Relaties
alle pijlers
Scheiden en twijfels
zondag 28 juli 2019 om 04:47
Hallo ,
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
maandag 29 juli 2019 om 16:13
nerdopviva schreef: ↑29-07-2019 15:12Hier wat interessant leesvoer voor jou: https://psychogoed.nl/is-scheiden-beter-kinderen/
Goed artikel waaruit dus gewoon blijkt dat mensen vroeger te laat scheidden omdat het taboe was, het mocht niet van de kerk en nog meer van die onzin, met als gevolg dat de situatie dikwijls zo escaleerde dat het uiteindelijk uitmondde in een vechtscheiding wat nefast is voor de kinderen, zoals blijkt uit het onderzoek .
Verder kan je lezen dat een scheiding waarbij mensen als 'vrienden' uit elkaar gaan en alles netjes kunnen regelen het risico en de impact op de kinderen minimaal is, al zullen ze het natuurlijk nooit prettig vinden, kiezen is verliezen, altijd .
Je kan jezelf blijven wegcijferen om je vrouw niet te kwetsen, uit medelijden, voor de kinderen, voor het huis, noem maar op, maar uiteindelijk komt het neer op maar één ding, mensen moeten samenblijven uit liefde, al de rest zijn drogredenen . Moet je in een liefdeloos huwelijk blijven zitten om dan als je 70 bent terug te kijken op een ongelukkig leven en gemiste kansen ? Wie wordt daar beter van ? Veel vragen waar je over kan blijven piekeren maar je zal slechts een antwoord krijgen als je effectief de stap onderneemt .
Je hebt recht op je eigen geluk, je leeft maar één keer , tref gewoon een goede omgangsregeling met je kinderen, ze zullen het niet prettig vinden maar alles beter dan de situatie te laten verrotten of je zelf ongelukkig voelen . Maar goed, dat is gewoon mijn mening , het blijft moeilijk natuurlijk en je moet veel afwegen, natuurlijk moet vechten voor een relatie maar soms is de koek gewoon op en moet je eerlijk zijn tegen jezelf . Je wordt er tenslotte niet jonger op .
maandag 29 juli 2019 om 16:15
Voor kinderen wordt het pas traumatisch als het tot een vechtscheiding komt, de vader niet meer omkijkt naar de kinderen , de moeder uit rancune de kinderen weghoudt van de vader , als één van de ouders de kinderen opzet tegenover de andere ouder .
Dat zijn verschrikkelijke en tragische scenarios die je maar beter kan vermijden .
Dat zijn verschrikkelijke en tragische scenarios die je maar beter kan vermijden .
maandag 29 juli 2019 om 16:21
YOLO, hou oud ben je ? Heb je het artikel zelf wel gelezen ?
Een beetje een kinderachtige term maar hij klopt wel, het leven is te kostbaar en te kort om ongelukkig te blijven en in een situatie te zitten waarin je helemaal niet wilt zitten . Misschien zie je dat ooit zelf in als je wat ouder wordt .
maandag 29 juli 2019 om 16:28
En voor je vrouw? Denk je dat de manier waarop jij over haar denkt haar niet traumatiseert?Barre schreef: ↑29-07-2019 16:15Voor kinderen wordt het pas traumatisch als het tot een vechtscheiding komt, de vader niet meer omkijkt naar de kinderen , de moeder uit rancune de kinderen weghoudt van de vader , als één van de ouders de kinderen opzet tegenover de andere ouder .
Dat zijn verschrikkelijke en tragische scenarios die je maar beter kan vermijden .
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
maandag 29 juli 2019 om 16:34
Welke idioot verteld zijn kind nu op zo een manier dat hij niet meer van zijn moeder hield, man man, wat ik hier allemaal lees .SweetFirefly schreef: ↑29-07-2019 15:18Wie maakt er hier nou een drama van een normaal huwelijk met ups en downs? Waarom lukt het miljoenen mensen wel om er wat van t emaken en ben jij zo slap om te vluchten? Vergeet niet dat jij op een dag je zoon recht in zijn gezicht mag vertellen dat jij zijn moeder niet leuk, aantrekkelijk en intelligent genoeg vond om bij te blijven. Wat voor voorbeeld geef jij je kind?
