Relaties
alle pijlers
Hoe verder?
zondag 20 januari 2019 om 12:04
Gisterenavond hebben mijn man en ik de zoveelste ruzie gehad over hetzelfde onderwerp. Ik heb hier al eerder over geschreven, maar ik weet anders niet waar ik hiermee terecht moet.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
zaterdag 23 februari 2019 om 17:05
Dus moet dat eerst worden uitgezocht. Willen jullie nog wel samen verder? De vraag stellen is eng.lolapaloeza schreef: ↑23-02-2019 17:02Samen klinkt natuurlijk wel mooi, maar als je geen verbinding meer voelt kun je dat nooit opbrengen.
iedereen heeft iets nodig om de moeilijke tijden door te komen. Ergens nog een gevoel van verbinding en vertrouwen. Als dat er niet is, als je niet nog een klein beetje 'emotioneel intiem' bent, dan is het heel zwaar.
zaterdag 23 februari 2019 om 17:12
....maar wel hoognodig als ik het zo allemaal eens lees.
TO, voor de duidelijkheid, ik wil jou als partner niet afvallen, ik weet van mijn man hoe moeilijk het voor de partner is, maar ik wil je wel laten zien dat het voor de zieke een heul ander verhaal is en het meestal niet parallel loopt.
Ik vraag me inmiddels ook echt af of de kanker van je man wel de oorzaak is van jullie niet bepaald denderende relatie en of daar voorafgaand al niet heel veel mee mis was. Een kapstok om alles wat scheef zit aan op te hangen dus.
There is always something happening, and it's usually right now
zaterdag 23 februari 2019 om 17:28
maar het universum voegt zich niet naar jou en dus is dat je hulpvraag: hoe kan ik leven met dingen die anders gaan zoals ik het had verwacht/ wensKris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 15:35Eerlijk? Ik heb helemaal geen hulpvraag. Ik wil gewoon dat de ellende stopt en dat mijn man een inspanning gaat doen. Maar als ik dat zeg, ben ik een bitch. Misschien ben ik wel een bitch. De drink op het werk duurde twee uur. We gaan veranderen van locatie en er was een rondleiding. Iedereen had zijn partner mee, behalve ik. Ik vind dat hij echt wel eens een inspanning mag leveren en eens iets voor mij kan doen.
zaterdag 23 februari 2019 om 17:33
Grobbekuiken_ schreef: ↑23-02-2019 16:34Je zegt dus eigenlijk dat er sowieso geen intimiteit (meer?) is. Geen grapjes onder elkaar, geen knuffel, geen spontane kus, geen 'ik haal wel een kopje thee/koffie/whiskey/whatever voor je', een lieve opmerking, geen vulmaarin.
Maar je zegt ook dat je man nooit zo is geweest, behalve dan dat er voor hij ziek werd wel activiteit in bed was.
Dan nog maar eens de vraag: hoe was jullie relatie vóór dit alles? Want als dat alleen uit een voor beiden acceptabel seksleven bestond, kun je nu niet veel meer verwachten lijkt me. Dat deel is voor hem nu een no go. Blijft over 'de rest' die er voor die tijd kennelijk ook al niet of nauwelijks was.
Moet je niet eigenlijk je huwelijk, en dan zonder wat er nu speelt, onder de loep nemen?
Nu is er geen intimiteit, dat was er voordien wel. We hadden veel 'interne' grapjes, hadden zelfs een eigen 'taaltje'. Een kus of streel op de rug was er ook. Mijn man is nooit heel knuffelig geweest, maar was vooral heel praktisch. Hij liet bv nooit een lief briefje achter (dat deed ik wel), maar hij zorgde ervoor dat mijn auto volgetankt was, zodat ik niet in de winter in de koude moest tanken of hij deed een klusje op mijn bureau in het werk. We gingen geregeld samen uit (vooral uit eten, soms eens weekendjes weg). Een hapje of drankje voorzien deden we beiden ook.
