Relaties
alle pijlers
Is het einde in zicht ?
woensdag 9 januari 2019 om 10:02
Ik loop nu al een paar jaar te twijfelen. De eerste jaren dat ik hem kende merkte ik natuurlijk al wel dat niet alles liep zoals ik het zou willen maar 2 jaar geleden toen we een dochtertje kregen werd t pas echt duidelijk dat er problemen waren.
Mijn partner is een heel moeilijk persoon en alleen als mensen volledig meewerken met zijn plannen/ ideeen is hij te genieten. Hij kan ontzettend vriendelijk en hartelijk zijn en enorm enthousiast, lief en gezellig zijn maar dit zijn vooral eigenschappen die zijn vrienden meekrijgen. Helaas krijg ik , als zijn vriendin, vaak alleen de restjes aardigheid die over zijn en sta ik vaker aan de ontvangende kant van zijn woede uitbarstingen (nooit physiek). Als ik wel een leuke kant van hem zie kan ik er maar minimaal van genieten want ik ben me er ten zeerste van bewust dat t zo weer om kan slaan.
Tot nu toe hebben we al heel wat geprobeerd om de relatie te verbeteren. Hij is een goede vader (als onze dochter zich makkelijk gedraagd) en het alleen moeder zijn is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar ondanks alle moeite die we er de afgelopen 1.5 jaar in hebben gestopt zijn we steeds weer terug bij af.
Mijn partner heeft vorig jaar een diagnose van depressie en anxiety gekregen en is aan medicatie begonnen. Ook is er een suggestie gemaakt over persoonlijkheids problematiek. We hadden samen therapie en hij wat individuele therapie. Ik ben er dankbaar voor dat hij t echt probeert om te veranderen, maar ondertussen zit ik nog steeds met enorme twijfels. De enorm pijnlijke dingen die hij me aan heeft gedaan heeft hij nooit goedgemaakt.
Hij kan niet tegen stress en veranderingen dus alle ‘leuke’ activiteiten zoals vakanties worden altijd een ramp. Ik werk 45 uur per week als onderdeel van mijn opleiding en breng het meeste geld binnen maar doe ook alle organisatie voor onze dochter en 80% van het huishouden. Zodra er iets stressvols gebeurd distantieert ie zich van het gezin (soms door letterlijk weg te gaan) en komt alles op mijn schouders.
Communicatie verloopt slecht en ik praat meer met vrienden over mijn gevoelens/ wensen etc dan met hem.
Ik kijk niet meer uit naar tijd samen omdat er zoveel lading op ligt.
En de intimiteit is de laatste maanden ook niet meer te vinden (mede door de medicatie waar hij aan begonnen is).
De complicaties voor een eventuele break zijn dat ik in het buitenland woon en dus nul familie support heb (mijn carrière is hier zover gevorderd dat ik niet terug wil) en ik wil enorm graag een tweede kindje (maar ben al 36). EN Soms gaat het wel een tijdje goed en zie ik alles weer rooskleuriger.
Kortom ik probeer er achter te komen wat ik moet doen. Natuurlijk kan niemand anders dan ikzelf daar antwoord op geven maar ik wordt gewoon gek van het steeds weer in rondjes gaan in mijn hoofd.
Mijn partner is een heel moeilijk persoon en alleen als mensen volledig meewerken met zijn plannen/ ideeen is hij te genieten. Hij kan ontzettend vriendelijk en hartelijk zijn en enorm enthousiast, lief en gezellig zijn maar dit zijn vooral eigenschappen die zijn vrienden meekrijgen. Helaas krijg ik , als zijn vriendin, vaak alleen de restjes aardigheid die over zijn en sta ik vaker aan de ontvangende kant van zijn woede uitbarstingen (nooit physiek). Als ik wel een leuke kant van hem zie kan ik er maar minimaal van genieten want ik ben me er ten zeerste van bewust dat t zo weer om kan slaan.
Tot nu toe hebben we al heel wat geprobeerd om de relatie te verbeteren. Hij is een goede vader (als onze dochter zich makkelijk gedraagd) en het alleen moeder zijn is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar ondanks alle moeite die we er de afgelopen 1.5 jaar in hebben gestopt zijn we steeds weer terug bij af.
Mijn partner heeft vorig jaar een diagnose van depressie en anxiety gekregen en is aan medicatie begonnen. Ook is er een suggestie gemaakt over persoonlijkheids problematiek. We hadden samen therapie en hij wat individuele therapie. Ik ben er dankbaar voor dat hij t echt probeert om te veranderen, maar ondertussen zit ik nog steeds met enorme twijfels. De enorm pijnlijke dingen die hij me aan heeft gedaan heeft hij nooit goedgemaakt.
