Weet het niet meer...

Hallo iedereen..

Graag advies en tips wat te doen.. ik zal beginnen bij het begin.

Man en ik zijn bijna 5 jaar samen, waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Een kindje en we wonen samen.

Een paar maanden geleden ben ik helaas de mist in gegaan en heb een slippertje gemaakt. Nee, niet "het". Dit was met een oude bekende. Man is erachter gekomen, maar na lang praten was hij er wel over uit het me te vergeven maar niet vergeten. Hij snapte het niet, ik nog steeds zelf ook niet, maar we zouden hier samen uitkomen. we wisten beide dat het niet makkelijk zou zijn. Ik ben me bewuster geworden van alles, van alles wat ik hiermee heb aangericht. Daar ben ik ook hard mee aan de slag gegaan. Ik wil hem niet kwijt. Ik heb ook aangegeven wat ik miste in onze relatie. Dat snapte hij wel, zei hij. Hij werkt fulltime, ik parttime. Ik voelde me na de bevalling alles behalve mooi en had het gevoel dat man dit ook niet meer vond. Vaak gaf hij niet thuis, ook niet tijdens gesprekken. Gamen als hij thuis is, enz. Nou snap ik écht wel dat hij vrije tijd nodig heeft, maar tijd met je vrouw en gezin, is oom belangrijk, denk ik dan. Daarover ben ik ook steeds erg boos geworden. Natuurlijk ben ik me bewust ervan dat ik echt veel schade heb aamgericht, maar ik weet zelf ook niet meer wat ik moet vinden...

Man is vaker op zijn werk dsn thuis, blijft bijna elke dag wel nog een tijd (zeker 1.5-2 uur) xtra hangen op zijn werk (sappie drinken) terwijl ik vaak nog op hem wacht thuis.. ik snap dat gewoon niet. Dit id altijd wel zo geweest, maar sinds de komst van kindlief irriteert het me meer en meer..

Maar.goed tot dusver over mijn fout en de verdere achtergrond. Een paar weken geleden gaf man aan te willen scheiden want hij kan me niet anders bekijken meer en vertrouwt me niet meer. Goed, dat snapte ik wel, maar ik gaf aan nog steeds te willen blijven vechten. Na een aantal dagen vette ruzie, veel praten en huilen heeft hij toch gezegd voor me te gaan en voor ons gezin. Fast forward naar 2 weken geleden, na een discussie over iets compleet onbenulligs wilde hij wéér scheiden. Het gevoel was weg, de koek is op... noem het maar op.

Hij wil alles in sneltreinvaart regelen en is aan de ene kant erg bot en koeltjes, aan de andere kant (ook stom van mij misschien) wil hij me wel op sexueel gebied (zegt dit llos van elkaar te zien). Ik geloofde met mijn domme kop gewoon niet dat we hier ook niet overheen zouden kunnen komen, dus ik heb hem vrijer gelaten in wat hij wil doen, ik probeer goed op mezelf te letten maar ik kan het niet loslaten. Ik huil heel veel, want ik weet dat dit wat ik gedaan heb de druppel is geweest voor hem. Maar ergens, ergens diep van binnen, ben ik ook erg boos op hem..

Misschien heb ik volgens velen geen recht van spreken, maar hij heeft mij dus maanden voorgelogen.. hij wist dit namelijk al weken.. maar na de discussie was ineens het gewoon klaar vokr hem.. ik vind het zo'n ontzrttend slappe keuze.. já ik ben fout geweest, waar ik me echt bewust van ben, maar ik dacht zeker met proffesionele hulp, dat we beiden om kunnen gaan met wat er gebeurd is en dat onze liefde niet zomaar over is.. hij denkt daar anders over.

Het voelt gewoon ronduit k*t. Natuurlijk misschien niet lang zo als hij zich heeft gevoelt of nog steeds voelt, maar toch..

Ik wil graag advies, want ik weet het echt niet meer.. moet ik nog proberen, of moet ik voor mezelf en kind kiezen en gewoon verder met m'n leven zonder hem?

Ana_Isabel** schreef: ↑

22-12-2018 20:09

Jij bent in de veronderstelling dat je hier samen iets van kunt leren.
Jij hebt los van jouw partner iets veroorzaakt en daar moet dan een positieve les uit voortkomen?

Ik begrijp je punt, maar dit kun je pas echt zeggen als de door de diepe dalen bent gegaan en er uiteindelijk zonder al teveel kleerscheuren uit bent gekomen. En er samen positief op terugkijkt. Op voorhand zeggen dat je hier een les uit moet trekken, zou mij persoonlijk woest maken.

Je weet niet over welke diepe dalen ik spreek, dus een oordeel daar over vellen, is imo onterecht. Ik heb zat met hem meegemaakt, nog vele malen erger dan een slippertje. SaMEN heb ik het dan over. En die hebben we overleefd. SAMEN.

Owlette schreef: ↑

22-12-2018 20:10

Ik had inderdaad niet goed gelezen, ik dacht dus dat het wel om seks ging. Als mijn man met een andere vrouw naar bed was geweest dan vind ik wel dat ik de ruimte zou verdienen om dat in alle rust te verwerken. En niet dat ik constant ook nog zijn gezeik moet aanhoren over wat er allemaal mis is met de relatie. Dat is maar tijdelijk uiteraard.

Persoonlijk vind ik zoenen toch net wat anders en ik begrijp jouw reactie nu wrl wat beter. Maar voor hem kan het nog steeds net zo erg voelen natuurlijk.

In mijn relatie ontstonden vaak de grootste frustraties omdat wij elkaars gevoelens niet erkenden. Je niet begrepen voelen is echt funest voor de relatie. Misschien heeft hij het gevoel dat jij zijn gevoel niet 100% erkent. Dat zodra jij over andere dingen begint dat hij denkt dat je het goed praat.

