Relaties
alle pijlers
Scheiden en twijfels
zondag 28 juli 2019 om 04:47
Hallo ,
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
zondag 28 juli 2019 om 10:17
Vreselijk! Wat heeft jouw ex voor jou eb de kinderen gedaan om ervoor te zorgen dat jij niet zo moe was?Bretnay schreef: ↑28-07-2019 10:05Ik zit aan de andere kant. Niet de vrouw van het verhaal maar mijn man heeft me ook verlaten terwijl we net een baby hebben. Onze baby is 10 maanden ( en de andere kinderen niet veel ouder)
Hij vind dat ik teveel met de kinderen bezig ben, te moe ben en geen leuke vrouw meer en zijn nieuwe liefde is alles wat ik vroeger was en daar gaat hij mee verder.
Jullie reacties sterken me wel, het is echt een onvolwassen man en ik hoop hier echt sterker uit te komen
Sterkte!
zondag 28 juli 2019 om 10:20
Sterkte met het verwerken van alle verdriet.Bretnay schreef: ↑28-07-2019 10:05Ik zit aan de andere kant. Niet de vrouw van het verhaal maar mijn man heeft me ook verlaten terwijl we net een baby hebben. Onze baby is 10 maanden ( en de andere kinderen niet veel ouder)
Hij vind dat ik teveel met de kinderen bezig ben, te moe ben en geen leuke vrouw meer en zijn nieuwe liefde is alles wat ik vroeger was en daar gaat hij mee verder.
Jullie reacties sterken me wel, het is echt een onvolwassen man en ik hoop hier echt sterker uit te komen
Het is zwaar en het is kut. En het heeft tijd nodig. Veel tijd. Maar het komt goed met jou en de kinderen.
zondag 28 juli 2019 om 10:20
Bretnay schreef: ↑28-07-2019 10:05Ik zit aan de andere kant. Niet de vrouw van het verhaal maar mijn man heeft me ook verlaten terwijl we net een baby hebben. Onze baby is 10 maanden ( en de andere kinderen niet veel ouder)
Hij vind dat ik teveel met de kinderen bezig ben, te moe ben en geen leuke vrouw meer en zijn nieuwe liefde is alles wat ik vroeger was en daar gaat hij mee verder.
Jullie reacties sterken me wel, het is echt een onvolwassen man en ik hoop hier echt sterker uit te komen
zondag 28 juli 2019 om 10:24
Nee hoor, die krijgen ook veelvuldig de vraag waarom er in vredesnaam aan kinderen is begonnen .Barre schreef: ↑28-07-2019 08:51Wat me wel opvalt aan dit onderwerp is dat ik meerdere zeer gelijkaardige situaties van vrouwen heb gelezen , met kinderen van 1 jaar , al dan niet met een ander , en dat er dan plots veel meer begrip is , dan is het van sterkte met je beslissing, die dingen gebeuren etc . , maar een man kan blijkbaar niet worstelen met gevoelens en enkel met zijn "pik denken" .
zondag 28 juli 2019 om 10:24
Jole schreef: ↑28-07-2019 10:17Ik lees hier een aantal dingen die ik niet teruglees in de OP. Hij zou zijn lul in een ander gestopt hebben, ahum, hij zegt dat hij gevoelens had voor een ander, kan toch ook een verliefdheid geweest zijn waar hij niks mee gedaan heeft.
Ook wordt de vraag gesteld hoe hij nog een kind heeft kunnen krijgen terwijl ze amper sex hebben. Dat ze amper sex hebben is nu het geval, je weet niet hoe het zo'n twee jaar geleden was.
In zijn andere topic (november 2018) schrijft hij dat ze al twee jaar apart slapen en dat ze een kindje hebben van drie maanden.
Maar goed, TO, het lijkt me best lastig, je wilt scheiden, en tegelijkertijd kun/wil je de knoop niet doorhakken. Misschien moet je het nog even de tijd geven.
zondag 28 juli 2019 om 10:27
Spijker op zijn kop.YagaBaba schreef: ↑28-07-2019 08:11Ach wat sneu nou. Je belazert je vrouw als ze net bevallen is en nu "is de koek op". Natuurlijk helpt therapie niet, want honderd jaar therapie maken je vrouw nog steeds niet je minnares. DUH. Bovendien is de net moeder en dat maakt de meeste vrouwen niet heel spannend.
