Relaties
alle pijlers
Wat te doen?
donderdag 20 december 2018 om 12:58
Hallo,
In het kort mijn situatie,
Ik heb drie jonge kinderen en ben gescheiden van hun vader. Mijn keuze, maar het was een groot dilemma ivm mijn kinderen. Daarnaast woont de vader niet in hetzelfde land als wij.
Het contact is erg moeizaam, hij houdt zich vooralsnog niet aan de gemaakte afspraken, hij zou bijvoorbeeld een aantal keren bellen ( kinderen kunnen dit zelf nog niet). Het idee is dat hij een aantal keren per jaar ze zal bezoeken en zich ooit in de toekomst in Nederland vestigen, het termijn is al naar voren geschoven.
Hij heeft een nieuwe vriendin en leeft zijn leven verder.
Ik zorg voor de kinderen en probeer ons leven weer op te bouwen, wat overigens prima lukt. Mijn frustratie zit in dat hij zo weinig actie onderneemt in het contact met z'n kinderen. En ja het doet ook pijn dat hij alweer een ander heeft, maar meer in de zin dat hij daar wel energie in steekt en niet in zijn kinderen.
Hoe ga ik daarmee om? Over een aantal jaren wil hij hier komen en dan? dan zullen de jongens ook naar hem gaan, terwijl hij er nu niet naar omkijkt.
Het houdt mij hele dagen bezig en dat wil ik niet, maar hoe kom ik er vanaf?
Hoor graag tips.
bedankt Lexie
In het kort mijn situatie,
Ik heb drie jonge kinderen en ben gescheiden van hun vader. Mijn keuze, maar het was een groot dilemma ivm mijn kinderen. Daarnaast woont de vader niet in hetzelfde land als wij.
Het contact is erg moeizaam, hij houdt zich vooralsnog niet aan de gemaakte afspraken, hij zou bijvoorbeeld een aantal keren bellen ( kinderen kunnen dit zelf nog niet). Het idee is dat hij een aantal keren per jaar ze zal bezoeken en zich ooit in de toekomst in Nederland vestigen, het termijn is al naar voren geschoven.
Hij heeft een nieuwe vriendin en leeft zijn leven verder.
Ik zorg voor de kinderen en probeer ons leven weer op te bouwen, wat overigens prima lukt. Mijn frustratie zit in dat hij zo weinig actie onderneemt in het contact met z'n kinderen. En ja het doet ook pijn dat hij alweer een ander heeft, maar meer in de zin dat hij daar wel energie in steekt en niet in zijn kinderen.
Hoe ga ik daarmee om? Over een aantal jaren wil hij hier komen en dan? dan zullen de jongens ook naar hem gaan, terwijl hij er nu niet naar omkijkt.
Het houdt mij hele dagen bezig en dat wil ik niet, maar hoe kom ik er vanaf?
Hoor graag tips.
bedankt Lexie
donderdag 20 december 2018 om 15:21
Briljant dit, daar heeft ze echt wat aan, kritiek op het feit dat ze kinderen heeft gekregen met haar ex.redbulletje schreef: ↑20-12-2018 13:41Waarom heb je in godsnaam (zoveel) kinderen genomen met 'n man die niet eens in jouw eigen land woont? Dat is vragen om problemen. Zou het er gewoon bij laten. Je kinderen weten niet beter dan dat ze geen vader hebben.
I.m.o staat niet in de TO dat ze afgezeken wil worden door gefrustreerde forummers.
Get a life...
TO: ik vind het helemaal niet debiel dat je geprobeerd hebt om je ex meer initiatief te laten nemen naar de kinderen.
Verdrietig dat hij het niet doet, jij hebt igg je best gedaan... meer kan je niet doen.
De verantwoordelijkheid hiervoor ligt echt bij hem.
donderdag 20 december 2018 om 16:11
inderdaad dan wel aan mijn eigen woorden houden, hoe kan het toch zo moeilijk zijn. pffff. Weet er iemand ergens een knop die ik kan indrukken?SjakS schreef: ↑20-12-2018 14:33Ik vind zo een mail ook wel een goed idee. Maar dan wel aan je eigen woorden houden. Niet meer dat paard gaan verslepen dan. Dat is moeilijk. Dat begrijp ik echt wel. Maar je gaat daar zoveel rust van krijgen. Gun jezelf dat.