Hij kan niet tegen stress en veranderingen dus alle ‘leuke’ activiteiten zoals vakanties worden altijd een ramp. Ik werk 45 uur per week als onderdeel van mijn opleiding en breng het meeste geld binnen maar doe ook alle organisatie voor onze dochter en 80% van het huishouden. Zodra er iets stressvols gebeurd distantieert ie zich van het gezin (soms door letterlijk weg te gaan) en komt alles op mijn schouders.
Communicatie verloopt slecht en ik praat meer met vrienden over mijn gevoelens/ wensen etc dan met hem.
Ik kijk niet meer uit naar tijd samen omdat er zoveel lading op ligt.
En de intimiteit is de laatste maanden ook niet meer te vinden (mede door de medicatie waar hij aan begonnen is).
De complicaties voor een eventuele break zijn dat ik in het buitenland woon en dus nul familie support heb (mijn carrière is hier zover gevorderd dat ik niet terug wil) en ik wil enorm graag een tweede kindje (maar ben al 36). EN Soms gaat het wel een tijdje goed en zie ik alles weer rooskleuriger.
Kortom ik probeer er achter te komen wat ik moet doen. Natuurlijk kan niemand anders dan ikzelf daar antwoord op geven maar ik wordt gewoon gek van het steeds weer in rondjes gaan in mijn hoofd.
woensdag 9 januari 2019 om 10:41
Tot nu toe hebben we al heel wat geprobeerd om de relatie te verbeteren. Hij is een goede vader (als onze dochter zich makkelijk gedraagd)
dit is de zinnetje die ik uit je OP haal
de rest is al big no
wat betreft zijn restantjes aardigheid krijgen etc etc
vrouw je bent aan het kind dat je nu al hebt met deze man verplicht om daad werkelijk tot stappen te komen
je tijd van twijfelen is allang voorbij,
optie 1) je kiest voor jezelf en je kind en gaat apart wonen van je man, wellicht een lat relatie of gewoon uit elkaar. goede afspraken wat betreft omgang kind
of
optie 2) je kiest voor jezelf en partner, maakt er nog gezellig een tweede kind bij, die zich ook als hij/zij zich makkelijk gedraagt een leuke vader heeft en je loopt de rest van hun leven thuis samen met hun op eierschalen rond
ik denk dat jij voor optie 2 gaat aan je berichten te lezen
dit is de zinnetje die ik uit je OP haal
de rest is al big no
wat betreft zijn restantjes aardigheid krijgen etc etc
vrouw je bent aan het kind dat je nu al hebt met deze man verplicht om daad werkelijk tot stappen te komen
je tijd van twijfelen is allang voorbij,
optie 1) je kiest voor jezelf en je kind en gaat apart wonen van je man, wellicht een lat relatie of gewoon uit elkaar. goede afspraken wat betreft omgang kind
of
optie 2) je kiest voor jezelf en partner, maakt er nog gezellig een tweede kind bij, die zich ook als hij/zij zich makkelijk gedraagt een leuke vader heeft en je loopt de rest van hun leven thuis samen met hun op eierschalen rond
ik denk dat jij voor optie 2 gaat aan je berichten te lezen
mamsvan wijzigde dit bericht op 09-01-2019 10:43
4.10% gewijzigd
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
woensdag 9 januari 2019 om 10:43
Ik zou zeker geen tweede kind bij deze man krijgen, maar ik zou ook niet nu zsm opzoek gaan naar een andere man voor een kind. De kans dat je dan weer een man treft die helemaal niet goed voor je is, is groot. Maar door je rammelende eierstokken zal jij dat op dat moment niet zien er toch voor gaan, met alle gevolgen van dien. Dan heb je straks 2 kinderen en 2 exen die je leven tot een hel kunnen maken.
Echt TO heel erg klote dat je door je situatie je kinderwens moet parkeren, maar begin er nu niet aan.