Nu blijft daar niets van over. Hij wil niets meer eten/drinken die zijn blaas prikkelt, hij wil niet meer samen weg. 'Echt' kussen hebben we al maanden niet meer gedaan. Nog eens in bed/op de sofa kletsen, doen we niet meer. ...
anoniem_319315 wijzigde dit bericht op 23-02-2019 17:39
0.09% gewijzigd
zaterdag 23 februari 2019 om 17:35
Nee, hij is gefixeerd op beter worden. Hij wil sporten/diëten om beter te worden.
Ik wil samen aan ons huwelijk werken, door terug te werken aan onze intimiteit.
Intimiteit is voor mij een essentiële pijler van ons huwelijk.
zaterdag 23 februari 2019 om 17:38
gezondheid ook. Laat hem eerst beter wordenKris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 17:35Nee, hij is gefixeerd op beter worden. Hij wil sporten/diëten om beter te worden.
Ik wil samen aan ons huwelijk werken, door terug te werken aan onze intimiteit.
Intimiteit is voor mij een essentiële pijler van ons huwelijk.
zaterdag 23 februari 2019 om 17:38
Doreia* schreef: ↑23-02-2019 16:48Alsof jullie samen het Pieterpad lopen en hij zijn enkel verstuikt. Je wilt wel even wachten, maar niet te lang. De arts heeft gezegd dat zijn enkel weer goed is. Hij hinkebeent nog wel en hij is niet zo zeker of zijn enkel wel echt beter is. Jij wil het pad afwandelen en loopt met snelle passen vooruit. Hij volgt je niet. Zuchtend draai jij je om en roept; kom nou! Je tikt ongeduldig met je voet. Loopt geërgerd terug om hem te duwen. Hij klaagt een beetje. Jij hebt er geen boodschap aan en loopt weer zuchtend vooruit.
Is dat een manier om iemand het Pieterpad te laten lopen? Of zeg je; kom, ik help je weer vertrouwen op je enkel. Stapje voor stapje. Lukt het niet, wachten we weer even. Het doel is niet belangrijk. Het gaat om de reis en elkaar.
Waarop hij antwoordt: je moet me niet helpen. We gaan gewoon hier wachten tot mijn enkel weer spontaan beter is. Een steunverband/spalk aandoen wil ik niet, ik wil alleen maar wachten. En jij mag daar enkele meter verderop staan wachten tot ik bereid ben om nog eens te testen of mijn enkel nu al beter is.
Waar is dan de reis met elkaar?
zaterdag 23 februari 2019 om 17:53
Waarom geldt die vraag niet voor de man?
Ik ben maar een eenvoudige man hoor, maar ik verbaas me erover dat werkelijk iedereen met een relatieprobleem wordt geadviseerd om erover te praten, maar dat deze topicstartster hier als verwijt toegespeeld krijgt dat ze af en toe die discussie probeert te openen.
Sorry, natuurlijk heeft de man problemen, maar dat is geen excuus om zich in zijn huwelijk en seksleven als een struisvogel te gedragen. Ik vind het alleen maar goed dat TO hierover in gesprek wil, vriendschap en partnerschap betekent niet alleen dat je elkaar oeverloos ruimte en applaus geeft, maar dat je elkaar ook af en toe confronteert en een schop onder de hol geeft.
Zelfs zou de seks niet meer mogelijk zijn, dan nog lees ik dat TO een hoop intimiteit mist waar man best wat aan tegemoet zou kunnen komen. Juist de afwijzing van elke vorm van intimiteit maakt dat de beide partners zo eenzaam zijn in tijden waar ze juist beter doorheen konden komen als ze samen sterk zijn. En daar mag je best over spreken.
zaterdag 23 februari 2019 om 17:59
Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 17:38Waarop hij antwoordt: je moet me niet helpen. We gaan gewoon hier wachten tot mijn enkel weer spontaan beter is. Een steunverband/spalk aandoen wil ik niet, ik wil alleen maar wachten. En jij mag daar enkele meter verderop staan wachten tot ik bereid ben om nog eens te testen of mijn enkel nu al beter is.
