Relaties
alle pijlers
Slechte relatie met moeder
zondag 19 mei 2019 om 17:13
Hallo,
In de hoop op wat herkenning en tips...
Ik heb eigenlijk nooit een goeie relatie met moeder gehad. Als klein kind zag ik al heel goed het verschil tussen haar eerder koude, niet zorgzame en niet-moedelijke houding, en de warme, moederlijke en geïnteresseerde houding van de moeders van leeftijdsgenootjes. Maar dingen werden meestal naar mij toegedraaid: ik was een moeilijk en ondankbaar kind volgens haar. Als tiener ging het van kwaad naar erger. Intussen was mijn vader weer in the picture, die dominant, en verbaal en fysiek agressief was naar mij toe (later ook naar anderen, maar de eerste jaren was ik geliefoosd doelwit). Zij zegt nu dat ze mij toen beschermde tegen hem, maar ik herinner me andere dingen. Ik herinner me uitspraken als: "Als hij je moet slaan, heeft hij daar meer verdriet van dan jij." Nu was ik geen tiener die reageerde door op haar kamer te gaan zitten snikken. Ik gaf een grote bek terug, liep weg enzovoort. Waarop mijn ouders vonden dat ik, als onopvoedbaar element, maar beter uit huis geplaatst kon worden. Dat soort toestanden. Uiteindelijk is dat niet gebeurd, maar wekenlang was dat wel onderwerp van gesprek.
Heel onveilige gezinssituatie dus.
Ik heb nog een broer, maar met hem heb ik eigenlijk nooit een relatie gehad. Ook nu niet. Toen we kinderen waren, werd hij erg voorgetrokken, vooral door mijn vader. Ik kreeg bvb vaak te horen: "Waarom kun je niet meer zijn zoals hij?" Ook mijn moeder zei dat af en toe. We werden ook tegen elkaar uitgespeeld, hij als lievelingetje en ik als het zwarte schaap (later gelezen dat dat typisch gedrag is voor narcistische ouders, en ik vermoed dat mijn vader een narcist was).
Mijn vader was dus erg dominant en mijn moeder onderdanig. Volgde hem in alles. Adoreerde hem. Dat is zo gebleven tot zowel mijn broer - die rond zijn 17e ook heel veel bonje met mijn vader kreeg, die twee gingen dan echt aan het vechten - en ik uit huis gingen. Toen werd zij slachtoffer van zijn geweld. Pas toen is ze bij hem weggegaan, na een bijna noodlottige avond waarbij hij haar bij de keel had. Ze zijn gescheiden. Ik was toen al 21.
Ik heb haar altijd kwalijk genomen dat ze hem zo lang het hand boven het hoofd gehouden heeft. En pas is weggegaan toen zijn geweld zich tegen haar keerde. Toen het geweld tegen mij gekeerd was, was het zogenaamd altijd mijn eigen schuld.
De jaren erna heb ik een heel afstandelijke relatie met mijn moeder gehad (mijn vader heb ik niet meer gezien of gesproken sinds mijn 23e, wat ik ook bewust zo wilde en nog altijd wil). Ik zag haar een paar keer per jaar, met kerst en verjaardagen, en dan was er een heel stroef contact. Er is ook nooit iets uitgepraat. Dat heb ik één keer wel geprobeerd, maar toen is ze huilend de tuin in gerend en toen ze terugkwam, deed ze of er niets gebeurd was en wilde ze het er niet meer over hebben. Mijn moeder heeft altijd een vreemde relatie met emoties gehad en praten kan ze nauwelijks. Dus gingen we maar door met die rare relatie: superafstandelijk en heel onwennig.
Ik heb in die jaren vaak gedacht om gewoon het contact te verbreken. Aangezien ik er gewoon niets aan had, en de moeilijke relatie en de herinneringen aan vroeger me veel pijn deden. Maar op één of andere manier kon ik dat toch niet. Ik had toen ook een warme en moederlijke schoonmoeder, aan wie ik veel meer had dan aan mijn eigen moeder.
En zo gingen de jaren voorbij. Gaandeweg, en met hulp van enkele therapeuten, wist ik het verdriet van vroeger een beetje te verwerken. Ik ben in therapie gegaan op mijn 29e, toen ik met paniekaanvallen kampte. En gaandeweg lukte het me me om een soort consensus in mezelf te vinden: oké, ik zou liever een andere moeder gehad hebben, maar ik moet het doen met deze, dat is een verdriet en een pijn. Maar zij is wie ze is, en zal dat ook blijven, en ik kan haar niet veranderen. Laat ik maar accepteren wat ze wel te bieden heeft. Zo ging ik er gaandeweg, na een paar jaar, over denken. En wat ze dan te bieden heeft, is bvb praktische hulp. Ze is wel iemand die als ik bvb beslis om mijn huis te schilderen, meteen mee komt helpen. Ik probeerde te accepteren dat ze zo op haar manier haar best deed.
