Relaties
alle pijlers
Hoe verder?
zondag 20 januari 2019 om 12:04
Gisterenavond hebben mijn man en ik de zoveelste ruzie gehad over hetzelfde onderwerp. Ik heb hier al eerder over geschreven, maar ik weet anders niet waar ik hiermee terecht moet.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
zondag 7 april 2019 om 19:27
Nergens, maar dan ook nergens heb ik gezegd dat hij er zich maar overheen moet zetten. Ik heb alleen gezegd dat het probleem negeren een oplossing is. Elk initiatief tot beterschap (hoe slecht je ze dan ook vindt) of elke opening tot gesprek heb ik gestart.lolapaloeza schreef: ↑07-04-2019 19:20Eigenlijk wel grappig, want je verhoudt je op dezelfde manier tot je man. Hij moet zich er overheen zetten of hulp zoeken en vooral een keer klaar zijn.
Maar zo werkt dat dus niet. Ook niet voor jou. Jij kunt je er niet overheen zetten en bent blijkbaar na enkele updates ook nog steeds niet klaar.
En jullie zijn allebei boos. Ik snap waarom jullie een goed stel zijn, in veel dingen lijken jullie waarschijnlijk op elkaar, maar dat is nu even heel onhandig omdat jullie zo niet uit die cirkel komen.
zondag 7 april 2019 om 19:35
dader van je eigen ontevredenheid. dat kloptKris_Tmas3 schreef: ↑07-04-2019 19:11Er wordt mij verweten dat ik in de slachtofferrol kruip, maar iedereen duwt mij hier wel in de rol van 'dader'. Overal wordt er verteld dat ik met mijn man moet praten, dat ik uit mezelf moet praten en dat ik moet vragen naar zijn gevoelens. Als ik dat doe, dan is het verkeerd.
Hier wordt overal gezegd dat ik professionele hulp moet zoeken. Als ik dan praat met de huisarts, wordt er geïnsinueerd dat ik dat wel niet goed genoeg zal gedaan hebben.
zondag 7 april 2019 om 19:56
Je hebt wel gezegd dat hij moet accepteren dat dit het is, en dat het niet beter wordt. Dat komt toch op hetzelfde neer? Of je nou stil moet accepteren of al pratend met een therapeut.Kris_Tmas3 schreef: ↑07-04-2019 19:27Nergens, maar dan ook nergens heb ik gezegd dat hij er zich maar overheen moet zetten. Ik heb alleen gezegd dat het probleem negeren een oplossing is. Elk initiatief tot beterschap (hoe slecht je ze dan ook vindt) of elke opening tot gesprek heb ik gestart.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 7 april 2019 om 20:20
lolapaloeza schreef: ↑07-04-2019 19:56Je hebt wel gezegd dat hij moet accepteren dat dit het is, en dat het niet beter wordt. Dat komt toch op hetzelfde neer? Of je nou stil moet accepteren of al pratend met een therapeut.
Ik heb gezegd dat hij het moet leren accepteren door er samen aan te werken. Dat is niet hetzelfde als zich er gewoon overheen zetten.
zondag 7 april 2019 om 20:24
Kris, ik zou zeker iemand zoeken om mee te praten. Ook zonder je man. Om jouw verhaal kwijt te kunnen. Om van een proffesional tips te krijgen hoe jij het gesprek met je man op gang krijgt. Om je gedachten te ordenen. Om na te denken over jouw wensen en grenzen. Het is jammer dat je man niet mee wil, maar volgens mij kun je zonder hem er al veel aan hebben. En als het jou helpt, wellicht dat je man dan ook een keer mee wil of een traject voor samen aan wil gaan?
zondag 7 april 2019 om 20:40
aikidoka schreef: ↑07-04-2019 20:24Kris, ik zou zeker iemand zoeken om mee te praten. Ook zonder je man. Om jouw verhaal kwijt te kunnen. Om van een proffesional tips te krijgen hoe jij het gesprek met je man op gang krijgt. Om je gedachten te ordenen. Om na te denken over jouw wensen en grenzen. Het is jammer dat je man niet mee wil, maar volgens mij kun je zonder hem er al veel aan hebben. En als het jou helpt, wellicht dat je man dan ook een keer mee wil of een traject voor samen aan wil gaan?
Hebben we al een aantal keren voorgesteld, maar TO vindt dat vooral haar man een probleem heeft.
zondag 7 april 2019 om 21:00
the_Wicked_Witch schreef: ↑07-04-2019 20:40Hebben we al een aantal keren voorgesteld, maar TO vindt dat vooral haar man een probleem heeft.