Waarom lukt het miljoenen mensen niet ? En zo blijven we in cirkeltjes draaien , kom eens met een deftig argument man .
Wat ik bedoel met drama is na de scheiding , mijn vrouw zegt dat ze me nog graag ziet en ervoor wil gaan maar als ik niet bij haar of niet meer bij jaar wil zijn of van haar hou wil we beter uiteen gaan als vrienden en een goede regeling treffen voor onze zoon, ze is namelijk een volwassen en nuchtere vrouw . Natuurlijk kwets je altijd iemand met een breuk, het is voor niemand prettig om daar door te moeten , het heeft grote gevolgen en zet beide levens flink op zijn kop .
maandag 29 juli 2019 om 16:36
maandag 29 juli 2019 om 16:39
maandag 29 juli 2019 om 16:40
Je schetst het nogal zwart-wit. Er zit een groot grijs gebied tussen een kind dat helemaal zorgeloos in deze situatie schikt en een kind dat een trauma oploopt. Er zijn altijd ergere situaties te bedenken dan de jouwe maar dat neemt niet weg dat deze situatie verre van ideaal is.Barre schreef: ↑29-07-2019 16:15Voor kinderen wordt het pas traumatisch als het tot een vechtscheiding komt, de vader niet meer omkijkt naar de kinderen , de moeder uit rancune de kinderen weghoudt van de vader , als één van de ouders de kinderen opzet tegenover de andere ouder .
Dat zijn verschrikkelijke en tragische scenarios die je maar beter kan vermijden .
Wat voor regeling heb je eigenlijk ten aanzien van jullie kind? Ik las ergens co-ouderschap maar dat lijkt me abuis .
maandag 29 juli 2019 om 16:42
Wat een belerende toon voor iemand die zijn vrouw besodemietert. Nee dat is volwassen.Barre schreef: ↑29-07-2019 16:21YOLO, hou oud ben je ? Heb je het artikel zelf wel gelezen ?
Een beetje een kinderachtige term maar hij klopt wel, het leven is te kostbaar en te kort om ongelukkig te blijven en in een situatie te zitten waarin je helemaal niet wilt zitten . Misschien zie je dat ooit zelf in als je wat ouder wordt .
maandag 29 juli 2019 om 16:43
Barre, misschien moet je eens lezen wat Dirk de Wachter over "geluk" schrijft.
Lees dit eens
https://www.demorgen.be/leven-liefde/di ... gle.com%2F
https://www.brainwash.nl/bijdrage/het-i ... -deze-tijd
https://www.humo.be/humo-archief/400299 ... vergissing
We zijn tegenwoordig zo egoïstisch opzoek naar geluk dat we alleen naar onszelf kijken en dat je anderen daarmee kwetsen of schaden dat boeit niet meer.
Dat ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Dat is tegenwoordig ook je levenspartner en je kinderen. En van scheiden ga je meestal niet gelukkiger worden, maar goed, we denken tegenwoordig maar dat alles maakbaar is en willen steeds maar op de bergtop zitten, nooit meer in een dal.
Triest! Maar dat hoort wel bij volwassen zijn, maar dat wil je blijkbaar niet.
Lees dit eens
https://www.demorgen.be/leven-liefde/di ... gle.com%2F
https://www.brainwash.nl/bijdrage/het-i ... -deze-tijd
https://www.humo.be/humo-archief/400299 ... vergissing
We zijn tegenwoordig zo egoïstisch opzoek naar geluk dat we alleen naar onszelf kijken en dat je anderen daarmee kwetsen of schaden dat boeit niet meer.
Dat ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Dat is tegenwoordig ook je levenspartner en je kinderen. En van scheiden ga je meestal niet gelukkiger worden, maar goed, we denken tegenwoordig maar dat alles maakbaar is en willen steeds maar op de bergtop zitten, nooit meer in een dal.
Triest! Maar dat hoort wel bij volwassen zijn, maar dat wil je blijkbaar niet.
maandag 29 juli 2019 om 16:44
Barre ik herken je situatie
Zit momenteel precies in dezelfde situatie. Ook ik ben diegene die de liefde niet meer voelt. (Al een tijd niet)
Toch besluit ik nu, na verschillende therapieën, bij mijn man te blijven. Voor voor de kinderen. Wil hun het hele scheidings gebeuren, verhuizen en alle andere ellende niet aandoen omdat hun moeder niet gelukkig is.
