Relaties
alle pijlers
Geweldadig straffen
dinsdag 26 maart 2019 om 20:00
Ik heb een prima opvoeding gehad vind ik zelf. Maar hoe ouder ik word, hoe vaker ik denk ‘dat hadden mijn ouders niet zo moeten doen’. Ik ben nu 23, en im begrijp dat de gangbare manier van opvoeden constant verandert. Maar dat doet niet af aan het feit dat sommige gebeurtenissen weldegelijk fout waren.
Één van de dingen waar ik de laatste tijd vaak aan terug moet denken is de soms gewelddadige manier van straffen van mijn vader. Ik vraag me af of en zo ja hoeveel effect dat heeft gehad op mijn karakter. Ik ben een redelijk timide en onzeker meisje. Eerder dacht ik nooit na over enige connectie met de manier van opvoeden van mijn vader, maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of er misschien een verband is.
Mijn vader is een prima vader. Hij houdt van mij (en ik hou van hem) maar is tegelijkertijd gesteld op zichzelf en heeft niet onbeperkt te geven. Dit is op zich oké. Een top band hebben we niet, maar af en toe hebben we het enorm gezellig. Meerdere keren is hij vreemdgegaan terwijl hij met mijn moeder was waarna ze na een flink vervelende scheiding uit elkaar zijn gegaan. (Hierover ben ik als pubermeisje enorm kwaad over geweest
maar het is hem inmiddels vergeven.) Een vervelende kant van mijn vader is zijn korte, soms onbestaande, lontje. Als kind kon hij woest zijn. Ik was geen lastig kind, maar kinderen doen kinderdingen en kunnen kunnen ook wel een paar keer per jaar hysterisch worden. Ik herinner mij, dat ik, of nog vaker mijn wat lastigere zusje, enorm dramatische avonden beleefde waarbij een normaal conflict uit de hand liep en mijn vader extreem woest was. Hij kwam dan met zijn gezicht heel dicht bij de mijne of bij die van mijn zusje, en schreeuwde (met consumptie, detail wat blijkbaar belangrijk genoeg was om te onthouden haha), dat ik ‘nu’ moest ‘stoppen met grienen.’ Lukte dat niet meteen, kregen we billenkoek, een draai om de oren, moeten we met onze ‘kop onder de koude douche’ of een tik tegen het hoofd. Laatst raakte iets mijn oren wat mijn hoofd deed gonzen en moest ik ineens denken aan dat laatste. Mijn moeder stond altijd te gillen’ *naam vader* stop stop dit is niet goed voor de kinderen!’ Het ging absoluut niet zo ver tot blauwe plekken, maar een flinke rode hand die even op een bil bleef staan is wel eens gebeurd. Ik herinner mij wel dat de wet werd ingesteld dat ouders hun kinderen niet meer mochten slaan, en dat mijn vader het belachelijk vond (ik zat toen al op de middelbare school en dat is ongeveer wanneer dit soort taferelen niet meer nodig waren).
Let wel: ik neem het mijn vader niet kwalijk! Hij zal zelf een veel heftigere opvoeding hebben gehad. Het gebeurde absuluut niet dagelijks, meer een paar keer per jaar. Ik denk dat dit bij meer mensen van mijn leeftijd een normale gang van zaken was vroeger. Maar als ik ooit kinderen krijg hoop ik toch dat ik zonder woede (en natuurlijk zonder lichamelijke sancties) conflicten kan oplossen. Toch vraag ik mij af: hoe is dit bij jullie vroeger gegaan? En wat zouden jullie denken wat het effect van zulke gebeurtenissen is?
Één van de dingen waar ik de laatste tijd vaak aan terug moet denken is de soms gewelddadige manier van straffen van mijn vader. Ik vraag me af of en zo ja hoeveel effect dat heeft gehad op mijn karakter. Ik ben een redelijk timide en onzeker meisje. Eerder dacht ik nooit na over enige connectie met de manier van opvoeden van mijn vader, maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of er misschien een verband is.
