meten met maten

De laatste tijd zit mij iets enorm dwars en op een of andere manier kan ik mijzelf er niet overheen zetten. Het gaat om de relatie met mijn zusjes en vader. Daarvoor moet ik wat voorgrond informatie geven;

Ik ben de oudste van 4 meiden. Mijn vader kreeg mij in zijn eerste relatie en was nog erg jong toen hij mij kreeg. Mijn moeder was tienermoeder en niet in staat voor mij te zorgen. Mijn vader nam die zorg op zich en heeft de voogdij toen destijds over mij gekregen.
Mijn vader ontmoette een nieuwe vriendin en uit die relatie kreeg hij twee andere kinderen. Zij kreeg een zoontje voordat mijn zusjes eerder geboren. Ik was gek op hem als kleine, grote zus. Na 3 maanden overleed hij aan een bacterie in de hersenen. Ik kreeg van haar de schuld voor zijn dood, omdat er was gezegd dat het virus zou zijn overgedragen. Mijn vader heeft wel altijd gezegd dat dit niet zo was en ik dat niet moest geloven. Gelukkig maar. Het jaar daarop kreeg zij mijn oudste zusje. Vanaf het moment dat mijn zusjes werden geboren werd ik opzij geschoven in het gezin, voornamelijk door mijn stiefmoeder. Mijn vader werkte hard waardoor ik altijd bij mijn stiefmoeder en zusjes was. Vanaf mijn 8ste levensjaar werd er van mij verwacht dat ik onafhankelijk was en zorgde voor mijn eigen was en huistaken. Mijn was werd apart gescheiden zodat ik het zelf deed. Haar taak in het gezin was moeder zijn voor haar kinderen. Mijn taak was haar en haar kinderen verzorgen. Ik heb het niet over even de vaatwasser leeghalen of mijn kamer opruimen. Hierbij spreek ik echt over het hele huishouden. Nadat ik het lijstje had afgerond kwam zij grondig inspecteren of het was gebeurd naar haar standaard. Zo niet, dan mocht ik helemaal opnieuw beginnen. Koos ik ervoor de lijst niet uit te voeren? Dan negeerde ze mij niet voor één dag maar soms voor twee maanden. Beetje het assepoester verhaal.

Op mijn 14de gingen zij uit elkaar en ontmoette mijn vader een nieuwe vriendin. Mijn zusjes woonde bij hun moeder en ik ging mee met mijn vader naar de volgende hel. Deze vrouw was niet in staat om empathie te tonen of überhaupt een positieve rol te spelen in mijn leven. Constant was zij jaloers op de aandacht die mijn vader mij soms gaf en wou zij geen band met ons opbouwen. Op mijn 16de kwam uit die relatie weer een zusje tevoorschijn. De zorg van mijn jongste zusje kwam volledig op mijn schouders terecht. 's nachts sliep ik op een matras naast haar ledikant zodat ze werd gevoerd. Op mijn 17de viel zij mij aan en heeft ze mij bont en blauw geslagen met de reden dat ik aan het bellen was met mijn vriend toen zij daar geen zin in had. Met geen mogelijkheid ging ik terug naar dat huis. Mijn vader werkte op dat punt in het buitenland en kwam eens in de paar maanden terug.

Ik besloot op mijzelf te gaan wonen. Zonder financiële steun of überhaupt steun van mijn vader, verhuisde ik. Naar de andere kant van het land omdat mijn vriend daar woonde. Ik regelde mijn kamer, school en werk en ben toen verhuisd. Mijn plaats in het huis werd al snel vervangen door een au pair die daar 7 dagen per week verbleef en sliep. Mijn kamer was volledig omgebouwd in een kamer voor een wildvreemde. Je zag niet eens dat ik daar ooit was geweest.

Ik heb geploeterd. Een mbo studie met daarnaast mijn eigen verplichting om aan mijn financiële situatie te voldoen was zwaar op 17 jarige leeftijd.
Mijn schoonouders vingen mij op en deden eigenlijk wat mijn ouders moesten doen. Nagaan of ik wel genoeg geld had om te kunnen eten, of ze mijn was konden doen (ik had namelijk geen wasmachine) en wanneer ik langs kwam. Bij mijn vader was langsgaan namelijk geen optie want ik had geen slaapplek. Hij kwam mij dan soms bezoeken op mijn kamer.

