welke hoeveelheid contact oke is, echt te luisteren naar je gezonde volwassen stuk, en naar je lijf. Dus niet naar het geparentificeerde kind wat zich schuldig voelt.
Het is belangrijk dat ze er bij is als deze afspraak gemaakt wordt en dat het zo concreet mogelijk is (dag en zelfs tijdstip). Dat geeft jou ruimte om die grens te bewaken terwijl zij weet wat de afspraak is, dat geeft duidelijkheid en verkleint het gevoel van afwijzing. Misschien is het goed als je vader er ook bij is.
Daarna is het een kwestie van handhaven, desnoods met de strategie 'repeterende grammofoonplaat'. 1 keer per dag kun je misschien nog een bericht sturen: 'Mam, ik ga hier nu niet op in, we bellen .... Tot later'.
De rest van de tijd dus ook niet opnemen of terugbellen of haar berichten beantwoorden. Wees consequent, zoals bij een kind of een dier, dat vergroot de kans op slagen enorm. Zo kun je dus ook op momenten hopelijk wat afstand en rust voor jezelf creeeren, momenten waarin je moeder niet je leven beheerst.
En het klinkt misschien heel cru, maar jij gaat haar niet kunnen redden. Je hebt al zo veel voor haar gedaan en het blijft een kwetsbare dame die regelmatig ontregelt. Het is heel verdrietig voor je dat je je al zo lang zo verantwoordelijk voor je moeder voelt.
Heel veel sterkte met alles! Praten tegen een betonnen muur die je moeder is, als je een burn-out hebt, is niet te doen.
Je zou bijvoorbeeld het contact kunnen reduceren tot 1 keer bellen per dag of week of wat voor jou dan ook oke is. Probeer bij het bedenken welke hoeveelheid contact oke is, echt te luisteren naar je gezonde volwassen stuk, en naar je lijf. Dus niet naar het geparentificeerde kind wat zich schuldig voelt.
Het is belangrijk dat ze er bij is als deze afspraak gemaakt wordt en dat het zo concreet mogelijk is (dag en zelfs tijdstip). Dat geeft jou ruimte om die grens te bewaken terwijl zij weet wat de afspraak is, dat geeft duidelijkheid en verkleint het gevoel van afwijzing. Misschien is het goed als je vader er ook bij is.
Daarna is het een kwestie van handhaven, desnoods met de strategie 'repeterende grammofoonplaat'. 1 keer per dag kun je misschien nog een bericht sturen: 'Mam, ik ga hier nu niet op in, we bellen .... Tot later'.
De rest van de tijd dus ook niet opnemen of terugbellen of haar berichten beantwoorden. Wees consequent, zoals bij een kind of een dier, dat vergroot de kans op slagen enorm. Zo kun je dus ook op momenten hopelijk wat afstand en rust voor jezelf creeeren, momenten waarin je moeder niet je leven beheerst.
En het klinkt misschien heel cru, maar jij gaat haar niet kunnen redden. Je hebt al zo veel voor haar gedaan en het blijft een kwetsbare dame die regelmatig ontregelt. Het is heel verdrietig voor je dat je je al zo lang zo verantwoordelijk voor je moeder voelt.
Heel veel sterkte met alles! Praten tegen een betonnen muur die je moeder is, als je een burn-out hebt, is niet te doen.
vrijdag 30 november 2018 om 23:14
Natuurlijk voel jij je schuldig: dat heeft ze er enorm ingeramt in je jonge jaren.
En het is heel logisch dat je dit niet volhoudt: voor haar is het nooit genoeg, dus stop maar...
Nog logischer is het dat je het voor jouw kinderen anders wil doen: focus je daarop: dat is het enige waar jij invloed op hebt.
En het is heel logisch dat je dit niet volhoudt: voor haar is het nooit genoeg, dus stop maar...
Nog logischer is het dat je het voor jouw kinderen anders wil doen: focus je daarop: dat is het enige waar jij invloed op hebt.
zaterdag 1 december 2018 om 14:10
Om eerlijk te zijn denk ik dat grenzen stellen bij dit soort mensen niet helpt.
Als je ze nog 1x per dag laat bellen, dan bellen ze gewoon extra lang en strooien uit frustratie nog extra shit over je heen.