Een roos voor jou. Rot dat het zo loopt. Lijkt me zwaar alleen met de kleintjes. Kom lekker hier van je af klagen. Dat lucht misschien op.
donderdag 20 december 2018 om 16:27
Dankje!!Phoebe-returns schreef: ↑20-12-2018 15:21Briljant dit, daar heeft ze echt wat aan, kritiek op het feit dat ze kinderen heeft gekregen met haar ex.
I.m.o staat niet in de TO dat ze afgezeken wil worden door gefrustreerde forummers.
Get a life...
TO: ik vind het helemaal niet debiel dat je geprobeerd hebt om je ex meer initiatief te laten nemen naar de kinderen.
Verdrietig dat hij het niet doet, jij hebt igg je best gedaan... meer kan je niet doen.
De verantwoordelijkheid hiervoor ligt echt bij hem.
donderdag 20 december 2018 om 17:48
Ik denk dat je ervanuit moet gaan dat je een alleenstaande moeder bent. Hoe kan het trouwens dat jullie nog zulke jonge kinderen hebben en nu alweer uit elkaar zijn? Je moet toch wel een hele stabiele relatie hebben voorsat je kiest voor drie (!) Kinderen. Was hij voorheen wel een voorbeeldige vader?
donderdag 20 december 2018 om 18:07
Ik zou echt proberen je eigen rancune los te zien van het contact tussen hem en zijn kinderen. Het steekt je dat hij een ander heeft maar dat gevoel kun je beter zoveel mogelijk buiten de kwestie houden.
Je hebt samen gekozen voor een wat ongebruikelijke constructie, heb daar verder geen oordeel over maar het heeft wel consequenties. Contact met zulke jonge kinderen als je er niet fysiek bij bent, is gewoon erg lastig. Ik heb zelf wel eens geprobeerd te bellen met mijn neefje van 3 toen ik hem erg miste op vakantie, maar de interesse was na ongeveer een minuut wel verdwenen
Ik ga ervanuit dat jullie goede redenen hebben om de kinderen zo ver weg van de vader te laten opgroeien, anders doe je zoiets niet. Ik zou zeggen "go with the flow". Heb geen verwachtingen, schakel je eigen verdriet zoveel mogelijk uit en probeer geen rekeningen te vereffenen. Ook als dat betekent dat hij nu misschien wat minder naar ze omkijkt en later wel. Zijn proces, zijn probleem.
Je hebt samen gekozen voor een wat ongebruikelijke constructie, heb daar verder geen oordeel over maar het heeft wel consequenties. Contact met zulke jonge kinderen als je er niet fysiek bij bent, is gewoon erg lastig. Ik heb zelf wel eens geprobeerd te bellen met mijn neefje van 3 toen ik hem erg miste op vakantie, maar de interesse was na ongeveer een minuut wel verdwenen
Ik ga ervanuit dat jullie goede redenen hebben om de kinderen zo ver weg van de vader te laten opgroeien, anders doe je zoiets niet. Ik zou zeggen "go with the flow". Heb geen verwachtingen, schakel je eigen verdriet zoveel mogelijk uit en probeer geen rekeningen te vereffenen. Ook als dat betekent dat hij nu misschien wat minder naar ze omkijkt en later wel. Zijn proces, zijn probleem.
donderdag 20 december 2018 om 18:19
Laat het los. Je kunt dingen niet afdwingen bij mensen. Hij heeft zijn kinderen ook losgelaten. Uit het oog uit het hart. Kun jij je niet voorstellen, maar zulke mensen bestaan. En jij was er mee getrouwd. Maak die fout nooit meer.
Frustreer je kinderen niet en doe er niet te moeilijk over. Dingen zijn zoals ze zijn.