Mijn vader is een prima vader. Hij houdt van mij (en ik hou van hem) maar is tegelijkertijd gesteld op zichzelf en heeft niet onbeperkt te geven. Dit is op zich oké. Een top band hebben we niet, maar af en toe hebben we het enorm gezellig. Meerdere keren is hij vreemdgegaan terwijl hij met mijn moeder was waarna ze na een flink vervelende scheiding uit elkaar zijn gegaan. (Hierover ben ik als pubermeisje enorm kwaad over geweest
maar het is hem inmiddels vergeven.) Een vervelende kant van mijn vader is zijn korte, soms onbestaande, lontje. Als kind kon hij woest zijn. Ik was geen lastig kind, maar kinderen doen kinderdingen en kunnen kunnen ook wel een paar keer per jaar hysterisch worden. Ik herinner mij, dat ik, of nog vaker mijn wat lastigere zusje, enorm dramatische avonden beleefde waarbij een normaal conflict uit de hand liep en mijn vader extreem woest was. Hij kwam dan met zijn gezicht heel dicht bij de mijne of bij die van mijn zusje, en schreeuwde (met consumptie, detail wat blijkbaar belangrijk genoeg was om te onthouden haha), dat ik ‘nu’ moest ‘stoppen met grienen.’ Lukte dat niet meteen, kregen we billenkoek, een draai om de oren, moeten we met onze ‘kop onder de koude douche’ of een tik tegen het hoofd. Laatst raakte iets mijn oren wat mijn hoofd deed gonzen en moest ik ineens denken aan dat laatste. Mijn moeder stond altijd te gillen’ *naam vader* stop stop dit is niet goed voor de kinderen!’ Het ging absoluut niet zo ver tot blauwe plekken, maar een flinke rode hand die even op een bil bleef staan is wel eens gebeurd. Ik herinner mij wel dat de wet werd ingesteld dat ouders hun kinderen niet meer mochten slaan, en dat mijn vader het belachelijk vond (ik zat toen al op de middelbare school en dat is ongeveer wanneer dit soort taferelen niet meer nodig waren). Let wel: ik neem het mijn vader niet kwalijk! Hij zal zelf een veel heftigere opvoeding hebben gehad. Het gebeurde absuluut niet dagelijks, meer een paar keer per jaar. Ik denk dat dit bij meer mensen van mijn leeftijd een normale gang van zaken was vroeger. Maar als ik ooit kinderen krijg hoop ik toch dat ik zonder woede (en natuurlijk zonder lichamelijke sancties) conflicten kan oplossen. Toch vraag ik mij af: hoe is dit bij jullie vroeger gegaan? En wat zouden jullie denken wat het effect van zulke gebeurtenissen is?
dinsdag 26 maart 2019 om 22:08
Ik kan mij volledig herkennen in je verhaal!
Mijn vader was ook zo n type alleen later na de scheiding van mijn ouders bleek dat er meer speelde.
Vader had vlak voor de break die er al zat aan te komen al een nieuw liefje, ik zou bij moeders wonen. Hij heeft haar zo zwart zitten praten tegenover mij dat ik het geloofde en bij hem bleef. Gelukkig had ik al planning om samen te wonen dus kort bij hem blijven wonen, alleen nadat die relatie overging tijdelijk bij moeders gewoond maar door wederom hetzelfde verhaal (zwart praten over moeder) noodgedwongen bij hem tijdelijk gewoond met de smoes dat hij me wel zou helpen.
Zijn ware aard is toen naar boven gekomen. Vader blijkt namelijk dusdanig overbezorgd te zijn dat het zogezegde zorgen manipuleren over werdt. Willen beslissen wat ik wel of niet mag, en met wie ik contact mag (Omg!?! zul je wel denken.) Gelukkig via andere wegen hulp gekregen, hierna had vader mij op afstand nog wederom te manipuleren. Ik ben toen tot inzicht gekomen dat ik dit gedrag van hem niet meer tolereerde en heb het contact met hem tot op de dag van hem met hem definitief verbroken, en nog altijd geen spijt van deze keuze. Zus heeft kort na mijn keuze hetzelfde besluit genomen nadat ze dit ook begin in te zien.
Inmiddels al enkele jaren geen contact meer met hem, enige wat ik weet is dat niemand van zijn famillie hem meer moet omdat hij zo n grote egoïst is
Mijn vader was ook zo n type alleen later na de scheiding van mijn ouders bleek dat er meer speelde.
Vader had vlak voor de break die er al zat aan te komen al een nieuw liefje, ik zou bij moeders wonen. Hij heeft haar zo zwart zitten praten tegenover mij dat ik het geloofde en bij hem bleef. Gelukkig had ik al planning om samen te wonen dus kort bij hem blijven wonen, alleen nadat die relatie overging tijdelijk bij moeders gewoond maar door wederom hetzelfde verhaal (zwart praten over moeder) noodgedwongen bij hem tijdelijk gewoond met de smoes dat hij me wel zou helpen.
Zijn ware aard is toen naar boven gekomen. Vader blijkt namelijk dusdanig overbezorgd te zijn dat het zogezegde zorgen manipuleren over werdt. Willen beslissen wat ik wel of niet mag, en met wie ik contact mag (Omg!?! zul je wel denken.) Gelukkig via andere wegen hulp gekregen, hierna had vader mij op afstand nog wederom te manipuleren. Ik ben toen tot inzicht gekomen dat ik dit gedrag van hem niet meer tolereerde en heb het contact met hem tot op de dag van hem met hem definitief verbroken, en nog altijd geen spijt van deze keuze. Zus heeft kort na mijn keuze hetzelfde besluit genomen nadat ze dit ook begin in te zien.
