Kinderen
alle pijlers
Twijfels kinderwens
woensdag 31 juli 2019 om 15:00
Er zijn al een aantal topics over het hebben van twijfels over de kinderwens, maar ik vind het toch fijn om een nieuwe te starten. Met dit topic wil ik met name ervaringen delen over de stress die de twijfels met zich mee kunnen brengen. Wat als 'wel' en 'niet' beiden 'niet juist' voelen? En wat is waarheid? Wat is gebaseerd op eigen gevoelens en ideeën? En wat op de maatschappij waar we in leven en ‘ons oerinstinct’.
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
woensdag 31 juli 2019 om 16:40
Zijn er kinderen in de familie? Neefjes of nichtjes? Of kan je in de buurt oppassen? Pleegmoeder worden? In die zin heb je misschien een soort van proeftijd in bijvoorbeeld het zorgen voor kinderen en het leuk hebben met ze, of niet.
madamzonderm wijzigde dit bericht op 31-07-2019 16:41
1.87% gewijzigd
woensdag 31 juli 2019 om 16:40
Het lijkt net alsof je uit de prehistorie komt. Hoe krijg je het je toetsenbord uit?LAgirl82 schreef: ↑31-07-2019 15:51Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
Ik zie in mijn omgeving meerdere ouders die een stuk minder volwassen zijn dan de (on)gewenst kinderlozen in mijn buurt. Hieruit blijkt maar weer dat ook jij (zelfs jij!) de wijsheid niet in pacht hebt. En dat heeft niets, maar dan ook helemaal niets met wel of geen kinderen te maken. Ja, als je kinderen hebt, levert je het ook inzichten op. Net als dat het niet hebben van kinderen ook inzichten oplevert. Wijsheid komt met de jaren, niet met de kinderen die je wel of niet gebaard hebt.
In this mad house we must all survive
woensdag 31 juli 2019 om 19:05
Dom, dommer, domst. Ik vind het ongelooflijk dat er mensen zijn die zo denken. Maar blijkbaar bestaan ze.
Bewust kindvrijen denken heel goed na over wat ze willen, dat is iets wat TO gelukkig ook doet, maar ik ken er zat met kids die daar niet of nauwelijks over nagedacht hebben. Nadenken of je kind op de wereld zet, of het bij je past vind ik tekenen van volwassenheid. Iets typen als bovenstaande zie ik als simpelheid van geest.
woensdag 31 juli 2019 om 19:21
Ik lees heel veel redenen om het niet te doen. Voldoende tijd voor jezelf, oef, dat wordt lastig. Je kunt met je vriend afspreken dat hij meer doet om jou te ontzien, maar dat zou ik alleen doen als hij heel betrouwbaar is en heel veel verantwoordelijkheidsgevoel heeft. Want als hij het toch zwaarder vindt dan gedacht, ja, dan zul jij toch (veel) meer moeten doen dan eerst afgesproken. Of je moet meer hulp inschakelen betaald of via je netwerk, maar dat moet je dan maar beschikbaar hebben of kunnen betalen. Ik vind het veel zwaarder dan gedacht, het nooit meer uit staan. Of op mijn werk aan staan, of thuis, tot zoon gaat slapen en dan heb ik nog 1.5 of 2 uur voor mezelf en daarin moet ik ook nog aandacht geven aan mijn man, soms iets huishoudelijks doen etc. In de tijd dat zoon nog vaker ‘s nachts wakker was was ik soms echt wanhopig. Nu is hij 5 en slaapt beter, maar nog steeds niet lang. Als het op mijn werk ook druk en veeleisend is ben ik eigenlijk steeds wel toe aan een dag niets. En die zijn er heel weinig.
En ik heb geen ADHD of ASS oid. Maar wel behoefte aan tijd voor mezelf. En die is er dus te weinig.
Ik heb geen idee wat er gebeurt als jij te weinig tijdvoor jezelf hebt, maar ga er maar vanuit dat dat de eerste jaren sowieso gaat gebeuren en dan vrijwel continu. Kun je dat aan?
En ik heb geen ADHD of ASS oid. Maar wel behoefte aan tijd voor mezelf. En die is er dus te weinig.
Ik heb geen idee wat er gebeurt als jij te weinig tijdvoor jezelf hebt, maar ga er maar vanuit dat dat de eerste jaren sowieso gaat gebeuren en dan vrijwel continu. Kun je dat aan?
woensdag 31 juli 2019 om 19:29
Just my two cents. Ik stond er behoorlijk zo in als jij doet. Ik heb wel gekozen om een kind te krijgen, omdat ik dacht dat ik er spijt zou van gaan krijgen als ik het niet op z'n minst geprobeerd zou hebben. Vriend wilde ook heel heel heel graag. Het blijft hier bij 1 kind, van hem mag er nog wel eentje bij. Maar ik vind het goed zo. Niet om je maar aan te praten dat je kinderen moet nemen hoor, maar om even te laten weten dat het echt niet het einde van de wereld is. Ja, het is een aardverschuiving in je leven en nee, het is heel regelmatig niet zo leuk. En je moet het wel echt willen en verdomd zeker weten dat je partner geen lamlendige lul is die alle verzorging en opvoeding aan jou over zal laten. (Hier hebben wij duidelijke afspraken over gemaakt voordat ik stopte met anticonceptie en godzijdank is hij inderdaad een fantastische vaderAsianGirl1985 schreef: ↑31-07-2019 15:00
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
Dat is niet gemakkelijk nee. Huilbaby is vreselijk, maar ook heel tijdelijk en dan moet je bereid zijn om hulp te vragen links en rechts. En wat betreft dat andere: je groeit mee met je kind en je idealen zullen veranderen. Zowel je eigen als dat voor je kind.