Ik vind dat je Als ouder soms je eigen geluk even aan De kant moet zetten. Hoe Dit over een X aantal jaar Is weet ik niet. Misschien uit elkaar misschien weer samen opnieuw het geluk gevonden.
Voor nu probeer ik eigen geluk te zoeken buiten gezin, hobby, sport, avondjes weg met vriendinnen, knutselen, lezen etc.
Zit momenteel precies in dezelfde situatie. Ook ik ben diegene die de liefde niet meer voelt. (Al een tijd niet)
Toch besluit ik nu, na verschillende therapieën, bij mijn man te blijven. Voor voor de kinderen. Wil hun het hele scheidings gebeuren, verhuizen en alle andere ellende niet aandoen omdat hun moeder niet gelukkig is.
Ik vind dat je Als ouder soms je eigen geluk even aan De kant moet zetten. Hoe Dit over een X aantal jaar Is weet ik niet. Misschien uit elkaar misschien weer samen opnieuw het geluk gevonden.
Voor nu probeer ik eigen geluk te zoeken buiten gezin, hobby, sport, avondjes weg met vriendinnen, knutselen, lezen etc.
maandag 29 juli 2019 om 16:45
"Psychiater zijn, het leek me wel een leuk beroep. Rustig aan: boekje lezen, patiënten spreken. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel mensen mij komen opzoeken. Ik krijg het werk niet gedaan. En mijn collega's ook niet; er zijn overal wachtlijsten. Wat is er aan de hand in dit leven, dat ogenschijnlijk zo goed is? Waarom wil iedereen naar de psychiater?
We hebben geen grote hongersnood, geen epidemieën waar hele bevolkingsgroepen aan sterven en materieel hebben we het in onze geschiedenis nog nooit zo goed gehad als nu. Waarom zijn we dan zo erg in nood? Waarom zijn we zo vermoeid, nemen we zoveel pillen en heeft iedereen een diagnose?
We zijn te geobsedeerd met geluk. We zijn te zeer bezig met gelukkig zijn. We willen dat alles leuk, leuk, leuk is. En dat lijkt me een vergissing.
We moeten in dit aardse leven aanvaarden dat het af en toe een klein beetje lastig kan zijn. Een klein beetje, liefst niet te veel. Maar we hebben het moeilijk met de kleine lastigheden van het gewone leven. We lijken niet te kunnen accepteren dat het dagelijkse leven af en toe een klein beetje gewoon en een klein beetje verdrietig is.
Voorheen konden we uitkijken naar een hemel na dit leven, waar het leven goed zou zijn. Deze hemel is afgeschaft, dat paste niet meer in de begroting. Nu willen wij zonodig de hemel hier. Met onze westerse hoogmoed denken we ook dat we deze hemel kunnen maken, produceren of zelfs kunnen kopen. Dat lijkt me een meritocratische vergissing: dat we dat kunnen grijpen. En dit streven naar een onmogelijke regen van geluk zorgt voor veel miserie, depressie en vermoeidheid.
Meestal hebben we nog niet voldoende aan het gewone geluk, maar we willen zonodig fantastisch gelukkig zijn. De meeste mensen willen dat alles ongelofelijk is. Niet zomaar een beetje content, maar fantastisch.
Na het weekend kom je op je werk en men vraagt wat je gedaan hebt. 'Oh gewoon, een beetje thuis geweest.' Dan is de reactie: 'gaat het wel, ben je ziek?' We moeten verre reizen maken. Heel ver, zo ver: maar als je op de aardbol maar ver genoeg gaat, dan kom je gewoon weer terug bij je huis uit.
Hoe kunnen we rustig aan doen, gewoon doen? Ik pleit voor gewonigheid en het plezier daarin te vinden. Ik pleit niet voor ongelukkigheid an sich, maar voor geluk vinden in het gewone. We willen altijd party time, foto's van verre reizen, en multiple orgasms. Zeer vermoeiend.