Waar is dan de reis met elkaar?
Dan sta je samen stil. Zoals ik al eerder zei, jij verwerkt jouw stukje en jouw man verwerkt zijn stukje. Daarna loop jij een paar passen terug en hij loopt een paar passen vooruit. Daar op die plek vinden jullie elkaar weer en staan samen stil. En als de tijd daar is gaan jullie samen verder. En als nu blijkt dat er niks meer is gaan jullie ieder jullie eigen weg. Echt TO geduld en tijd.
zaterdag 23 februari 2019 om 18:00
De vraag geldt ook voor de man en die is daar vast mee bezig, aangezien hij net behandeld is en zijn lichaam niet werkt zoals hij wil. Het probleem is dat TO een relatieprobleem heeft, maar de partner van TO is in de rouw vanwege zijn lichamelijke problemen.kerol schreef: ↑23-02-2019 17:53Waarom geldt die vraag niet voor de man?
Ik ben maar een eenvoudige man hoor, maar ik verbaas me erover dat werkelijk iedereen met een relatieprobleem wordt geadviseerd om erover te praten, maar dat deze topicstartster hier als verwijt toegespeeld krijgt dat ze af en toe die discussie probeert te openen.
Voor hen is het onderwerp van gesprek anders, dus dan bereik je elkaar niet. En bij rouw werkt praten niet altijd, en niet voor iedereen. Dat kost gewoon tijd.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 23 februari 2019 om 18:17
En dan zeg je; wil je dat ik samen met je wacht of wil je dat ik alleen mijn weg vervolg? Ik zou zelf herl graag het pad samen met je lopen, maar ik heb geen idee hoe ik ons weer samen in beweging zet.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 17:38Waarop hij antwoordt: je moet me niet helpen. We gaan gewoon hier wachten tot mijn enkel weer spontaan beter is. Een steunverband/spalk aandoen wil ik niet, ik wil alleen maar wachten. En jij mag daar enkele meter verderop staan wachten tot ik bereid ben om nog eens te testen of mijn enkel nu al beter is.
Waar is dan de reis met elkaar?
zaterdag 23 februari 2019 om 18:23
Die vraag heb ik al 100den keren gevraagd. Hij zegt dat hij niets doet voor hij genezen is. Dus moet ik wachten tot hij terug beter is, of als ik niet meer kan wachten, dan moet ik maar gaan.
zaterdag 23 februari 2019 om 18:26
Misschien heeft hij daarin wel gelijk.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 18:23Die vraag heb ik al 100den keren gevraagd. Hij zegt dat hij niets doet voor hij genezen is. Dus moet ik wachten tot hij terug beter is, of als ik niet meer kan wachten, dan moet ik maar gaan.
zaterdag 23 februari 2019 om 18:37
Je hoeft niet te wachten. Je kan zelf stappen zetten. In eerste instantie om jouw emoties zelf beter te plaatsen en om jouw acceptatie/verwerkingsproces een betere richting uit te krijgen. In plaats van al die emoties op hem te projecteren en hem te pushen om een man te zijn die hij nooit was: je bent nu eenmaal niet met een knuffelaar getrouwd.Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 16:31Wachten tot de situatie spontaan betert, is als wachten op Godot.
En wie weet dat - als hij jou hierin ziet groeien - ook hij de moed krijgt om hulp te zoeken.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zaterdag 23 februari 2019 om 18:43
omdat die man hier geen topic heeft geopend. Hij wil werken aan zijn gezondheid en is daar prima content mee. De vrouw wil seks en is niet content met de situatie.kerol schreef: ↑23-02-2019 17:53Waarom geldt die vraag niet voor de man?
Ik ben maar een eenvoudige man hoor, maar ik verbaas me erover dat werkelijk iedereen met een relatieprobleem wordt geadviseerd om erover te praten, maar dat deze topicstartster hier als verwijt toegespeeld krijgt dat ze af en toe die discussie probeert te openen.