Inmiddels al enkele jaren geen contact meer met hem, enige wat ik weet is dat niemand van zijn famillie hem meer moet omdat hij zo n grote egoïst is
dinsdag 26 maart 2019 om 22:35
Het is ook serieus op individueel niveau. Als ouder zie je het effect van jouw gedrag op jouw kinderen. Ze een onveilig gevoel geven is bij de normaal functionerende ouder geen doel. Niet in de jaren ‘50, niet in de sixties, seventies, eighties, nineties of nullies (heet dat zo?). Ik weet dat mijn vader als klein kind voor straf op zijn knieën in de hoek moest zitten voor een kwartier in de fifties en dat hij als puber wel eens een oorvijg kreeg van opa in de sixties. Dat was toen acceptabel en al heel mild in vergelijking van de straf die opa kreeg (riem of slapen in kolenhok). Hij had een goede band met beide ouders. Mijn moeder kreeg als kind een tik op de billen of de priemende vinger op sleutelbeen of excuusbriefje moeten schrijven. Dat was in de fifties en sixties al heel vooruitstrevend, ook een goede band met beide ouders.Teuntje3 schreef: ↑26-03-2019 20:49Bedankt voor alle reacties tot nu toe! Jullie nemen het dus duidelijk heel serieus. Ik hoop wel dat ik een juist beeld heb gegeven van de situatie. In zo’n verhaaltje kan de situatie misschien snel wat zwart wit overkomen. Mijn vader kon ook heel vaak (meestal) op een rustige manier dingen bespreken, was heel vaak een goede vader, maar 2-3 keer per jaar kon het wel eens uit de hand lopen. Een paar jaar geleden kwam de billenkoek eens ter sprake en lachten mijn vader en ik erom. Mijn huis en ouders kon ik gelukkig beschouwen als een veilige thuisbasis. Toch is het misschien wel iets wat ik serieus moet nemen en eens wat aandacht aan kan besteden. Er is denk ik een grote kans dat mijn vaak zachte en rustige karakter hetzelfde was geweest als deze dingen niet plaats hadden gevonden, maar wie weet kan wat aandacht Voorde wat lastigere momenten uit het verleden me wat opleveren
Voor de mensen die schade hebben opgelopen door een gewelddadige manier van straffen van hun ouders:!
!
Ik kreeg de eerste jaren geen straf (later als puber wel maar mijn ouders noemden dat ‘consequenties’ en daarom was het geen straf
). Ik kan mij nog levendig herinneren dat ik als kind van 6 iets doms had uitgehaald. Na twee dagen marteling door schuldgevoel huilend opgebiecht. Toen vonden ze het fijn dat ik het had verteld, wilden ze weten wat ik in hetzelfde geval een volgende keer anders kon doen en was het klaar voor hen. En ik voelde mij nog steeds zo rot dat ik zelf straffen ging verzinnen die zij mij konden geven (geen toetje, in de hoek, dat soort dingen. Had er geen ervaring mee). En dat kreeg ik niet. Dus bleef ik mij nog dagenlang rot voelen. Van mijn oma kreeg ik wel eens ‘straf’, dan moest ik alle appels schoonwassen en glimmend opboenen met een doek. Of mijn eigen rotzooi opruimen en schoonmaken. En als de ‘straf’ klaar was, dan was het voor mijn gevoel ook opgelost, de ‘boetedoening’ zat erop en dan was het voor oma ook altijd klaar (‘Niet meer doen en streep eronder’). Vond ik vele malen fijner. Net zoals straf op school: nablijven of regelementen schrijven. Gedaan en klaar.Naderhand (puberteit) heeft mijn vader de teugels wel aangetrokken (en dat was broodnodig) maar dat was altijd verbaal of ‘in de beurs’ (inhouden zakgeld). Mijn moeder ging toen over op de ‘ik ben niet boos ik ben teleurgesteld’ methode.
dinsdag 26 maart 2019 om 22:43
Mijn broer werd door mijn vader geslagen, ik was altijd het lieve kind. Niet vrijwillig uiteraard.
Hoewel het bij mij tot 1 klap in het gezicht bespaard is gebleven, ben ik nog jarenlang 's nacht wakker geworden omdat ik geschreeuw hoorde wat er eigenlijk niet was, en nog steeds zit mijn hart in mijn keel als ik bv ruzie bij de buren hoor.
Ik kan me levendig voorstellen dat je mishandeling je leven lang bijdraagt, en dat het je vormt.
Hoewel het bij mij tot 1 klap in het gezicht bespaard is gebleven, ben ik nog jarenlang 's nacht wakker geworden omdat ik geschreeuw hoorde wat er eigenlijk niet was, en nog steeds zit mijn hart in mijn keel als ik bv ruzie bij de buren hoor.
Ik kan me levendig voorstellen dat je mishandeling je leven lang bijdraagt, en dat het je vormt.
dinsdag 26 maart 2019 om 22:47
Ik beschouw mezelf niet als mishandeld.
Wel had mijn moeder driftbuien en losse handjes.
Haar gegil en getier, het gemep met een theedoek, spatel of slipper vond ik niet eens het ergste.
Wat ik erg vond was dat er vaak weinig tot geen aanleiding voor nodig was om haar te doen exploderen.
Het maakte haar zo onberekenbaar, zo onbetrouwbaar.
Daardoor voelde ik me vaak niet veilig thuis.
Toen ik zelf kinderen kreeg ging ik me steeds meer realiseren dat mijn moeder haar kinderen vaak absurd behandeld heeft.
Het maakt mij geen heilige, maar zoals zij wil ik nooit worden!