Frustreer je kinderen niet en doe er niet te moeilijk over. Dingen zijn zoals ze zijn.
donderdag 20 december 2018 om 18:27
ik heb het verhaal iets aangepast, we hebben twee kinderen samen, niet dat dat veel uitmaakt. Mijn tweede zwangerschap was niet gepland, maar wel gebeurd. Toen was het al moeizaam, wij hebben samen besloten om het kindje toch te laten komen, zodat mijn andere kindje niet alleen zou zijn, dit ivm geschiedenis van vader. Helaas hebben we het samen niet gered.lila01 schreef: ↑20-12-2018 17:48Ik denk dat je ervanuit moet gaan dat je een alleenstaande moeder bent. Hoe kan het trouwens dat jullie nog zulke jonge kinderen hebben en nu alweer uit elkaar zijn? Je moet toch wel een hele stabiele relatie hebben voorsat je kiest voor drie (!) Kinderen. Was hij voorheen wel een voorbeeldige vader?
Geen stabiele relatie,toen niet meer.
donderdag 20 december 2018 om 19:24
Ik weet het, het valt mij ook zwaar, vandaar ook de vraag. Het is prettig om te lezen wat anderen zouden doen. Het was altijd al wel de bedoeling om hier naar toe te gaan, ik ben er alleen nu al en hij nog niet.vivautrecht85 schreef: ↑20-12-2018 18:07Ik zou echt proberen je eigen rancune los te zien van het contact tussen hem en zijn kinderen. Het steekt je dat hij een ander heeft maar dat gevoel kun je beter zoveel mogelijk buiten de kwestie houden.
Je hebt samen gekozen voor een wat ongebruikelijke constructie, heb daar verder geen oordeel over maar het heeft wel consequenties. Contact met zulke jonge kinderen als je er niet fysiek bij bent, is gewoon erg lastig. Ik heb zelf wel eens geprobeerd te bellen met mijn neefje van 3 toen ik hem erg miste op vakantie, maar de interesse was na ongeveer een minuut wel verdwenen
Ik ga ervanuit dat jullie goede redenen hebben om de kinderen zo ver weg van de vader te laten opgroeien, anders doe je zoiets niet. Ik zou zeggen "go with the flow". Heb geen verwachtingen, schakel je eigen verdriet zoveel mogelijk uit en probeer geen rekeningen te vereffenen. Ook als dat betekent dat hij nu misschien wat minder naar ze omkijkt en later wel. Zijn proces, zijn probleem.
donderdag 20 december 2018 om 19:27
Hoe laat ik los, heb echt geen idee. Moet ik er niet meer aan denken? hoe werkt dat los laten? misschien klinkt dat heel dom, maar ik weet het echt niet.iones schreef: ↑20-12-2018 18:19Laat het los. Je kunt dingen niet afdwingen bij mensen. Hij heeft zijn kinderen ook losgelaten. Uit het oog uit het hart. Kun jij je niet voorstellen, maar zulke mensen bestaan. En jij was er mee getrouwd. Maak die fout nooit meer.
Frustreer je kinderen niet en doe er niet te moeilijk over. Dingen zijn zoals ze zijn.
Voor mij nooit meer een man, ben er wel van genezen. Ik kan je niet vertellen hoeveel pijn het doet.
donderdag 20 december 2018 om 19:34
Ik geloof dat je dit pijn doet. Maar laat het je kinderen niet merken. Missen ze hun pa überhaupt wel, of weten ze momenteel niet beter? Op het moment dat jij er een probleem van maakt, wordt het ook een probleem voor hén. En dan zitten ze er mee. Dat is nog veel erger. Maak het daarom niet groter dan het is.
Momenteel ben jij het allerbelangrijkst voor ze, en jij bent er ook.