Dat ging een paar jaar min of meer goed. En ze is er een paar jaar geleden wel echt voor me geweest, toen ik een burn-out had. Ik heb toen een paar maanden bij haar gelogeerd omdat ik echt niets meer kon, niet koken, schoonmaken, werken enzovoort (was intussen singel, dus geen man meer die die dingen kon doen). Al was het tegelijk ook heel moeilijk om haar zo vaak te zien. En ook confronterend. Want ik was tegelijk in therapie bij een goede psychologe, waar ook weer allerlei nare dingen over vroeger bovenkwamen waar zij ook een rol in gespeeld had. Die dingen heb ik er dan ook op een gegeven moment uitgegooid tov mijn moeder. En voor haar doen hebben we toen een goed gesprek gehad. Ze heeft zich toen ook geëxcuseerd voor vroeger. Gezegd dat ze wist dat ze laf geweest was. Daarna is er nooit meer op teruggekomen, maar ik vond het ergens wel helend. En ik denk dat ik toen wel uit mijn hart kon zeggen: oké, er zijn heel moeilijke dingen gebeurd, maar laat ons vooruit kijken.
We zijn nu een paar jaar verder. En het is weer helemaal mis tussen mijn moeder en mij. Ik heb een tijd geleden bij een bepaalde therapeut een sessie gedaan, waarin ik wilde kijken naar de oorzaken van mijn blokkades tov relaties en mannen (al jaren single namelijk, en daarvoor lang een abonnement gehad op foute mannen). Daarin kwam 'het innerlijke kind beschermen' aan bod. En ik moest van de therapeut ook kwaad worden over dingen van vroeger.
Sinds toen zitten al die moeilijke dingen weer heel erg aan de oppervlakte bij mij. En ik kan mijn moeder gewoon niet meer verdragen. Ze is altijd iemand geweest die maandenlang niets kan laten horen en als ik dan bel, kort en zakelijk zeggen: "Waarom bel je?" Ze heeft weinig moederlijks, ik zei het al. Ze kan nog altijd zich erg koud en ongeïnteresseerd opstellen. En opeens heb ik daar schoon genoeg van, maakt het me enorm kwaad. Ik heb na zo'n telefoontje een boze app gestuurd met de vraag dat ik me oprecht afvroeg of zij wel besefte dat ze kinderen had en waarom ze ooit kinderen had genomen etc. Kreeg ik meteen een bericht terug: hoe ik voor de zoveelste keer een dolk in haar hart stak. Waarop ik dan weer giga allergisch reageerde, want dat eeuwige slachtofferschap, daar heb ik ook genoeg van. Dat de dingen naar mij toegedraaid worden: ik, de eeuwig ondankbare en vreselijke dochter.
Na dit app-verkeer was het een paar weken stil. Waarop zij dan opeens belde, zonder het er nog over te hebben, met allerlei plannen om praktische klusjes in mijn huis te komen opknappen. Voor de lieve vrede heb ik dan maar ja gezegd. Maar toen ze hier was, was het zo ontzettend onwennig en stroef. Ik besefte ook: eigenlijk vind ik mijn moeder echt niet leuk, eigenlijk hebben wij niets gemeen en elkaar ook bijzonder weinig te vertellen. Mocht ze mijn moeder niet zijn, dan zou ik nooit met haar willen omgaan. Ik had de moed ook niet om een gesprek te beginnen over die moeilijke dingen van vroeger die me dwars zaten. En ik denk dat zij allang blij was dat ik er niet over begon.
Afgelopen weekend heb ik haar opnieuw gezien. En ik merk dat ik gewoon niet meer met haar kan omgaan. Ze maakt me zo kwaad. Hoe ze is (bijvoorbeeld erg stil en vlak, terwijl ik extravert en temperamentvol ben), hoe ze zich gedraagt (bvb bang voor heel veel in het leven), hoe ze zich uit en niet uit... Bijvoorbeeld dat ze hier in mijn woonkamer zit en zegt dat ze beter zou sterven, want dan hebben mijn broer en ik haar erfenis. Dat ergert me enorm. Ergens/deels is mijn houding tov haar onredelijk, want ze stelt zich - op haar introverte, stroeve en onwennige manier - wel behulpzaam op. Wil voortdurend allerlei dingen doen in mijn huis. Maar ik vind haar gezelschap niet prettig, kijk ook altijd erg tegen haar bezoek op, heb er gewoon geen zin in. En ik word in haar gezelschap ook een niet-leuke versie van mezelf, met vaak kritiek op haar enzovoort. Wil die persoon ook niet zijn. Word daar zelf ook niet vrolijk of blij van...
Ik weet natuurlijk dat onder mijn houding naar haar, er allerlei kwaadheid en pijn van vroeger zit.