Wel had mijn moeder driftbuien en losse handjes.
Haar gegil en getier, het gemep met een theedoek, spatel of slipper vond ik niet eens het ergste.
Wat ik erg vond was dat er vaak weinig tot geen aanleiding voor nodig was om haar te doen exploderen.
Het maakte haar zo onberekenbaar, zo onbetrouwbaar.
Daardoor voelde ik me vaak niet veilig thuis.
Toen ik zelf kinderen kreeg ging ik me steeds meer realiseren dat mijn moeder haar kinderen vaak absurd behandeld heeft.
Het maakt mij geen heilige, maar zoals zij wil ik nooit worden!
anoniem_6666bc6591591 wijzigde dit bericht op 26-03-2019 22:51
0.35% gewijzigd
dinsdag 26 maart 2019 om 22:51
Waar denk je dat dat schuldgevoel vandaan kwam? Ik heb daar nooit last van gehad en bij mijn kinderen merk ik dat eigenlijk ook niet. Ze wanen zich onschendbaar en weten dat mijn ergste ‘straf’ een bozige preek is, en dan weer over tot de orde van de dag.lemoos2 schreef: ↑26-03-2019 22:35Het is ook serieus op individueel niveau. Als ouder zie je het effect van jouw gedrag op jouw kinderen. Ze een onveilig gevoel geven is bij de normaal functionerende ouder geen doel. Niet in de jaren ‘50, niet in de sixties, seventies, eighties, nineties of nullies (heet dat zo?). Ik weet dat mijn vader als klein kind voor straf op zijn knieën in de hoek moest zitten voor een kwartier in de fifties en dat hij als puber wel eens een oorvijg kreeg van opa in de sixties. Dat was toen acceptabel en al heel mild in vergelijking van de straf die opa kreeg (riem of slapen in kolenhok). Hij had een goede band met beide ouders. Mijn moeder kreeg als kind een tik op de billen of de priemende vinger op sleutelbeen of excuusbriefje moeten schrijven. Dat was in de fifties en sixties al heel vooruitstrevend, ook een goede band met beide ouders.
Ik kreeg de eerste jaren geen straf (later als puber wel maar mijn ouders noemden dat ‘consequenties’ en daarom was het geen straf
Naderhand (puberteit) heeft mijn vader de teugels wel aangetrokken (en dat was broodnodig) maar dat was altijd verbaal of ‘in de beurs’ (inhouden zakgeld). Mijn moeder ging toen over op de ‘ik ben niet boos ik ben teleurgesteld’ methode.
dinsdag 26 maart 2019 om 22:52
Je bent erg loyaal naar je vader, je verdedigt hem heel erg.
Zou je zelf een klein kind zo in het gezicht schreeuwen met consumptie?
Nee toch?
Het is onveilig voor een kind om zo behandeld te worden want je ziet het ook (vaak) niet aankomen.
Toen ik jouw leeftijd had realiseerde ik me ineens in een enkel moment pats boem dat mijn jeugd helemaal niet ideaal was. Maar toen een psycholoog tegen mij zei dat ik een "onveilige jeugd" had gehad toen was ik echt boos en beledigd.
Ik hou ook van mijn ouders en het is niet zo dat ik het mijn vader nog kwalijk neem (hij was alcoholist). Maar ik heb er natuurlijk wel schade van opgelopen. Het is denk ik heel goed als je er met iemand over praat. En je hoeft je vaders gedrag niet goed te praten voor hem. Dat zou jouw taak niet moeten zijn. Ofzo. Weet niet goed hoe het te zeggen.
Zou je zelf een klein kind zo in het gezicht schreeuwen met consumptie?
Nee toch?
Het is onveilig voor een kind om zo behandeld te worden want je ziet het ook (vaak) niet aankomen.
Toen ik jouw leeftijd had realiseerde ik me ineens in een enkel moment pats boem dat mijn jeugd helemaal niet ideaal was. Maar toen een psycholoog tegen mij zei dat ik een "onveilige jeugd" had gehad toen was ik echt boos en beledigd.
Ik hou ook van mijn ouders en het is niet zo dat ik het mijn vader nog kwalijk neem (hij was alcoholist). Maar ik heb er natuurlijk wel schade van opgelopen. Het is denk ik heel goed als je er met iemand over praat. En je hoeft je vaders gedrag niet goed te praten voor hem. Dat zou jouw taak niet moeten zijn. Ofzo. Weet niet goed hoe het te zeggen.
dinsdag 26 maart 2019 om 23:00
Geen idee. Ik sta niet bepaald bekend als zachtzinnig of overempathisch. Toch zat ik te janken als ik botten in mijn eten zag, kon ik helemaal over de flos gaan als ik vond dat iemand onrechtvaardig werd behandeld (dat heb ik echt moeten afleren door schade en schande). Mijn zoon heeft dat ook. Hij lijkt een teflonlaag over zich heen te hebben maar als hij het zelf ook gemeen/dom/stom/stout vindt wat hij heeft gedaan, dan heb je er drie nachten bal mee. Intrinsiek schuldgevoel. Als hij meent in zijn recht te staan dan kun je er bij wijze van spreken nog gewapende betonplaten op stuk slaan en dan blijft hij nog bij zijn standpunt. Ook al is dat iets waarvan 9 op de 10 mensen zeggen ‘Nou dat verdient geen schoonheidsprijs’.MinkeDeWit schreef: ↑26-03-2019 22:51Waar denk je dat dat schuldgevoel vandaan kwam? Ik heb daar nooit last van gehad en bij mijn kinderen merk ik dat eigenlijk ook niet. Ze wanen zich onschendbaar en weten dat mijn ergste ‘straf’ een bozige preek is, en dan weer over tot de orde van de dag.
