Gezondheid
alle pijlers
Vader heeft kanker
donderdag 2 augustus 2018 om 21:35
Hallo,
Vorig jaar heeft mijn vader kanker gekregen in zijn urineleider. Big shock natuurlijk. Ze hebben toen zijn urineleider er nier weggehaald en toen was het weg.
Wij helemaal blij natuurlijk.
Toch zat het me toen al niet lekker en altijd het gevoel gehad dat er meer zat.
Nu 9 maanden later is het weer terug op dezelfde plek. Ze hebben het vorige week weggehaald en deze week de uitslag van.
Shocking.
Blijkt dat het in zijn lymfeklier zit.
Nu moet hij morgen in de scan om te kijken of dit een hoofdbron of een uitzaaiing is.
Bij een hoofdbron is er veel hoop. Bij een uitzaaiing kunnen ze alleen maar chemospoeling doen om levensduur van papa te verlengen.
Deze uitslag krijgt hij volgende week.
Ik voel me emotioneel, boos(dokters hebben veel fouten gemaakt) en merk dat ik me helemaal terug trek van alles en iedereen.
Ik weet niet hoe ik hier mee moet omgaan.
Vrienden zeggen dat ze er voor me zijn. Maar zou niet weten hoe. Merk aan mezelf dat ik me zo groot mogelijk probeer te houden tegen iedereen. Waarom dat weet ik niet.
Iemand die dit gevoel kent of hetzelfde heeft meegemaakt?
Vorig jaar heeft mijn vader kanker gekregen in zijn urineleider. Big shock natuurlijk. Ze hebben toen zijn urineleider er nier weggehaald en toen was het weg.
Wij helemaal blij natuurlijk.
Toch zat het me toen al niet lekker en altijd het gevoel gehad dat er meer zat.
Nu 9 maanden later is het weer terug op dezelfde plek. Ze hebben het vorige week weggehaald en deze week de uitslag van.
Shocking.
Blijkt dat het in zijn lymfeklier zit.
Nu moet hij morgen in de scan om te kijken of dit een hoofdbron of een uitzaaiing is.
Bij een hoofdbron is er veel hoop. Bij een uitzaaiing kunnen ze alleen maar chemospoeling doen om levensduur van papa te verlengen.
Deze uitslag krijgt hij volgende week.
Ik voel me emotioneel, boos(dokters hebben veel fouten gemaakt) en merk dat ik me helemaal terug trek van alles en iedereen.
Ik weet niet hoe ik hier mee moet omgaan.
Vrienden zeggen dat ze er voor me zijn. Maar zou niet weten hoe. Merk aan mezelf dat ik me zo groot mogelijk probeer te houden tegen iedereen. Waarom dat weet ik niet.
Iemand die dit gevoel kent of hetzelfde heeft meegemaakt?
zaterdag 5 januari 2019 om 07:23
maandag 7 januari 2019 om 12:36
Hier een lotgenoot.
Vorige jaar november kreeg mijn moeder de diagnose eierstokkanker. Mijn moeder woont in het buitenland en daar communiceren de arts irritant weinig over het stadium van de ziekte , de prognose, de bijwerkingen van de medicijnen en zelfs over wat zij zullen weghalen tijdens de operatie
Mijn moeder werd geopereerd en kreeg chemotherapie en nu immunotherapie.
Het ging een tijdje goed met haar maar afgelopen vrijdag kregen wij te horen dat de tumormarkers weer te hoog zijn in haar bloed en dat het een teken is dat de ziekte terug is.
Zij is op dit moment in het ziekenhuis om een scan te maken en op woensdag moet het duidelijk zijn waar kanker weer zit. Mijn moeder heeft vermoeden dat het in haar botten zit omdat zij al een tijdje botpijn heeft.
Het is allemaal onzeker en voor mij is het erg frustrerend dat ik niet bij haar kan zijn.
Ik wens jullie heel veel sterkte.
Vorige jaar november kreeg mijn moeder de diagnose eierstokkanker. Mijn moeder woont in het buitenland en daar communiceren de arts irritant weinig over het stadium van de ziekte , de prognose, de bijwerkingen van de medicijnen en zelfs over wat zij zullen weghalen tijdens de operatie
Mijn moeder werd geopereerd en kreeg chemotherapie en nu immunotherapie.
Het ging een tijdje goed met haar maar afgelopen vrijdag kregen wij te horen dat de tumormarkers weer te hoog zijn in haar bloed en dat het een teken is dat de ziekte terug is.
Zij is op dit moment in het ziekenhuis om een scan te maken en op woensdag moet het duidelijk zijn waar kanker weer zit. Mijn moeder heeft vermoeden dat het in haar botten zit omdat zij al een tijdje botpijn heeft.
Het is allemaal onzeker en voor mij is het erg frustrerend dat ik niet bij haar kan zijn.
Ik wens jullie heel veel sterkte.
snap dat het al helemaal frustrerend is, als de dokters verder ook niet duidelijk zijn! Erg heftig! ik wens jullie heel veel sterkte samen!
dinsdag 8 januari 2019 om 19:39
Yongpeople, ik log zelden in en zie nu pas je bericht over je vader. Wat vreselijk dat het zó snel ging! Ik wil je heel veel sterkte wensen met je verwerkingsproces. Het lijkt me verschrikkelijk om een ouder te moeten missen (helaas gebeurt het steeds meer om me heen. Ergens ook wel logisch, want man en ik zijn begin 40 / eind 30, maar alsnog... Je wilt je ouders niet missen!). 
dinsdag 8 januari 2019 om 22:42
AnnBritt79 schreef: ↑08-01-2019 19:39Yongpeople, ik log zelden in en zie nu pas je bericht over je vader. Wat vreselijk dat het zó snel ging! Ik wil je heel veel sterkte wensen met je verwerkingsproces. Het lijkt me verschrikkelijk om een ouder te moeten missen (helaas gebeurt het steeds meer om me heen. Ergens ook wel logisch, want man en ik zijn begin 40 / eind 30, maar alsnog... Je wilt je ouders niet missen!).
Dankjewel voor je mooie en lieve woorden.
Ik denk dat het inderdaad altijd te snel is maar verwacht ook als je bijna 40 bent, dat je het beetje gaat verwachten? Klinkt even heel hard maar bedoel het niet verkeerd!
Want dan is het alsnog erg pijnlijk lijkt me!
