Relaties
alle pijlers
meten met maten
zondag 7 juli 2019 om 10:54
De laatste tijd zit mij iets enorm dwars en op een of andere manier kan ik mijzelf er niet overheen zetten. Het gaat om de relatie met mijn zusjes en vader. Daarvoor moet ik wat voorgrond informatie geven;
Ik ben de oudste van 4 meiden. Mijn vader kreeg mij in zijn eerste relatie en was nog erg jong toen hij mij kreeg. Mijn moeder was tienermoeder en niet in staat voor mij te zorgen. Mijn vader nam die zorg op zich en heeft de voogdij toen destijds over mij gekregen.
Mijn vader ontmoette een nieuwe vriendin en uit die relatie kreeg hij twee andere kinderen. Zij kreeg een zoontje voordat mijn zusjes eerder geboren. Ik was gek op hem als kleine, grote zus. Na 3 maanden overleed hij aan een bacterie in de hersenen. Ik kreeg van haar de schuld voor zijn dood, omdat er was gezegd dat het virus zou zijn overgedragen. Mijn vader heeft wel altijd gezegd dat dit niet zo was en ik dat niet moest geloven. Gelukkig maar. Het jaar daarop kreeg zij mijn oudste zusje. Vanaf het moment dat mijn zusjes werden geboren werd ik opzij geschoven in het gezin, voornamelijk door mijn stiefmoeder. Mijn vader werkte hard waardoor ik altijd bij mijn stiefmoeder en zusjes was. Vanaf mijn 8ste levensjaar werd er van mij verwacht dat ik onafhankelijk was en zorgde voor mijn eigen was en huistaken. Mijn was werd apart gescheiden zodat ik het zelf deed. Haar taak in het gezin was moeder zijn voor haar kinderen. Mijn taak was haar en haar kinderen verzorgen. Ik heb het niet over even de vaatwasser leeghalen of mijn kamer opruimen. Hierbij spreek ik echt over het hele huishouden. Nadat ik het lijstje had afgerond kwam zij grondig inspecteren of het was gebeurd naar haar standaard. Zo niet, dan mocht ik helemaal opnieuw beginnen. Koos ik ervoor de lijst niet uit te voeren? Dan negeerde ze mij niet voor één dag maar soms voor twee maanden. Beetje het assepoester verhaal.
Op mijn 14de gingen zij uit elkaar en ontmoette mijn vader een nieuwe vriendin. Mijn zusjes woonde bij hun moeder en ik ging mee met mijn vader naar de volgende hel. Deze vrouw was niet in staat om empathie te tonen of überhaupt een positieve rol te spelen in mijn leven. Constant was zij jaloers op de aandacht die mijn vader mij soms gaf en wou zij geen band met ons opbouwen. Op mijn 16de kwam uit die relatie weer een zusje tevoorschijn. De zorg van mijn jongste zusje kwam volledig op mijn schouders terecht. 's nachts sliep ik op een matras naast haar ledikant zodat ze werd gevoerd. Op mijn 17de viel zij mij aan en heeft ze mij bont en blauw geslagen met de reden dat ik aan het bellen was met mijn vriend toen zij daar geen zin in had. Met geen mogelijkheid ging ik terug naar dat huis. Mijn vader werkte op dat punt in het buitenland en kwam eens in de paar maanden terug.
Ik besloot op mijzelf te gaan wonen. Zonder financiële steun of überhaupt steun van mijn vader, verhuisde ik. Naar de andere kant van het land omdat mijn vriend daar woonde. Ik regelde mijn kamer, school en werk en ben toen verhuisd. Mijn plaats in het huis werd al snel vervangen door een au pair die daar 7 dagen per week verbleef en sliep. Mijn kamer was volledig omgebouwd in een kamer voor een wildvreemde. Je zag niet eens dat ik daar ooit was geweest.
Ik heb geploeterd. Een mbo studie met daarnaast mijn eigen verplichting om aan mijn financiële situatie te voldoen was zwaar op 17 jarige leeftijd.
Mijn schoonouders vingen mij op en deden eigenlijk wat mijn ouders moesten doen. Nagaan of ik wel genoeg geld had om te kunnen eten, of ze mijn was konden doen (ik had namelijk geen wasmachine) en wanneer ik langs kwam. Bij mijn vader was langsgaan namelijk geen optie want ik had geen slaapplek. Hij kwam mij dan soms bezoeken op mijn kamer.
