Relaties
alle pijlers
Ervaringen met schoonmoeders plus tips
vrijdag 15 maart 2019 om 21:29
Hoi allen!
Ik ben nou is benieuwd hoe jullie dealen met de relatie met je schoonmoeder? De mijne is een beetje vreemd. Ze wil zich graag overal mee bemoeien en ik kan daar niet zo goed tegen ook is ze totaal niet geïnteresseerd in andere mensen behalve haarzelf. Tegelijkertijd kan ze wel heel attent zijn; zo kookt ze wel altijd wat ik lekker vind als ik eens bij haar eet. Ik vroeg me af wat jullie ervaringen zijn en hoe jullie daarmee dealen?
Hier even een voorbeeld:
laatst op een familie verjaardag was ik in gesprek met een ander familielid. Ineens "mengt" ze zich in ons gesprek. Dit gesprek ging over de vakantie van ons (vriend en mij). Ze zei "Nou jullie zouden toch niet duur weggaan?", erg hard zodat iedereen het kon horen. Nooit heb ik hier ook maar een woord over gerept. Ik word dan al boos van binnen en kan ik eigenlijk geen woord uitbrengen. Ook woon ik sinds een tijdje op mezelf (vriendlief de helft van de week ongeveer bij mij). Ze zegt dan zelfs tegen mijn moeder dat ze zo graag langs wil komen (maar ik haar niet uitnodig). Zelf vraagt ze niet hoe het gaat oid. Ik heb haar ook wel uitgenodigd daarna, en zei ze dat ze nu geen tijd had maar in januari van het nieuwe jaar wel weer. Dus ondertussen zijn we 2 maanden verder en heeft ze nog eens tegen vriendlief gezegd over dat langskomen. Dus ik dacht; vraag het nog wel een keer. Antwoord was nee nee heb nog geen tijd en vind het allemaal wat veel. (Niet dat ik per se wil dat ze komt kijken ofzo hoor, maar omdat ze zelf steeds zegt dat ze zo graag wil??).
Maar goed lang verhaal kort; wat zijn jullie ervaringen en tips?
Ik ben nou is benieuwd hoe jullie dealen met de relatie met je schoonmoeder? De mijne is een beetje vreemd. Ze wil zich graag overal mee bemoeien en ik kan daar niet zo goed tegen ook is ze totaal niet geïnteresseerd in andere mensen behalve haarzelf. Tegelijkertijd kan ze wel heel attent zijn; zo kookt ze wel altijd wat ik lekker vind als ik eens bij haar eet. Ik vroeg me af wat jullie ervaringen zijn en hoe jullie daarmee dealen?
Hier even een voorbeeld:
laatst op een familie verjaardag was ik in gesprek met een ander familielid. Ineens "mengt" ze zich in ons gesprek. Dit gesprek ging over de vakantie van ons (vriend en mij). Ze zei "Nou jullie zouden toch niet duur weggaan?", erg hard zodat iedereen het kon horen. Nooit heb ik hier ook maar een woord over gerept. Ik word dan al boos van binnen en kan ik eigenlijk geen woord uitbrengen. Ook woon ik sinds een tijdje op mezelf (vriendlief de helft van de week ongeveer bij mij). Ze zegt dan zelfs tegen mijn moeder dat ze zo graag langs wil komen (maar ik haar niet uitnodig). Zelf vraagt ze niet hoe het gaat oid. Ik heb haar ook wel uitgenodigd daarna, en zei ze dat ze nu geen tijd had maar in januari van het nieuwe jaar wel weer. Dus ondertussen zijn we 2 maanden verder en heeft ze nog eens tegen vriendlief gezegd over dat langskomen. Dus ik dacht; vraag het nog wel een keer. Antwoord was nee nee heb nog geen tijd en vind het allemaal wat veel. (Niet dat ik per se wil dat ze komt kijken ofzo hoor, maar omdat ze zelf steeds zegt dat ze zo graag wil??).
Maar goed lang verhaal kort; wat zijn jullie ervaringen en tips?
maandag 18 maart 2019 om 06:46
Dit vind ik dus écht een goed advies. Volgens mij trekken veel vrouwen (incl. mezelf) het zich veel te veel aan dat het niet zo botert. Misschien moet ik ook maar gewoon niet hopen op een super coole beste vriendin-schoonmoeder.kindrebel schreef: ↑17-03-2019 16:25Ik zou vanalles kunnen op- en aanmerken op mijn schoonmoeder, maar ik ben volwassen genoeg om haar gewoon in haar waarde te laten en gekke fratsen niet persoonlijk op te vatten. Als we naar mijn schoonouders gaan, dan ga ik daarheen voor hen. Dat ze vragen stellen zonder naar het antwoord te luisteren en verder alleen over zichzelf en mensen die ik niet ken praten, zal mij een worst wezen. Daar sta ik boven. Ik hoor ook tig keer “weet je wat moet doen” gevolgd door allerlei ongevraagd advies. Prima. Bedankt!
Ik heb hierdoor een heel goede relatie met mijn schoonmoeder. Ik snap wat zij nodig heeft en dat krijgt ze. Af en toe gooi ik daar een vleugje ongezouten Rebel doorheen en dat vindt ze geweldig. Mijn schoonmoeder is mijn grootste fan en daarom vind ik het nu ook geen punt om de onzin voor lief te nemen.