Sorry, natuurlijk heeft de man problemen, maar dat is geen excuus om zich in zijn huwelijk en seksleven als een struisvogel te gedragen. Ik vind het alleen maar goed dat TO hierover in gesprek wil, vriendschap en partnerschap betekent niet alleen dat je elkaar oeverloos ruimte en applaus geeft, maar dat je elkaar ook af en toe confronteert en een schop onder de hol geeft.
Zelfs zou de seks niet meer mogelijk zijn, dan nog lees ik dat TO een hoop intimiteit mist waar man best wat aan tegemoet zou kunnen komen. Juist de afwijzing van elke vorm van intimiteit maakt dat de beide partners zo eenzaam zijn in tijden waar ze juist beter doorheen konden komen als ze samen sterk zijn. En daar mag je best over spreken.
zaterdag 23 februari 2019 om 18:44
dus dat zijn je optiesKris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 18:23Die vraag heb ik al 100den keren gevraagd. Hij zegt dat hij niets doet voor hij genezen is. Dus moet ik wachten tot hij terug beter is, of als ik niet meer kan wachten, dan moet ik maar gaan.
je gaat
of je legt je er bij neer
zaterdag 23 februari 2019 om 20:13
Je kunt niet in je eentje in een huwelijk zitten...
zaterdag 23 februari 2019 om 20:20
Als jij hem verder geen ruimte kunt geven denk ik dat wel ja.
zaterdag 23 februari 2019 om 20:21
Of...of je zoekt hulp en laat jouw man zijn stukje zelf verwerken en kijkt daarna wat er nog over is van jullie huwelijk. Iets met geduld en tijd wat hier al 88 keer genoemd is...
zaterdag 23 februari 2019 om 20:39
Zijn dit niet twee parallelle processen?Kris_Tmas3 schreef: ↑23-02-2019 17:35Nee, hij is gefixeerd op beter worden. Hij wil sporten/diëten om beter te worden.
Ik wil samen aan ons huwelijk werken, door terug te werken aan onze intimiteit.
Intimiteit is voor mij een essentiële pijler van ons huwelijk.
Zou het zo kunnen zijn dat hij aan zijn gezondheid wil werken zodat hij ooit weer kan zijn, wie hij ooit hoopte zijn (ookal gaat dat niet gebeuren)?
Kan het zijn dat hij in een soort rouwproces zit, omdat hij weet dat zijn oude lijf niet meer terugkomt en hij dit koppelt aan een afname van zijn mannelijkheid, waardoor hij nu niet seksueel intiem met jou wil zijn (en omdat dit kan, voor hem voelt als falen)?
Kunnen jullie intimiteit opnieuw samen definiëren?
Intimiteit is natuurlijk niet alleen neuken of andere vormen van seksuele intimiteit. Initimiteit is ook veilig zijn bij elkaar. En bijv ook je angsten durven delen, of dingen doen die de ander een geliefd en veilig gevoel geven: jouw man zijn liefdestaal is volgens mij dienstbaarheid (dat hij liefde laat blijken door lieve dingen te doen).
Als jouw man zich verraden voelt door zijn lichaam, voelt hij zich misschien niet veilig en projecteert hij deze onveiligheid op jullie relatie.
Staat hij ervoor open om in gesprek te gaan over de betekenis van intimiteit in jullie relatie en de waarde van veiligheid voor hem binnen intimiteit?
En zou een toename van veiligheid niet kunnen betekenen dat hij weer ruimte gaat ervaren om jouw liefdestaal (fysieke aanraking) weer te laten zien?
zaterdag 23 februari 2019 om 20:40
Ik ben het hier mee eens! TO heeft al jaren geduld.. En het is prima dat man aan zijn herstel en gezondheid werkt maar ik vind niet dat TO daarin helemaal genegeerd hoeft te worden., hij kan haar ook tegemoet komen qua intimiteit voor zover wat wel mogelijk is.kerol schreef: ↑23-02-2019 17:53Waarom geldt die vraag niet voor de man?