Nu is hij al drie nachten op rij aan het huilen over iets waarvan ik denk ‘dat moet je meemaken want dit gelooft geen hond als je het hen verteld’.
dinsdag 26 maart 2019 om 23:03
Deze reactie is zó tekenend en herkenbaar; Dat je er van schrikt dat mensen het zo serieus nemen en dat je het eigenlijk meteen wil rechtpraten omdat je je ouders niet wil afvallen en het niet alléén maar dat was en je je ouders tegelijkertijd ook wilt verdedigen.Teuntje3 schreef: ↑26-03-2019 20:49Bedankt voor alle reacties tot nu toe! Jullie nemen het dus duidelijk heel serieus. Ik hoop wel dat ik een juist beeld heb gegeven van de situatie. In zo’n verhaaltje kan de situatie misschien snel wat zwart wit overkomen. Mijn vader kon ook heel vaak (meestal) op een rustige manier dingen bespreken, was heel vaak een goede vader, maar 2-3 keer per jaar kon het wel eens uit de hand lopen. Een paar jaar geleden kwam de billenkoek eens ter sprake en lachten mijn vader en ik erom. Mijn huis en ouders kon ik gelukkig beschouwen als een veilige thuisbasis. Toch is het misschien wel iets wat ik serieus moet nemen en eens wat aandacht aan kan besteden. Er is denk ik een grote kans dat mijn vaak zachte en rustige karakter hetzelfde was geweest als deze dingen niet plaats hadden gevonden, maar wie weet kan wat aandacht Voorde wat lastigere momenten uit het verleden me wat opleveren
Voor de mensen die schade hebben opgelopen door een gewelddadige manier van straffen van hun ouders:
Het is ook nooit zo zwart en wit. Natuurlijk hebben jouw ouders die dingen niet gedaan omdat het slechte mensen zijn, ze niet van je houden en je bewust pijn hebben willen doen. Het was onvermogen, geen onwil. Goed om dat als uitgangspunt te nemen.
Als je het vanuit dat uitgangspunt bekijkt weet je hopelijk ook dat je je ouders niet in een negatief daglicht zet door hierover na te denken en hierover te praten zoals nu hier op dit forum.
woensdag 27 maart 2019 om 08:22
Ik herken een hoop dingen van wat je schrijft. Ik zit sinds een tijdje in therapie voor dingen die in mijn jeugd zijn gebeurt en ik ben op de dag van vandaag nog steeds verbaasd als mij verteld word dat ik inderdaad een vervelende jeugd heb gehad. Of als ze het gedrag van mijn ouders benoemen met agressief en vernederend.
Ik heb er dus ook een behoorlijk vertekent beeld van.
Het feit dat je er over nadenkt en hier advies over vraagt betekend in ieder geval dat je er nog mee bezig bent/mee zit.
Heb je het idee dat je in het dagelijks leven of vroeger klachten hebt of moeite met dingen? Ben je bijvoorbeeld vaak gespannen of angstig of heel wat anders?
Ik heb er dus ook een behoorlijk vertekent beeld van.
Het feit dat je er over nadenkt en hier advies over vraagt betekend in ieder geval dat je er nog mee bezig bent/mee zit.
Heb je het idee dat je in het dagelijks leven of vroeger klachten hebt of moeite met dingen? Ben je bijvoorbeeld vaak gespannen of angstig of heel wat anders?
woensdag 27 maart 2019 om 08:29
Troelel schreef: ↑27-03-2019 08:22Ik herken een hoop dingen van wat je schrijft. Ik zit sinds een tijdje in therapie voor dingen die in mijn jeugd zijn gebeurt en ik ben op de dag van vandaag nog steeds verbaasd als mij verteld word dat ik inderdaad een vervelende jeugd heb gehad. Of als ze het gedrag van mijn ouders benoemen met agressief en vernederend.
Ik heb er dus ook een behoorlijk vertekent beeld van.
Dat samen lachen om dingen die gebeurd zijn of lachen om hoe ik als kind was herken ik ook. Ik lach dan mee en ben het helemaal met ze eens dat ze in die tijd logisch hebben gehandeld. Terwijl ik er nu tijdens mijn therapie achter kom dat wat er gebeurd is absoluut niet normaal is.
Het feit dat je er over nadenkt en hier advies over vraagt betekend in ieder geval dat je er nog mee bezig bent/mee zit.