Hoe kunnen we de lastigheid van het leven een plaats geven? Ik denk dat de lastigheden van het leven aanleiding geven tot de liefde. De liefde verschijnt niet in de fantastische kant van het leven. Niet als iedereen zich geweldig voelt en bonussen binnenharkt. Want juist als het leven een beetje moeilijk wordt, heeft het menselijke dier nood aan een ander. Dan hebben we nood aan hechting, streling, de blik van de ander en samenzijn met de ander. Dat komt vooral als het moeilijk is.
Dan overstijgt de ongelukkigheid zich en het verandert zich paradoxaal in verbondenheid. Liefdevolheid ontstaat in het menselijk tekort. Het verdriet, dat we liever niet willen en niet zo leuk vinden, dat geeft aanleiding tot de liefde. En wat is nu het probleem van onze maatschappij? Dat verdriet moet altijd worden weggemoffeld in de duisternis; onze lastigheid, onze moeilijkheid, onze kwetsbaarheid en ons tekort wordt weggeduwd in de duisternis. We kunnen daarvoor niet terecht bij onze vrienden en onze geliefden, want we willen altijd stoer en leuk en sterk zijn. En dus gaan we ons afsluiten en inbunkeren voor de liefdevolheid.
Onze maatschappij lijkt door te schieten in 'ikkigheid', in een overgewaardeerd denken van autonomie, van 'ik kan het helemaal alleen'. Het ontstaan van het individu, wat een goede zaak is, is begonnen in de Verlichting. Maar dat is gekanteld naar een teveel aan helemaal alleen alles presteren. Ik pleit ervoor om meer kwetsbaarheid, gevoeligheid en de kleine verdrietigheden met elkaar te delen. Zodat mensen een beetje elkaars psychiater kunnen zijn."
Dit is gewoon de nagel op z'n kop. BOEM!!! En daardoor krijg je deze problemen. Want volwassen worden en verantwoordelijkheden nemen zijn ook niet al te populair meer anno 2019. Net als je huwelijksbeloften nakomen.
We hebben geen grote hongersnood, geen epidemieën waar hele bevolkingsgroepen aan sterven en materieel hebben we het in onze geschiedenis nog nooit zo goed gehad als nu. Waarom zijn we dan zo erg in nood? Waarom zijn we zo vermoeid, nemen we zoveel pillen en heeft iedereen een diagnose?
We zijn te geobsedeerd met geluk. We zijn te zeer bezig met gelukkig zijn. We willen dat alles leuk, leuk, leuk is. En dat lijkt me een vergissing.
We moeten in dit aardse leven aanvaarden dat het af en toe een klein beetje lastig kan zijn. Een klein beetje, liefst niet te veel. Maar we hebben het moeilijk met de kleine lastigheden van het gewone leven. We lijken niet te kunnen accepteren dat het dagelijkse leven af en toe een klein beetje gewoon en een klein beetje verdrietig is.
Voorheen konden we uitkijken naar een hemel na dit leven, waar het leven goed zou zijn. Deze hemel is afgeschaft, dat paste niet meer in de begroting. Nu willen wij zonodig de hemel hier. Met onze westerse hoogmoed denken we ook dat we deze hemel kunnen maken, produceren of zelfs kunnen kopen. Dat lijkt me een meritocratische vergissing: dat we dat kunnen grijpen. En dit streven naar een onmogelijke regen van geluk zorgt voor veel miserie, depressie en vermoeidheid.
Meestal hebben we nog niet voldoende aan het gewone geluk, maar we willen zonodig fantastisch gelukkig zijn. De meeste mensen willen dat alles ongelofelijk is. Niet zomaar een beetje content, maar fantastisch.
Na het weekend kom je op je werk en men vraagt wat je gedaan hebt. 'Oh gewoon, een beetje thuis geweest.' Dan is de reactie: 'gaat het wel, ben je ziek?' We moeten verre reizen maken. Heel ver, zo ver: maar als je op de aardbol maar ver genoeg gaat, dan kom je gewoon weer terug bij je huis uit.
Hoe kunnen we rustig aan doen, gewoon doen? Ik pleit voor gewonigheid en het plezier daarin te vinden. Ik pleit niet voor ongelukkigheid an sich, maar voor geluk vinden in het gewone. We willen altijd party time, foto's van verre reizen, en multiple orgasms. Zeer vermoeiend.