Jaren gingen voorbij totdat mijn relatie op 21 jarige leeftijd uit ging. Op dat punt woonde ik bij mijn vriend in. Ik was genoodzaakt terug te gaan naar mijn vader en zijn vriendin. Dit liep natuurlijk al snel mis. Waardoor ik verhuisde naar Amsterdam. Met mijn twee zusjes ging het steeds slechter. Hun moeder bleek drugsverslaafd en haalde de raarste capriolen uit. Mijn zusjes kwamen bij mijn vader en stiefmoeder te wonen. Wat bij mij niet lukte ontplofte nu helemaal. Mijn zusjes maakte hetzelfde mee als ik. Pas op dat punt verbrak mijn vader de relatie. Hij deed beroep op mij om te zorgen voor mijn zusjes terwijl zij dakloos waren. Natuurlijk deed ik dit. Zo was ik opgevoed. Ondertussen had ik daarnaast wel nog mijn studie en stage in Amsterdam. Ik kreeg een burn out. Alleen daarvoor was geen plek. Ik had de zorg van mijn zusjes op mij en mijn vader geloofde allemaal niet in die onzin. Mijn studie liep vertraging op en ik zat daar met mijn zusjes op een camping zonder uitzicht. Mijn vader werkte uiteraard nog iedere dag dus had niet echt de mogelijkheid om te zoeken naar woningen. Ik nam dit op mij. We moesten tenslotte toch weg daar. Na driekwart jaar vonden wij een huis. Eindelijk.

Het was heel raar om mijn vader in een setting te zien zonder een leidend factor. Mijn stiefmoeders. Hij regelde een baan in Nederland en kon gewoon weer van 9 tot 5 werken. Anders kon hij niet voor mijn zusjes zorgen. Zoals ik al besprak ben ik heel streng opgevoed. Onafhankelijk zijn, taken doen om te mogen spelen etc. Ik heb naar mijn mening nooit kind kunnen zijn omdat ik mijn eigen boontjes moest doppen. Mijn vader kent geen regels en heeft nu twee puberende meiden in huis. De jongste woont nog bij haar moeder..
De leeftijdsverschillen zijn als volgt: de jongste is 8, de middelste 15 en de oudste 18 en ik ben 25. Ik verschil met de jongste 16 jaar, de middelste 10 jaar en de oudste 7 jaar. We hebben op zich wel een goede band met elkaar. Wat misschien best bijzonder is.

Mijn HBO studie heb ik bijna afgerond en ik ben nu aan het kijken naar mijn toekomst. Ik dacht dat het misschien een goed idee zou zijn als ik weer even bij mijn vader zou gaan wonen om zoveel mogelijk te sparen. Dat deed ik. Ik woon nu bij mijn vader en mijn twee jongere zusjes. De contrasten met de opvoeding die ik heb gehad en die zij kregen is enorm. Ook nog eens enorm frustrerend. Mijn 15jarige zusje weigert al een jaar om naar school te gaan en gaat nu voor de tweede keer haar 2de leerjaar overdoen. (leerplicht en therapeut etc. zijn al in beeld). Mijn oudste zusje trekt volledig haar eigen plan en betrekt zich op geen enkele manier in het gezin. Is alleen maar bezig met haar vriendje. Dus geen regels en geen opvoeding. In mijn opvoeding, naar die leeftijd toe, was mijn vader vrij arm. Ik kon hem niet vragen om geld. Nu heeft hij meer geld en kan als aardig rijk worden aangemerkt en daar maken mijn zusjes maar al te graag gebruik van. Het stoort mij enorm. Die normale dingen die ik nooit kon krijgen, krijgen hun al door mijn vader uit te schelden. Mijn rijbewijs kon ik pas 2 jaar geleden behalen omdat ik moest sparen. Mijn vader heeft wel 500 euro ingelegd maar daar blijft het bij. Ook zei mijn vader altijd dat hij mijn school zou betalen maar daar is hij 2 jaar geleden ook mee gestopt. Vorig jaar ging ik backpacken en kon mijn vliegticket niet in 1 keer betalen, ik vroeg of hij het wilde voorschieten. Toen ik eenmaal in het buitenland zat vroeg hij alweer wanneer het terug zou worden gestort, like really? Mijn zusje mocht diezelfde zomer wel met het vliegtuig en betaalde accommodatie naar het buitenland. Sindsdien wel aangekaart maar dit wekte enkel irritatie op bij hem. Ik kan niet zeggen dat hij niets voor mij heeft betaald en dat hij nooit wat voor mij heeft gedaan. Uiteraard zijn dit de hoofdlijnen van hoe ik dit heb ervaren. Alleen als ik alles opstapel wordt het steeds duidelijker dat het niet helemaal klopt allemaal.

