Vals beschuldigen en uitschelden

Na een huwelijk en scheiding en daarna een aantal jaar alleen met mijn kids had ik mijn leven op de rit. Was een vrolijke, spontane meid die weer leefde. Genoot volop van de kinderen, mijn leven en maakte nieuwe vriendinnen. Eens in de maand heerlijk stappen, dansen en zingen. Wat genoot ik daarvan!
Sinds een aantal jaren heb ik een nieuwe relatie. Zoals in iedere relatie was het in het begin fantastisch en was er niets aan de hand.

Na verloop van tijd begonnen de eerste tekenen van problemen. Hij kon van het ene op het andere moment van vrolijk naar boos gaan. Nadat hij dreigde weg te gaan en ik hem probeerde te bedaren kwam het eruit dat het te maken had met zijn vorige relatie. Zij was volgens hem vreemd gegaan en hij had dat niet verwerkt. Naar later bleek heeft hij zelf in meerdere relaties een scheve schaats gereden.

Ik geloofde op dat moment dat het probleem uit zijn vorige relatie kwam en dat dit zou veranderen.

De problemen stapelden zich op. Hij flipt in 5 seconden om niets. Ziet overal spoken. Zelfs als de kussens van het bed anders liggen. Kort samengevat word ik nu al maandenlang uitgescholden voor alle vormen van hoer, slet, snol, kutwijf en keer op keer beschuldigd van vreemdgaan. Het meest erge, of domme eigenlijk is dat hij namen gebruikt van zijn vrienden. Hij veranderd in een woesteling en gooit de meest verschrikkelijke woorden naar mijn hoofd.

Hij gaat manipuleren, kleineren, chanteren als ik geen sex wil. Is me aan het controleren via Facebook, Whatsapp en kijken in mijn telefoon is het klaar. De tijden worden door hem bijgehouden op een papiertje.

Mijn telefoon wordt doorgekeken en verwijt het me als ik de code van mijn telefoon verander, ik zou dan een geheim hebben. Ik heb dus geen geheimen, maar wil geen controles meer. Ik verdedig me al bijna 2 jaar dat ik niet vreemdga! Wat ik wil rust en stabiliteit, voornamelijk voor mijn kinderen omdat dit slecht is voor hun toekomst. Dit speelt als de kinderen er niet zijn, maar is een kwestie van tijd dat dit veranderd.

Hij moest hulp zoeken van mij, wat hij ook gedaan heeft. Alleen durft hij dit woedeprobleem daar niet te bespreken.

Hij heeft me mijn leven afgepakt, de spontane, vrolijke flapuit is niet meer. Ze is veranderd in een stille vrouw, die niet meer stapt, niets meer onderneemt. Om dat er anders toch weer beschuldigingen komen over vreemdgaan..

Deze problemen ontstaan keer op keer omdat hij vind dat hij niet genoeg sex en aandacht krijgt. Hij snapt niet dat ik niet vaak sex met hem wil hebben na alles wat hij heeft gezegd. Dat ik me op zo'n moment niet meer dan een gat voel. Ik eerst liefde wil voelen.

Iedere vorm van liefde waar ik zo naar verlang, gewoon lekker knuffelen, om het vertrouwen terug te krijgen eindigt in ruzie. Elke aanraking moet eindigen in sex. Met meerdere malen de mededeling dat wanneer hij bij mij geen sex krijgt hij een ander pakt. Of zeggen dat hij dat al heeft gedaan.

Zo vaak tranen van spijt, zo vaak beloftes dat hij gaat veranderen.

Ondanks alles hou ik nog van hem, maar dit trek ik niet meer. Ben ik nou zo raar dat ik in deze situatie geen sex kan hebben met hem? Dat het voelt als moeten? Ik ben écht niet vies van sex, integendeel. Maar wel uit liefde, en niet uit chantage.

Zijn hier mensen met ervaring? Of iemand die mij de spreekwoordelijke trap onder mijn hol kan geven om hieruit te stappen? Want dat houden van is er nog steeds...