En verder: ik ben zo blij om te lezen dat het weer goed met je gaat, Yagababa!
zondag 28 juli 2019 om 10:30
Hij heeft het contact verbroken met die minnares, dus dat zegt dat er in ieder geval contact was dat de relatie met zijn partner in de weg stond. En tja dat betekent vaak dat er 1 en ander is gebeurd, maar dat hoeft inderdaad niet per seJole schreef: ↑28-07-2019 10:17Ik lees hier een aantal dingen die ik niet teruglees in de OP. Hij zou zijn lul in een ander gestopt hebben, ahum, hij zegt dat hij gevoelens had voor een ander, kan toch ook een verliefdheid geweest zijn waar hij niks mee gedaan heeft.
Ook wordt de vraag gesteld hoe hij nog een kind heeft kunnen krijgen terwijl ze amper sex hebben. Dat ze amper sex hebben is nu het geval, je weet niet hoe het zo'n twee jaar geleden was.
Maar goed, TO, het lijkt me best lastig, je wilt scheiden, en tegelijkertijd kun/wil je de knoop niet doorhakken. Misschien moet je het nog even de tijd geven.
zondag 28 juli 2019 om 10:31
Even ter verduidelijking , ik vind niet dat mijn vrouw onverstandig is , dat is ze zeker niet maar we prikkelen elkaar niet meer emotioneel en intellectueel, zoals je dat soms met iemand kan hebben .
De regeling over onze zoon is eenmaal om de 2 weken een weekend en 2 avonden/nacht per week bij mij omdat hij nog zo klein is .
Je hebt trouwens tegenwoordig FaceTime en dergelijke om toch nog contact te blijven te houden , we leven niet meer in 1970 .
De regeling over onze zoon is eenmaal om de 2 weken een weekend en 2 avonden/nacht per week bij mij omdat hij nog zo klein is .
Je hebt trouwens tegenwoordig FaceTime en dergelijke om toch nog contact te blijven te houden , we leven niet meer in 1970 .
anoniem_378695 wijzigde dit bericht op 28-07-2019 10:35
1.00% gewijzigd
zondag 28 juli 2019 om 10:31
Stoere vent hoor. Je kind van 1 jaar verlaten. Hij zal nooit de herinnering hebben van een papa en mama samen, nooit een gezinsleven kennen. En alleen omdat je de relatie saai vind. "De spanning is weg". Welkom in het echte leven.
Je stelt je eigen belang boven dat van je kind. Gefeliciteerd hoor.,
Je stelt je eigen belang boven dat van je kind. Gefeliciteerd hoor.,
ik geef mn bek ook maar een douw
zondag 28 juli 2019 om 10:33
zondag 28 juli 2019 om 10:35
Sterkte!Bretnay schreef: ↑28-07-2019 10:05Ik zit aan de andere kant. Niet de vrouw van het verhaal maar mijn man heeft me ook verlaten terwijl we net een baby hebben. Onze baby is 10 maanden ( en de andere kinderen niet veel ouder)
Hij vind dat ik teveel met de kinderen bezig ben, te moe ben en geen leuke vrouw meer en zijn nieuwe liefde is alles wat ik vroeger was en daar gaat hij mee verder.
Jullie reacties sterken me wel, het is echt een onvolwassen man en ik hoop hier echt sterker uit te komen
Ik vraag me alleen wel af of het terecht is om te zeggen dat je 'aan de andere kant' zit. Ieder verhaal is uniek, elke relatie is anders, en ik vind - als ik het zeggen mag - dat hier wel heel gemakkelijk een vergelijk wordt getrokken met TO.
De mannen worden hier mijn inziens wel wat eenvoudig neergezet; ik ken ook vrouwen die hun gezin hebben achtergelaten omdat ze denken het ergens anders beter te kunnen krijgen en die hun man in het vaderschap ineens niet meer zo aantrekkelijk vinden.