Jaren gingen voorbij totdat mijn relatie op 21 jarige leeftijd uit ging. Op dat punt woonde ik bij mijn vriend in. Ik was genoodzaakt terug te gaan naar mijn vader en zijn vriendin. Dit liep natuurlijk al snel mis. Waardoor ik verhuisde naar Amsterdam. Met mijn twee zusjes ging het steeds slechter. Hun moeder bleek drugsverslaafd en haalde de raarste capriolen uit. Mijn zusjes kwamen bij mijn vader en stiefmoeder te wonen. Wat bij mij niet lukte ontplofte nu helemaal. Mijn zusjes maakte hetzelfde mee als ik. Pas op dat punt verbrak mijn vader de relatie. Hij deed beroep op mij om te zorgen voor mijn zusjes terwijl zij dakloos waren. Natuurlijk deed ik dit. Zo was ik opgevoed. Ondertussen had ik daarnaast wel nog mijn studie en stage in Amsterdam. Ik kreeg een burn out. Alleen daarvoor was geen plek. Ik had de zorg van mijn zusjes op mij en mijn vader geloofde allemaal niet in die onzin. Mijn studie liep vertraging op en ik zat daar met mijn zusjes op een camping zonder uitzicht. Mijn vader werkte uiteraard nog iedere dag dus had niet echt de mogelijkheid om te zoeken naar woningen. Ik nam dit op mij. We moesten tenslotte toch weg daar. Na driekwart jaar vonden wij een huis. Eindelijk.
Het was heel raar om mijn vader in een setting te zien zonder een leidend factor. Mijn stiefmoeders. Hij regelde een baan in Nederland en kon gewoon weer van 9 tot 5 werken. Anders kon hij niet voor mijn zusjes zorgen. Zoals ik al besprak ben ik heel streng opgevoed. Onafhankelijk zijn, taken doen om te mogen spelen etc. Ik heb naar mijn mening nooit kind kunnen zijn omdat ik mijn eigen boontjes moest doppen. Mijn vader kent geen regels en heeft nu twee puberende meiden in huis. De jongste woont nog bij haar moeder..
De leeftijdsverschillen zijn als volgt: de jongste is 8, de middelste 15 en de oudste 18 en ik ben 25. Ik verschil met de jongste 16 jaar, de middelste 10 jaar en de oudste 7 jaar. We hebben op zich wel een goede band met elkaar. Wat misschien best bijzonder is.
Mijn HBO studie heb ik bijna afgerond en ik ben nu aan het kijken naar mijn toekomst. Ik dacht dat het misschien een goed idee zou zijn als ik weer even bij mijn vader zou gaan wonen om zoveel mogelijk te sparen. Dat deed ik. Ik woon nu bij mijn vader en mijn twee jongere zusjes. De contrasten met de opvoeding die ik heb gehad en die zij kregen is enorm. Ook nog eens enorm frustrerend. Mijn 15jarige zusje weigert al een jaar om naar school te gaan en gaat nu voor de tweede keer haar 2de leerjaar overdoen. (leerplicht en therapeut etc. zijn al in beeld). Mijn oudste zusje trekt volledig haar eigen plan en betrekt zich op geen enkele manier in het gezin. Is alleen maar bezig met haar vriendje. Dus geen regels en geen opvoeding. In mijn opvoeding, naar die leeftijd toe, was mijn vader vrij arm. Ik kon hem niet vragen om geld. Nu heeft hij meer geld en kan als aardig rijk worden aangemerkt en daar maken mijn zusjes maar al te graag gebruik van. Het stoort mij enorm. Die normale dingen die ik nooit kon krijgen, krijgen hun al door mijn vader uit te schelden. Mijn rijbewijs kon ik pas 2 jaar geleden behalen omdat ik moest sparen. Mijn vader heeft wel 500 euro ingelegd maar daar blijft het bij. Ook zei mijn vader altijd dat hij mijn school zou betalen maar daar is hij 2 jaar geleden ook mee gestopt. Vorig jaar ging ik backpacken en kon mijn vliegticket niet in 1 keer betalen, ik vroeg of hij het wilde voorschieten. Toen ik eenmaal in het buitenland zat vroeg hij alweer wanneer het terug zou worden gestort, like really? Mijn zusje mocht diezelfde zomer wel met het vliegtuig en betaalde accommodatie naar het buitenland. Sindsdien wel aangekaart maar dit wekte enkel irritatie op bij hem. Ik kan niet zeggen dat hij niets voor mij heeft betaald en dat hij nooit wat voor mij heeft gedaan. Uiteraard zijn dit de hoofdlijnen van hoe ik dit heb ervaren. Alleen als ik alles opstapel wordt het steeds duidelijker dat het niet helemaal klopt allemaal.