Heb je het idee dat je in het dagelijks leven of vroeger klachten hebt of moeite met dingen? Ben je bijvoorbeeld vaak gespannen of angstig of heel wat anders?
woensdag 27 maart 2019 om 08:33
Ik kreeg ook regelmatig een tik/ billenkoek/ klap tegen mijn hoofd. Vader had een kort lontje en nogal normatief. Ik wist alleen wel altijd als ik te ver ging, dan rende ik al naar boven (anders zou hij mij 'wel een handje helpen'). Of als ik huilde 'hou eens op anders geef ik je wat om te huilen (=tik)'. Eerlijk gezegd heb ik er niks aan overgehouden.Ik zie het zelf meer als iets uit die tijdsgeest dat opvoeden toen wat minder zachtzinnig ging. Gehoorzaamheid was veel belangrijker dan nu (en ja, dat kan ook op andere manieren), nu zijn de gevoelens van kinderen (gelukkig) veel belangrijker. Ik heb mijn kinderen trouwens nooit met 1 vinger aangeraakt.
woensdag 27 maart 2019 om 08:49
Mijn moeder had vroeger ook losse handjes. Met regelmaat kregen mijn broer en ik rake klappen, al dan niet met een pantoffel of keukenhanddoek.
Pas toen we pubers waren is het gestopt, ook doordat we beiden vaak van huis waren, echt gezellig was het nooit natuurlijk met van die hysterische buien.
Nu hebben we een redelijk goed contact en gezellige familliefeestjes en wordt er nooit over gesproken. Het wordt wat afgeschreven over de tijdsgeest van toen, ook al was ik één van de weinige met een moeder die er zo op los mepte denk ik.
Met mijn broer heb ik het er af en toe nog wel eens over en nu zien we pas dat dit viel onder mishandeling, ook al vind ik het een zwaar woord.
Uiteindelijk was mijn jeugd buiten dat vrij zorgeloos, ik kreeg alles wat ik nodig had en ook liefde.
Ik vind het erg moeilijk om te benoemen en ben bang om te ‘overdrijven’.
Maar diep vanbinnen weet ik dat het écht niet oké was...
Pas toen we pubers waren is het gestopt, ook doordat we beiden vaak van huis waren, echt gezellig was het nooit natuurlijk met van die hysterische buien.
Nu hebben we een redelijk goed contact en gezellige familliefeestjes en wordt er nooit over gesproken. Het wordt wat afgeschreven over de tijdsgeest van toen, ook al was ik één van de weinige met een moeder die er zo op los mepte denk ik.
Met mijn broer heb ik het er af en toe nog wel eens over en nu zien we pas dat dit viel onder mishandeling, ook al vind ik het een zwaar woord.
Uiteindelijk was mijn jeugd buiten dat vrij zorgeloos, ik kreeg alles wat ik nodig had en ook liefde.
Ik vind het erg moeilijk om te benoemen en ben bang om te ‘overdrijven’.
Maar diep vanbinnen weet ik dat het écht niet oké was...
woensdag 27 maart 2019 om 09:02
Ik ben 53 en heb zelf nooit een tik of iets dergelijks gehad. Wel zag ik het bij sommige vriendinnetjes dat ze letterlijk over de knie gingen en dan flink slaag op hun blote billen kregen. Daar was ik toen zo van geschrokken en dat heeft diepe indruk op mij gemaakt. Mijn ouders zeiden toen al dat dat geen normale manier van opvoeden is.
Mijn man heeft vroeger wel regelmatig een pak slaag gekregen van zijn moeder. Ze had een heel kort lontje omdat ze het niet meer aan kon en overspannen was. Hij had een zwaar gehandicapte zus die een jaar ouder was en nog een jonger zusje onder hem. Daarom heeft hij het haar ook nooit kwalijk genomen. De rust kwam terug in huis toen zijn gehandicapte zus naar een tehuis is gegaan.
Wij hebben door onze verschillende manier van opvoeding in het begin wel eens een meningsverschil gehad over een corrigerende tik. Mijn man dacht dat als onze zoon echt niet luisterde af en toe een tikje geen kwaad kon. Ik was daar helemaal op tegen. Gelukkig zag mijn man ook in dat een tik helemaal niet nodig was en zodoende heeft onze zoon ook nooit een tik of iets gekregen. Slaan is gewoon onmacht en misbruik maken van je positie als ouder zijnde.
Mijn man heeft vroeger wel regelmatig een pak slaag gekregen van zijn moeder. Ze had een heel kort lontje omdat ze het niet meer aan kon en overspannen was. Hij had een zwaar gehandicapte zus die een jaar ouder was en nog een jonger zusje onder hem. Daarom heeft hij het haar ook nooit kwalijk genomen. De rust kwam terug in huis toen zijn gehandicapte zus naar een tehuis is gegaan.