Wat dat betreft kunnen vrouwen het ook!
Het is nogal lastig om in enkele zinnen je volledige gezinssituatie, je volledige verhaal, van alle kanten goed te belichten. Daar kunnen wij als buitenstaander hooguit iets van vinden, maar conclusies trekken dat TO hier te makkelijk en snel vertrekt, en dat 'ze dan maar geen kind op de wereld hadden moeten zetten' gaat wel wat kort door de bocht.
Als het allemaal zo eenvoudig is; dan waren er denk ik niet zoveel gebroken gezinnen, het komt overal voor, nergens uitgezonderd.
Aan het typen...
zondag 28 juli 2019 om 10:35
Ben hier al gestopt met lezen.Wateengedoezeg schreef: ↑28-07-2019 07:28Even een ander geluid. De meeste reacties tot nu toe vind ik nogal veroordelend.
Luister eerst eens naar je eigen hart. Niet aan je vrouw, niet aan je zoon. Alleen naar jezelf.
Wat een fantastisch advies, om je kind zijn welzijn compleet te negeren en jezelf op nr 1 te zetten.
Chapeau!
-
zondag 28 juli 2019 om 10:38
Lul niet.Barre schreef: ↑28-07-2019 08:51Wat me wel opvalt aan dit onderwerp is dat ik meerdere zeer gelijkaardige situaties van vrouwen heb gelezen , met kinderen van 1 jaar , al dan niet met een ander , en dat er dan plots veel meer begrip is , dan is het van sterkte met je beslissing, die dingen gebeuren etc . , maar een man kan blijkbaar niet worstelen met gevoelens en enkel met zijn "pik denken" .
Ook een vrouw die zich zo schaamteloos zwak opstelt, krijgt hier ervan langs. En terecht.
Kruip niet zo makkelijk in de slachtofferrol 'want jij bent een man dus ik krijg er hier van langs'.
Je bent gewoon een slappe lul en een waardeloze vader. Klaar.
-
zondag 28 juli 2019 om 10:42
Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .Madeliefjees schreef: ↑28-07-2019 10:31Stoere vent hoor. Je kind van 1 jaar verlaten. Hij zal nooit de herinnering hebben van een papa en mama samen, nooit een gezinsleven kennen. En alleen omdat je de relatie saai vind. "De spanning is weg". Welkom in het echte leven.
Je stelt je eigen belang boven dat van je kind. Gefeliciteerd hoor.,
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
zondag 28 juli 2019 om 10:46
Ga jij kind 's nachts via Facetime voeden en stil krijgen als hij huilt enzo dan?Barre schreef: ↑28-07-2019 10:31Even ter verduidelijking , ik vind niet dat mijn vrouw onverstandig is , dat is ze zeker niet maar we prikkelen elkaar niet meer emotioneel en intellectueel, zoals je dat soms met iemand kan hebben .
De regeling over onze zoon is eenmaal om de 2 weken een weekend en 2 avonden/nacht per week bij mij omdat hij nog zo klein is .
Je hebt trouwens tegenwoordig FaceTime en dergelijke om toch nog contact te blijven te houden , we leven niet meer in 1970 .
-
zondag 28 juli 2019 om 10:46
Hoe kan het dat jullie niet meer op dezelfde ‘golflengte’ zitten? Jullie hebben niks gemeen, zo omschrijf je het een beetje. Maar zijn jullie dan beiden zo veranderd van karakters? Waar was jullie relatie op gebaseerd? Spanning neemt altijd af, in elke relatie. Het zal altijd huiselijk worden uiteindelijk.
zondag 28 juli 2019 om 10:47
Wat ik dan niet snap is dat de relatie 2 jaar geleden goed genoeg was om een kind op de wereld te zetten maar anderhalf jaar later, na de komst van dat kind, 'doodgebloed' is en dat je je vertier bij een ander gaat zoeken.
