Opgelegde functieverandering

Hai allemaal,

Ik wil gewoon even mijn ei kwijt en ben benieuwd naar reacties van mensen die hetzelfde hebben of een positieve vibe kunnen geven.

Ik werk bij een groothandel in beveiligingsapparatuur (heb ervaring in licht administratief werk, ben iig totaal niet van de cijfertjes)
Ik begon hier bijna 15 jaar geleden als telefoniste/receptioniste, na 4 jaar wilde ik wat meer uitdaging en kwam op de orderdesk terecht. Invoeren van orders, levertijden bevestigen aan klanten en ook telefonische orders aannemen. Regelmatig kreeg je aan de telefoon vragen over de producten en zodra het te inhoudelijk werd dan verbonden wij deze door naar onze verkoopafdeling. Uiteindelijk kregen wij op de orderdesk geen inkomende telefoontjes meer van klanten, omdat wij geen productkennis hebben (we zijn tenslotte geen verkopers) Dat is nu inmiddels al zo'n 4 a 5 jaar. Inmiddels zijn er ook al heel veel producten gewijzigd en heel onduidelijk in het systeem. Ik weet van veel dingen niet eens wat ik zit in te voeren, omdat je aan de omschrijvingen niet eens kan zien wat het is (wat vroeger wel was) Ik vond mijn werk tot nu toe uitdagend en leuk. Lekker orders invoeren. De weborders controleren. Klanten informeren over de levertijden en mails van klanten beantwoorden. Nieuwe klanten bevestigingsmails sturen met info etc.
Ik werk verder ook (omdat ik mama ben) nog maar 2,5 dag.
Maaaaaaaaaaaaar ze kregen weer de kolder in hun kop in het bedrijf. We vallen sowieso weer onder een ander Amerikaans bedrijf en zijn inmiddels ook een BENELUXteam geworden. Alles moest 1 worden. We hebben bijv een verkoopbinnendienst, die offertes maakt en klanten informeren etc en ik (en nog 2 collega's) op de orderdesk die zich niet bezig houden met verkoop/sales, maaaaaaaaaaaaaaar vanaf begin dit jaar is er geen orderdesk meer, zo is besloten, wij horen nu ook ineens bij de afdeling verkoopbinnendienst. Met andere woorden, wij moeten productkennis gaan krijgen (met name de basisdingen) en weer telefoon aan gaan nemen, dus gewoon meedraaien met verkoopbinnendienst. Klanten te woord staan (geen idee waar ze het dan over hebben).
Kijk waar een pakketje blijft of een levertijd of voorraad checken (als ik het artikelnummer heb) dat lukt wel, maar gaan adviseren. Hoe dan?

Ik moet nu dus iets gaan doen wat ik helemaal niet kan (als je echt wilt kan je het zeggen mensen natuurlijk), maar ik wil dit ook helemaal niet. Ik wil geen sales doen, daar ligt mijn ambitie niet. Wat ik deed vond ik leuk, maar verkoopster worden? Ik werk maar 2,5 dag, hoe moet ik in hemelsnaam die productkennis op gaan doen, waar die jongens die er al jaren voor zitten het ook nog niet eens allemaal weten. Ik weet van mezelf dat ik die info die ik ga krijgen allemaal niet eens ga onthouden, want mijn interesse ligt hier niet. Net zo min dat ik thuis de administatie/hypotheek gebeuren allemaal niet snap en na meerdere keren uitleggen nog steeds niet begrijp. Ja op het moment zelf wel, maar een uur later ben ik het alweer kwijt. Dat zal zo ook met verkoop gaan. Ik ken mezelf, ik ga dit niet begrijpen/onthouden.

Plus, ga ik ook meer verdienen dan? Nee, moet naar de verkoop, maar zit wel met het salaris van receptie nog steeds, want toen ik naar de orderdesk ging kreeg ik er ook niets bij (op de standaard dingen na) Ons bedrijf kennende gaat er over een jaar als je wel iets meer weet ook niets bijkomen. Ben gekke Henkie niet.

Het kwam er met mijn gesprek onlangs ook op neer. Take it or leave it. Het is dit of je moet wat anders gaan zoeken.