Mijn zusje krijgt nu haar rijbewijs. Mag beginnen met lessen. Zij gaat volgend jaar een half jaar in het buitenland studeren waarbij mijn vader haar maandelijkse kosten gaat betalen; levensonderhoud. Wat zo op 2000 euro per maand uit komt. Vandaag kreeg zij schoenen van 280 euro terwijl ik nooit schoenen kregen van over de 50 euro.
Het voelt zo oneerlijk. Heel eerlijk gezegd gaat het niet om de bedragen maar om hoe er met mij wordt omgegaan in tegenstelling tot mijn zusjes. Van mij wordt alsnog heel veel verwacht terwijl hij bij hen totaal geen verwachtingen stelt. Hij verwacht van mij dat als hij 's avonds thuiskomt, ik het eten klaar heb of dat de keuken is opgeruimd. Ook dat mijn zusjes naar school gaan en dat de hond wordt verzorgd. Want zijn dagen zijn langer. Wat doen mijn zusjes? Niks, op bed Netflixen. Als ik ze vraag om te helpen ben ik een kutwijf of een hoer. Hoe durf ik het überhaupt te vragen. Op dit punt heb ik alles ook uit handen laten vallen. Waarom nog moeite doen terwijl ik er niks voor terug krijg?
Ik weet alleen niet zeker of dit is omdat ik mij aanstel of het misschien wel zo is dat ik gewoon anders word behandeld en dat dit ook zo zal blijven. Ik weet namelijk niet hoelang ik dit nog trek. Dit verhaal is natuurlijk ook geschreven vanuit mijn gezichtspunt. Zo is hoe ik alles zie. Een gesprek aangaan heeft geen zin. Mijn vader ontkent alles en beweerd altijd dat wij allemaal hetzelfde worden behandeld. Duhh, welke vader zou dat niet zeggen. Ben ik nou zo gek?
Ik ben de oudste van 4 meiden. Mijn vader kreeg mij in zijn eerste relatie en was nog erg jong toen hij mij kreeg. Mijn moeder was tienermoeder en niet in staat voor mij te zorgen. Mijn vader nam die zorg op zich en heeft de voogdij toen destijds over mij gekregen.
Mijn vader ontmoette een nieuwe vriendin en uit die relatie kreeg hij twee andere kinderen. Zij kreeg een zoontje voordat mijn zusjes eerder geboren. Ik was gek op hem als kleine, grote zus. Na 3 maanden overleed hij aan een bacterie in de hersenen. Ik kreeg van haar de schuld voor zijn dood, omdat er was gezegd dat het virus zou zijn overgedragen. Mijn vader heeft wel altijd gezegd dat dit niet zo was en ik dat niet moest geloven. Gelukkig maar. Het jaar daarop kreeg zij mijn oudste zusje. Vanaf het moment dat mijn zusjes werden geboren werd ik opzij geschoven in het gezin, voornamelijk door mijn stiefmoeder. Mijn vader werkte hard waardoor ik altijd bij mijn stiefmoeder en zusjes was. Vanaf mijn 8ste levensjaar werd er van mij verwacht dat ik onafhankelijk was en zorgde voor mijn eigen was en huistaken. Mijn was werd apart gescheiden zodat ik het zelf deed. Haar taak in het gezin was moeder zijn voor haar kinderen. Mijn taak was haar en haar kinderen verzorgen. Ik heb het niet over even de vaatwasser leeghalen of mijn kamer opruimen. Hierbij spreek ik echt over het hele huishouden. Nadat ik het lijstje had afgerond kwam zij grondig inspecteren of het was gebeurd naar haar standaard. Zo niet, dan mocht ik helemaal opnieuw beginnen. Koos ik ervoor de lijst niet uit te voeren? Dan negeerde ze mij niet voor één dag maar soms voor twee maanden. Beetje het assepoester verhaal.