Als je zegt dat je even geen problemen wilt horen, dan krijg je verwijten dat ze met niemand kunnen praten en ze zich zo zielig door jou voelen.
Zeggen dat je het nu niet aankan om contact te hebben en dan blokkeren is waarschijnlijk het enige dat werkt. En als je vader dan komt zeuren, dan blokkeer je die ook.
Hard? Het zal wel. Maar jouw moeder is ook knalhard tegen jou door jou zo te behandelen terwijl je zelf al helemaal in de put zit.
Als je ze nog 1x per dag laat bellen, dan bellen ze gewoon extra lang en strooien uit frustratie nog extra shit over je heen.
Als je zegt dat je even geen problemen wilt horen, dan krijg je verwijten dat ze met niemand kunnen praten en ze zich zo zielig door jou voelen.
Zeggen dat je het nu niet aankan om contact te hebben en dan blokkeren is waarschijnlijk het enige dat werkt. En als je vader dan komt zeuren, dan blokkeer je die ook.
Hard? Het zal wel. Maar jouw moeder is ook knalhard tegen jou door jou zo te behandelen terwijl je zelf al helemaal in de put zit.
zaterdag 1 december 2018 om 14:36
To, wat moeilijk zeg. Wat een zware jeugd.
Je zal echt moeten beseffen (niet alleen weten maar ook voelen ) dat jij niet verantwoordelijk bent voor je moeder. Dat is ze zelf. Al zou je vader zich wellicht anders mogen opstellen, maar hij heeft ongetwijfeld al veel meegemaakt met haar.
Laat de verantwoordelijkheid los. Probeer naar je gevoel te luisteren. Ik vind zelf elke dag bellen nogal veel. Als dat voor jou niet te veel energie kost, prima. Kost het je wel teveel energie? Minderen dan. Twee keer per week bijvoorbeeld. Dat mag gewoon. Dreigen met zelfmoord? Niet in paniek raken, slechts het nummer van zelfmoordpreventie geven. Verder zo min mogelijk aandacht aan schenken. Ik snap je angst wel, dat ze het misschien echt doet, maar het ligt simpelweg niet in jouw macht.
Luister in ieder geval naar jezelf.
Je zal echt moeten beseffen (niet alleen weten maar ook voelen ) dat jij niet verantwoordelijk bent voor je moeder. Dat is ze zelf. Al zou je vader zich wellicht anders mogen opstellen, maar hij heeft ongetwijfeld al veel meegemaakt met haar.
Laat de verantwoordelijkheid los. Probeer naar je gevoel te luisteren. Ik vind zelf elke dag bellen nogal veel. Als dat voor jou niet te veel energie kost, prima. Kost het je wel teveel energie? Minderen dan. Twee keer per week bijvoorbeeld. Dat mag gewoon. Dreigen met zelfmoord? Niet in paniek raken, slechts het nummer van zelfmoordpreventie geven. Verder zo min mogelijk aandacht aan schenken. Ik snap je angst wel, dat ze het misschien echt doet, maar het ligt simpelweg niet in jouw macht.
Luister in ieder geval naar jezelf.
zaterdag 1 december 2018 om 17:14
Oei TO, dit is heeeel ingewikkelde problematiek. Langs alle kanten.
Verwacht geen kant en klare oplossing of dat je dit zelf heel snel kunt doorbreken. Goed dat je het probeert, maar neem het jezelf niet kwalijk als het niet meteen lukt. Of soms wel en vaker niet.
Als je therapeut weet van het verleden van jouw moeder (en bijv dat jij haar van het spoor hebt getrokken) zal ze het waarschijnlijk met je gaan hebben over parentificatie en de ouder/kindrol.
Maar het gaat hier om patronen die vanaf jouw jeugd zijn ingesleten en die lastig te doorbreken zijn.
Maar lees maar al eens iets over parentificatie.
Aanrader: Het Drama van het Begaafde Kind van Alice Miller.
In dit patroon ligt waarschijnlijk ook een deel van de oorzaak van je burn-out
Sterkte. Been there. Done that. Got the t-shirt. En het blijft lastig.
(Ah, lees nu wat Ttroeltje zegt. Sluit hierbij aan. En verder eens met haar!)
Verwacht geen kant en klare oplossing of dat je dit zelf heel snel kunt doorbreken. Goed dat je het probeert, maar neem het jezelf niet kwalijk als het niet meteen lukt. Of soms wel en vaker niet.