Hoe je het ook draait of keert, natuurlijk heeft mijn man een probleem. En als hij niet bereid is om mee te werken, dan komt er nooit een oplossing.
zondag 7 april 2019 om 21:09
Kris_Tmas3 schreef: ↑07-04-2019 21:00Hoe je het ook draait of keert, natuurlijk heeft mijn man een probleem. En als hij niet bereid is om mee te werken, dan komt er nooit een oplossing.
Waarschijnlijk niet nee. En nu?
zondag 7 april 2019 om 21:47
Een advocaat bellen. Of nog eens tot hem proberen door te dringen.
maandag 8 april 2019 om 09:21
TO niet iedereen verwerkt iets door er over te praten. Dat is ook al vaker gezegd. De meeste processen spelen zich innerlijk af en kun je niet zien. Dan moet je dus vertrouwen hebben, sowieso belangrijk in een relatie.
Maar jij denkt omdat je niets merkt of ziet van je mans' proces dat hij niets doet. En dan ga jij pushen. Je hebt geen vertrouwen of het gaat je te langzaam of je voelt je buiten gesloten, kan allemaal.
Maar dat ligt wel bij jou en niet bij hem.
Je bijt je zo vast in hoe jij denkt dat hij hier overheen moet komen. Het is daardoor ergens wel logisch dat je man zegt dat jij het waarschijnlijk veel beter gedaan had als jij kanker had gekregen. Neemt niet weg dat het rot is om het te zeggen, maar het klinkt ook als een bak onmacht.
Maar jij denkt omdat je niets merkt of ziet van je mans' proces dat hij niets doet. En dan ga jij pushen. Je hebt geen vertrouwen of het gaat je te langzaam of je voelt je buiten gesloten, kan allemaal.
Maar dat ligt wel bij jou en niet bij hem.
Je bijt je zo vast in hoe jij denkt dat hij hier overheen moet komen. Het is daardoor ergens wel logisch dat je man zegt dat jij het waarschijnlijk veel beter gedaan had als jij kanker had gekregen. Neemt niet weg dat het rot is om het te zeggen, maar het klinkt ook als een bak onmacht.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
maandag 8 april 2019 om 11:49
Dat mag je allebei doen. Jij mag besluiten dat jij lang genoeg gewacht hebt en genoeg hebt geprobeerd. Je hebt altijd het recht om een relatie te verbreken. Ook als je getrouwd bent en ook dan mag het om elke reden. Daar worden juridisch geen eisen meer aan gesteld, dat jij niet meer wil is reden genoeg.Kris_Tmas3 schreef: ↑07-04-2019 21:47Een advocaat bellen. Of nog eens tot hem proberen door te dringen.
Dat jij hier berichten schrijft geeft me wel het gevoel dat je het nog niet zeker weet. Je krijgt hier in ieder geval niet het antwoord dat het inderdaad logisch is dat je wil scheiden. Maar het is jouw leven en jij mag de beslissingen nemen. Ook als niemand anders hetzelfde zou besluiten mag je het toch doen.
Ik denk overigens dat er meer smaken zijn dan een scheiding aanvragen of je man overtuigen dat hij het op een bepaalde manier moet aanpakken. Je kunt ook een bepaalde termijn van jaren er aan hangen dat je afwacht en kijkt wat er verandert. Je kunt dingen die je mist stiekem of in overleg ergens anders gaan halen. Wellicht is er een combinatie van zaken die jou het meest aanspreekt. Maar volgens mij moet je je vooral realiseren wat je nu motiveert om hier te schrijven, want dat is een belangrijke vraag. Wil je goedkeuring? Van wie en waarom dan?
maandag 8 april 2019 om 15:42
lolapaloeza schreef: ↑08-04-2019 09:21TO niet iedereen verwerkt iets door er over te praten. Dat is ook al vaker gezegd. De meeste processen spelen zich innerlijk af en kun je niet zien. Dan moet je dus vertrouwen hebben, sowieso belangrijk in een relatie.
Maar jij denkt omdat je niets merkt of ziet van je mans' proces dat hij niets doet. En dan ga jij pushen. Je hebt geen vertrouwen of het gaat je te langzaam of je voelt je buiten gesloten, kan allemaal.
Maar dat ligt wel bij jou en niet bij hem.
Je bijt je zo vast in hoe jij denkt dat hij hier overheen moet komen. Het is daardoor ergens wel logisch dat je man zegt dat jij het waarschijnlijk veel beter gedaan had als jij kanker had gekregen. Neemt niet weg dat het rot is om het te zeggen, maar het klinkt ook als een bak onmacht.