Op mijn 14de gingen zij uit elkaar en ontmoette mijn vader een nieuwe vriendin. Mijn zusjes woonde bij hun moeder en ik ging mee met mijn vader naar de volgende hel. Deze vrouw was niet in staat om empathie te tonen of überhaupt een positieve rol te spelen in mijn leven. Constant was zij jaloers op de aandacht die mijn vader mij soms gaf en wou zij geen band met ons opbouwen. Op mijn 16de kwam uit die relatie weer een zusje tevoorschijn. De zorg van mijn jongste zusje kwam volledig op mijn schouders terecht. 's nachts sliep ik op een matras naast haar ledikant zodat ze werd gevoerd. Op mijn 17de viel zij mij aan en heeft ze mij bont en blauw geslagen met de reden dat ik aan het bellen was met mijn vriend toen zij daar geen zin in had. Met geen mogelijkheid ging ik terug naar dat huis. Mijn vader werkte op dat punt in het buitenland en kwam eens in de paar maanden terug.
Ik besloot op mijzelf te gaan wonen. Zonder financiële steun of überhaupt steun van mijn vader, verhuisde ik. Naar de andere kant van het land omdat mijn vriend daar woonde. Ik regelde mijn kamer, school en werk en ben toen verhuisd. Mijn plaats in het huis werd al snel vervangen door een au pair die daar 7 dagen per week verbleef en sliep. Mijn kamer was volledig omgebouwd in een kamer voor een wildvreemde. Je zag niet eens dat ik daar ooit was geweest.
Ik heb geploeterd. Een mbo studie met daarnaast mijn eigen verplichting om aan mijn financiële situatie te voldoen was zwaar op 17 jarige leeftijd.
Mijn schoonouders vingen mij op en deden eigenlijk wat mijn ouders moesten doen. Nagaan of ik wel genoeg geld had om te kunnen eten, of ze mijn was konden doen (ik had namelijk geen wasmachine) en wanneer ik langs kwam. Bij mijn vader was langsgaan namelijk geen optie want ik had geen slaapplek. Hij kwam mij dan soms bezoeken op mijn kamer.
Jaren gingen voorbij totdat mijn relatie op 21 jarige leeftijd uit ging. Op dat punt woonde ik bij mijn vriend in. Ik was genoodzaakt terug te gaan naar mijn vader en zijn vriendin. Dit liep natuurlijk al snel mis. Waardoor ik verhuisde naar Amsterdam. Met mijn twee zusjes ging het steeds slechter. Hun moeder bleek drugsverslaafd en haalde de raarste capriolen uit. Mijn zusjes kwamen bij mijn vader en stiefmoeder te wonen. Wat bij mij niet lukte ontplofte nu helemaal. Mijn zusjes maakte hetzelfde mee als ik. Pas op dat punt verbrak mijn vader de relatie. Hij deed beroep op mij om te zorgen voor mijn zusjes terwijl zij dakloos waren. Natuurlijk deed ik dit. Zo was ik opgevoed. Ondertussen had ik daarnaast wel nog mijn studie en stage in Amsterdam. Ik kreeg een burn out. Alleen daarvoor was geen plek. Ik had de zorg van mijn zusjes op mij en mijn vader geloofde allemaal niet in die onzin. Mijn studie liep vertraging op en ik zat daar met mijn zusjes op een camping zonder uitzicht. Mijn vader werkte uiteraard nog iedere dag dus had niet echt de mogelijkheid om te zoeken naar woningen. Ik nam dit op mij. We moesten tenslotte toch weg daar. Na driekwart jaar vonden wij een huis. Eindelijk.
Het was heel raar om mijn vader in een setting te zien zonder een leidend factor. Mijn stiefmoeders. Hij regelde een baan in Nederland en kon gewoon weer van 9 tot 5 werken. Anders kon hij niet voor mijn zusjes zorgen. Zoals ik al besprak ben ik heel streng opgevoed. Onafhankelijk zijn, taken doen om te mogen spelen etc. Ik heb naar mijn mening nooit kind kunnen zijn omdat ik mijn eigen boontjes moest doppen. Mijn vader kent geen regels en heeft nu twee puberende meiden in huis. De jongste woont nog bij haar moeder..