Als je therapeut weet van het verleden van jouw moeder (en bijv dat jij haar van het spoor hebt getrokken) zal ze het waarschijnlijk met je gaan hebben over parentificatie en de ouder/kindrol.
Maar het gaat hier om patronen die vanaf jouw jeugd zijn ingesleten en die lastig te doorbreken zijn.
Maar lees maar al eens iets over parentificatie.
Aanrader: Het Drama van het Begaafde Kind van Alice Miller.
In dit patroon ligt waarschijnlijk ook een deel van de oorzaak van je burn-out
Sterkte. Been there. Done that. Got the t-shirt. En het blijft lastig.
(Ah, lees nu wat Ttroeltje zegt. Sluit hierbij aan. En verder eens met haar!)
maandag 17 december 2018 om 21:04
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb afstand genomen. App geblokkeerd en ik bel haar om de 3 dagen terug en geef geen gehoor meer als ze belt.
Ik heb het aangegeven waarom niet maar dat is ze dan na een dag al vergeten.
Vanavond heb ik haar even gebeld de max is 5 minuten dan kap ik het af.
Door de medicatie is ze weer stabieler geworden maar ze vertelde me wel even dat haar flinke terugval een oorzaak had.
Ze was bezorgd om mij en had zoveel stress daarom....terwijl ze nooit maar dan ook nooit een helpende hand heeft uitgestoken.
Ik heb gezegd dat ze met haar hulpverlener hierover moet praten en niet met mij. Kort daarna opgehangen.
Ik kook van woede! Ik heb haar nog nooit geconfronteerd met haar ziekte, haar gedrag, de dingen die ik als kind en volwassenen heb gezien. De keer dat ik haar als puber aan trof na een suïcide poging...nooit een woord over gesproken uit angst dat ze hierdoor terug zou vallen...
Dat ze nu mij als reden gebruikt dat ze zich niet goed voelt. Ik kook van woede.
Ik heb het aangegeven waarom niet maar dat is ze dan na een dag al vergeten.
Vanavond heb ik haar even gebeld de max is 5 minuten dan kap ik het af.
Door de medicatie is ze weer stabieler geworden maar ze vertelde me wel even dat haar flinke terugval een oorzaak had.
Ze was bezorgd om mij en had zoveel stress daarom....terwijl ze nooit maar dan ook nooit een helpende hand heeft uitgestoken.
Ik heb gezegd dat ze met haar hulpverlener hierover moet praten en niet met mij. Kort daarna opgehangen.
Ik kook van woede! Ik heb haar nog nooit geconfronteerd met haar ziekte, haar gedrag, de dingen die ik als kind en volwassenen heb gezien. De keer dat ik haar als puber aan trof na een suïcide poging...nooit een woord over gesproken uit angst dat ze hierdoor terug zou vallen...
Dat ze nu mij als reden gebruikt dat ze zich niet goed voelt. Ik kook van woede.
maandag 17 december 2018 om 22:44
Wat een heftige situatie Hailey38, helaas herken ik veel in je verhaal.
Ik kreeg ook die nachtelijke appjes. Soms 20 stuks over de nacht verspreid.
Ik ken mijn moeder langer dan vandaag, en heb nog nooit gereageerd.
Soms belde ze ook wel eens,, dan ging ze alleen maar heel zwaar hyperventileren in het toestel. Heel hard van mij misschien, maar tegenwoordig hang ik meteen op!
Dreigen met zelfmoord heeft ze nooit gedaan, wel wenste ze zichzelf dan hardop een ernstige ziekte toe.. dan was het maar snel afgelopen.
Stampvoeten en haren uit haar hoofd trekken, die scenes hebben we ook gehad.
Ik heb de moed en de energie niet meer om met haar bezig te zijn.. ik kan het ook niet meer maken naar mijn gezin toe.
Helaas is het geen knop die je kunt omzetten. Het moment van loslaten, daar zul je naartoe moeten groeien.
De boosheid die jij voelt zal nog wel een tijd aanhouden, en misschien gaat het zelfs nooit helemaal weg.. maar je kunt echt leren om het geen gifangel meer te laten zijn in je leven.