Wij hebben door onze verschillende manier van opvoeding in het begin wel eens een meningsverschil gehad over een corrigerende tik. Mijn man dacht dat als onze zoon echt niet luisterde af en toe een tikje geen kwaad kon. Ik was daar helemaal op tegen. Gelukkig zag mijn man ook in dat een tik helemaal niet nodig was en zodoende heeft onze zoon ook nooit een tik of iets gekregen. Slaan is gewoon onmacht en misbruik maken van je positie als ouder zijnde.
woensdag 27 maart 2019 om 10:24
Ouders moeten vooral opvoeden en dat houdt in dat je erboven staat. Je wordt niet echt boos maar je doet alsof je boos bent om het kind grenzen te leren. Maar soms voel je je op je werk afgezeikt of gepasseerd, de loodgieter zet je af en vervolgens luistert je kind thuis ook niet meer naar je. En dan is dat de druppel.
Sommige ouders gaat het te ver om de kinderen excuus aan te bieden maar misschien zouden ze dat toch moeten doen. Misschien tijdens een moment waarop je weer vredig met elkaar bent.
Sommige ouders gaat het te ver om de kinderen excuus aan te bieden maar misschien zouden ze dat toch moeten doen. Misschien tijdens een moment waarop je weer vredig met elkaar bent.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 27 maart 2019 om 10:30
Als disciplinerende maatregel vind ik slaan ongeschikt. Maar toch ken ik iemand die voortdurend stond te schreeuwen en te tieren tegen haar kinderen (je geneerde je kapot als je erbij was) en die nu dikke maatjes met ze is, dus kennelijk maakt ook veel uit hoe sterk de kinderen in hun schoenen staan.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 27 maart 2019 om 10:44
Het gebruiken van (lichamelijk) geweld door ouders tegen hun kinderen, is een teken van onmacht. Zwakte dus. Op geen enkele manier goed te praten.
Mijn ouders zijn van de oude stempel en waten tijdens de opvoeding constant bezig met het uitleggen van oorzaak-gevolg. In mijn jeugd was het heel gebruikelijk, dat kinderen en pubers regelmatig een, zoals ze dat toen zeiden, ‘corrigerende tik’ kregen. Ondanks dat ik zelf geen makkelijk kind was en regelmatig mijn ouders tot wanhoop dreef, hebben ze mij nooit geslagen. Iets waarvoor ik ze nog steeds enorm respecteer, want ik heb ze echt regelmatig het bloed onder de nagels vandaan gehaald.
Inmiddels zijn mijn ouders in de tachtig en heb ik een fantastische band met ze. Nog steeds een voorbeeld in bijna alles voor mij.
Mijn ouders zijn van de oude stempel en waten tijdens de opvoeding constant bezig met het uitleggen van oorzaak-gevolg. In mijn jeugd was het heel gebruikelijk, dat kinderen en pubers regelmatig een, zoals ze dat toen zeiden, ‘corrigerende tik’ kregen. Ondanks dat ik zelf geen makkelijk kind was en regelmatig mijn ouders tot wanhoop dreef, hebben ze mij nooit geslagen. Iets waarvoor ik ze nog steeds enorm respecteer, want ik heb ze echt regelmatig het bloed onder de nagels vandaan gehaald.
Inmiddels zijn mijn ouders in de tachtig en heb ik een fantastische band met ze. Nog steeds een voorbeeld in bijna alles voor mij.
woensdag 27 maart 2019 om 10:56
Kinderen zijn heel loyaal aan hun ouders. Een goede vriendin van mij (kwam er dus vroeger ook thuis) werd geslagen. Ook waar ik bij was.retrostar schreef: ↑27-03-2019 10:30Als disciplinerende maatregel vind ik slaan ongeschikt. Maar toch ken ik iemand die voortdurend stond te schreeuwen en te tieren tegen haar kinderen (je geneerde je kapot als je erbij was) en die nu dikke maatjes met ze is, dus kennelijk maakt ook veel uit hoe sterk de kinderen in hun schoenen staan.
Ook in het gezicht.
Ze houdt echt van haar vader, maar er zit toch een wond. En toch begint ze er af&toe nog over, met haar broer
Het respect voor haar vader als opvoeder is nihil, helemaal nu ze zelf kinderen heeft (grote kinderen ondertussen)
woensdag 27 maart 2019 om 11:04
Nee?Wilhetnietweten schreef: ↑27-03-2019 10:44Het gebruiken van (lichamelijk) geweld door ouders tegen hun kinderen, is een teken van onmacht. Zwakte dus. Op geen enkele manier goed te praten.
Kun je je helemaal niks voorstellen bij het gegeven dat iemand niet anders kan? Omdat hij het niet anders geleerd heeft, niet geestelijk capabel genoeg is om het anders te kunnen?
Het vraagt een groot hart om in te zien dat iedereen altijd voor het hoogste bod gaat en doet wat hij kan. Ook als dat in jouw ogen niet de allerbeste manier is.
woensdag 27 maart 2019 om 11:11
Nee om het slaan moest ik soms uit woede lachen, het naar beneden praten was vreselijk en de ijskoude blik en bijbehorende stilte brrr heeeel eng en dreigend
woensdag 27 maart 2019 om 11:17
Ik denk dat het voor mensen die zelf te hard aangepakt zijn, moeilijk is, omdat als ouder los te laten. Daarom ook mijn opmerking richting TO: "verwerk nu wat je kan, niet pas als je kinderen krijgt".Rooss4.0 schreef: ↑27-03-2019 11:04Nee?