Dingen gaan niet altijd zoals we graag willen in het leven. Maar we moeten er mee dealen, incasseringsvermogen opbouwen en verder gaan en de mooie dingen vooral nog proberen te zien.
donderdag 20 december 2018 om 19:41
Ik denk niet dat er een makkelijke oplossing is om los te laten. Je moet het gewoon doen, maar ja, hoe. Ik ben niet bekend met een dergelijke situatie, als ik me probeer in te beelden zou ik denken aan actief je gedachten verzetten. Als je merkt dat je piekert, jezelf dwingen aan iets anders te denken. Aan iets waar je nog naar uitkijkt of aan iets wat je nog moet doen of uitzoeken. Misschien helpt het om het e.e.a. voor jezelf op papier te zetten. Sommige mensen hebben daar baat bij. Bijvoorbeeld hoe alles gelopen is, hoe je alles beleefd hebt en hoe je er nu voorstaat. Desnoods een stukje waarin je afscheid neemt van wat was en voor jezelf beslist dat je dat nu los wil laten.
Verder zou je rijk kunnen worden als je zo'n uitschakelknopje kunt vinden
Sterkte meid, het komt wel goed, het kost alleen tijd.
donderdag 20 december 2018 om 20:07
iones schreef: ↑20-12-2018 19:34Ik geloof dat je dit pijn doet. Maar laat het je kinderen niet merken. Missen ze hun pa überhaupt wel, of weten ze momenteel niet beter? Op het moment dat jij er een probleem van maakt, wordt het ook een probleem voor hén. En dan zitten ze er mee. Dat is nog veel erger. Maak het daarom niet groter dan het is.
Momenteel ben jij het allerbelangrijkst voor ze, en jij bent er ook.
Dingen gaan niet altijd zoals we graag willen in het leven. Maar we moeten er mee dealen, incasseringsvermogen opbouwen en verder gaan en de mooie dingen vooral nog proberen te zien.
Nee ze missen hem niet, zijn nog te klein. Krijgen wat dat betreft niets mee van de situatie.
Bedankt voor je reactie!
donderdag 20 december 2018 om 20:09
CL2 schreef: ↑20-12-2018 19:41Ik denk niet dat er een makkelijke oplossing is om los te laten. Je moet het gewoon doen, maar ja, hoe. Ik ben niet bekend met een dergelijke situatie, als ik me probeer in te beelden zou ik denken aan actief je gedachten verzetten. Als je merkt dat je piekert, jezelf dwingen aan iets anders te denken. Aan iets waar je nog naar uitkijkt of aan iets wat je nog moet doen of uitzoeken. Misschien helpt het om het e.e.a. voor jezelf op papier te zetten. Sommige mensen hebben daar baat bij. Bijvoorbeeld hoe alles gelopen is, hoe je alles beleefd hebt en hoe je er nu voorstaat. Desnoods een stukje waarin je afscheid neemt van wat was en voor jezelf beslist dat je dat nu los wil laten.
Verder zou je rijk kunnen worden als je zo'n uitschakelknopje kunt vinden
Sterkte meid, het komt wel goed, het kost alleen tijd.
Ik ga het doen, heb tenslotte ook niet veel keus, word anders knettergek.Als ik hem gevonden heb, dan laat ik het weten
Bedankt voor je lieve reactie.
donderdag 20 december 2018 om 20:13
Is geen recept voor denk ik. Tijd helpt een heleboel, evenals je gedachten verzetten. Maar ook weer niet onderdrukken. Het mag er zijn, maar het liefst zonder het teveel aandacht te geven. Het wegstoppen kan averechts werken. Ik zou op zijn minst proberen je eigen gevoelens even los te schakelen van de situatie met de kinderen. Als je weer verdriet of frustratie voelt over dat hij een ander heeft, bel een vriendin, huil uit bij je lieve buurvrouw, kom klagen op het forum. Probeer het kwijt te raken zodat je de boosheid niet meeneemt in jullie huidige communicatie. Je hebt niks meer met hem te schaften, behalve als vader van je kinderen. Ook als je frustratie zit in het gegeven dat hij niet zo omkijkt naar de kinderen, probeer dat er buiten te laten. Je schiet er namelijk niet veel mee op en je kunt het onbewust meegeven aan je kinderen. Stel dus, als ze wat groter zijn, geen sturende vragen als "Wat naar he, dat papa niet gebeld heeft?" Praat er alleen over op hun initiatief en voed het niet extra als ze ervan balen.