Hoe lang is jouw schoonmoeder al jouw schoonmoeder kindrebel?? en is het altijd zo gegaan?
maandag 18 maart 2019 om 09:20
Ik denk dat het ook deel met volwasenheid te maken heeft en zelfvertrouwen. Als je geen goedkeuring van je schoonouders nodig hebt/daar niet naar zoekt is het al een stuk makkelijker ze te accepteren voor hoe ze zijn. Dan hoef je hun karakters of fratsen niet per se leuk te vinden en dergelijke, maar dan zijn ze meer een soort van gegeven. En dat ligt waarschijnlijk ook aan de relatie met je eigen ouders en hoe partner met zijn of haar ouders is.
Bij ons zijn we allebei erg zelfstandig en hebben we volwassen relaties met onze ouders. Zoeken niet naar bevestiging van ze, hebben ze niet echt meer als ouders 'nodig'. Daardoor is er heel veel ruimte om onzelf te zijn en bemoeien onze ouders zich niet met onze keuzes of proberen ze niet hun stemperl te drukken op hoe wij ons leven inrichten. Natuurlijk zijn we wél geinteresseerd in elkaar leven. Het is niet uit desinteresse dat ze zich niet bemoeien, maar omdat ze ons als volwassenen behandelen). We helpen we elkaar in ziekte en bij leuke dingen (herstel van operatie, opassen op kindren van onze broer en zus, organiseren feestjes voor elkaar bij belangrijke gebeurtenissen als met pensioen gaan etc).
Zowel vriend als ik hebben in ons volwassen leven wel een keer een moeilijke periode met ouders meegemaakt waardoor de relatie veel volwassener en niet meer zo ouder-kind is (ht gaan noit helemaal wel natuurlijk, het is geen relatie als die tussen volwassen vrienden). Bij mij was het een crisis tussen mijn ouder die leidde tot een scheiding die dat forceerde. Voordeel is dat ik nu ik geen goedkeuring van mijn ouders meer nodig heb ik juist opener naar ze ben en meer met ze deel dan toen ik jonger was. Toen ik jonger was (20) vond ik het belanrijk wat de moeder van mijn vriend over me dacht. Nu is het eer dat ik denk: 'We maken er wat leuks van' als we ze weer zien.
Bij ons zijn we allebei erg zelfstandig en hebben we volwassen relaties met onze ouders. Zoeken niet naar bevestiging van ze, hebben ze niet echt meer als ouders 'nodig'. Daardoor is er heel veel ruimte om onzelf te zijn en bemoeien onze ouders zich niet met onze keuzes of proberen ze niet hun stemperl te drukken op hoe wij ons leven inrichten. Natuurlijk zijn we wél geinteresseerd in elkaar leven. Het is niet uit desinteresse dat ze zich niet bemoeien, maar omdat ze ons als volwassenen behandelen). We helpen we elkaar in ziekte en bij leuke dingen (herstel van operatie, opassen op kindren van onze broer en zus, organiseren feestjes voor elkaar bij belangrijke gebeurtenissen als met pensioen gaan etc).
Zowel vriend als ik hebben in ons volwassen leven wel een keer een moeilijke periode met ouders meegemaakt waardoor de relatie veel volwassener en niet meer zo ouder-kind is (ht gaan noit helemaal wel natuurlijk, het is geen relatie als die tussen volwassen vrienden). Bij mij was het een crisis tussen mijn ouder die leidde tot een scheiding die dat forceerde. Voordeel is dat ik nu ik geen goedkeuring van mijn ouders meer nodig heb ik juist opener naar ze ben en meer met ze deel dan toen ik jonger was. Toen ik jonger was (20) vond ik het belanrijk wat de moeder van mijn vriend over me dacht. Nu is het eer dat ik denk: 'We maken er wat leuks van' als we ze weer zien.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
maandag 18 maart 2019 om 11:46
5 jaar geleden kreeg ik een relatie met haar zoon en dus ook met haar. Het was even zoeken in het begin, in de familie speelt ook nog eens vanalles en ik moest daarin heel bewust een positie kiezen waarin ik niet ook een partij werd. Het scheelt dat ik toen al 36 was. Ik had voldoende bagage om bewuste keuzes te maken die de relatie én mijn eigen geluk het beste zouden dienen.Loekie12345 schreef: ↑18-03-2019 06:46Dit vind ik dus écht een goed advies. Volgens mij trekken veel vrouwen (incl. mezelf) het zich veel te veel aan dat het niet zo botert. Misschien moet ik ook maar gewoon niet hopen op een super coole beste vriendin-schoonmoeder.
Hoe lang is jouw schoonmoeder al jouw schoonmoeder kindrebel?? en is het altijd zo gegaan?
maandag 18 maart 2019 om 14:32
Precies dit.kindrebel schreef: ↑17-03-2019 16:25Ik zou vanalles kunnen op- en aanmerken op mijn schoonmoeder, maar ik ben volwassen genoeg om haar gewoon in haar waarde te laten en gekke fratsen niet persoonlijk op te vatten. Als we naar mijn schoonouders gaan, dan ga ik daarheen voor hen. Dat ze vragen stellen zonder naar het antwoord te luisteren en verder alleen over zichzelf en mensen die ik niet ken praten, zal mij een worst wezen. Daar sta ik boven. Ik hoor ook tig keer “weet je wat moet doen” gevolgd door allerlei ongevraagd advies. Prima. Bedankt!
Ik heb hierdoor een heel goede relatie met mijn schoonmoeder. Ik snap wat zij nodig heeft en dat krijgt ze. Af en toe gooi ik daar een vleugje ongezouten Rebel doorheen en dat vindt ze geweldig. Mijn schoonmoeder is mijn grootste fan en daarom vind ik het nu ook geen punt om de onzin voor lief te nemen.
En zij neemt mijn onzin ook voor lief. Hoort gewoon bij ons.
