Ik wil scheiden

Omdat ik sinds jaren op dit forum zit heb ik een ander account aangemaakt, met oog op mijn herkenbaarheid. Ik zou het heel fijn vinden om dit onderwerp enigszins anoniem te kunnen bepraten.
Wie denkt mij wel te herkennen, houd het alsjeblieft voor je .

Ik wil scheiden.
Mijn man en ik zijn sinds 12 jaar bij elkaar waarvan 8 jaar getrouwd. We hebben een jong kind.
De eerste jaren waren hartstikke fijn. Daar kijk ik ook met liefde op terug.
Maar er kwamen barstjes, eigenlijk na de geboorte van ons kind.
Twee dagen na de geboorte kregen we helse ruzie, wat resulteerde in dat hij mij snachts het huis uitzette, nadat ik eerst een stortvloed aan verwijten en beledigingen over me heen kreeg.
Niet al te best en zeker niet in combinatie met alle hormonen.
Het is iets wat ik zelfs na al die jaren nooit vergeten ben.
Na een uur op de stoep haalde hij me binnen, duizend excuus verder en het leven ging weer door.

Mijn man heeft een niet Nederlandse achtergrond en is zelf op een rare manier opgevoed, iets wat ik vaak als reden/excuus gaf voor raar gedrag.

Zijn familie was als een steen om mijn nek, enorm beklemmend, te nadrukkelijk aanwezig. Na jaren strijd tussen hen en mij, iets wat in mijn huwelijk ook voor strijd zorgde werd het contact aanzienlijk koeler, minder heftig en vooral ook minder vaak.
Hij gaf aan te kiezen voor zijn gezin. Dat was fijn.

We hebben veel tegenslagen gehad,iets waar we ons samen door heen knokten maar waarin ik de karrentrekker was. Mijn man is snel somber, ziet rampscenario's en heeft een passief karakter. Daardoor regelde ik alles, in praktische zin maar was ik ook degene die de moed er in hield.

Hij heeft langere periodes zonder baan thuis gezeten. Financieel lastig maar die dingen gebeuren en je vangt elkaar op.
Ik ging harder werken, maar hij daarintegen begon zich nog meer te storten op nachtelijk gamen.
We slapen al jaren apart vanwege zijn gesnurk maar toch stoorde het me dat hij vaak pas om 5 of 6 uur sochtends naar bed gaat.
Want, ik werk onregelmatig, op rare tijden, doe het huishouden, alles er om heen. En hij slaapt tot 2 uur smiddags.
Dat er minder geld binnen komt is heel erg lastig maar die verwijdering tussen ons is denk ik net zo zwaar.
We begonnen langs elkaar heen te leven.

Ik begon me steeds eenzamer te voelen. Het gevoel dat ik een soort huishoudster was. We sliepen apart. Geen sexleven.
We hadden (hebben) het natuurlijk ook gezellig maar het voelt anders.
Ik heb de fout gemaakt door via internet contact te hebben met mannen. Het gevoel dat ik nog wel meetelde als vrouw was fijn. Maar natuurlijk, niet goed.
Toen mijn man daar achterkwam was hij terecht boos. Maar stond niet open voor mijn uitleg. Ik moest vooral niet zeuren. Me niet zo verwend gedragen, ik kom toch niks tekort!
Hij heeft weinig zelfreflectie, tegenslagen liggen aan anderen en hij doet volgens zichzelf toch genoeg om daar uit te komen.

Onze ruzies werden heftiger, de dingen die hij me toeschreeuwde werden heftiger, beledigingen, schelden met dingen die je niet hoort te zeggen laat staan tegen je vrouw.
Het respect verdwijnt dan steeds meer en daarmee ook het gevoel.
Iets wat ik heel erg vind.

Mijn man is nu sinds een paar maanden thuis, ik werk volledig.
Als ik nu om me heen kijk, is het een grote zooi in huis.
Daar krijg ik commentaar op, terwijl hij fulltime thuis zit.
Ik vind het vreselijk om van ons kind te horen dat papa de hele middag slaapt op de bank als ik op het werk ben.
Dat ons kind zachtjes vraagt of ik geen andere papa kan zoeken, eentje die niet zo vaak boos op mij is.
Na ruzies probeerde ons lieve kind op zijn vader in te praten, hem te laten beloven niet zo lelijk meer te doen tegen mama.
Maar dat is tijdelijk.

Ik ben begin 30 en ik ben zo moe.
Ik weet dat ik een beter leven verdien, dat vooral ons kind ook een beter rolmodel verdient ondanks dat mijn man erg veel van ons kind houd en zijn best doet.
Ik wil zo graag weg, en aan de andere kant doet dat idee gigantisch veel pijn omdat het natuurlijk niet alleen maar barre ellende was die jaren.
We hebben heel veel fijne momenten gehad, steun aan elkaar. We waren echt maatjes.
En dat maakt het ook moeilijk.

Ik heb gisteren contact gehad met de wijkagent.
Omdat zijn gedrag op bepaalde momenten niet te peilen is, er is eerder politie aan te pas gekomen toen hij dreigde ons kind mee te nemen naar het buitenland. Later zei hij dat hij dat alleen maar zei om mij pijn te doen, maarja ik neem liever geen risico.
Dat contact met de politie voelde als enorm verraad, zeker toen ik savonds thuiskwam en het gewoon gezellig was.

Volgende week ga ik naar de huisarts,omdat ik graag hulp wil en advies in welke instanties me verder kunnen helpen.

Enerzijds ben ik zo blij, dat ik licht aan het einde van een tunnel zie. Dat ik weet dat ik het alleen wel red.
Maar anderzijds voel ik medelijden voor hem, wat kan hij zonder mij, wat gebeurd er met hem als er niet iemand is die op hem let en voor hem zorgt. (Ja ik weet hoe idioot dit klinkt)

Het is zo moeilijk maar ik weet dat ik het door moet zetten.
Mijn ouders hebben een grote hekel aan hem en ze steunen me wel maar vooral op een 'hehe wegwezen' manier en ze begrijpen niet dat ik met gemengde gevoelens zit.
Daarom zou ik het fijn vinden om hier van me af te schrijven en een trap onder mn kont te krijgen van mensen die mij niet kennen maar snappen hoe lastig het is.
Ervaringsdeskundigen zijn welkom .

Bedankt voor het lezen.