De leeftijdsverschillen zijn als volgt: de jongste is 8, de middelste 15 en de oudste 18 en ik ben 25. Ik verschil met de jongste 16 jaar, de middelste 10 jaar en de oudste 7 jaar. We hebben op zich wel een goede band met elkaar. Wat misschien best bijzonder is.
Mijn HBO studie heb ik bijna afgerond en ik ben nu aan het kijken naar mijn toekomst. Ik dacht dat het misschien een goed idee zou zijn als ik weer even bij mijn vader zou gaan wonen om zoveel mogelijk te sparen. Dat deed ik. Ik woon nu bij mijn vader en mijn twee jongere zusjes. De contrasten met de opvoeding die ik heb gehad en die zij kregen is enorm. Ook nog eens enorm frustrerend. Mijn 15jarige zusje weigert al een jaar om naar school te gaan en gaat nu voor de tweede keer haar 2de leerjaar overdoen. (leerplicht en therapeut etc. zijn al in beeld). Mijn oudste zusje trekt volledig haar eigen plan en betrekt zich op geen enkele manier in het gezin. Is alleen maar bezig met haar vriendje. Dus geen regels en geen opvoeding. In mijn opvoeding, naar die leeftijd toe, was mijn vader vrij arm. Ik kon hem niet vragen om geld. Nu heeft hij meer geld en kan als aardig rijk worden aangemerkt en daar maken mijn zusjes maar al te graag gebruik van. Het stoort mij enorm. Die normale dingen die ik nooit kon krijgen, krijgen hun al door mijn vader uit te schelden. Mijn rijbewijs kon ik pas 2 jaar geleden behalen omdat ik moest sparen. Mijn vader heeft wel 500 euro ingelegd maar daar blijft het bij. Ook zei mijn vader altijd dat hij mijn school zou betalen maar daar is hij 2 jaar geleden ook mee gestopt. Vorig jaar ging ik backpacken en kon mijn vliegticket niet in 1 keer betalen, ik vroeg of hij het wilde voorschieten. Toen ik eenmaal in het buitenland zat vroeg hij alweer wanneer het terug zou worden gestort, like really? Mijn zusje mocht diezelfde zomer wel met het vliegtuig en betaalde accommodatie naar het buitenland. Sindsdien wel aangekaart maar dit wekte enkel irritatie op bij hem. Ik kan niet zeggen dat hij niets voor mij heeft betaald en dat hij nooit wat voor mij heeft gedaan. Uiteraard zijn dit de hoofdlijnen van hoe ik dit heb ervaren. Alleen als ik alles opstapel wordt het steeds duidelijker dat het niet helemaal klopt allemaal.
Mijn zusje krijgt nu haar rijbewijs. Mag beginnen met lessen. Zij gaat volgend jaar een half jaar in het buitenland studeren waarbij mijn vader haar maandelijkse kosten gaat betalen; levensonderhoud. Wat zo op 2000 euro per maand uit komt. Vandaag kreeg zij schoenen van 280 euro terwijl ik nooit schoenen kregen van over de 50 euro.
Het voelt zo oneerlijk. Heel eerlijk gezegd gaat het niet om de bedragen maar om hoe er met mij wordt omgegaan in tegenstelling tot mijn zusjes. Van mij wordt alsnog heel veel verwacht terwijl hij bij hen totaal geen verwachtingen stelt. Hij verwacht van mij dat als hij 's avonds thuiskomt, ik het eten klaar heb of dat de keuken is opgeruimd. Ook dat mijn zusjes naar school gaan en dat de hond wordt verzorgd. Want zijn dagen zijn langer. Wat doen mijn zusjes? Niks, op bed Netflixen. Als ik ze vraag om te helpen ben ik een kutwijf of een hoer. Hoe durf ik het überhaupt te vragen. Op dit punt heb ik alles ook uit handen laten vallen. Waarom nog moeite doen terwijl ik er niks voor terug krijg?
