Relaties
alle pijlers
Scheiden en twijfels
zondag 28 juli 2019 om 04:47
Hallo ,
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
zondag 28 juli 2019 om 12:17
Ik heb alleen het gevoel dat het die mannen niets kan schelen.YagaBaba schreef: ↑28-07-2019 11:56O, en nee, dit is niet 1970. Je kan appen, facetimen, weet ik veel wat. Vraag maar eens aan mijn ex wat scheiden heeft gedaan voor zijn contact met onze kinderen. Die kunnen zelfstandig heen en weer, ze kunnen zelf appen en facetimen ook. Vraag maar eens hoeveel contact er nog is.
Vraag het ook eens aan mijn huidige lief.
Beide houden ze veel van hun kinderen. Mijn vriend is bovendien veel thuis, ook overdag, want onregelmatige baan. Is een betrokken vader, deed altijd veel op school, sportclubs en thuis. Was veel alleen met zijn kinderen ivm werk van hun moeder.
Vraag het aan mijn goede vriend. Die co ouderschap had tot zijn kind besloot dat het leven toch echt bij de moeder was en niet bij papa.
Je zal verbijsterd zijn hoe weinig er overblijft als je uit elkaar gaat.
Hun zaad is verspreid. De genen zijn doorgegeven.
En hoe het verder met die kinderen gaat zal ze worst zijn.
zondag 28 juli 2019 om 12:20
Sterker nog ik zou denken dat hij mij nooit intellectueel aantrekkelijk heeft gevonden want je iq veranderd immers niet door een zwangerschap.
En dat het puur alleen om mijn fysieke verschijning ging van voor de zwangerschap. Niet om mij als mens.
Ik zou mij met terugwerkende kracht vernederd en verraden voelen.
En zelfs gaan twijfelen aan de jarej waarin ik nog wel dacht dat wij een goed stel waren.
zondag 28 juli 2019 om 12:40
Ik moet wel gniffelen om TO, hij is zo bezorgd om zijn a.s. ex maar als ze ziek is vertrekt zij naar de logeerkamer want hij slaapt woelig. Wel eens aan gedacht om je vrouw in haar eigen bed te laten liggen (vaak het meest comfortabele) en nu maak je je zorgen om haar financiële positie terwijl je daar zelf de hand in kan hebben. Ook het face-timen met een kind van 1 jaar en af en toe logeren is lollig als je denkt dat je dan vader blijft en niet een soort vage oom wordt.
Je voelt je terecht schuldig omdat je een lapzwans van een vent bent zonder ruggengraat en die groeit niet meer aan. Veel plezier met je vrije leventje, je zoontje zal je de rest van zijn leven dankbaar zijn dat zijn komst niet genoeg was om je broek omhoog te houden en zijn moeder zo te verraden.
Je voelt je terecht schuldig omdat je een lapzwans van een vent bent zonder ruggengraat en die groeit niet meer aan. Veel plezier met je vrije leventje, je zoontje zal je de rest van zijn leven dankbaar zijn dat zijn komst niet genoeg was om je broek omhoog te houden en zijn moeder zo te verraden.
zondag 28 juli 2019 om 12:49
Ik was/ ben erg boos op mijn ex, maar hier kan ik hem niet met droge ogen van beschuldigen. Hij doet echt zijn best voor de kinderen. Houdt zich keurig aan alle afspraken. Maar ja, thuis is hier.
Hetzelfde geldt voor mijn lief, die veel meer en beter contact houdt met zijn ex. Hij doet ook heel moeite voor zijn kinderen en hij heeft bovendien een enorm aandeel gehad in de opvoeding (de derde shift, zeg maar). Daar deed mijn ex minder aan.
zondag 28 juli 2019 om 12:58
https://psychotraumanet.org/nl/rouwverw ... tscheiding
Voor tijdens je slapeloze nachten.