Maar op één of andere manier kan ik het niet tegenhouden dat ze bovenkomen. Ondanks dus al jaren therapie, ook EMDR bvb. En ik dacht dus echt dat ik op een punt in mijn leven was gekomen dat ik dacht en meende: oké, het was allemaal heel moeilijk vroeger, en mijn moeder is niet mijn ideale moeder, maar laat ik niet meer focussen op vroeger, maar op het nu en de toekomst.
Blijkt dus dat er toch nog heel veel zit...
En ik weet dus niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Soms denk ik dat het beter is om het contact te verbreken, of toch tenminste tijdelijk (en 'gewoon' accepteren dat dit soort periodes er altijd zullen zijn?). Of misschien toch maar opnieuw in therapie om dingen aan te pakken (maar ik ben het ook zo beu om in die beerputten van vroeger te roeren)?
Ik heb dus geen idee.
Mocht iemand herkenning en/of raad hebben, ik lees het graag.
Fijne zondag!
In de hoop op wat herkenning en tips...
Ik heb eigenlijk nooit een goeie relatie met moeder gehad. Als klein kind zag ik al heel goed het verschil tussen haar eerder koude, niet zorgzame en niet-moedelijke houding, en de warme, moederlijke en geïnteresseerde houding van de moeders van leeftijdsgenootjes. Maar dingen werden meestal naar mij toegedraaid: ik was een moeilijk en ondankbaar kind volgens haar. Als tiener ging het van kwaad naar erger. Intussen was mijn vader weer in the picture, die dominant, en verbaal en fysiek agressief was naar mij toe (later ook naar anderen, maar de eerste jaren was ik geliefoosd doelwit). Zij zegt nu dat ze mij toen beschermde tegen hem, maar ik herinner me andere dingen. Ik herinner me uitspraken als: "Als hij je moet slaan, heeft hij daar meer verdriet van dan jij." Nu was ik geen tiener die reageerde door op haar kamer te gaan zitten snikken. Ik gaf een grote bek terug, liep weg enzovoort. Waarop mijn ouders vonden dat ik, als onopvoedbaar element, maar beter uit huis geplaatst kon worden. Dat soort toestanden. Uiteindelijk is dat niet gebeurd, maar wekenlang was dat wel onderwerp van gesprek.
Heel onveilige gezinssituatie dus.
Ik heb nog een broer, maar met hem heb ik eigenlijk nooit een relatie gehad. Ook nu niet. Toen we kinderen waren, werd hij erg voorgetrokken, vooral door mijn vader. Ik kreeg bvb vaak te horen: "Waarom kun je niet meer zijn zoals hij?" Ook mijn moeder zei dat af en toe. We werden ook tegen elkaar uitgespeeld, hij als lievelingetje en ik als het zwarte schaap (later gelezen dat dat typisch gedrag is voor narcistische ouders, en ik vermoed dat mijn vader een narcist was).
Mijn vader was dus erg dominant en mijn moeder onderdanig. Volgde hem in alles. Adoreerde hem. Dat is zo gebleven tot zowel mijn broer - die rond zijn 17e ook heel veel bonje met mijn vader kreeg, die twee gingen dan echt aan het vechten - en ik uit huis gingen. Toen werd zij slachtoffer van zijn geweld. Pas toen is ze bij hem weggegaan, na een bijna noodlottige avond waarbij hij haar bij de keel had. Ze zijn gescheiden. Ik was toen al 21.
Ik heb haar altijd kwalijk genomen dat ze hem zo lang het hand boven het hoofd gehouden heeft. En pas is weggegaan toen zijn geweld zich tegen haar keerde. Toen het geweld tegen mij gekeerd was, was het zogenaamd altijd mijn eigen schuld.
De jaren erna heb ik een heel afstandelijke relatie met mijn moeder gehad (mijn vader heb ik niet meer gezien of gesproken sinds mijn 23e, wat ik ook bewust zo wilde en nog altijd wil). Ik zag haar een paar keer per jaar, met kerst en verjaardagen, en dan was er een heel stroef contact. Er is ook nooit iets uitgepraat. Dat heb ik één keer wel geprobeerd, maar toen is ze huilend de tuin in gerend en toen ze terugkwam, deed ze of er niets gebeurd was en wilde ze het er niet meer over hebben. Mijn moeder heeft altijd een vreemde relatie met emoties gehad en praten kan ze nauwelijks. Dus gingen we maar door met die rare relatie: superafstandelijk en heel onwennig.
Ik heb in die jaren vaak gedacht om gewoon het contact te verbreken. Aangezien ik er gewoon niets aan had, en de moeilijke relatie en de herinneringen aan vroeger me veel pijn deden. Maar op één of andere manier kon ik dat toch niet. Ik had toen ook een warme en moederlijke schoonmoeder, aan wie ik veel meer had dan aan mijn eigen moeder.
