Weet het niet meer...

Hallo iedereen..

Graag advies en tips wat te doen.. ik zal beginnen bij het begin.

Man en ik zijn bijna 5 jaar samen, waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Een kindje en we wonen samen.

Een paar maanden geleden ben ik helaas de mist in gegaan en heb een slippertje gemaakt. Nee, niet "het". Dit was met een oude bekende. Man is erachter gekomen, maar na lang praten was hij er wel over uit het me te vergeven maar niet vergeten. Hij snapte het niet, ik nog steeds zelf ook niet, maar we zouden hier samen uitkomen. we wisten beide dat het niet makkelijk zou zijn. Ik ben me bewuster geworden van alles, van alles wat ik hiermee heb aangericht. Daar ben ik ook hard mee aan de slag gegaan. Ik wil hem niet kwijt. Ik heb ook aangegeven wat ik miste in onze relatie. Dat snapte hij wel, zei hij. Hij werkt fulltime, ik parttime. Ik voelde me na de bevalling alles behalve mooi en had het gevoel dat man dit ook niet meer vond. Vaak gaf hij niet thuis, ook niet tijdens gesprekken. Gamen als hij thuis is, enz. Nou snap ik écht wel dat hij vrije tijd nodig heeft, maar tijd met je vrouw en gezin, is oom belangrijk, denk ik dan. Daarover ben ik ook steeds erg boos geworden. Natuurlijk ben ik me bewust ervan dat ik echt veel schade heb aamgericht, maar ik weet zelf ook niet meer wat ik moet vinden...

Man is vaker op zijn werk dsn thuis, blijft bijna elke dag wel nog een tijd (zeker 1.5-2 uur) xtra hangen op zijn werk (sappie drinken) terwijl ik vaak nog op hem wacht thuis.. ik snap dat gewoon niet. Dit id altijd wel zo geweest, maar sinds de komst van kindlief irriteert het me meer en meer..

Maar.goed tot dusver over mijn fout en de verdere achtergrond. Een paar weken geleden gaf man aan te willen scheiden want hij kan me niet anders bekijken meer en vertrouwt me niet meer. Goed, dat snapte ik wel, maar ik gaf aan nog steeds te willen blijven vechten. Na een aantal dagen vette ruzie, veel praten en huilen heeft hij toch gezegd voor me te gaan en voor ons gezin. Fast forward naar 2 weken geleden, na een discussie over iets compleet onbenulligs wilde hij wéér scheiden. Het gevoel was weg, de koek is op... noem het maar op.

Hij wil alles in sneltreinvaart regelen en is aan de ene kant erg bot en koeltjes, aan de andere kant (ook stom van mij misschien) wil hij me wel op sexueel gebied (zegt dit llos van elkaar te zien). Ik geloofde met mijn domme kop gewoon niet dat we hier ook niet overheen zouden kunnen komen, dus ik heb hem vrijer gelaten in wat hij wil doen, ik probeer goed op mezelf te letten maar ik kan het niet loslaten. Ik huil heel veel, want ik weet dat dit wat ik gedaan heb de druppel is geweest voor hem. Maar ergens, ergens diep van binnen, ben ik ook erg boos op hem..

Misschien heb ik volgens velen geen recht van spreken, maar hij heeft mij dus maanden voorgelogen.. hij wist dit namelijk al weken.. maar na de discussie was ineens het gewoon klaar vokr hem.. ik vind het zo'n ontzrttend slappe keuze.. já ik ben fout geweest, waar ik me echt bewust van ben, maar ik dacht zeker met proffesionele hulp, dat we beiden om kunnen gaan met wat er gebeurd is en dat onze liefde niet zomaar over is.. hij denkt daar anders over.

Het voelt gewoon ronduit k*t. Natuurlijk misschien niet lang zo als hij zich heeft gevoelt of nog steeds voelt, maar toch..

Ik wil graag advies, want ik weet het echt niet meer.. moet ik nog proberen, of moet ik voor mezelf en kind kiezen en gewoon verder met m'n leven zonder hem?

Ons kind. Van hem en mij.

Ik probeer in dit verhaal duidelijk te maken, dat ik voor mijn eigen fout zeker verantwoordelijkheid neem.

Wat ik mijn partner verwijt, is dat hij zo ontzettend veel werkt, hij zijn eigen aandeel in het grote plaatje niet ziet en zo ontzettend wisselvallig is in het hele verhaal. Wel de lusten momenteel, zijn ringen nog dragen, zeggen dat hij me mist, maar ook anderzijds zsm alles wil regelen om maar van mij af te zijn. Ik zit in een rollercoaster van emoties, hij ongetwijfeld ook, maar ik weet gewoon niet meer waar ik goed aan doe.

Dat ik nooit in zijn schoenen heb gestaan, is een incorrecte aanname.
Waarom ik het hem verwijt? Omdat hij me de avond voor hij het liet vallen, hij me wel op sexueel gebied wilde? Wat voorliegen betreft is hij net als ik, heel fout bezig geweest! Hij zegt dat het hem zo'n pijn heeft gedaan en doet. En dat begrijp ik. Ik neem hem het niet kwalijk dat hij me pijn probeert te doen, maar het is toch wel mega hypocriet! Maar daar gaat het mij verder niet om.