Leuk hoor. Had je het naar je zin, komt er een omslag waar je niet gelukkig van wordt. Als ik dit gewild had had ik jaren geleden wel voor sales geleerd, maar dat is niets voor mij. Marges/kortingen weet ik het wat. Heb ik gewoon geen verstand van.

Ik vond goed wat ik deed. Ik vond dat leuk. Nu heb ik al weken buikpijn en ga weer met stress in mijn lijf naar het werk.

Het liefst wil ik gewoon kappen en weg, want ik weet bij voorbaat dat ik dit niet wil wat er komen gaat. Dat is niet mijn ding.

Maarja ... heb nog een oud contract (van voor de overname langer geleden) Wat ik hier verdien ga ik gewoon nergens anders krijgen. Ik ben er soort van ingerold en heb geen administratieve papieren. Ik zal zeker iets minder als de helft minder gaan verdienen dan, plus ik heb heel veel vrije dagen hier (voor 2,5 dag werken rond de 22 vrije dagen) en een 13e maand en iedere maand zo'n beetje commissie wat dan minstens 100 euro netto meer is bovenop je salaris en sommige maanden is het meer. Ohja en ook veel vrijheid, want het is gemakkelijk om vrij te krijgen of om dagen te wisselen of wat dan ook. Dus ja ... moeilijk om daar weg te gaan. Het werk wat ik deed was prima en leuk om die 2,5 dag daar te blijven.

Maarja ... nu dus een compleet andere functie. Iedereen in het bedrijf moet alles kunnen. Zowel de order aannemen, adviseren waar nodig (dus als iets niet op voorraad is met de klant bespreken en adviseren wat ie wilt of wat ik als alternatief kan gebruiken etc etc etc)

Ik weet het gewoon even niet.

Manlief zei ook, kijk het aan en blijf zeggen als ze gaan miepen op de zaak. "Tja, ik doe mijn best. Meer kan ik niet doen." ZIJ willen deze verandering. Dan ontslaan ze je maar als het echt niet gaat, maar zelf weggaan, niet doen.

Maar ongelukkig naar je werk is toch niet vol te houden. Ik zie het nu al niet zitten. Steen in mijn maag gevoel. Dat wil ik op mijn 39e helemaal niet meer!

Ben absoluut niet te beroerd om te werken, maar iets anders gaan doen kelder ik enorm in salaris (als je uberhaupt werk vindt) De 3 banen die ik had heb ben ik allemaal met geluk ingerold en heb ik lang gezeten) Vind op je 39e maar iets anders.

Weet het gewoon ff niet wat ik moet doen en ik wilde het ff van me afschrijven (alsnog een lang verhaal) Ik heb verder alles wat mijn hartje begeert, maar je door je werk ongelukkig te laten voelen wil ik gewoon niet.

Ik ben keihard aan het verzinnen wat ik dan kan gaan doen. Iets wat me echt gelukkig maakt, maar daar ben ik ook nog niet over uit.

Wie weet hebben jullie nog tips of adviezen of "positive vibes"

Liefs,
Sunflower

Ah, nu snap ik weer waarom ik nooit iets op een forum zet. Je kunt in een verhaaltje niet ALLES precies neerzetten, want dat wordt een boekwerk waardoor je nu dus veel "onterechte kritiek" krijgt, maar gelukkig ook mensen die een beetje op dezelfde lijn zitten.

Misschien heb ik bepaalde punten iets verkeerd neergezet en kom ik erg negatief over.

Ik ben niet negatief van mezelf (dus manlief heeft gewoon een vrolijk persoon thuis), ik ben altijd een harde werker geweest vanaf mijn 17e al FULLTIME. Op een gegeven moment bij dit bedrijf 4 dagen, omdat het kon en omdat ik toen nog receptioniste was met iemand anders. Ik ben ALTIJD op mijn werk en zelden ziek. In tegenstelling tot een aantal collega's die al voor een 2e of 3e keer thuis hebben gezeten ivm een burnout en ik nog harder heb moeten werken. Hebben ze me nooit over gehoord. Of collega's die met een dwarse scheet of beetje hoofdpijn al niet komen (echt ze zijn er)