Echt TO heel erg klote dat je door je situatie je kinderwens moet parkeren, maar begin er nu niet aan.
woensdag 9 januari 2019 om 10:46
Een kinderwens kan heel sterk zijn, dan is alle ratio de deur uit. En als je 36 bent is er geen zeeën van tijd om te wachten tot partner zich beter gaat gedragen, of om opnieuw iemand te vinden. Ik snap heus wel dat TO daar wanhopig van wordt, het is wel haar toekomstbeeld wat ineens op losse schroeven staat, en dat is best heel heftig. Ik hoop dat ze die emoties de baas kan en voor zichzelf en haar dochter kiest. Liever stabiel met zijn tweeën (en wie weet wat er dan nog op je pad komt..) dan als beschadigd gezin met zijn vieren.Summerdance schreef: ↑09-01-2019 10:33
Weet je wat ik zou doen?
eens lekker een tijd alleen zijn
Of alleen, met je dochter
En eens een beetje zelfrespect en eigenwaarde gaan kweken.
je wil serieus liever bij die flapdrol blijven omdat hij dan voor een broertje of zusje kan zorgen?
woensdag 9 januari 2019 om 10:46
TO, ik zou bij deze geweldige liefdevolle man en vader blijven. Wel zorgen dat je dochter zich voorbeeldig gedraagt want anders vindt pappa haar niet meer zo leuk en kan hij weleens boos worden.
En jij gedraag je ook voorbeeldig en laat je bezwangeren van een tweede kind, wel zorgen dat dit kind zo stil mogelijk is want stel je voor dat jouw geweldige man stress krijgt dan zit je weer alleen met twee kinderen en een drukke baan.
Begrijp niet zo goed waarom je hier een topic opent want je gaat toch bij hem blijven, alles verzorgen en zwanger raken.....dus verspil onze tijd hier niet.
Ps: hij moet hem wel omhoog krijgen om je te bezwangeren, dus hij moet van de medicatie af.
En jij gedraag je ook voorbeeldig en laat je bezwangeren van een tweede kind, wel zorgen dat dit kind zo stil mogelijk is want stel je voor dat jouw geweldige man stress krijgt dan zit je weer alleen met twee kinderen en een drukke baan.
Begrijp niet zo goed waarom je hier een topic opent want je gaat toch bij hem blijven, alles verzorgen en zwanger raken.....dus verspil onze tijd hier niet.
Ps: hij moet hem wel omhoog krijgen om je te bezwangeren, dus hij moet van de medicatie af.
woensdag 9 januari 2019 om 10:52
Op Veel gebieden denk ik het juist beter aan te kunnen zonder hem. Ik zou bijvoorbeeld de derde slaapkamer kunnen gebruiken voor een live in au pair en zou dus ook zelf met dochter in het huis kunnen blijven. Of parttime gaan werken en een Nanny wanneer nodig. Soms verlang ik er zo naar om steun te krijgen waar ik voor kan betalen i.p.v. van iemand die er vaak geen zin in heeft.
Dan zie ik dochtertje weer super leuke tijd hebben met haar vader en vergeet ik dat soort dromen snel weer.
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Geen van de opties klinkt aantrekkelijk op het moment !!!
Dan zie ik dochtertje weer super leuke tijd hebben met haar vader en vergeet ik dat soort dromen snel weer.
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Geen van de opties klinkt aantrekkelijk op het moment !!!
woensdag 9 januari 2019 om 10:52
Ik denk dat jij je eigen tekst wat beter moet lezenSasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:31Ik denk dat je je ook wel voor kan stellen dat een relatie niet zo zwart wit is.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 9 januari 2019 om 10:55
In beide scenario’s zet je in op een scheiding alleen in optie 1 rammel je er nog snel even een nieuwe baby bij.Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:52Op Veel gebieden denk ik het juist beter aan te kunnen zonder hem. Ik zou bijvoorbeeld de derde slaapkamer kunnen gebruiken voor een live in au pair en zou dus ook zelf met dochter in het huis kunnen blijven. Of parttime gaan werken en een Nanny wanneer nodig. Soms verlang ik er zo naar om steun te krijgen waar ik voor kan betalen i.p.v. van iemand die er vaak geen zin in heeft.
Dan zie ik dochtertje weer super leuke tijd hebben met haar vader en vergeet ik dat soort dromen snel weer.
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Geen van de opties klinkt aantrekkelijk op het moment !!!
seriously?
woensdag 9 januari 2019 om 10:55
Waarom kan het geen combinatie zijn? Dus hij gaat ergens anders wonen, al dan niet met LAT-relatie, er komt een au pair en jij en je dochter kunnen eindelijk op adem komen? Ik snap niet dat je met één kind op de survivalstand zou moeten maar met twee kinderen opeens allerlei oplossingen paraat hebt.Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:52
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
woensdag 9 januari 2019 om 10:56
woensdag 9 januari 2019 om 10:59
Neemt een au pair genoegen met enkel een slaapkamer? En zou je toch een 2e kind doordrammen heb je een huis met 4 slaapkamers nodig als je een inwonende nanny wil.Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:52Op Veel gebieden denk ik het juist beter aan te kunnen zonder hem. Ik zou bijvoorbeeld de derde slaapkamer kunnen gebruiken voor een live in au pair en zou dus ook zelf met dochter in het huis kunnen blijven.
woensdag 9 januari 2019 om 11:01
Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:52
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Geen van de opties klinkt aantrekkelijk op het moment !!!