Ik vind hrt heel moeilijk mij voor 100 procent in te leven. Ook omdat ik een koele man zie nu, zeg maar. Tenzij er sappies inzitten. dan zie ik een emotionele man. Ik krijg geen hoogte van de gevoelens die mijn man ervaart. Als ik er naar vraag, word hij boos. En dat mag, maar ook ik ben geen boksbal die alles kan hebben
Ik weet niet hoe ik met deze wisselvalligheid om kan gaan. Dat frustreert me. En als ik dan het gesprek beeindig, omdat ik boos word bijvoorbeeld, krijg ik verwijten naar mijn hoofd. Het is moeilijk om dan rustig te blijven. Snap je? Want naast zijn pijn en verdriet, heb ik dat ook. En ook ik zeg wel eens dingen uit emotie. En als ik dat wil voorkomen, ren ik naar zijn zeggen weg voor de realiteit. Ik maak het hem misschien niet makkelijk, maar ik weet niet.hoe ik dar wél moet doen. Zonder er zelf ook aan onder door te gaan.

Lucifer2018 schreef: ↑

22-12-2018 20:15

En iedereen mag ALLEEN beslissen of ze in een relatie blijven of niet.

Daar ben ik het wel mee eens, maar wees dan imo wel gewoon altijd duidelijk over wat je wilt. En handel daar dan ook naar. Snap je?

Ana_Isabel** schreef: ↑

22-12-2018 20:13

Wat is je doel?
Wil je gelijk of wil je gelukkig worden met je man?

Begin met een schone lei. Laat het los.
Verwijt hem niks meer uit het verleden, maar spreek hem aan in het heden als hij iets doet wat jou niet zint. En blijft hij zoals hij is, dan kun je je conclusies trekken.

Ik wil gelukkig worden met mijn man en kind. Ik besef me ook goed dat ik therapie misschien wel weer moet gaan oppakken. Maar waar ik persoonlijk tegenaan loop is de angst dat het toch allemaal niet meer te redden is. En dat hij nu uit gemak gewoon wel blijft. Zowel financieel maar ook omdat hij sex krijgt. Hoe kan ik dan het beste hem die tijd geven, zonder er zelf al teveel mee bezig te zijn of hij blijft ja of nee? Die angst maakt natuurlijk ook dingen stuk.

Ana_Isabel** schreef: ↑

22-12-2018 20:18

Ik bedoelde dalen die je tegemoet ziet als je voor je relatie aan het vechten bent om hier uit te komen.

Maar dit slippertje was niet van jullie samen. Dus hoe kan hij bij jou de kracht halen als jij het veroorzaakt hebt?

Dit slippertje wad de druppel van problemen die we wel samen hebben veroorzaakt.

Ik vraag hem niet die kracht bij mij te halen. Dat kan niet. Als hij weg wil, moet hij gaan. Handel in ieder geval dan naar wat je zegt. Want met dingen zoals wel seks en bepaalde d ijngen zeggen zoals ik mis je of ik vind het fijn met je, zetten mij dus dan wel op een verkeerd been. dat is niet eerlijk dan naar hemzelf, maar ook niet naar mij. Snap je wat ik bedoel?

Ana_Isabel** schreef: ↑

22-12-2018 20:21

Hij heeft in jullie relatie geïnvesteerd, heeft een kind met jou, heeft een leven en verplichtingen daaromheen gebouwd. Ik begrijp heel goed dat je binnen 2 maanden heen en weer wordt geslingerd in wat je echt wilt. Zo simpel als jij het schetst is het niet.

Vind je dat hij zich echt heeft geinvesteerd?

Lucifer2018 schreef: ↑

22-12-2018 20:24

Je kan ook gewoon geen seks met hem hebben als jij dit moeilijk en vervelend vind. Waarom leg je alles bij hem neer?

Ik vind het niet moeilijk om seks te hebben met hem, want mijn gevoel is niet weg. Ik weet niet waar ik verstandig aan doe, omdat mijn emoties ook meespelen.

SjakS schreef: ↑

22-12-2018 20:22

Lijkt me erg sterk als je echt van iemand houd dat je voor 1 kus gaat scheiden. Dat en dat hij steeds wegblijft om sap te drinken?! (Bedoel je drank? Of echt sap?) komt op mij over dat het hoe dan ook al over was.

Ik bedoel drank. Het slippertje was de druppel.

Ana_Isabel** schreef: ↑

22-12-2018 20:25

Wees gewoon eerlijk.. Gooi je hart op tafel en spreek al je angsten twijfels, maar ook je liefde voor hem uit.
Zonder verwijten en excuses.

Dat doe ik. Alleen krijg ik dan de reactie dat ik dit doe om hem over te halen. Snap je nu hoe lastig dit is?

Nummer*Zoveel schreef: ↑

22-12-2018 20:27

De man laat jou altijd alles doen en handelt nooit. Waarom zou hij dat nu dan wel doen? Dat is toch geen realistische verwachting?

En waarom zou hij ook haast maken? Je kookt voor hem, wast voor hem, hebt seks met hem... terwijl hij verder lekker zijn eigen gang kan gaan en jou geen enkele verantwoording meer verschuldigd is.

Zolang jij dat ook allemaal prima vindt, is dat voor hem ideaal!

Dus wat je hiermee zegt is dat ik dan maar de stap moet zettej die iknjiet wil en niet durf te zetten? Of begrijp ik je niet?

Trotter schreef: ↑

22-12-2018 20:28

Onbegrijpelijk dat je je man dan hetzelfde aandoet.

Nee, dat is inderdaad niet te begrijpen.