Ik weet alleen niet zeker of dit is omdat ik mij aanstel of het misschien wel zo is dat ik gewoon anders word behandeld en dat dit ook zo zal blijven. Ik weet namelijk niet hoelang ik dit nog trek. Dit verhaal is natuurlijk ook geschreven vanuit mijn gezichtspunt. Zo is hoe ik alles zie. Een gesprek aangaan heeft geen zin. Mijn vader ontkent alles en beweerd altijd dat wij allemaal hetzelfde worden behandeld. Duhh, welke vader zou dat niet zeggen. Ben ik nou zo gek?
anoniem_387643 wijzigde dit bericht op 07-07-2019 14:28
8.86% gewijzigd
zondag 7 juli 2019 om 15:27
maandag 8 juli 2019 om 00:10
Ik heb altijd contact gehad met mijn moeder maar ook dat is geen prettig verhaal. In het kort; als baby verwaarloosde mijn moeder mij, mede door haar leeftijd. Enkele keren heeft de politie op moeten dagen. Mijn vader heeft toen destijds de voogdij over mij gekregen. Toen ik 3 was heeft mijn moeder mij ontvoerd voor enkele weken tot ze het niet meer aankon. Daarna zag ik haar wel eens een keer in de zoveel maanden. Op latere leeftijd toonde zij weer interesse in mij waarop ik haar om de twee weken zag. Uiteindelijk heb ik zelfs nog een jaar bij mijn moeder gewoond met alle gevolgen van dien. Ik werd mishandeld door mijn stiefvader waar mijn moeder bij stond te kijken. School kreeg hier lucht van en greep in door mij terug te laten gaan naar mijn vader en zijn toenmalige vriendin (moeder van mijn jongste zusje). Sindsdien zie ik hun misschien twee keer per jaar. Ook omdat mijn moeder vrij weinig contact zoekt met mij.
Hele negatieve leefomgeving. Ook best apart om dit op te schrijven. Voor het eerst dat ik dit ook echt deel. Het voelt vreemd omdat ik naast deze ellende ook die kleine geluksmomentjes ken. Die lachbuien met mijn moeder of vader. De kleine gebaren die toch aangaven dat ik niet ongewenst was, ongeacht wat ze je aan doen. Heel bijzonder eigenlijk. Dat liefde plaats maakt voor mensen die het eigenlijk niet waard zijn.
maandag 8 juli 2019 om 02:32
Of het nu onmacht, onvermogen, sadisme (ouders en stiefouders) of onbenul (zusjes) is, nu is het tijd voor jou. Dus eens met iedereen die schrijft ‘kies voor jezelf en maak dat je wegkomt daar’.
Je bent een selfmade woman, van ouderfiguren heb je het niet moeten hebben. Je hebt het helemaal zelf voor elkaar gebokst. Dan kun je deze laatste horde ook nemen, echt waar. In een kamertje, anti-kraak of gedeeld appartement... alles is beter dan de huidige situatie.
Je bent een selfmade woman, van ouderfiguren heb je het niet moeten hebben. Je hebt het helemaal zelf voor elkaar gebokst. Dan kun je deze laatste horde ook nemen, echt waar. In een kamertje, anti-kraak of gedeeld appartement... alles is beter dan de huidige situatie.
maandag 8 juli 2019 om 03:23
Tijd om te vertrekken en ze zichzelf te laten redden.
Ze zijn te gewend dat jij wel alles doet en er de scheldwoorden nog bijneemt ook.
Je hoeft alle banden niet gelijk te verbreken, maar eigen ruimte en niet continu zorgen voor alle anderen zou wel wenselijk zijn.
Heb je nog iets van band met je bio-moeder?
Ze kon 20 jaar geleden misschien niet voor je zorgen omdat ze te jong was, maar wie weet kan je het contact nu wel aanhalen en gebruiken als extra steun.
Skip dat laatste. Ik zie de nieuwste update.
Ze zijn te gewend dat jij wel alles doet en er de scheldwoorden nog bijneemt ook.
Je hoeft alle banden niet gelijk te verbreken, maar eigen ruimte en niet continu zorgen voor alle anderen zou wel wenselijk zijn.
Heb je nog iets van band met je bio-moeder?
Ze kon 20 jaar geleden misschien niet voor je zorgen omdat ze te jong was, maar wie weet kan je het contact nu wel aanhalen en gebruiken als extra steun.
Skip dat laatste. Ik zie de nieuwste update.
maandag 8 juli 2019 om 07:27
Dit!Marnamai schreef: ↑08-07-2019 03:23Tijd om te vertrekken en ze zichzelf te laten redden.
Ze zijn te gewend dat jij wel alles doet en er de scheldwoorden nog bijneemt ook.