Voor tijdens je slapeloze nachten.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 28 juli 2019 om 13:02
Niet om lullig te doen, maar heb je eigenlijk al beseft dat je vader bent geworden? Ik vind je posts zo raar lezen. Het gaat over hoe jij meer wil uit je relatie, en over hoe aantrekkelijk zij is, en over intellectuele uitdaging enzo.. Allemaal van die date dingen. Het gaat eigenlijk nergens echt over je zoon, alleen als zakelijke afspraak over waar wanneer.Barre schreef: ↑28-07-2019 10:55Dus hebben we uiteindelijk besloten ervoor te gaan , we hadden iets om naar uit te kijken en dit was een goede periode voor ons , tot een maand na de bevalling .
We blijven uiteindelijk gewoon samen om het kind en het financiele , voor sommige mensen is dat genoeg , maar ik verwacht toch meer van het leven , het is al zo kort .
Nu goed, ik heb het met mijn vrouw uitvoerig besloten en we hebben besloten om voor een jaar alles op alles te zetten en dan te kijken hoe de situatie evolueert .
Ik ben echt benieuwd wat je verwachting was van vader worden, want tot een maand na de bevalling was het leuk blijkbaar. Maar wat had je dan verwacht? Dat jullie om 17u de baby in bed zouden leggen, dan beginnen aan het diner en onder het genot van een goede fles wijn elkaar onder de sterrenhemel intellectueel en emotioneel zouden uitdagen, om vervolgens na passievolle seks in elkaars armen in slaap te vallen en de volgende ochtend uitgerust en tevreden de baby weer uit bed te halen? Zo klinkt het een beetje.
Misschien kan je als onderdeel van 'alles op alles' zetten eens met andere (betrokken!) jonge vaders gaan praten over hoe het echte leven met een baby is?
zondag 28 juli 2019 om 13:36
zondag 28 juli 2019 om 13:48
Ook dat, inderdaad.sugarmiss schreef: ↑28-07-2019 12:20Sterker nog ik zou denken dat hij mij nooit intellectueel aantrekkelijk heeft gevonden want je iq veranderd immers niet door een zwangerschap.
En dat het puur alleen om mijn fysieke verschijning ging van voor de zwangerschap. Niet om mij als mens.
Ik zou mij met terugwerkende kracht vernederd en verraden voelen.
En zelfs gaan twijfelen aan de jarej waarin ik nog wel dacht dat wij een goed stel waren.
zondag 28 juli 2019 om 13:55
Welnee. Het is allemaal rechtvaardiging achteraf. Hij heeft de verwijdering zelf geïnitieerd. En hij kan toch moeilijk zeggen dat hij gewoon geil was?sugarmiss schreef: ↑28-07-2019 12:20Sterker nog ik zou denken dat hij mij nooit intellectueel aantrekkelijk heeft gevonden want je iq veranderd immers niet door een zwangerschap.
En dat het puur alleen om mijn fysieke verschijning ging van voor de zwangerschap. Niet om mij als mens.
Ik zou mij met terugwerkende kracht vernederd en verraden voelen.
En zelfs gaan twijfelen aan de jarej waarin ik nog wel dacht dat wij een goed stel waren.
zondag 28 juli 2019 om 14:00
Daar heb je wel gelijk in.
Maar je moet wel heel zelfverzekerd zijn van je zelf als je zelfvertrouwen geen deuk oploopt als je gedumpt wordt.
zondag 28 juli 2019 om 15:23
Helemaal waar. Maar uiteindelijk ontdek je wel weer wat je waard bent. Ga je ontdekken dat je sommige dingen niet kan voorkomen, hoe hard je ook je best doet. Dat leuke, mooie, intelligente, hardwerkende, zelfstandige vrouwen soms ook bedrogen of verlaten worden. En dat het dus niet zo heel veel zegt over jou.
En inderdaad, er zijn ook vrouwen waarmee echt niet te leven valt. Maar er zijn meer slechte matches dan onmogelijke partners denk ik.
zondag 28 juli 2019 om 16:37
Amen!Wateengedoezeg schreef: ↑28-07-2019 07:28Even een ander geluid. De meeste reacties tot nu toe vind ik nogal veroordelend.