Het gaat mij er om, dat ik niet weet wat ik met deze wisselvalligheid aan moet. En het wel de lusten niet de lasten situatie. Want stel, we gaan wel echt scheiden, hoe kan je, als het gevoel weg is, alsnog sexuele dingen met mij doen? Hoe kan je mij dan toch, door bepaalde dingen zeggen en doen, laten denken dat je dit allemaal ook niet wilt en dat we hier wel uitkomen?

Ik heb al die tijd duudelijk gemaakt dat er ruimte mag zijn voor boosheid, voor verdriet.. ik heb meerdere malen gevraagd in de periode voorafgaand het "slechte nieuws", of hij dit wel echr wil en meent. Ik heb al die tijd zelf het gevoel gehad dat hij zijn keuze toen al had gemaakt. Ik neem dát hem niet kwalijk. Maar ik neem het hem wel kwalijk dat hij het nog maanden voor zich heeft gehouden.

Ik heb hem meerdere malen gezegd in therapie te willen. Ook nog voor het woord scheiden om de hoek kwam kijken. Ik zie namelijk al een flinke tijd waar ons probleem ligt. En dat is communicatie.

Een tijd geleden wilde ik niet meer in therapie met hem, omdat ik vond dat IK afzonderlijk in therapie moest. En dat relatietherapie misschien wel uitstel van executie was. Daar ben ik dus, zie bovenstaand, van terug gekomen.

Hij zegt dat hij maanden heeft gevochten voor "ons". In mijn ogen, heeft "vechten in je hoofd" niet genoeg effect. Ik snap dat hij er misschien op zijn manier voor heeft geknokt, maar ik snap niet dat relatietherapie geen optie is. Is het niet om hier nog relatief goed uit te komen samen, is het wel om dingen makkelijker te laten lopen als wij dalijk co ouderschap hebben over onze kleine.

Ik onderschat het ook zeker niet. Dat wat er is gebeurd, is niet goed te praten. Dat is ook niet wat ik probeer te zeggen/doen.

Ik verwacht ook niet dat relatietherapie gaat helpen gevoelens terug te krijgen..

Ik verwijt hem niet dat hij bepaalde gevoelens, of geen gevoelens meer heeft. Dat is ook niet wat ik daarnet zei. Wat ik hem verwijt, is het wel laten DENKEN dat er nog hoop is. Als hij al die tijd gewoon aan had gegeven dat hij het niet weet en we hier misschien niet uitkomen, dan had ik er meer begrip voor kunnen hebben. Maar doen tegenover mij alsof het weer rooskleurig is, die toekomst van ONS, is geen haar beter dan wat ik gedaan heb. Dat sommige dat niet begrijpen, dat mag. Maar zo voelt het voor mij. Ik probeer hier ook het.slachtoffer niet te zijn. want dat ben ik niet, wil ik ook niet zijn.

@chrys, dat probeer ik ook steeds aan te kaarten. Man wil daar niets van weten. Hij denkt dat als hij "van mij af is" zijn grootste probleem wegvalt en het dan wel allemaal goedkomt. Laat het duudelijk zijn, dit zijn zijn eigen woorden.

Het is voor hem lastig, dat begrijp ik. En natuurlijk kan het zijn dat hij zijn keuze pas echt pasgeleden heeft gemaakt. Wat mij gewoon stoort en of dat in jullie ogen terecht of onterecht is maakt niet zoveel uit, is dat hij wel mooi weer speelde bij mij. En ja, ik heb zijn vertrouwen weggegooid. Tuurlijk. Maar hij had het imo ook anders kunnen doen. Dát is wat ik probeer te zeggen. Het bewust óf onbewust voorliegen, doet OOK zeer.

De therapie wilde ik al voor ik de mist inging. Nu wil ik dat nog steeds, maar hij heeft daar geen trek in. Al die tijd niet.

Ik probeer wel fair te blijven. Het enige wat ik probeerde met alles wat ik hierboven heb gezegd, is een goed beeld voor de lezers te schetsen om een zo goed mogelijke reactie op mij te kunnen geven. Waar ik iets mee kan, zeg maar.

Hij mág boos zijn, hij mag verdrietig zijn. Natuurlijk! Die ruimte krijgt hij zeker wel! Zoals hierboven beschreven is imo het probleem altijd geweest dat er niet, of weinig gepraat word. En als er wel gepraat word, is het na een ruzie. Dat lost uiteindelijk niet heel veel op.

Zoals ik al zei, zou ik relatietherapie willen. Is het niet voor ons samen, is het om de verdere schade te beperken. En om zo goed mogelijk samen door een deur te kunnen voor kind.

Ik vraag advies wat ik met MIJN gevoel aan moet. Ik wist heus, met het plaatsen van dit topic, dat iedereen zou struikelen over mijn misstap. Maar,ik BEN niet die misstap, als je snapt wat ik bedoel.

Hij heeft nu maanden de tijd gehad,zeg maar, om dit te besluiten. Maanden waarin hij zelf ook waarschijnlijk heel erg veel pijn heeft gehad.

Ik probeer niet alleen de aandacht op mijn gevoel te vestigen. Tenminste, niet expres. Want zijn gevoel mag er zeker zijn. Is de koek op, dan is de koek op.

Ik vraag me gewoon ook veel dingen af en ik weet zelf niet waar ik goed aan doe. Vandaar mijn besluit dit topic te plaatsen. Jullie als buitenstaander hebben er een andere kijk op en daar kan ik van leren!