Mijn zusje krijgt nu haar rijbewijs. Mag beginnen met lessen. Zij gaat volgend jaar een half jaar in het buitenland studeren waarbij mijn vader haar maandelijkse kosten gaat betalen; levensonderhoud. Wat zo op 2000 euro per maand uit komt. Vandaag kreeg zij schoenen van 280 euro terwijl ik nooit schoenen kregen van over de 50 euro.

Het voelt zo oneerlijk. Heel eerlijk gezegd gaat het niet om de bedragen maar om hoe er met mij wordt omgegaan in tegenstelling tot mijn zusjes. Van mij wordt alsnog heel veel verwacht terwijl hij bij hen totaal geen verwachtingen stelt. Hij verwacht van mij dat als hij 's avonds thuiskomt, ik het eten klaar heb of dat de keuken is opgeruimd. Ook dat mijn zusjes naar school gaan en dat de hond wordt verzorgd. Want zijn dagen zijn langer. Wat doen mijn zusjes? Niks, op bed Netflixen. Als ik ze vraag om te helpen ben ik een kutwijf of een hoer. Hoe durf ik het überhaupt te vragen. Op dit punt heb ik alles ook uit handen laten vallen. Waarom nog moeite doen terwijl ik er niks voor terug krijg?

Ik weet alleen niet zeker of dit is omdat ik mij aanstel of het misschien wel zo is dat ik gewoon anders word behandeld en dat dit ook zo zal blijven. Ik weet namelijk niet hoelang ik dit nog trek. Dit verhaal is natuurlijk ook geschreven vanuit mijn gezichtspunt. Zo is hoe ik alles zie. Een gesprek aangaan heeft geen zin. Mijn vader ontkent alles en beweerd altijd dat wij allemaal hetzelfde worden behandeld. Duhh, welke vader zou dat niet zeggen. Ben ik nou zo gek?

Orișa schreef: ↑

07-07-2019 11:13

Meten zonder maten is geen meten.

Zorg goed voor jezelf.

Hahah ja stom. ik zag het ook, maar was al te laat. Had meten met 2 maten moeten zijn

Jupiter1995 schreef: ↑

07-07-2019 11:01

Ik zou toch echt weer op jezelf gaan wonen als ik jou was, dit is geen doen. Ook al heb je misschien weinig geld en is het misschien hard werken voor een klein huisje, je bent dan wel zelfstandig.

Dat is ook weer zo. Ik verzin voor mezelf ook allemaal smoesjes waarom ik het niet moet doen, alleen maar uit angst om eenzaam te zijn. Ik heb ineens geen aangemeten rol meer of belangrijk persoon in mijn leven. Je hebt wel gelijk.

Foechoer schreef: ↑

07-07-2019 12:22

Ik denk niet dat jij het allemaal heel verkeerd ziet. Er gaan duidelijk dingen mis die het voor jou allemaal heel vervelend en naar maken. Natuurlijk kunnen de omstandigheden zo zijn dat je als kind eens moet bijspringen hier of daar, maar bij jou is dit blijkbaar heel structureel en schuiven de volwassenen allerlei zaken naar je toe waar ze uiteindelijk gewoon zelf verantwoordelijk voor zijn.

Voor jou is nu het punt gekomen dat je op eigen benen kunt gaan staan. Het is heel moeilijk om het verlangen naar acceptatie en waardering van anderen (zeker als het je familie of ouders betreft) los te laten. Jij bent echter op eigen kracht en tegen allerlei weerstand in heel erg ver gekomen in wie je bent en wat je nu al bereikt hebt. Je kunt die acceptatie en waardering nu hopelijk in jezelf vinden, of bij nieuwe mensen die als gevolg van een bewuste keuze van jou in je leven komen en die wel iets positiefs bijdragen.

Jij bent op geen enkele manier verantwoordelijk voor je vader en je zusjes. Kun je ze ergens mee helpen en waarderen ze dat? Prima. Maar jij bent niet in dienst van hen en je hoeft niet steeds te komen opdraven als daar niks tegenover staat. Laat het idee los dat er op magische wijze nog iets hierin gaat verbeteren. Jij kunt alleen jezelf veranderen en het lijkt me een goed punt om te beginnen je grenzen te trekken en bewaken. In jouw situatie zou ik denk ik liever een tijdje op een goedkope kamer of zo wonen en je richten op het vinden van een fijne baan en daar een goede start in maken. Als je qua werk wat vaste grond onder de voeten krijgt dan volgt de rest op den duur ook. Ik krijg de indruk dat de keuze om bij je vader te wonen vanwege sparen heel erg ondermijnend voor je uitpakt en je uiteindelijk meer (immaterieel) kost dan het je oplevert in spaargeld.