Luister eerst eens naar je eigen hart. Niet aan je vrouw, niet aan je zoon. Alleen naar jezelf. Bedenk hoe je leven is met hen en hoe is is zonder hen (en je je zoon alleen parttime ziet). Denk na over de praktische zaken (verzorging in combinatie met werk, waar jij gaat wonen, wat je doet als je een nieuwe relatie krijgt, maar ook hoe het voor jou voelt als zij een nieuwe relatie krijgt). Hoe voel je je daarbij? Laat het echt goed bezinken. En kies. Hak de knoop door. Ongeacht wat je kiest, het is voor jou de beste keus. En daarmee kies je automatisch voor het beste voor je zoon.
Hij is nog jong, en zal geen herinnering hebben van zijn ouders samen. Als jullie normaal met elkaar omgaan, is het voor hem normaal om in 2 huizen te wonen. Blijf in ieder geval niet voor hem samen.
Als je ervoor kiest om wel samen te blijven, kies dan ook samen voor een manier om aan de problemen te werken en er echt allebei voor te gaan. Laat haar ook uitspreken dat ze ervoor gaat, en doe het zelf ook. Het kan best dat je vrouw niet goed klikte met de therapeut. Therapie is persoonlijk, dus een klik met de behandelaar is heel belangrijk. Zoek dan een andere therapeut. En maak afspraken. En afspraakjes. Neem de tijd om elkaar weer te leren kennen. Ouders worden is best heftig. Zoek opnieuw de verbinding.
Hou rekening met een lang traject, dit doe je niet in een paar maanden. Ongeacht waar je voor kiest.
Succes!
TheSky=moreBlue@Malibu
zondag 28 juli 2019 om 16:48
Dit. Echt.blijfgewoonbianca schreef: ↑28-07-2019 10:33Maar wat afschuwelijk voor TO’s vrouw, zeg , dat lamlendige niet willen blijven maar ook niet willen gaan.
Soms krijg je zoveel begrip voor vrouwen die hun man midden in de nacht met een koekenpan verrot meppen.
Ga in vredesnaam en Opbokken met de schuldgevoelens. Persoonlijk zou ik je er direct uitgezet hebben, zeker na gelezen hebben hoe je over haar schrijft. No way dat ik door mijn vent zo gezien zou willen worden; dat zou mijn partner echt niet meer zijn. Dus ga idd gewoon weg.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 28 juli 2019 om 16:59
Mmmm...
Begin eens om haar weer te zien voor wie ze is. Serieus want jouw blik op haar zou voor mij echt de reden zijn geweest om je te vragen weg te gaan. Je klinkt imho echt naar en onaardig en ziet blijkbaar weinig tot geen positieve zaken als je naar haar kijkt. Ik zou daar dan maar eens starten echt. Hou op met haar te vergelijken met een verliefdheidje op een collega. Die heb je niet zien bevallen en niet op haar slechtste momenten gezien. Hou op met die enorm kinderachtige manier van vergelijken met een of ander beeld in jouw hoofd, zeker als je dan tóch voor dit jaar kiest. Mocht je gelijk denken ‘ Ja, hee hoo, zo voelt het nu eenmaal’ ga dan nu alsnog weg want jouw vrouw verdient jouw kinderlijke gedram echt niet (het gras is altijd groener bij de buren). De kunst is om te zien hóe groen jouw eigen gras nu eigenlik is ipv het te vergelijken met een beeld dat niet op realiteit is gestoeld.
enn wijzigde dit bericht op 28-07-2019 17:03
14.19% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 28 juli 2019 om 17:00
Serieus? Vraag dat maar eens aan het kind van vrienden van mij. Kind was nog geen jaar toen ouders uit elkaar gingen. Co- ouderschap, alles in goede harmonie . Behalve het kind zelf. Dat vond er niets aan, leven u twee gezinnen en het vertrok naar moeder.
Wat een gelul dat wat het beste is voor papa ook automatisch het beste is voor een kind.
zondag 28 juli 2019 om 18:04
Wat een aannames, zeg! Alsof alle gescheiden mannen met kinderen primaten zijn die met hun lul zwaaien en net zo lief naar de volgende vertrekken.