Je hoeft alle banden niet gelijk te verbreken, maar eigen ruimte en niet continu zorgen voor alle anderen zou wel wenselijk zijn.
de wereld wacht om ontdekt te worden
maandag 8 juli 2019 om 08:53
Poeh hé, dat is niet mis...Skye12 schreef: ↑08-07-2019 00:10Ik heb altijd contact gehad met mijn moeder maar ook dat is geen prettig verhaal. In het kort; als baby verwaarloosde mijn moeder mij, mede door haar leeftijd. Enkele keren heeft de politie op moeten dagen. Mijn vader heeft toen destijds de voogdij over mij gekregen. Toen ik 3 was heeft mijn moeder mij ontvoerd voor enkele weken tot ze het niet meer aankon. Daarna zag ik haar wel eens een keer in de zoveel maanden. Op latere leeftijd toonde zij weer interesse in mij waarop ik haar om de twee weken zag. Uiteindelijk heb ik zelfs nog een jaar bij mijn moeder gewoond met alle gevolgen van dien. Ik werd mishandeld door mijn stiefvader waar mijn moeder bij stond te kijken. School kreeg hier lucht van en greep in door mij terug te laten gaan naar mijn vader en zijn toenmalige vriendin (moeder van mijn jongste zusje). Sindsdien zie ik hun misschien twee keer per jaar. Ook omdat mijn moeder vrij weinig contact zoekt met mij.
Hele negatieve leefomgeving. Ook best apart om dit op te schrijven. Voor het eerst dat ik dit ook echt deel. Het voelt vreemd omdat ik naast deze ellende ook die kleine geluksmomentjes ken. Die lachbuien met mijn moeder of vader. De kleine gebaren die toch aangaven dat ik niet ongewenst was, ongeacht wat ze je aan doen. Heel bijzonder eigenlijk. Dat liefde plaats maakt voor mensen die het eigenlijk niet waard zijn.
Liefde is iets wat jij voelt en dat is oprecht, het is liefde voor wat je kent. Of ze dat verdienen is een andere vraag maar jij mag houden van wie je wilt.
Dat betekent niet dat je ze iets schuldig bent, ik vind dat ondanks je achtergrond je erg helder en stabiel overkomt, dat is jouw kracht. Ik hoop voor je dat je dit allemaal een plekje kunt geven.
maandag 8 juli 2019 om 09:41
Het zijn niet je stiefmoeders die verzaakt hebben, die waren niet verantwoordelijk voor jouw bestaan. Dat was je vader, en hij heeft er op zijn zachtst gezegd een potje van gemaakt. De gevolgen van zijn tekortkomingen liggen nu op jouw bordje, maar horen op het zijne. Ga ajb op jezelf wonen en laat je vader dealen met de puinhopen die hij zelf gecreëerd heeft. Je bent hem niets verschuldigd.
maandag 8 juli 2019 om 11:08
Jouw halfzusjes zijn momenteel nog verwende (pre)-tieners. Verwacht daar totaal niets van, die zijn nog niet zover ontwikkeld en zitten in hun egoistische opgroei fase. Een fase die jij nooit hebt gekregen. Oftewel, tijd dat jij nu op jezelf gaat wonen en puur heel erg op jezelf gaat zijn en voor jezelf alles zorgen en regelen.
Zelfs al is dat maar in een klein flatje of hat eenheid of desnoods een studentenkamer.
Zorg dat je met jouw zussen of vader of wie dan ook, alleen maar afspreekt in de stad, bij een cafe of restaurant voor koffie of zo, en laat altijd weten dat zelfs die rekening gesplitst wordt. Doe echt niets meer voor ze. Laat ze ook weten dat jij hun moeder niet bent, zelfs al ben jij vanaf je 6de levensjaar verplicht geweest om hun vanaf het luier verschonen en flesvoeding geven te verzorgen, je bent geen au-pair, geen huisslaaf en je leeft nu je eigen leven en dat is er niet meer om hun te dienen. Ze zoeken het zelf maar uit, jij kon het op hun leeftijd, dan moeten zij het ook maar kunnen.
Vergeet de vraag om erkenning en waardering, daar kan je nog zo lang op wachten, dat gaat je slopen. Praat met een psycholoog hierover, maar verwacht niets vanuit jouw oude situatie.