Het is heel moeilijk om onder ogen te zien als je familie geen veilige basis is waar je je rugdekking in het leven vandaan kunt halen. is dit wel het geval dan heb je eigenlijk maar twee keuzes: tegen beter weten in eindeloos veel energie in die bodemloze put kieperen, of gaan kiezen voor de slimme en krachtige persoon die je bent geworden en zelf de basis van je leven gaan organiseren, alleen of met anderen. Het is een verdrietige keuze, maar wel de enige mogelijke weg naar een beter leven voor jezelf.

Wat heb je dit mooi verwoord, dankjewel! Ik heb zeker wel meer inzicht gekregen in de situatie waar ik in ben opgegroeid. Dit was geen gezonde situatie voor een kind. Dit heeft zeker zijn littekens achter gelaten tot op de dag van vandaag. Wat je zegt over loslaten van het verlangen van waardering en acceptie is precies hoe ik mij voel. Altijd gestreefd naar die waardering en acceptatie maar nooit gekregen. Ik verlang hier nog steeds naar. Onbewust. Voor mijzelf heb ik die nog niet gevonden. Ik weet niet wat ik waard ben. Ik heb geen andere personen in mijn leven die op dit moment is positiefs bijdragen, maar dat is oké. Ik denk dat ik eerst met mijzelf aan de slag moet voordat een ander iets kan geven.

Ik hoor vaker dat ik aan mijzelf moet denken van collega's of zelfs van school maar dit is niet zo makkelijk als het lijkt. Mijzelf niets toe-eigenen ? Het probleem is dat ik er goed in ben. Ik ben goed in regelen, organiseren en voor het gezin zorgen. En nee daar krijg ik geen waardering voor want het is normaal, in hun ogen. Dit heb ik altijd gedaan dus ze hebben geen reden om ineens waardering te tonen. Het is vanzelfsprekend. Om dan ineens die aangemeten rol te verwijderen na 17 jaar, is gewoon zo lastig. Het klinkt zo logisch. Ik zou hetzelfde tegen een ander zeggen die dit zou vertellen. Mentaal voelt dit onmogelijk.

Maar net wat je zegt, ik ben op eigen kracht ook wel gewoon heel ver gekomen. Ik ben niet verantwoordelijk voor mijn vader en zusjes. Het is ook gewoon tijd om inderdaad die grenzen te gaan stellen. Voor mijzelf.

Roosh schreef: ↑

07-07-2019 11:49

Best een goede band met je zusjes....maar als je om hulp vraagt ben je een hoer. Tsjonge. Ik denk dat jij voor jezelf moet gaan kiezen. Het is een giftige omgeving waarin jij je bevind. En misschien wel met iemand gaan praten. Want ik kan mij voorstellen dat jouw jeugd en de laatste jaren zijn sporen heeft achter gelaten. Ik hoop dat je een mooie toekomst tegemoet gaat. En dat je je familie wat naar de achtergrond kan schuiven. Je vader gaat toch niet meer veranderen.

Ja, sorry dat had ik wat meer moeten toelichten. De band met mijn zusjes is goed op het gebied van vertrouwen en op elkaar steunen als het nodig is. Ze zijn misschien verwende krengen maar zij zien wel mijn pijn. Als ik haar uitleg dat ik het niet normaal vind dat zij schoenen krijgt van 280 euro terwijl ik moet doen met schoenen van 50 euro, voelt ze zich schuldig. Dit is alleen als ik hun erop wijs. Zij weten niet beter dan zich zo te gedragen door het gebrek aan regels.

Misschien is praten met iemand wel een goede oplossing. Dankjewel dat is lief, ik hoop het ook.

suzyqfive schreef: ↑

07-07-2019 12:35

Misschien kan je anti-kraak of op een kamer gaan wonen? Dan woon je niet zo duur en hou je meer over om te sparen?
Deze situatie is niet gezond en ik zou echt voor jezelf gaan kiezen.

Veel sterkte

Ja, verhuizen is inderdaad een goede optie. Het is inderdaad echt het sparen waar het om zou gaan, zodat ik als ik straks ga werken na mijn studie gelijk een leuk huisje kan gaan zoeken. Net wat je zegt het is wel belangrijk om voor mezelf te kiezen dus misschien is iets langer op een kamertje het wel waard.

Oh dankjewel, maar ik ben niet zielig hoor!