Kun je je helemaal niks voorstellen bij het gegeven dat iemand niet anders kan? Omdat hij het niet anders geleerd heeft, niet geestelijk capabel genoeg is om het anders te kunnen?
Het vraagt een groot hart om in te zien dat iedereen altijd voor het hoogste bod gaat en doet wat hij kan. Ook als dat in jouw ogen niet de allerbeste manier is.
Maar ik denk ook, dat opvoeden zonder meppen en geweld heel goed kan. Dat kan echt iedereen. Alleen jezelf beseffen, dat je er hulp bij nodig hebt, is al een heel mooi startpunt.
Ik kan echt met hand op hart zeggen, dat ik nog nooit de neiging heb gehad geweld te gebruiken richting mijn kinderen. Het kan echt zonder.
woensdag 27 maart 2019 om 11:20
Mijn moeder ging altijd bovenop me zitten, armen langs m'n lichaam zodat ik geen kant op kon en me niet kon verdedigen. Ik kreeg dan een klap in m'n gezicht. Soms meerdere, want als ik teveel bewoog en zij me dus niet goed kon raken, kreeg ik er nog een paar. Ook werden er boeken en schoenen naar m'n hoofd gegooid. Ik heb haar toen ik 8 a 9 jaar oud was echt een keer van mn broertje moeten trekken, ik was daadwerkelijk bang dat ze hem dood zou meppen. Een sorry heeft er nooit vanaf gekund, sterker nog, ze ontkent dat ze die dingen ooit gedaan heeft.
Ik heb helaas zelf een keer mijn kind een tik gegeven. Ik ben daar zo van geschrokken dat ik in tranen uitbarstte. Gelukkig is dat sindsdien niet meer gebeurd. Ik snap dan ook daadwerkelijk niet hoe mijn moeder dit keer op keer kon doen.
Ik heb helaas zelf een keer mijn kind een tik gegeven. Ik ben daar zo van geschrokken dat ik in tranen uitbarstte. Gelukkig is dat sindsdien niet meer gebeurd. Ik snap dan ook daadwerkelijk niet hoe mijn moeder dit keer op keer kon doen.
woensdag 27 maart 2019 om 11:23
Ik ben uiteindelijk bij een Emdr therapeute terecht gekomen en wat emotionele ballast was en mij heel down maakt dat zag zij als een technisch probleem en dat heeft me veel goed gedaan.
Ze zegt die beelden die blijven terugkomen zijn een trauma en dat blijft in je frontale kwab ofzo?
Het moet verschoven worden naar je diepere hersenhelft dus werd het ineens een technisch verhaal en nu zijn die beelden dus weggehaald door haar en als er weer nieuwe beelden boven blijven komen kan ik het beter wegzetten ipv dat ik er emotioneel weer overhoop van raak.
Ze zegt die beelden die blijven terugkomen zijn een trauma en dat blijft in je frontale kwab ofzo?
Het moet verschoven worden naar je diepere hersenhelft dus werd het ineens een technisch verhaal en nu zijn die beelden dus weggehaald door haar en als er weer nieuwe beelden boven blijven komen kan ik het beter wegzetten ipv dat ik er emotioneel weer overhoop van raak.
woensdag 27 maart 2019 om 11:24
Ik heb nog getwijfeld of ik dit topic wel moest openen omdat ik me afvroeg of het wel nodig was dit op te rakelen. Ik ben blij dat ik het toch gedaan heb. Erkennen dat het iets was wat heel erg fout was, en officieel onder mishandeling valt, ook al vind ik dat lastig. Ik voel me er nu in ieder geval echt niet goed bij te zeggen dat ik mishandeld ben in mijn jeugd. Ik heb juist altijd gezegd dat mijn jeugd goed en stabiel is geweest. Ik identificeer me daar zelfs een beetje mee. ‘Aangenaam ik ben Teuntje en ik heb een goede en stabiele jeugd gehad.’ Ik wil niet ineens heel anders tegen mijn jeugd aan gaan kijken. Het overgrote deel was heel fijn en goed. Maar toch moet ik eens heroverwegen of het wel altijd zo stabiel en veilig was, en of deze momenten misschien wat sporen hebben achtergelaten. Misschien heeft dat wat tijd nodig
Oh en ja, aan dat schreeuwen een centimeter van mijn gezicht heb ik inderdaad eigenlijk de naarste herinnering. Ik weet ook niet meer hoe vaak dat gebeurde, wel dat het gebeurde. Ik herinner van een keer (ik denk niet dat dat de enige keer was) alle details van zijn en mijn positie aan tafel enzo
Oh en ja, aan dat schreeuwen een centimeter van mijn gezicht heb ik inderdaad eigenlijk de naarste herinnering. Ik weet ook niet meer hoe vaak dat gebeurde, wel dat het gebeurde. Ik herinner van een keer (ik denk niet dat dat de enige keer was) alle details van zijn en mijn positie aan tafel enzo