En zo gingen de jaren voorbij. Gaandeweg, en met hulp van enkele therapeuten, wist ik het verdriet van vroeger een beetje te verwerken. Ik ben in therapie gegaan op mijn 29e, toen ik met paniekaanvallen kampte. En gaandeweg lukte het me me om een soort consensus in mezelf te vinden: oké, ik zou liever een andere moeder gehad hebben, maar ik moet het doen met deze, dat is een verdriet en een pijn. Maar zij is wie ze is, en zal dat ook blijven, en ik kan haar niet veranderen. Laat ik maar accepteren wat ze wel te bieden heeft. Zo ging ik er gaandeweg, na een paar jaar, over denken. En wat ze dan te bieden heeft, is bvb praktische hulp. Ze is wel iemand die als ik bvb beslis om mijn huis te schilderen, meteen mee komt helpen. Ik probeerde te accepteren dat ze zo op haar manier haar best deed.
Dat ging een paar jaar min of meer goed. En ze is er een paar jaar geleden wel echt voor me geweest, toen ik een burn-out had. Ik heb toen een paar maanden bij haar gelogeerd omdat ik echt niets meer kon, niet koken, schoonmaken, werken enzovoort (was intussen singel, dus geen man meer die die dingen kon doen). Al was het tegelijk ook heel moeilijk om haar zo vaak te zien. En ook confronterend. Want ik was tegelijk in therapie bij een goede psychologe, waar ook weer allerlei nare dingen over vroeger bovenkwamen waar zij ook een rol in gespeeld had. Die dingen heb ik er dan ook op een gegeven moment uitgegooid tov mijn moeder. En voor haar doen hebben we toen een goed gesprek gehad. Ze heeft zich toen ook geëxcuseerd voor vroeger. Gezegd dat ze wist dat ze laf geweest was. Daarna is er nooit meer op teruggekomen, maar ik vond het ergens wel helend. En ik denk dat ik toen wel uit mijn hart kon zeggen: oké, er zijn heel moeilijke dingen gebeurd, maar laat ons vooruit kijken.
We zijn nu een paar jaar verder. En het is weer helemaal mis tussen mijn moeder en mij. Ik heb een tijd geleden bij een bepaalde therapeut een sessie gedaan, waarin ik wilde kijken naar de oorzaken van mijn blokkades tov relaties en mannen (al jaren single namelijk, en daarvoor lang een abonnement gehad op foute mannen). Daarin kwam 'het innerlijke kind beschermen' aan bod. En ik moest van de therapeut ook kwaad worden over dingen van vroeger.
Sinds toen zitten al die moeilijke dingen weer heel erg aan de oppervlakte bij mij. En ik kan mijn moeder gewoon niet meer verdragen. Ze is altijd iemand geweest die maandenlang niets kan laten horen en als ik dan bel, kort en zakelijk zeggen: "Waarom bel je?" Ze heeft weinig moederlijks, ik zei het al. Ze kan nog altijd zich erg koud en ongeïnteresseerd opstellen. En opeens heb ik daar schoon genoeg van, maakt het me enorm kwaad. Ik heb na zo'n telefoontje een boze app gestuurd met de vraag dat ik me oprecht afvroeg of zij wel besefte dat ze kinderen had en waarom ze ooit kinderen had genomen etc. Kreeg ik meteen een bericht terug: hoe ik voor de zoveelste keer een dolk in haar hart stak. Waarop ik dan weer giga allergisch reageerde, want dat eeuwige slachtofferschap, daar heb ik ook genoeg van. Dat de dingen naar mij toegedraaid worden: ik, de eeuwig ondankbare en vreselijke dochter.
Na dit app-verkeer was het een paar weken stil. Waarop zij dan opeens belde, zonder het er nog over te hebben, met allerlei plannen om praktische klusjes in mijn huis te komen opknappen. Voor de lieve vrede heb ik dan maar ja gezegd. Maar toen ze hier was, was het zo ontzettend onwennig en stroef. Ik besefte ook: eigenlijk vind ik mijn moeder echt niet leuk, eigenlijk hebben wij niets gemeen en elkaar ook bijzonder weinig te vertellen. Mocht ze mijn moeder niet zijn, dan zou ik nooit met haar willen omgaan. Ik had de moed ook niet om een gesprek te beginnen over die moeilijke dingen van vroeger die me dwars zaten. En ik denk dat zij allang blij was dat ik er niet over begon.
Afgelopen weekend heb ik haar opnieuw gezien. En ik merk dat ik gewoon niet meer met haar kan omgaan. Ze maakt me zo kwaad. Hoe ze is (bijvoorbeeld erg stil en vlak, terwijl ik extravert en temperamentvol ben), hoe ze zich gedraagt (bvb bang voor heel veel in het leven), hoe ze zich uit en niet uit... Bijvoorbeeld dat ze hier in mijn woonkamer zit en zegt dat ze beter zou sterven, want dan hebben mijn broer en ik haar erfenis. Dat ergert me enorm. Ergens/deels is mijn houding tov haar onredelijk, want ze stelt zich - op haar introverte, stroeve en onwennige manier - wel behulpzaam op. Wil voortdurend allerlei dingen doen in mijn huis. Maar ik vind haar gezelschap niet prettig, kijk ook altijd erg tegen haar bezoek op, heb er gewoon geen zin in. En ik word in haar gezelschap ook een niet-leuke versie van mezelf, met vaak kritiek op haar enzovoort. Wil die persoon ook niet zijn. Word daar zelf ook niet vrolijk of blij van...