Hoe kunnen we de lastigheid van het leven een plaats geven? Ik denk dat de lastigheden van het leven aanleiding geven tot de liefde. De liefde verschijnt niet in de fantastische kant van het leven. Niet als iedereen zich geweldig voelt en bonussen binnenharkt. Want juist als het leven een beetje moeilijk wordt, heeft het menselijke dier nood aan een ander. Dan hebben we nood aan hechting, streling, de blik van de ander en samenzijn met de ander. Dat komt vooral als het moeilijk is.
Dan overstijgt de ongelukkigheid zich en het verandert zich paradoxaal in verbondenheid. Liefdevolheid ontstaat in het menselijk tekort. Het verdriet, dat we liever niet willen en niet zo leuk vinden, dat geeft aanleiding tot de liefde. En wat is nu het probleem van onze maatschappij? Dat verdriet moet altijd worden weggemoffeld in de duisternis; onze lastigheid, onze moeilijkheid, onze kwetsbaarheid en ons tekort wordt weggeduwd in de duisternis. We kunnen daarvoor niet terecht bij onze vrienden en onze geliefden, want we willen altijd stoer en leuk en sterk zijn. En dus gaan we ons afsluiten en inbunkeren voor de liefdevolheid.
Onze maatschappij lijkt door te schieten in 'ikkigheid', in een overgewaardeerd denken van autonomie, van 'ik kan het helemaal alleen'. Het ontstaan van het individu, wat een goede zaak is, is begonnen in de Verlichting. Maar dat is gekanteld naar een teveel aan helemaal alleen alles presteren. Ik pleit ervoor om meer kwetsbaarheid, gevoeligheid en de kleine verdrietigheden met elkaar te delen. Zodat mensen een beetje elkaars psychiater kunnen zijn."
Dit is gewoon de nagel op z'n kop. BOEM!!! En daardoor krijg je deze problemen. Want volwassen worden en verantwoordelijkheden nemen zijn ook niet al te populair meer anno 2019. Net als je huwelijksbeloften nakomen.
anoniem_65201c43b20be wijzigde dit bericht op 29-07-2019 16:50
96.48% gewijzigd
maandag 29 juli 2019 om 16:45
Als dit belerend op jou overkomt spijt me dat, dat is niet de bedoeling, het is gewoon de waarheid .vivautrecht85 schreef: ↑29-07-2019 16:42Wat een belerende toon voor iemand die zijn vrouw besodemietert. Nee dat is volwassen.
Ik zoek geen excuses, ik heb me gedragen als een complete klootzak en ik ben er zeker niet trots op , maar ik kan de klok niet terugdraaien en het enige dat je nu nog kan doen is naar de toekomst kijken .
maandag 29 juli 2019 om 16:47
LAgirl82 schreef: ↑29-07-2019 16:43Barre, misschien moet je eens lezen wat Dirk de Wachter over "geluk" schrijft.
Lees dit eens
https://www.demorgen.be/leven-liefde/di ... gle.com%2F
https://www.brainwash.nl/bijdrage/het-i ... -deze-tijd
https://www.humo.be/humo-archief/400299 ... vergissing
We zijn tegenwoordig zo egoïstisch opzoek naar geluk dat we alleen naar onszelf kijken en dat je anderen daarmee kwetsen of schaden dat boeit niet meer.
Dat ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Dat is tegenwoordig ook je levenspartner en je kinderen. En van scheiden ga je meestal niet gelukkiger worden, maar goed, we denken tegenwoordig maar dat alles maakbaar is en willen steeds maar op de bergtop zitten, nooit meer in een dal.
Triest! Maar dat hoort wel bij volwassen zijn, maar dat wil je blijkbaar niet.
Misschien is dat zo, misschien niet, we leven in een egoistische maatschappij , ik heb daar geen antwoorden op .
maandag 29 juli 2019 om 16:47
Ik zit veel te lang al op mijn handen,LAgirl82 schreef: ↑29-07-2019 16:43Barre, misschien moet je eens lezen wat Dirk de Wachter over "geluk" schrijft.