Als de relatie niet meer werkt, dan moet je kappen, maar het is wel heel laf om je vrouw die net bevallen is van JULLIE kind en nog vol gierende hormonen zit als niet meer goed genoeg te zien en dan met een ander te gaan zitten rommelen. Dat is de info die jij hier geeft. Natuurlijk weten we niet alle ins en outs van jullie leven. Wij kunnen alleen afgaan op de info die jij verstrekt en op basis daarvan is het niet heel gek dat je dit soort reacties krijgt.
Als de relatie niet meer werkt, dan moet je kappen, maar het is wel heel laf om je vrouw die net bevallen is van JULLIE kind en nog vol gierende hormonen zit als niet meer goed genoeg te zien en dan met een ander te gaan zitten rommelen. Dat is de info die jij hier geeft. Natuurlijk weten we niet alle ins en outs van jullie leven. Wij kunnen alleen afgaan op de info die jij verstrekt en op basis daarvan is het niet heel gek dat je dit soort reacties krijgt.
zondag 28 juli 2019 om 10:48
Je moraal bevindingen komen al uit november vorig jaar, waarom het dan opnieuw proberen?Barre schreef: ↑28-07-2019 10:42Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
Meningen wijzigen niet.
zondag 28 juli 2019 om 10:48
Mannenlogica denk ik.
En we hadden qua mannen beter nog in 1970 kunnen leven toen namen meer mannen hun verantwoordelijkheid dan nu! (toen leefde we nog niet in een wegwerpmaatschappij)
zondag 28 juli 2019 om 10:49
Een 1 jarige heeft meer door dan dat jij in eerste instantie denkt. Die voelt eventuele spanningen aan, heeft door dat papa er vaker niet dan wel is.. het is in beide gevallen geen ideale situatie, alleen vind ik je ontzettend egoïstisch overkomen. Kom uit die slachtofferrol.Barre schreef: ↑28-07-2019 10:42Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
zondag 28 juli 2019 om 10:49
Je vraagt hier op dit forum toch om advies???Barre schreef: ↑28-07-2019 10:42Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
zondag 28 juli 2019 om 10:50
Nog een optie: je realiseren dat een kind een ontzettende wissel op je relatie en op je vrouw haar hormonen trekt.Barre schreef: ↑28-07-2019 10:42Denk je dat ik daar niet over nadenk, net als al de mensen in die één derde van de relaties die stranden bij de geboorte van het eerste kind .
Je hebt de keuze, nu weggaan nu het kind nog maar één jaar is en hij het allemaal niet goed beseft en niet anders kent , of blijven aanmodderen en ongelukkiig zijn in een uiteindelijk redelijk doodgebloeid huwelijk om dan misschien na 5 of 10 jaar toch tot het besef te komen dat het echt niet meer gaat , met nog zwaardere gevolgen voor het kind omdat het dan alles bewust meemaakt , we komen nu nog redelijk goed overeen en zouden scheiden met onderlinge toestemming , wat als het binnen enkele jaren later escaleert en een vechtscheiding wordt ? Niemand heeft een glazen bol om in de toekomst te kijken, maar geloof me vrij dat ik me er al suf heb over gepiekert .
Maar goed, staan zwaaien met een moraliserend vingertje zonder de situatie echt te kennen is natuurlijk best prettig en ook best stoer , ik snap het wel .
Je verantwoordelijkheid voor het verzorgen van je kind nemen en als een malle aan de slag gaan voor je relatie.
Leuke dingen doen samen, zonder ondertussen stiekem te fappen op je collega/buurvrouw/andere spannende nieuwe vrouw.
Haar ontzorgen, tijd voor zichzelf gunnen. Bouw een band met je kind op. Geniet van de liefde die jullie samen voor jullie kind hebben.
Gewoon es effe focussen op je kind, ipv op jezelf.
Toevallig is er laatst nog een interessant artikel gedeeld van hoeveel mensen jaren later spijt krijgen van hun scheiding, wanneer ze ouder en volwassener zijn en zich realiseren dat elke relatie z'n ups en downs heeft.
Wel effe een ding nog: je denkt toch zeker niet serieus dat je omgeving wel begrip voor je heeft? Ze zullen het vast niet tegen je durven te zeggen in je gezicht, maar mensen gaan je uitkotsen. (En terecht.)
-