Jij bent in staat om voor jezelf te zorgen, ga dat dan ook eerst doen. Ga ook geen relatie aan, of het moet wel een heel bijzonder iemand zijn die echt jarenlang zijn best doet voor jou, maar voorlopig heb je de komende 5 jaar nog wel om voor jezelf iets op te bouwen.
En zeg Nee, tegen die vader van jou, tegen die lading halfzussen en tegen al die verplichtingen uit je verleden.
Zelfs al is dat maar in een klein flatje of hat eenheid of desnoods een studentenkamer.
Zorg dat je met jouw zussen of vader of wie dan ook, alleen maar afspreekt in de stad, bij een cafe of restaurant voor koffie of zo, en laat altijd weten dat zelfs die rekening gesplitst wordt. Doe echt niets meer voor ze. Laat ze ook weten dat jij hun moeder niet bent, zelfs al ben jij vanaf je 6de levensjaar verplicht geweest om hun vanaf het luier verschonen en flesvoeding geven te verzorgen, je bent geen au-pair, geen huisslaaf en je leeft nu je eigen leven en dat is er niet meer om hun te dienen. Ze zoeken het zelf maar uit, jij kon het op hun leeftijd, dan moeten zij het ook maar kunnen.
Vergeet de vraag om erkenning en waardering, daar kan je nog zo lang op wachten, dat gaat je slopen. Praat met een psycholoog hierover, maar verwacht niets vanuit jouw oude situatie.
Jij bent in staat om voor jezelf te zorgen, ga dat dan ook eerst doen. Ga ook geen relatie aan, of het moet wel een heel bijzonder iemand zijn die echt jarenlang zijn best doet voor jou, maar voorlopig heb je de komende 5 jaar nog wel om voor jezelf iets op te bouwen.
En zeg Nee, tegen die vader van jou, tegen die lading halfzussen en tegen al die verplichtingen uit je verleden.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
maandag 8 juli 2019 om 13:24
Pfoe meid....dat valt allemaal niet mee.
1 ding wil ik je zeggen (en dit zeg ik uit eigen ervaring): je voelt je nu alsof je zwak bent. Slap dat je het zo over je heen laat komen, waarom ga je niet weg, waarom waarom, etc....
Ik herken dat.
Maar 1 realisatie moet je hebben; je bent het tegenovergestelde van slap/zwak!
Want jij hebt keer op keer een heleboel ellende over je heen gehad. En keer op keer ga jij door. Jij bent veel sterker dan je zelf weet! Want niet iedereen kan dit dragen, maar jij draagt dit al jaren.
Eens moet je de conclusie trekken dat het niet uitmaakt wat en hoeveel jij allemaal moet. Er gaat geen erkenning voor komen.
Geef jezelf de erkenning, dat jij het zo goed mogelijk hebt willen doen, maar dat het nu niet meer gaat.
Het is tijd om al die energie en aandacht in je eigen leven te stoppen.
Je klinkt als een slimme meid. Zelfstandig, weet van aanpakken en laat zich niet zomaar eronder krijgen! Jij hebt heel veel te bieden. Jouw blikveld ligt nu op je familie...ik denk dat er een wereld voor je open zal gaan als je dat blikveld bijstelt.
Verander je focus.
1 ding wil ik je zeggen (en dit zeg ik uit eigen ervaring): je voelt je nu alsof je zwak bent. Slap dat je het zo over je heen laat komen, waarom ga je niet weg, waarom waarom, etc....
Ik herken dat.
Maar 1 realisatie moet je hebben; je bent het tegenovergestelde van slap/zwak!
Want jij hebt keer op keer een heleboel ellende over je heen gehad. En keer op keer ga jij door. Jij bent veel sterker dan je zelf weet! Want niet iedereen kan dit dragen, maar jij draagt dit al jaren.
Eens moet je de conclusie trekken dat het niet uitmaakt wat en hoeveel jij allemaal moet. Er gaat geen erkenning voor komen.
Geef jezelf de erkenning, dat jij het zo goed mogelijk hebt willen doen, maar dat het nu niet meer gaat.
Het is tijd om al die energie en aandacht in je eigen leven te stoppen.
Je klinkt als een slimme meid. Zelfstandig, weet van aanpakken en laat zich niet zomaar eronder krijgen! Jij hebt heel veel te bieden. Jouw blikveld ligt nu op je familie...ik denk dat er een wereld voor je open zal gaan als je dat blikveld bijstelt.
Verander je focus.