Lees dit eens
https://www.demorgen.be/leven-liefde/di ... gle.com%2F
https://www.brainwash.nl/bijdrage/het-i ... -deze-tijd
https://www.humo.be/humo-archief/400299 ... vergissing
We zijn tegenwoordig zo egoïstisch opzoek naar geluk dat we alleen naar onszelf kijken en dat je anderen daarmee kwetsen of schaden dat boeit niet meer.
Dat ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. Dat is tegenwoordig ook je levenspartner en je kinderen. En van scheiden ga je meestal niet gelukkiger worden, maar goed, we denken tegenwoordig maar dat alles maakbaar is en willen steeds maar op de bergtop zitten, nooit meer in een dal.
Triest! Maar dat hoort wel bij volwassen zijn, maar dat wil je blijkbaar niet.
Wie ben jij om te zeggen dat men maar bij elkaar moet blijven? En dan nog wijzen met het vingertje ook nog?
Waar twee kijven hebben er twee schuld/
En ik wilde dat mijn ouders veel eerder waren gescheiden, misschien was het dan wat gezelliger geworden in mijn jeugd.
Alles voor de kinderen klinkt jaren 60
maandag 29 juli 2019 om 16:55
Barre schreef: ↑29-07-2019 16:45Als dit belerend op jou overkomt spijt me dat, dat is niet de bedoeling, het is gewoon de waarheid .
Ik zoek geen excuses, ik heb me gedragen als een complete klootzak en ik ben er zeker niet trots op , maar ik kan de klok niet terugdraaien en het enige dat je nu nog kan doen is naar de toekomst kijken .
Je kan knokken voor je huwelijk, voor je vrouw, voor je kind, maar dat wil je niet. Dat JIJ egoïstisch bezig bent wil er blijkbaar niet in.
En altijd naar de ander kijken, altijd excuses en altijd uitvluchten. Niet in de spiegel willen kijken.
Met een vergrootglas naar de ander kijken en met een verrekijker naar jezelf. Keer dat eens om.
Grow up en vecht voor je huwelijk en je kind als een echte man!
maandag 29 juli 2019 om 16:56
Ankie85 schreef: ↑29-07-2019 16:44Barre ik herken je situatie
Zit momenteel precies in dezelfde situatie. Ook ik ben diegene die de liefde niet meer voelt. (Al een tijd niet)
Toch besluit ik nu, na verschillende therapieën, bij mijn man te blijven. Voor voor de kinderen. Wil hun het hele scheidings gebeuren, verhuizen en alle andere ellende niet aandoen omdat hun moeder niet gelukkig is.
Ik vind dat je Als ouder soms je eigen geluk even aan De kant moet zetten. Hoe Dit over een X aantal jaar Is weet ik niet. Misschien uit elkaar misschien weer samen opnieuw het geluk gevonden.
Voor nu probeer ik eigen geluk te zoeken buiten gezin, hobby, sport, avondjes weg met vriendinnen, knutselen, lezen etc.
Sterkte met je besluit, ik hoop dat jullie er beiden uit geraken en dat je terug het geluk mag ervaren dat je ooit had .
maandag 29 juli 2019 om 16:56
Ik kan dit niet helemaal rijmen met wat je eerder schreef over je neukertje:
het is voor haar ook zeer moeilijk te weten dat ik nog getrouwd ben en niet altijd bij haar kan zijn , de liefde is nog erg pril en we zijn nog niet verder gegaan dan kussen en praten maar ik weet dat dit voor mij de ware is
Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen dat je hier zoveel tijd voor vrijmaakt terwijl je een baby hebt van enkele maanden die je "doodgraag ziet".
anoniem_228343 wijzigde dit bericht op 29-07-2019 16:58
0.13% gewijzigd
maandag 29 juli 2019 om 16:56
Ja alles is zijn schuld. Hou op zeg.. Ze zijn met twee.LAgirl82 schreef: ↑29-07-2019 16:55Je kan knokken voor je huwelijk, voor je vrouw, voor je kind, maar dat wil je niet. Dat JIJ egoïstisch bezig bent wil er blijkbaar niet in.
En altijd naar de ander kijken, altijd excuses en altijd uitvluchten. Niet in de spiegel willen kijken.
Met een vergrootglas naar de ander kijken en met een verrekijker naar jezelf. Keer dat eens om.
Grow up en vecht voor je huwelijk en je kind als een echte man!