(serieuze vraag) Denk je dan echt dat er een moment komt waarop hij plots wel alles verwerkt heeft, zonder dat hij er actief mee aan de slag gaat. Ik durf daar niet meer op hopen.
maandag 8 april 2019 om 15:44
aikidoka schreef: ↑08-04-2019 11:49Dat mag je allebei doen. Jij mag besluiten dat jij lang genoeg gewacht hebt en genoeg hebt geprobeerd. Je hebt altijd het recht om een relatie te verbreken. Ook als je getrouwd bent en ook dan mag het om elke reden. Daar worden juridisch geen eisen meer aan gesteld, dat jij niet meer wil is reden genoeg.
Dat jij hier berichten schrijft geeft me wel het gevoel dat je het nog niet zeker weet. Je krijgt hier in ieder geval niet het antwoord dat het inderdaad logisch is dat je wil scheiden. Maar het is jouw leven en jij mag de beslissingen nemen. Ook als niemand anders hetzelfde zou besluiten mag je het toch doen.
Ik denk overigens dat er meer smaken zijn dan een scheiding aanvragen of je man overtuigen dat hij het op een bepaalde manier moet aanpakken. Je kunt ook een bepaalde termijn van jaren er aan hangen dat je afwacht en kijkt wat er verandert. Je kunt dingen die je mist stiekem of in overleg ergens anders gaan halen. Wellicht is er een combinatie van zaken die jou het meest aanspreekt. Maar volgens mij moet je je vooral realiseren wat je nu motiveert om hier te schrijven, want dat is een belangrijke vraag. Wil je goedkeuring? Van wie en waarom dan?
Een affaire is helemaal niet wat ik wil en dat is ook niet wat ik mis.
maandag 8 april 2019 om 15:58
Plots alles, nee, maar stap voor stap beter, zeker wel. Maar of dat voor jullie op tijd is, dat weet ik niet. Jij hoeft dit niet uit te zitten, en je hoeft dit ook niet te kunnen. Het is wel handig als je weet wat je wil. Want volgens mij heb je niet goed zicht op wat jij voor jezelf wil, alleen maar dat het met je man beter gaat. En daar heb je dus eigenlijk nauwelijks invloed op, en op het moment misschien zelfs wel alleen negatieve. Hoe onterecht ook.Kris_Tmas3 schreef: ↑08-04-2019 15:42(serieuze vraag) Denk je dan echt dat er een moment komt waarop hij plots wel alles verwerkt heeft, zonder dat hij er actief mee aan de slag gaat. Ik durf daar niet meer op hopen.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
maandag 8 april 2019 om 17:22
Is dat nou echt het enige aan mijn post waar je op wil reageren?Kris_Tmas3 schreef: ↑08-04-2019 15:44Een affaire is helemaal niet wat ik wil en dat is ook niet wat ik mis.
maandag 8 april 2019 om 17:28
maandag 8 april 2019 om 20:12
het is jouw probleem dus beter doe jij er wat mee in plaats van jouw probleem steeds op het bordje van je man te schuivenKris_Tmas3 schreef: ↑07-04-2019 21:47Een advocaat bellen. Of nog eens tot hem proberen door te dringen.
maandag 8 april 2019 om 20:38
Kris_Tmas3 schreef: ↑08-04-2019 15:42(serieuze vraag) Denk je dan echt dat er een moment komt waarop hij plots wel alles verwerkt heeft, zonder dat hij er actief mee aan de slag gaat. Ik durf daar niet meer op hopen.
Ja, dat kan. Wie ben jij om te bepalen hoe zijn manier van verwerken moet zijn?
maandag 8 april 2019 om 22:23
TO: Je verwachtingen zijn niet onredelijk en het gaat niet alleen maar om seks in de zin van penetratie, maar ook om genegenheid en ik snap dat je dat mist. Ik denk alleen dat je man enorm met zichzelf in de knoop zit. De ziekte en de gevolgen daarvan zijn hem ook overkomen. Ik denk alleen dat jij er niet vanuit kan gaan dat je hem kan veranderen. Zou je ermee kunnen leven als de huidige situatie zo blijft? Want ik denk eerlijkheidshalve dat dit wel een mogelijkheid is en dan is het aan jou wat je daar verder mee doet. Voorts vind ik het wel jammer dat hij weigert in therapie te gaan om de ziekte en de ongemakken als gevolg daarvan een plaats te geven.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