Ik weet natuurlijk dat onder mijn houding naar haar, er allerlei kwaadheid en pijn van vroeger zit.
Maar op één of andere manier kan ik het niet tegenhouden dat ze bovenkomen. Ondanks dus al jaren therapie, ook EMDR bvb. En ik dacht dus echt dat ik op een punt in mijn leven was gekomen dat ik dacht en meende: oké, het was allemaal heel moeilijk vroeger, en mijn moeder is niet mijn ideale moeder, maar laat ik niet meer focussen op vroeger, maar op het nu en de toekomst.
Blijkt dus dat er toch nog heel veel zit...
En ik weet dus niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Soms denk ik dat het beter is om het contact te verbreken, of toch tenminste tijdelijk (en 'gewoon' accepteren dat dit soort periodes er altijd zullen zijn?). Of misschien toch maar opnieuw in therapie om dingen aan te pakken (maar ik ben het ook zo beu om in die beerputten van vroeger te roeren)?
Ik heb dus geen idee.
Mocht iemand herkenning en/of raad hebben, ik lees het graag.
Fijne zondag!
zondag 19 mei 2019 om 19:32
Ik denk dat de teleurstellingen die je beschrijft wel overkomelijk waren als je wel het rotsvaste gevoel zou hebben dat je moeder wel van je houdt op haar eigen manier en trots op je is. Is het ontbreken van dat gevoel misschien iets waar toch nog een stukje hoop of verwachting lag? Dat je toch wel had gedacht dat het contact met je moeder warmer zou kunnen worden als jij eenmaal je jeugd echt achter je had gelaten? Of dat je toch nog zoekt naar een stukje bevestiging van je moeders liefde richting jou?Charlie82 schreef: ↑19-05-2019 18:52Wel heb ik idd nog veel verwachtingen van haar, tegen beter weten in, die niet ingevuld worden, en waardoor teleurstelling heel vaak mijn deel is. Teleurstelling over haar interesse in mij (die er nauwelijks is), teleurstelling dat ze geen leuke en gezellige moeder is met wijze raad of met wie het fijn shoppen is en dergelijke, teleurstelling dat het nooit echt leuk is wanneer ik haar zie, teleurstelling dat ik me niet in haar herken (wij zijn echt tegengestelden), teleurstelling dat ze niet als een veilige persoon voelt voor mij. En die teleurstellingen blijven (veel) pijn doen. Wellicht moet ik als ik nog contact wil, een manier van omgang zoeken waarin ik meer accepterend kan zijn, waarin die teleurstelling minder een plaats heeft. Dan zal het mss allemaal wat minder pijnlijk worden.
zondag 19 mei 2019 om 19:35
Mooi, dank je.Bedjeindezon schreef: ↑19-05-2019 19:13Ik denk dat je hiervoor niet accepterende was maar dat je de werkelijkheid nog niet zag. De werkelijkheid heb je leren zien in therapie. En dan kan je niet meer terug naar daarvoor. Je kan wel met een verbeterde versie van jezelf weer een soortgelijk, en beter, punt bereiken.
En denk dat het waarschijnlijk klopt. Ook dat van de werkelijkheid nog niet ten volle gezien hebben. Was wellicht ook een overlevingsstrategie.
Want ergens wrong dat bij mij altijd: enerzijds dingen zeggen als 'ach ja, het verleden is het verleden, en mijn moeder is/was ook een slachtoffer van haar jeugd, ouders etc' en anderzijds perioden dat ik het heel lastig had met haar nu en met dingen van vroeger.
Vraag me wel af of je oprecht op een punt kunt uitkomen dat je ten volle ziet en aanvaardt wat jou door is aangedaan door mensen die je hadden moeten beschermen, en ook ten volle vergeeft en de beperkingen van die mensen accepteert. Of zou je - onbewust desnoods - ergens altijd dan weer aan de ene en dan weer de andere kant zitten (al is het 'ten volle-aspect dan natuurlijk niet zo aan de orde)
Maar mss loont het gewoon wel de moeite om alvast meer stappen in die richting te zetten...
Gewoon al omdat het fijner en vrijer is om er zo wat meer in te staan.
Ik denk soms aan wat er zou gebeuren als mijn moeder zou overlijden. Hoe ik me zou voelen, hoe ik dat zou beleven. En dan krijg ik zo'n beeld van mezelf die vertwijfeld op de eerste rij in de kerk zou zitten. Ik zou dan moeten inzien dat mijn moeder eigenlijk een soort vreemde voor me is/was. Dat ik haar, haar karakter, daden en motivaties nooit begrepen heb. Dat wij elkaar nooit begrepen hebben. En hoe jammer dat is, maar ook hoe dat nu eenmaal soms zo gaat.