Ik kreeg ook die nachtelijke appjes. Soms 20 stuks over de nacht verspreid.
Ik ken mijn moeder langer dan vandaag, en heb nog nooit gereageerd.
Soms belde ze ook wel eens,, dan ging ze alleen maar heel zwaar hyperventileren in het toestel. Heel hard van mij misschien, maar tegenwoordig hang ik meteen op!
Dreigen met zelfmoord heeft ze nooit gedaan, wel wenste ze zichzelf dan hardop een ernstige ziekte toe.. dan was het maar snel afgelopen.
Stampvoeten en haren uit haar hoofd trekken, die scenes hebben we ook gehad.
Ik heb de moed en de energie niet meer om met haar bezig te zijn.. ik kan het ook niet meer maken naar mijn gezin toe.
Helaas is het geen knop die je kunt omzetten. Het moment van loslaten, daar zul je naartoe moeten groeien.
De boosheid die jij voelt zal nog wel een tijd aanhouden, en misschien gaat het zelfs nooit helemaal weg.. maar je kunt echt leren om het geen gifangel meer te laten zijn in je leven.
dinsdag 18 december 2018 om 07:58
Mijn vader die trekt zich nauwelijks wat aan van haar gedrag/ ziekte. Hij staat ook zeer sceptisch tegenover hulpverlening. Hij is momenteel een aantal dagen in het buitenland funtripje met zakenrelaties.
Ik heb met hem er ook nog over gesproken en zijn enige reactie is dat mijn moeder behoorlijk onstabiel is maar dat is ze al 40 jaar. Ze wil niets, ze kan niets...tja hij laat er zijn leven niet door lijden...haalt zijn schouders erbij op en thats it. Als ik uitleg wat het met mij doet zwijgt hij...
Ik houd de gedachte vast om haar niet meer serieus te nemen, mijn grenzen te bewaken en me te richten op mezelf en mijn gezin.
Over het algemeen lukt dat al vrij aardig met af en toe een heel moeilijk en zwaar moment. Ik moet er nog hard aan werken dat haar uitspraken me niet meer raken.
Ik heb met hem er ook nog over gesproken en zijn enige reactie is dat mijn moeder behoorlijk onstabiel is maar dat is ze al 40 jaar. Ze wil niets, ze kan niets...tja hij laat er zijn leven niet door lijden...haalt zijn schouders erbij op en thats it. Als ik uitleg wat het met mij doet zwijgt hij...
Ik houd de gedachte vast om haar niet meer serieus te nemen, mijn grenzen te bewaken en me te richten op mezelf en mijn gezin.
Over het algemeen lukt dat al vrij aardig met af en toe een heel moeilijk en zwaar moment. Ik moet er nog hard aan werken dat haar uitspraken me niet meer raken.
dinsdag 18 december 2018 om 08:26
dinsdag 18 december 2018 om 08:50
Ja precies, mantelzorgen.. daar dacht ik ook al aan.
Dadelijk ben jij tegen wil en dank de aangewezen persoon.
Ik weet dat mijn eigen moeder er heel erg vanuit gaat dat ik haar steun en toeverlaat ga zijn als ze hulpbehoevender zal worden. Dat ik haar thuiszorg ga spelen.
Dit laat ze blijken uit opmerkingen als: "nou, in de zorg wordt zoveel gekort.. je moet het op je oude dag echt van je kinderen hebben.. gelukkig heb ik kinderen, dus ik kan in mijn huis blijven wonen!"
Daar kan ik het echt benauwd van krijgen.. ik moet er niet aan denken!
En ja.. lullig genoeg voel ik me dan toch weer even een hele slechte, liefdeloze dochter.. toch weer die angel.
Dadelijk ben jij tegen wil en dank de aangewezen persoon.
Ik weet dat mijn eigen moeder er heel erg vanuit gaat dat ik haar steun en toeverlaat ga zijn als ze hulpbehoevender zal worden. Dat ik haar thuiszorg ga spelen.
Dit laat ze blijken uit opmerkingen als: "nou, in de zorg wordt zoveel gekort.. je moet het op je oude dag echt van je kinderen hebben.. gelukkig heb ik kinderen, dus ik kan in mijn huis blijven wonen!"
Daar kan ik het echt benauwd van krijgen.. ik moet er niet aan denken!