Het zal best wel eens slikken zijn, maar lijkt me echt het beste.
donderdag 20 december 2018 om 20:17
Nou, dan hoef je je daarover tenminste niet druk te maken. Dat kun je loslaten.
Voor de rest is het gewoon verwerken van een verbroken relatie. En dat kost tijd. En als je dat verwerkt hebt, dan kun je het pas loslaten. Maar je moet hier gewoon rauw doorheen. Dat moeten mensen wel eens vaker. Jij bent niet de enige die dat overkomt.
Probeer geen contact meer op te nemen met je ex, want het schaadt jou alleen maar en het brengt jou of je kinderen niets. Laat het aan hem over om zijn kinderen op te zoeken. Als hij dat dan niet doet, is dat voor hem en je kinderen jammer, maar voor jou des te beter.
Immers, uit het oog uit het hart. En hij moet nu eerst uit je hart. Daarna kun jij pas echt verder.
Je zult heus wel weer gelukkig worden, alleen heb je het nu moeilijk. Zeker zo tegen de kerst. Ik hoop dat je toch nog mooie feestdagen hebt en een goede jaarwisseling.
donderdag 20 december 2018 om 20:37
Is toch ook moeilijk. Je voelt je misschien ipv de kinderen afgewezen. Maar weet je. Het hoeft helemaal niets met jou of de kinderen te maken hebben. Praat met andere. Niet de meepraters en stokers. Dan kan even lekker lijken. Maar zij gaan daarna naar huis en jij bent weer over de zeik. Misschien zelfs een keer met een prof. Een scheiding is gewoon al heftig op zich. Zo had je het allemaal niet voor je gezien. Dan dit er nog bij.
vrijdag 21 december 2018 om 08:42
Je hebt helemaal gelijk, ik weet het wel. Maar nu ik er zelf in zit, lijkt het bijna onmogelijk.vivautrecht85 schreef: ↑20-12-2018 20:13Is geen recept voor denk ik. Tijd helpt een heleboel, evenals je gedachten verzetten. Maar ook weer niet onderdrukken. Het mag er zijn, maar het liefst zonder het teveel aandacht te geven. Het wegstoppen kan averechts werken. Ik zou op zijn minst proberen je eigen gevoelens even los te schakelen van de situatie met de kinderen. Als je weer verdriet of frustratie voelt over dat hij een ander heeft, bel een vriendin, huil uit bij je lieve buurvrouw, kom klagen op het forum. Probeer het kwijt te raken zodat je de boosheid niet meeneemt in jullie huidige communicatie. Je hebt niks meer met hem te schaften, behalve als vader van je kinderen. Ook als je frustratie zit in het gegeven dat hij niet zo omkijkt naar de kinderen, probeer dat er buiten te laten. Je schiet er namelijk niet veel mee op en je kunt het onbewust meegeven aan je kinderen. Stel dus, als ze wat groter zijn, geen sturende vragen als "Wat naar he, dat papa niet gebeld heeft?" Praat er alleen over op hun initiatief en voed het niet extra als ze ervan balen.
Het zal best wel eens slikken zijn, maar lijkt me echt het beste.
Bedankt.
vrijdag 21 december 2018 om 09:13
Het voelt wel alsof ik de enige ben, overal zie ik gezinnen. ik schaam mij, ik heb gefaald. Vraag mij af hoe hij zo weer verder kan gaan. Ze is beeldschoon, begrijp hem ook wel.iones schreef: ↑20-12-2018 20:17Nou, dan hoef je je daarover tenminste niet druk te maken. Dat kun je loslaten.
Voor de rest is het gewoon verwerken van een verbroken relatie. En dat kost tijd. En als je dat verwerkt hebt, dan kun je het pas loslaten. Maar je moet hier gewoon rauw doorheen. Dat moeten mensen wel eens vaker. Jij bent niet de enige die dat overkomt.
Probeer geen contact meer op te nemen met je ex, want het schaadt jou alleen maar en het brengt jou of je kinderen niets. Laat het aan hem over om zijn kinderen op te zoeken. Als hij dat dan niet doet, is dat voor hem en je kinderen jammer, maar voor jou des te beter.