Je of-of keuzes kloppen niet.
Bij een tweede kind ga je uit van een scheiding en bij geen tweede kind niet?
Waarom niet in de survivalstand met je partner met 2 kinderen? Of waarom geen scheiding met 1 kind?
Ik denk dat jij er goed aan doet zelf ook een therapeut te zoeken. Leven met deze man (als partner of als co-ouder) valt niet mee, daar mag je best hulp voor vragen. (En dan zou je in mijn ogen moeten werken aan het accepteren dat er geen tweede kind komt)
woensdag 9 januari 2019 om 11:02
Omdat je al samen een kind hebt, is optie 1 dan niet de meest aangewezen? Je best doen om er samen wat van te maken?Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:52Op Veel gebieden denk ik het juist beter aan te kunnen zonder hem. Ik zou bijvoorbeeld de derde slaapkamer kunnen gebruiken voor een live in au pair en zou dus ook zelf met dochter in het huis kunnen blijven. Of parttime gaan werken en een Nanny wanneer nodig. Soms verlang ik er zo naar om steun te krijgen waar ik voor kan betalen i.p.v. van iemand die er vaak geen zin in heeft.
Dan zie ik dochtertje weer super leuke tijd hebben met haar vader en vergeet ik dat soort dromen snel weer.
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Geen van de opties klinkt aantrekkelijk op het moment !!!
woensdag 9 januari 2019 om 11:02
.Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:52Op Veel gebieden denk ik het juist beter aan te kunnen zonder hem. Ik zou bijvoorbeeld de derde slaapkamer kunnen gebruiken voor een live in au pair en zou dus ook zelf met dochter in het huis kunnen blijven. Of parttime gaan werken en een Nanny wanneer nodig. Soms verlang ik er zo naar om steun te krijgen waar ik voor kan betalen i.p.v. van iemand die er vaak geen zin in heeft.
Dan zie ik dochtertje weer super leuke tijd hebben met haar vader en vergeet ik dat soort dromen snel weer.
Dus Of
- ik blijf bij hem, we zetten alles op alles om het zo goed te maken als we kunnen en hopelijk dat is plus tweede kindje (en exit strategie is dat hij na geboorte tweede kind ergens anders gaat wonen en ik een live in au pair neem. Hij blijft co ouder)
Of
- ik ga er een einde aan brijen en zet de gedachten asn n tweede kind helemaal in de ijskast en ga op de survival stand de komende jaren
Geen van de opties klinkt aantrekkelijk op het moment !!!
Je staat nu al in de survival stand. Totaal. Met een au-pair en zonder hem heb jij meer rust en stabiliteit. Onderschat niet wat deze relatie jou aan energie kost. Hij kan nog steeds voor dochter blijven zorgen, dus de leuke momenten met papa blijven. Met een baby erbij zakt hij door het ijs, en jij dus ook, want je krijgt nóg meer ellende op je bord.
Ik lees ook dat ze een persoonlijkheidsstoornis bij hem vermoeden, ga er maar vanuit dat hij nog járen bezig is met zichzelf op de rit krijgen, grote kans dat hij nooit die stabiele fijne vent wordt waar jij zo naar hunkert.
woensdag 9 januari 2019 om 11:02
TanteBedelia schreef: ↑09-01-2019 10:58Blijf je daar wonen of kom je terug richting Nederland na je studie.
Ze doet geen studie, ze doet op een opleiding ivm haar goedlopende carrière daar, staat duidelijk in de OP.
(mijn carrière is hier zover gevorderd dat ik niet terug wil)
anoniem_360164 wijzigde dit bericht op 09-01-2019 11:03
13.28% gewijzigd
woensdag 9 januari 2019 om 11:03
Je vindt het grappig dat je je dochter hieraan blootstelt?Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 10:20Hehe, niet direct te hard oordelen. Ik schrijf dit niet om hier gestenigd te worden. De grote twijfel kwam pas na haar geboorte.
woensdag 9 januari 2019 om 11:05
Volgens mij heeft de tikkende wekker van je kinderwens je leven de afgelopen jaren al hopeloos verneukt en zoek je nu een strohalm of een excuus om jezelf nog verder de drek in de draaien middels een tweede zwangerschap.