En ja.. lullig genoeg voel ik me dan toch weer even een hele slechte, liefdeloze dochter.. toch weer die angel.
dinsdag 18 december 2018 om 13:47
dinsdag 18 december 2018 om 18:31
Hailey38 schreef: ↑18-12-2018 13:47Bedankt voor jullie reacties...
Dat zorgen nee dat ga ik nooit meer doen. Momenteel kan ik dat ook niet...wanneer het toch weer flink mis gaat weet ik ook nog niet of ik dan überhaupt langs zal gaan. Allemaal van die pieker gedachten die ik ook los moet laten.
Het blijft een proces hoor.
Het blijft ook een proces, maar meid je bent goed bezig!
vrijdag 22 november 2019 om 20:51
Omdat ik het de laatste tijd toch weer ontzettend lastig vind om met met mijn moeder om te gaan heb ik dit topic nog eens doorgelezen en tja wat zal ik zeggen met mijn moeder gaat het eigenlijk nog steeds hetzelfde.
Met mij gaat het gelukkig weer beter. Ik ben hersteld van mijn burn-out en heb veel goede adviezen gekregen mbt de omgang. Grenzen aangeven, geen ruimte geven, me niet als hulpverlener opstellen, verwijzen naar het ggz om die te raadplegen, om alles wat ze zegt niet serieus te nemen.
Hoe dat gaat in de praktijk: blijf het lastig vinden en me soms ook nog schuldig voelen dat ik haar niet meer help.
Met het vallen van het blad rond september nemen haar klachten altijd toe en rond deze tijd van het jaar is het op de top!
Ze is weer begonnen om mij midden in de nacht te appen omdat ze niet kan slapen. Ieder uur van de nacht krijg ik een app: kan niet slapen: moedeloos: waar is mijn slaap bla bla bla. Zodra ze ziet dat ik online ben in de ochtend terwijl ik midden in de spits ben hier belt ze me op met een hoop klaagzang.
Waarom neem ik dan op zul je denken? Omdat ik dan ongerust ben....weer een voorbeeld van haar teveel ruimte geven.
Zelfs als ik aangeef haar later even terug te bellen gaat ze gewoon door met haar klaagzang. Het ligt aan de medicatie: voor de zoveelste keer weer een medicatie switch: psychiaters ook al zat van versleten, zelfde geldt voor de huisarts...
Wat ik wel eindelijk heb kunnen accepteren en kunnen verwerken is dat mijn moeder niet de moeder is waar ik naar verlang. Dat doet ook niet veel pijn meer dat gemis.
Waar ik nog wel last van heb is enerzijds een medelijden omdat ze geestelijk zo ziek is maar ook anderzijds een enorme irritatie omtrent haar egocentrische gedrag. Ik denk dat dot gedrag een kenmerk is van haar karakter maar dat haar ziektebeeld dit extreem versterkt.
Hoe dan ook eigenlijk werkt gewoon niets van wat ik tegen haar zeg. Nog steeds praat ik tegen een betonnen muur als ik positiviteit wil brengen.
Wederom heb ik haar nu weer geblokkeerd op de app omdat het me weer leeg zuigt. En ik bepaal zelf wanneer ik haar terugbel. Toch blijf ik dit moeilijk vinden om te doen.
Ik vraag me ook af waarom legt ze toch iedere keer al haar klaagzang bij mij. Welke moeder doet zoiets. Ik zal mijn kinderen nooit lastig vallen met mijn welzijn. Dat hoort andersom te zijn.
Ik zou graag eens in contact komen met lotgenoten om eens te sparren hoe je met een ouder omgaat die psychiatrisch patiënt is of een boek daarover lezen om handvatten te krijgen om zonder dat eeuwige schuldgevoel mijn grenzen te stellen.
Met mij gaat het gelukkig weer beter. Ik ben hersteld van mijn burn-out en heb veel goede adviezen gekregen mbt de omgang. Grenzen aangeven, geen ruimte geven, me niet als hulpverlener opstellen, verwijzen naar het ggz om die te raadplegen, om alles wat ze zegt niet serieus te nemen.
Hoe dat gaat in de praktijk: blijf het lastig vinden en me soms ook nog schuldig voelen dat ik haar niet meer help.
Met het vallen van het blad rond september nemen haar klachten altijd toe en rond deze tijd van het jaar is het op de top!