Immers, uit het oog uit het hart. En hij moet nu eerst uit je hart. Daarna kun jij pas echt verder.
Je zult heus wel weer gelukkig worden, alleen heb je het nu moeilijk. Zeker zo tegen de kerst. Ik hoop dat je toch nog mooie feestdagen hebt en een goede jaarwisseling.
Dankjewel voor jou ook fijne feestdagen, hoop inderdaad dat ze snel voorbij zijn.
vrijdag 21 december 2018 om 09:39
Heb vanmiddag inderdaad een gesprek met een psycholoog, want kom er niet uit. ik wil graag vooruit, zonder hem en met mijn kinderen. Er geen hinder meer van hebben.SjakS schreef: ↑20-12-2018 20:37Is toch ook moeilijk. Je voelt je misschien ipv de kinderen afgewezen. Maar weet je. Het hoeft helemaal niets met jou of de kinderen te maken hebben. Praat met andere. Niet de meepraters en stokers. Dan kan even lekker lijken. Maar zij gaan daarna naar huis en jij bent weer over de zeik. Misschien zelfs een keer met een prof. Een scheiding is gewoon al heftig op zich. Zo had je het allemaal niet voor je gezien. Dan dit er nog bij.
Vind het zorgen voor twee kleine kinderen ook heel heftig in mijn eentje. Ben doodmoe. Wil graag ook iets voor mezelf doen,maar sávonds heb ik geen puf meer.
vrijdag 21 december 2018 om 18:46
Geloof me, je bent lang de enige niet! Kerst is niet voor niets voor veel mensen een heel beladen feest om die reden!
Jonge kinderen zuigen al je energie op. Ik kan me voorstellen dat je 's avonds moe bent. Maar veel mensen zijn dat hoor. Je hebt dan echt een stok achter de deur nodig om er uit te gaan want die drempel is best hoog. Zeker in die donkere wintermaanden.
Daarom moet je iets gaan doen MET andere mensen. Een klassikale cursus, of dat nou sport is of iets creatiefs. Of je moet afspreken met anderen om iets samen te gaan doen. In je eentje ga je het namelijk niet redden. Dan blijf je thuis.
En ook al ben je moe, daarna ben je altijd weer blij dat je gegaan bent en dat je het niet gemist hebt.
Jonge kinderen zuigen al je energie op. Ik kan me voorstellen dat je 's avonds moe bent. Maar veel mensen zijn dat hoor. Je hebt dan echt een stok achter de deur nodig om er uit te gaan want die drempel is best hoog. Zeker in die donkere wintermaanden.
Daarom moet je iets gaan doen MET andere mensen. Een klassikale cursus, of dat nou sport is of iets creatiefs. Of je moet afspreken met anderen om iets samen te gaan doen. In je eentje ga je het namelijk niet redden. Dan blijf je thuis.
En ook al ben je moe, daarna ben je altijd weer blij dat je gegaan bent en dat je het niet gemist hebt.
vrijdag 21 december 2018 om 19:29
Je hoeft je niet te schamen. Echt niet. Mensen falen. Dat hoort erbij. Accepteer dat. Mijn scheiding voelde ook als falen. Maar weet je, na zoveel jaar kan ik er anders naar kijken. Nu de pijn eraf is. Ja ik heb fouten gemaakt. Hij ook. Maar we hadden vooral nooit moeten trouwen. Beide slecht voorbeeld gehad. Wisten wij veel. Ik heb prachtige kinderen. Weer een man, die veel beter bij me past. Contact met ex is goed. We hebben elkaar en onszelf vergeven. Gun jezelf de tijd en ga niet regels maken voor genoegdoening. Ze helpen je niet.
Dat je moe bent is ook logisch. Maar moe ben je ook als je op de bank zit. Ga nou maar weer wat voor jezelf doen. Al is het maar een uur.
Dat je moe bent is ook logisch. Maar moe ben je ook als je op de bank zit. Ga nou maar weer wat voor jezelf doen. Al is het maar een uur.