Ik ben maar een eenvoudige man hoor, maar ik verbaas me erover dat werkelijk iedereen met een relatieprobleem wordt geadviseerd om erover te praten, maar dat deze topicstartster hier als verwijt toegespeeld krijgt dat ze af en toe die discussie probeert te openen.
Sorry, natuurlijk heeft de man problemen, maar dat is geen excuus om zich in zijn huwelijk en seksleven als een struisvogel te gedragen. Ik vind het alleen maar goed dat TO hierover in gesprek wil, vriendschap en partnerschap betekent niet alleen dat je elkaar oeverloos ruimte en applaus geeft, maar dat je elkaar ook af en toe confronteert en een schop onder de hol geeft.
Zelfs zou de seks niet meer mogelijk zijn, dan nog lees ik dat TO een hoop intimiteit mist waar man best wat aan tegemoet zou kunnen komen. Juist de afwijzing van elke vorm van intimiteit maakt dat de beide partners zo eenzaam zijn in tijden waar ze juist beter doorheen konden komen als ze samen sterk zijn. En daar mag je best over spreken.
zaterdag 23 februari 2019 om 20:50
Someonenew schreef: ↑23-02-2019 20:40Ik ben het hier mee eens! TO heeft al jaren geduld.. En het is prima dat man aan zijn herstel en gezondheid werkt maar ik vind niet dat TO daarin helemaal genegeerd hoeft te worden., hij kan haar ook tegemoet komen qua intimiteit voor zover wat wel mogelijk is.
Some lukt dat niet na zo'n ingrijpende gebeurtenis als kanker, dat tegemoet komen. Als de behandeling klaar is begint het verwerken pas. En ja, dat kan jaren duren. Prostaat bestralingen zijn vaak inwendig en zowel geestelijk als lichamelijk heel ingrijpend, ik kan me voorstellen dat dat veel tijd kost.
zaterdag 23 februari 2019 om 21:16
1!!kerol schreef: ↑23-02-2019 17:53Waarom geldt die vraag niet voor de man?
Ik ben maar een eenvoudige man hoor, maar ik verbaas me erover dat werkelijk iedereen met een relatieprobleem wordt geadviseerd om erover te praten, maar dat deze topicstartster hier als verwijt toegespeeld krijgt dat ze af en toe die discussie probeert te openen.
Sorry, natuurlijk heeft de man problemen, maar dat is geen excuus om zich in zijn huwelijk en seksleven als een struisvogel te gedragen. Ik vind het alleen maar goed dat TO hierover in gesprek wil, vriendschap en partnerschap betekent niet alleen dat je elkaar oeverloos ruimte en applaus geeft, maar dat je elkaar ook af en toe confronteert en een schop onder de hol geeft.
Zelfs zou de seks niet meer mogelijk zijn, dan nog lees ik dat TO een hoop intimiteit mist waar man best wat aan tegemoet zou kunnen komen. Juist de afwijzing van elke vorm van intimiteit maakt dat de beide partners zo eenzaam zijn in tijden waar ze juist beter doorheen konden komen als ze samen sterk zijn. En daar mag je best over spreken.
En mss draagt een beetje tegemoet komen van man zijn zijde ook bij aan het herstel van vertrouwen in zichzelf en dus ook zijn relatie met TO?
zaterdag 23 februari 2019 om 22:17
Dat snap ik ook zeker dat het tijd kost maar ook dat als er na 3 jaar geen vooruitgang inzit qua het verwerken of maar iets tegmoet te komen naar TO dat hij daar hulp bij nodig heeft, en dit wilt hij niet.. Dus moet TO maar hulp zoeken en anders nog weet ik hoeveel jaar wachten? Het is nu soort van trekken aan dood paard..the_Wicked_Witch schreef: ↑23-02-2019 20:50Some lukt dat niet na zo'n ingrijpende gebeurtenis als kanker, dat tegemoet komen. Als de behandeling klaar is begint het verwerken pas. En ja, dat kan jaren duren. Prostaat bestralingen zijn vaak inwendig en zowel geestelijk als lichamelijk heel ingrijpend, ik kan me voorstellen dat dat veel tijd kost.