Ze is weer begonnen om mij midden in de nacht te appen omdat ze niet kan slapen. Ieder uur van de nacht krijg ik een app: kan niet slapen: moedeloos: waar is mijn slaap bla bla bla. Zodra ze ziet dat ik online ben in de ochtend terwijl ik midden in de spits ben hier belt ze me op met een hoop klaagzang.
Waarom neem ik dan op zul je denken? Omdat ik dan ongerust ben....weer een voorbeeld van haar teveel ruimte geven.
Zelfs als ik aangeef haar later even terug te bellen gaat ze gewoon door met haar klaagzang. Het ligt aan de medicatie: voor de zoveelste keer weer een medicatie switch: psychiaters ook al zat van versleten, zelfde geldt voor de huisarts...
Wat ik wel eindelijk heb kunnen accepteren en kunnen verwerken is dat mijn moeder niet de moeder is waar ik naar verlang. Dat doet ook niet veel pijn meer dat gemis.
Waar ik nog wel last van heb is enerzijds een medelijden omdat ze geestelijk zo ziek is maar ook anderzijds een enorme irritatie omtrent haar egocentrische gedrag. Ik denk dat dot gedrag een kenmerk is van haar karakter maar dat haar ziektebeeld dit extreem versterkt.
Hoe dan ook eigenlijk werkt gewoon niets van wat ik tegen haar zeg. Nog steeds praat ik tegen een betonnen muur als ik positiviteit wil brengen.
Wederom heb ik haar nu weer geblokkeerd op de app omdat het me weer leeg zuigt. En ik bepaal zelf wanneer ik haar terugbel. Toch blijf ik dit moeilijk vinden om te doen.
Ik vraag me ook af waarom legt ze toch iedere keer al haar klaagzang bij mij. Welke moeder doet zoiets. Ik zal mijn kinderen nooit lastig vallen met mijn welzijn. Dat hoort andersom te zijn.
Ik zou graag eens in contact komen met lotgenoten om eens te sparren hoe je met een ouder omgaat die psychiatrisch patiënt is of een boek daarover lezen om handvatten te krijgen om zonder dat eeuwige schuldgevoel mijn grenzen te stellen.
zaterdag 23 november 2019 om 09:46
Aan een depressie kan je niks doen... acuut stoppen met medicatie en daardoor weer in een depressie belanden wel... En ik vind het zelfs gewoon asociaal... ze weet hoeveel druk t op jou legt..
Ik zou echt duidelijk een maken dat ze haar medicatie moet nemen... En als ze dat niet doet dat je niet beschikbaar bent voor steun. Je hebt t zelf ook zwaar... zij is jouw moeder, ze hoort er voor jou te zijn
Is je moeder bipolair?
Het klinkt heel hard maar je hebt een burn out... een burn out heb je doordat je geen grenzen stelt. Je komt alleen uit je burn out als je leert grenzen stellen...
Ik zou even met je vader overleggen en aangeven dat je nu aan jezelf moet denken en je moeders problemen er niet bij kan hebben even een maandje helemaal geen contact. Die druk die je moeder op je legt maakt je zieker in plaats van beter. Dit is jouw les die je moet leren voor je uit je burn out komt en je zult hard moeten zijn. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar. Dus gewoon nu even geen contact en als ze weer beter is alleen contact zo lang ze haar medicijnen neemt.
Ik zou echt duidelijk een maken dat ze haar medicatie moet nemen... En als ze dat niet doet dat je niet beschikbaar bent voor steun. Je hebt t zelf ook zwaar... zij is jouw moeder, ze hoort er voor jou te zijn
Is je moeder bipolair?
Het klinkt heel hard maar je hebt een burn out... een burn out heb je doordat je geen grenzen stelt. Je komt alleen uit je burn out als je leert grenzen stellen...
Ik zou even met je vader overleggen en aangeven dat je nu aan jezelf moet denken en je moeders problemen er niet bij kan hebben even een maandje helemaal geen contact. Die druk die je moeder op je legt maakt je zieker in plaats van beter. Dit is jouw les die je moet leren voor je uit je burn out komt en je zult hard moeten zijn. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar. Dus gewoon nu even geen contact en als ze weer beter is alleen contact zo lang ze haar medicijnen neemt.