Dat ik haar niet ken, was me ook duidelijk toen ik op het feest van haar pensionering was. Mijn moeder is altijd carrièregericht geweest en er waren dan ook ontzettend veel mensen. En van de speeches kon ik wel goed afleiden dat ze graag gezien was en ook goed was in wat ze deed. Dat was ergens confronterend: een goede moeder was ze voor mij volstrekt niet, maar bij deze mensen had ze aanzien en populariteit. Haar secretaresse zei zelfs: "Oh, ben jij de dochter? Ik zou willen dat ik haar dochter was." Die kant van haar, haar werk-kant zeg maar, is veel meer wie ze is denk ik. Moeder zijn gaat/ging haar gewoon niet goed af, zat eigenlijk echt niet in haar.
En dat is heel jammer voor mij (geweest), natuurlijk.
Afijn, even een zijdelingse bedenking.
zondag 19 mei 2019 om 19:46
Nee, daar herken ik me niet zo in. Ik geloof wel oprecht dat mijn moeder van me houdt, op haar manier.Roseaux schreef: ↑19-05-2019 19:32Ik denk dat de teleurstellingen die je beschrijft wel overkomelijk waren als je wel het rotsvaste gevoel zou hebben dat je moeder wel van je houdt op haar eigen manier en trots op je is. Is het ontbreken van dat gevoel misschien iets waar toch nog een stukje hoop of verwachting lag? Dat je toch wel had gedacht dat het contact met je moeder warmer zou kunnen worden als jij eenmaal je jeugd echt achter je had gelaten? Of dat je toch nog zoekt naar een stukje bevestiging van je moeders liefde richting jou?
Het is dat 'op haar manier' waar ik het moeilijk mee heb. Dat is namelijk: enkel contact willen/zoeken wanneer het haar zint, me ook weer 'onder de bus gooien' zoals vroeger wanneer haar dat zo uitkomt (bvb toen ik een keer een aanvaring had met haar broer, lang verhaal, ze koos toen zonder bij mij te horen zijn kant, net als bij mijn vader vroeger), wellicht wel dingen voelen maar ze niet kunnen uitspreken (maar wel op FB plaatjes posten over hoeveel moeders van dochters houden ed), vaak kritiek hebben over hoe ik dingen voel en vind (mijn gevoel ontkennen), alleen maar dingen kunnen doen zoals klusjes (bvb nooit eens wat leuks), verder veel zwijgen ipv gezellig zijn (mijn moeder is superintrovert en kan echt een hele dag zwijgen en daar geen enkel probleem mee hebben), enzovoort. Ze is gewoon totaal geen moederdier ook. Is niet warm of zorgzaam. Kookt bijvoorbeeld nooit. Dat klinkt mss triviaal of zelfs verwend dat ik dat zou willen, maar als kind al vond ik dat staan voor een gebrek aan zorgzaamheid. Informeert niet naar hoe het met me gaat, geeft geen goede raad enz.
Ik denk serieus dat er iets mist qua moeder-chip.
Maar goed, het zou me dienen als ik die teleurstellingen en verwachtingen zou kunnen loslaten...
zondag 19 mei 2019 om 19:52
Ik krijg een beetje een dubbel gevoel hierbij.
Jullie karakters verschillen en dat zal niet veranderen. Jij blijft doorgraven maar aangezien je moeder dat niet doet zal je hierin niet tot elkaar komen.
Eigenlijk rijt je elke keer ook weer je moeders wonden open door er telkens over te beginnen. Ze weet dat ze dingen niet goed gedaan heeft en dat heeft ze ook gezegd. Maar dat alles kan ze allemaal niet meer veranderen.
Wat ze wel kan is er op haar manier voor je zijn. Vergeet niet dat zij ook beschadigd is. Als je vader een narcist is is zij ook jaren enorm gemanipuleerd en gedecimeerd tot niets. Jij kan daar wel boven zijn gaan staan maar dat geldt dus niet voor haar.
Volgens mij kan je beter ook voor jezelf op zoek gaan naar afsluiting en verder gaan met je toekomst. Je verleden tot in den treuren uitpluizen gaat je niet veel verder helpen dan het al heeft gedaan. Helemaal niet als je antwoorden zoekt bij je moeder die je toch niet gaat krijgen. Dan kan je beter je vader opzoeken en daar antwoorden zoeken. Je vader was net zo verantwoordelijk voor je als je moeder maar het lijkt alsof je het haar verwijt.
Zet een streep onder je verleden met je moeder en ga, zoals je eerder hebt gedaan, verder met haar kwaliteiten en positieve kanten en haal energie uit de goede dingen en laat het verleden in het verleden.
Jullie karakters verschillen en dat zal niet veranderen. Jij blijft doorgraven maar aangezien je moeder dat niet doet zal je hierin niet tot elkaar komen.