We hebben inmiddels een kindje en die gaat naar school, maar ik ben geen mama geworden om mijn kind op de BSO of opvang te gooien, ik zorg zelf voor mijn kind (dat siert mij vind ikzelf) Ik had de mogelijkheid dit zo te doen en mijn werk was daar helemaal akkoord mee (we hebben meerdere part-timers op deze functie) die 2,5 dag verzet ik altijd goed en netjes mijn werk en had er echt plezier in, ook omdat we andere dingen erbij zouden gaan krijgen. Geautomatiseerd of niet, heel veel dingen moeten toch nog steeds handmatig gedaan worden, omdat het systeem niet alles kan. Er lag vanalles op de planning, wat nu dus niet doorgaat vanwege WEER een andere verandering en dat is/was even een flinke domper. Ja ik baal ervan. Er zijn mensen die niet altijd maar hoeven te groeien. Ik vond mijn werk leuk zo en deed met secuur en met veel plezier.

Over mijn salaris etc. Waar ik nu sta met mijn salaris is zonder papieren. Het is mijn salaris van telefoniste destijds. Uiteindelijk orderdesk etc en veel meer verantwoording, nooit echt iets bijgekregen. Ik en nog een paar andere collega's hebben nog oude contracten, waar ze niet aan mochten komen (zo'n 8 jaar geleden na overname) en hebben we het geluk met de vele vrije dagen en de 13e maand. Andere collega's van mij die daarna allemaal zijn aangenomen hebben dat niet eens. Voor mij is dit salaris nu prima hoor, ik kan er gewoon van rondkomen, maar ik word zeker niet overbetaald. Dat is een ding wat zeker is. Ze lachen zich waarschijnlijk nog rot.

Kijk, ik ben niet te beroerd wat bij te leren. Ik ga ook vooralsnog mijn best doen, maar ik zeg wel eerlijk dat ik met een steen in mijn maag naar mijn werk ga. Ik moet dingen gaan doen die ik nooit gedaan heb en ja, ik ben bij voorbaat bang dat ik het niet ga onthouden, omdat we in het verleden ook wat cursussen hebben gedaan met nog een 2tal collega's en het is gewoon niet blijven hangen en het veranderd ook continu in deze business. Een collega van sales zegt zelf ook dat ie het af en toe niet meer begrijpt en weet, omdat er vanalles veranderd en hij heeft al jaren ervaring.
Misschien word ik daar ook in meegesleept. Weet je. Er speelt natuurlijk altijd meer in ieder bedrijf. Daar waar ik werk kun je echt een boek over schrijven. Niet zo zeer negatief, maar het is alles eromheen wat ook meespeelt en in de functie die ik had was het allemaal te doen, maar nu wordt het je gewoon moeilijker gemaakt.

Kreeg bijv bij mijn gesprek laatst de opmerking van mijn manager. Dit en dat gaan we doen, we willen het zo en zo. Ik had het ook liever gehouden zoals het was, maar we zullen erin mee moeten gaan, "maar wellicht zie je wel iets anders dichterbij je woonplaats dat je denk, nou dat lijkt me wel leuk"

Ik vatte hem iig op als: take it or leave it. We willen van je af (en de andere 2 van de orderdesk) dus gaan we jullie iets laten doen waarvan jullie (nog) geen verstand hebben.

Is gewoon geen toffe opmerking wat je aan het denken zet en ja op dat moment ff in negatieve zin.

Wat moet ik doen?
Misschien is dit het moment dat ik me helemaal moet gaan omscholen en echt wat anders gaan doen.

Je werkt om geld te verdienen en daarvan te leven, maar het werk mag toch wel op zijn minst een beetje leuk zijn. Dat was het iig wel, maar ik ben gewoon geen type met sales-ambities.

Vooralsnog ga ik het proberen en wat ik zei mijn best doen (want jaja, ik moet blij zijn dat ik werk heb) maar ik wil ook gelukkig blijven en dat kan alleen als je het naar je zin hebt, niet dan?

Bedankt voor jullie reacties iig ... ik sluit bij deze het topic af en zal de reacties hierop niet meer lezen. Ik ga er iig voor en hoop dat het wat wordt.