Aangezien ik nog geen halve zin heb gelezen die mij jaloers maakt op jouw relatie of je leven snap ik niet wat je hier op Viva aan nieuwe inzichten denkt te scoren, want je eigen woorden en zinnen maken slechts 1 simpele duidelijke conclusie mogelijk.
De enige reden dat jij van de logische conclusie een dilemma en een drama weet te maken ontstaat door de woordjes "maar mijn kinderwens". Die je zoals elke vrouw met rammelende eierstokken graag verdraait naar de wens van een broertje/zusje voor je kind. Maar een kind neemt de wereld zoals ie is, de wens is enkel en alleen van jou. Jouw kinderwens is de enige oorzaak van de situatie waarin je je nu bevindt, want je verhaal begint niet voor niets met de vaststelling dat ook in de eerste jaren je relatie al niet liep zoals je zou willen.
Maar voel je vrij om op je zelfgekozen pad van zelfdestructie vanwege je kinderwens door te gaan hoor.
Aangezien ik nog geen halve zin heb gelezen die mij jaloers maakt op jouw relatie of je leven snap ik niet wat je hier op Viva aan nieuwe inzichten denkt te scoren, want je eigen woorden en zinnen maken slechts 1 simpele duidelijke conclusie mogelijk.
De enige reden dat jij van de logische conclusie een dilemma en een drama weet te maken ontstaat door de woordjes "maar mijn kinderwens". Die je zoals elke vrouw met rammelende eierstokken graag verdraait naar de wens van een broertje/zusje voor je kind. Maar een kind neemt de wereld zoals ie is, de wens is enkel en alleen van jou. Jouw kinderwens is de enige oorzaak van de situatie waarin je je nu bevindt, want je verhaal begint niet voor niets met de vaststelling dat ook in de eerste jaren je relatie al niet liep zoals je zou willen.
Maar voel je vrij om op je zelfgekozen pad van zelfdestructie vanwege je kinderwens door te gaan hoor.
woensdag 9 januari 2019 om 11:05
Wat sneu zeg, voor jouw kleine dochtertje, dat ze nu al moet leren om bij haar vader op eieren te lopen, omdat hij nergens tegen kan en alleen een fijne vader is als ze zich makkelijk gedraagt. Welke invloed gaat dat hebben op haar ontwikkeling zou je denken? Gaat dat bijdragen aan haar zelfvertrouwen? Aan het idee dat zij het waard is ruimte in te nemen? Dat ze zichzelf mag zijn? Kortom, hoe gaat dit bijdragen aan haar toekomstige zelfbeeld en welzijn?
En dan wil je nog een kind, met deze man, in deze situatie?
Is dat niet een ietsiepietsie egocentrisch?
En dan wil je nog een kind, met deze man, in deze situatie?
Is dat niet een ietsiepietsie egocentrisch?
woensdag 9 januari 2019 om 11:06
Blijf hier. Woon hier al 10 jaar nu.
En combinatie kan ook idd.
Voel me wel bevestigd in mijn twijfels door jullie berichtjes, dus bedankt allemaal.
Partner nu weekje weg en heb tijd om gedachten te ordenen en weer eens goed naar de toekomstige kijken. De tijd vliegt vaak snel zinder dat er veel veranderd met een drukke baan en kind. Het is goed om weer even met mijn neus op de feiten gedrukt te worden en stappen te nemen
En combinatie kan ook idd.
Voel me wel bevestigd in mijn twijfels door jullie berichtjes, dus bedankt allemaal.
Partner nu weekje weg en heb tijd om gedachten te ordenen en weer eens goed naar de toekomstige kijken. De tijd vliegt vaak snel zinder dat er veel veranderd met een drukke baan en kind. Het is goed om weer even met mijn neus op de feiten gedrukt te worden en stappen te nemen
woensdag 9 januari 2019 om 11:07
TO doet haar stinkende best, ze doet het allemaal in haar eentje namelijk. Kind, huishouden en baan. Niet alles is op te lossen met 'je best doen'. Als je partner een persoonlijkheidsstoornis heeft en misschien wel nooit stabiel kan worden is het soms -in het belang van het kind- veel beter om uit elkaar te gaan, hij kan haar en zijn vrouw beschadigen. Dan kun je nóg zo hard je best doen, dit los je gewoon niet op.