Eigenlijk rijt je elke keer ook weer je moeders wonden open door er telkens over te beginnen. Ze weet dat ze dingen niet goed gedaan heeft en dat heeft ze ook gezegd. Maar dat alles kan ze allemaal niet meer veranderen.
Wat ze wel kan is er op haar manier voor je zijn. Vergeet niet dat zij ook beschadigd is. Als je vader een narcist is is zij ook jaren enorm gemanipuleerd en gedecimeerd tot niets. Jij kan daar wel boven zijn gaan staan maar dat geldt dus niet voor haar.
Volgens mij kan je beter ook voor jezelf op zoek gaan naar afsluiting en verder gaan met je toekomst. Je verleden tot in den treuren uitpluizen gaat je niet veel verder helpen dan het al heeft gedaan. Helemaal niet als je antwoorden zoekt bij je moeder die je toch niet gaat krijgen. Dan kan je beter je vader opzoeken en daar antwoorden zoeken. Je vader was net zo verantwoordelijk voor je als je moeder maar het lijkt alsof je het haar verwijt.
Zet een streep onder je verleden met je moeder en ga, zoals je eerder hebt gedaan, verder met haar kwaliteiten en positieve kanten en haal energie uit de goede dingen en laat het verleden in het verleden.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
zondag 19 mei 2019 om 19:59
familie is ook maar slechts dna, niet omdat je zelfde dna hebt dat je automatisch overeen ga komen, als je zelf aan kinderen begint later met uw vriend, dan gaat het verleden een goede leerschool zijn van hoe het niet moet.. maak zelf een nieuwe familie waarop je wel kunt rekenen.. vrienden en echtgenoot kun je kiezen, familie niet..
zondag 19 mei 2019 om 20:45
Het blijft schuren lees ik. Je kan niet overweg met je moeders hechtingsgedrag - of onvermogen daartoe.
Langzaam komt de vraag of je dit wel wilt én zelfs of je dit wel kunt. Zeker nu je merkt dat het een niet-leuke versie van je naar boven brengt.
Mij lijkt je neiging je nu wat terug te trekken qua contact niet vreemd en niet onlogisch.
Na alle therapie komt er een moment waarop het duidelijk wordt 'dit is het'. Of dat voor jou aanvaardbaar is, is een proces en kennelijk zit je daar middenin.
Ik snap dat het geen makkelijk besluit is als je niet voor het aanhalen van de band met moeder gaat. Zeker omdat je pa al uit de picture is en je je met je broer ook niet verbonden voelt.
Je komt uit een disfunctionele nest en kennelijk zal er altijd gegromd en gebeten worden naar elkaar.
Ik merkte toen ik mijn moeder weer zag na lange tijd, dat ik haar geen leuk mens vond. Ik zag haar aparte/rare/onsympathieke gedrag en hoewel iets in mij ook tedere loyaliteit kon voelen, waren vooral weerzin en eenzaamheid de gevoelens die de overhand hadden.
Langzaam komt de vraag of je dit wel wilt én zelfs of je dit wel kunt. Zeker nu je merkt dat het een niet-leuke versie van je naar boven brengt.
Mij lijkt je neiging je nu wat terug te trekken qua contact niet vreemd en niet onlogisch.
Na alle therapie komt er een moment waarop het duidelijk wordt 'dit is het'. Of dat voor jou aanvaardbaar is, is een proces en kennelijk zit je daar middenin.
Ik snap dat het geen makkelijk besluit is als je niet voor het aanhalen van de band met moeder gaat. Zeker omdat je pa al uit de picture is en je je met je broer ook niet verbonden voelt.
Je komt uit een disfunctionele nest en kennelijk zal er altijd gegromd en gebeten worden naar elkaar.
Ik merkte toen ik mijn moeder weer zag na lange tijd, dat ik haar geen leuk mens vond. Ik zag haar aparte/rare/onsympathieke gedrag en hoewel iets in mij ook tedere loyaliteit kon voelen, waren vooral weerzin en eenzaamheid de gevoelens die de overhand hadden.
maandag 20 mei 2019 om 13:33
hanke321 schreef: ↑19-05-2019 20:45Het blijft schuren lees ik. Je kan niet overweg met je moeders hechtingsgedrag - of onvermogen daartoe.
Langzaam komt de vraag of je dit wel wilt én zelfs of je dit wel kunt. Zeker nu je merkt dat het een niet-leuke versie van je naar boven brengt.
Mij lijkt je neiging je nu wat terug te trekken qua contact niet vreemd en niet onlogisch.
Na alle therapie komt er een moment waarop het duidelijk wordt 'dit is het'. Of dat voor jou aanvaardbaar is, is een proces en kennelijk zit je daar middenin.
Ik snap dat het geen makkelijk besluit is als je niet voor het aanhalen van de band met moeder gaat. Zeker omdat je pa al uit de picture is en je je met je broer ook niet verbonden voelt.