De gescheiden mannen die ik ken staan daar 180 graden anders in (en hebben soms te maken met ex-vrouwen die er alles aan doen om het ze zo onmogelijk mogelijk te maken om een goede band met de vader te behouden. En nee, dat ligt er dan heus niet altijd aan dat ex-man een lul de behanger is).
zondag 28 juli 2019 om 18:53
Wat een ongelofelijke slappe lul ben je toch! Je mag blij zijn dat je mijn zoon niet bent, ik had je flink de wacht aangezegd en je alle hoeken van de kamer laten zien dat je zo weinig respect toont voor je vrouw en geen verantwoordelijkheidsgevoel hebt. Dit is toch geen man mensen, dit is een slap aftreksel van wat een man moet zijn. Bah! Grow up!
Arm kindje, die is de dupe, maar je vind jezelf belangrijker.
Arm kindje, die is de dupe, maar je vind jezelf belangrijker.
zondag 28 juli 2019 om 19:09
Wat een eerlijk opgeschreven verhaal, het is niet aan mij om te oordelen.
Je moet je vooral afvragen waarom en met welke achterliggende gedachten je keuzes zijn gemaakt en dit goed overdenken.
Zelf ben ik een alleenstaande vader met twee prachtige dochters in 50% co-ouderschap. Ik geniet ontzettend van de momenten dat ze bij mij zijn. De dagen dat ze er niet zijn vind ik erg lastig. Ik heb een relatie geprobeerd, maar ook hier gingen normen en waarden in de weg staan. Het enige wat ik wil zeggen is, denk goed na. Er zijn zoveel zaken die je nu nog niet kan overzien.
Je moet je vooral afvragen waarom en met welke achterliggende gedachten je keuzes zijn gemaakt en dit goed overdenken.
Zelf ben ik een alleenstaande vader met twee prachtige dochters in 50% co-ouderschap. Ik geniet ontzettend van de momenten dat ze bij mij zijn. De dagen dat ze er niet zijn vind ik erg lastig. Ik heb een relatie geprobeerd, maar ook hier gingen normen en waarden in de weg staan. Het enige wat ik wil zeggen is, denk goed na. Er zijn zoveel zaken die je nu nog niet kan overzien.
zondag 28 juli 2019 om 19:46
Haha dat! Ik moest al op mijn handen zitten, ook om de knoeperd (of knoeperd?) van een kofschip-fout. Niet omdat ik zo'n naar persoon ben maar omdat TS zich intellectueel zo verheven voelt.
zondag 28 juli 2019 om 19:58
Kort samengevat zegt het eerste woord van de eerste alinea in de OP genoeg. IK.
Niet mijn vrouw en ik, maar ik en mijn vrouw.
En dat die vergoeilijkende reacties ook dat als de vader gelukkig is, kind dat ook is. Ik snap werkelijk niet dat mensen dit als een 1 op 1 verband zien. Een kind is niet zo bezig met het liefdesleven van zijn of haar ouders, tenzij het natuurlijk de basisvoorwaarden van veiligheid, affectie, en dergelijke in gevaar brengt . Het is zo een dooddoener om te stellen het geluk van een ouder zo allesbepalend is. Een kind is daar niet zo mee bezig hoor. En daarmee bedoel ik niet dat mensen niet mogen scheiden maar wel dat het zo'n kut-argument is om daarmee je keus te rechtvaardigen.
Niet mijn vrouw en ik, maar ik en mijn vrouw.
En dat die vergoeilijkende reacties ook dat als de vader gelukkig is, kind dat ook is. Ik snap werkelijk niet dat mensen dit als een 1 op 1 verband zien. Een kind is niet zo bezig met het liefdesleven van zijn of haar ouders, tenzij het natuurlijk de basisvoorwaarden van veiligheid, affectie, en dergelijke in gevaar brengt . Het is zo een dooddoener om te stellen het geluk van een ouder zo allesbepalend is. Een kind is daar niet zo mee bezig hoor. En daarmee bedoel ik niet dat mensen niet mogen scheiden maar wel dat het zo'n kut-argument is om daarmee je keus te rechtvaardigen.