Je komt uit een disfunctionele nest en kennelijk zal er altijd gegromd en gebeten worden naar elkaar.
Ik merkte toen ik mijn moeder weer zag na lange tijd, dat ik haar geen leuk mens vond. Ik zag haar aparte/rare/onsympathieke gedrag en hoewel iets in mij ook tedere loyaliteit kon voelen, waren vooral weerzin en eenzaamheid de gevoelens die de overhand hadden.
Heel herkenbaar, dit.
En bij mij komt er ook nog schuldgevoel bij. Waarom kan ik haar niet aardig vinden? Waarom heb ik altijd kritiek op haar, terwijl ze de laatste jaren wel haar best doet, binnen haar vermogen dan? Waarom vind ik haar zo'n intense teleurstelling? Waarom heb ik de neiging om haar (verbaal) pijn te willen doen? Wat ben ik eigenlijk toch een rotkind. Zoiets.
Terwijl ik wel rationeel weet waar het schoentje knelt. Al die jaren van zero zorgzaamheid en nooit eens een positief woord. Los nog van hoe ze mijn vader verdedigde ed. Herinner me bvb hoe een vriendin van mijn moeder vroeg: "Krijgen jullie op je verjaardag jullie lievelingskostje?" Euh nee dus, ook dan gooide mijn moeder wat blikvoer op een bord, en als je zei niet zei dat je het lekker vond, moest je haar troosten, want dan was ze beledigd en verdrietig, en was het ook nooit goed enz. Of de moeder van een vriendin: "Zegt jouw moeder dan niet dat je er mooi uitziet, bvb als je iets nieuws aanhebt?" Euh ook nee. Mijn moeder geeft nooit complimenten (qua feedback op looks enkel: "O, wel erg kort, je haar" of: "je borsten lijken wel uit je trui te vallen"). Mijn moeder geeft niks om kleding of looks. En klaagt zoveel dat ik zoveel geld kost, dat ik baantjes nam om mijn eigen kleding te bekostigen.
Maar ook in het nu vind ik het moeilijk om met haar om te gaan. Omdat we zo ontzettend anders zijn. Ik vind het zwaar om in haar omgeving te zijn. Om om te gaan met haar stilzwijgende karakter, haar vlakheid qua temperament, haar stress en angsten over zowat alles, haar focus op ziekte, dood en negativiteit (als ze dan praat, krijg je allemaal verhalen over wie ziek is en wie dood, en opmerkingen over hoe zij misschien ook beter zou doodgaan, of over dingen waar jij enthousiast over bent: "Zulke dingen zijn voor ons soort mensen niet weggelegd"). Haar gebrek aan bruisendheid en levenslust. Vroeger trok ik dan mentaal een regenjasjes aan, waar ik die dingen van liet afglijden. Maar het lukt me gewoon niet meer, vrees ik.
Maar idd: het is niet makkelijk om haar uit mijn leven te weren. Weet ook niet of ik dat wil. Het voelt ergens toch beter om toch nog een levenslijn te hebben met je wortels, hoe disfunctioneel het ook allemaal was (en soms nog is). Maar tegelijk ben ik meestal down nadat ik haar gezien heb en heb ik een paar uur nodig om mijn eigen levenslust weer terug te vinden. Want op één of andere manier pas ik me als ik bij haar ben, wel vaak aan haar vlakheid aan of zo, heel gek: alsof het als verraad aan haar voelt als ik mijn 'stralende' zelf ben. Ik doe dat onbewust, besefte ik onlangs. Maar als er iemand bij komt, bvb een zus van haar die meer temperament heeft, verander ik ogenblikkelijk weer in mijn extraverte zelf. En dan zie ik haar vreemd naar me kijken.
Bloody hell, wat is het toch allemaal disfunctioneel...
Maar idd, met al die mensen die al uit de picture zijn, mijn vader en mijn broer, zou het ook wel een heel ontworteld bestaan worden zonder ook mijn moeder. Ook daarom heb ik al die jaren, hoe moeilijk ook en hoe sporadisch ook, toch contact gehouden. Ik heb natuurlijk wel vrienden, maar is niet hetzelfde. Iemand schreef hier: maak je eigen familie. Maar ik ben nu begin 40 en kinderen gaan er echt niet meer komen. Ben daar ook oké mee. Een vriend zou ik wel heel graag willen, maar dat lukt maar moeizaam. Heel lang op foute mannen gevallen, daarna aan mezelf gaan werken, en ik ruik ze nu van kilometers afstand, dat wel. Maar er is vooralsnog geen fijne en veilige man voor in de plaats gekomen. Dat komt nog wel, daar geloof ik wel in, maar ja, wanneer...? Plus je wilt ook niet dat een man zo'n diep en fundamenteel gemis moet oplossen en invullen. Is niet fair en dan leg je weer veel te veel gewicht op zo'n relatie... Ergens zal ik toch een bepaald evenwicht hierover in mezelf moeten zoeken en vinden...