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
Mening schmening, dat leer je wel loslaten als je er een beetje nuchter in staat. Afscheid nemen van een zorgeloos leven is het inderdaad wel. Tijd voor jezelf is NIET voor 20 jaar weg, dat is echt niet waar. Je kind kan uit logeren, een dag naar de opvang als jij een dag vrij hebt, gaat naar school terwijl jij misschien parttime werkt, je partner is 50% verantwoordelijk voor de zorg. Heb je veel minder tijd voor jezelf? Absoluut en dat is heel erg wennen. Maar ook daarin groei je mee - is mijn ervaring. En na een jaar of 10 krijg je al weer veel meer tijd voor jezelf (misschien eerder zelfs, dat heb ik nog niet mee mogen maken)
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
Kan best. Stel, jij gaat (al dan niet tijdelijk) 24 uur werken en je partner 32. Dan kan je kind 3 dagen naar de opvang en heb jij een dag voor jezelf.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
Daar ben je zelf bij. En sleur zul je ook krijgen als je geen kinderen neemt. Waarom is 'sleur' toch altijd zo negatief? Het kan ook gewoon heel comfortabel zijn.
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
En dat is okee, als je man het daar ook mee eens is. En wat betreft duurzaamheid: daar ben je ook zelf bij he? Het klinkt een beetje suf, maar ik zie die ecologische voetafdruk van ons kind niet zo: wij gebruikten wasbare luiers en billendoekjes, ik koop (en krijg) heel veel tweedehands kleding, veel speelgoed komt van Marktplaats.
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Je zult je eigen kind ook met enige regelmaat echt niet leuk vinden. Dat is vrij normaal. Maar het leuke schijnt bij de meeste mensen wel te overheersen, anders namen de meeste mensen niet meerdere kinderen. Biologisch bepaald enzo.
)
woensdag 31 juli 2019 om 19:37
En hierin lees ik 'cold feet', wat ik zelf dus ook had. De angst voor de narigheid, de niet-leuke dingen, de onzekerheid, de onvoorspelbaarheid. Terwijl je aan de andere kant het toch ook weer wel wilt, want er is ook schijnbaar die leuke kant, die je totaal niet kunt overzien omdat je jezelf helemaal nog geen beeld kunt maken bij hoe het is om een eigen kind te hebben.AsianGirl1985 schreef: ↑31-07-2019 16:23Ja hier herken ik mij inderdaad in. Een paar mensen stellen mij de vraag waarom ik het wel zou willen. Of dit enkel om mijn partner is. Dit is meer een gevoel eigenlijk. Stel ik zou nu zwanger zijn, dan krijg ik ook ergens een 'warm' gevoel bij de gedachte. Hoe zou mijn kindje zijn? Nooit kids hebben vind ik ook een vreemde gedachte. En het lijkt me een extra dimensie aan je leven toevoegen en mooi om dingen weer door de ogen van een kind te beleven. En natuurlijk de gezelligheid. Alleen krijg je inderdaad geen proefperiode, en zie ik ook veel beren op de weg.
Vreselijk herkenbaar allemaal TO! Uiteindelijk denk ik dat je overstag zult gaan. En dat is okee. En ook als je besluit het echt niet te willen, dan is dat okee. En je mag ook nog best wel een jaartje dubben hoor. Met 35 kun je nog prima zwanger worden.
woensdag 31 juli 2019 om 19:54
Je weet niet wat je overkomt 
meestal in goede zin, als je een kind krijgt. Twee dingen die ik je mee wil geven.
- Hoe zie je je toekomst, over 10 jaar? Ben je dan alleen met je vriend? Of zie je een kind in dit plaatje?
- Een kind is de ultieme spiegel, een combinatie van jullie genen. Alle goede en mindere dingen zie je terug. Liefde voor je partner is ook om deze reden erg belangrijk. Hou je van hem om het hele pakket, of tolereer je zijn mindere eigenschappen? Hou je echt van jezelf? Als dit zo is dan is het op zn minst zeer waarschijnlijk dat je van je kind houd, flaws and all
- Tijd voor jezelf, hobby's ed hoeven geen probleem te zijn, zeker als je de babytijd voorbij bent. Maak hierover ook goede afspraken met je partner. Ik werk thuis en kan als het rustiger is uitrusten op een werkdag als mn meiden bij de het KDV zijn. Je creëert momenten.
Wat mij wel erg tegenviel is dat je minder samen doet met je partner. Je kunt vaker een oppas inschakelen, maar daar moet je wel geld voor hebben.
meestal in goede zin, als je een kind krijgt. Twee dingen die ik je mee wil geven.- Hoe zie je je toekomst, over 10 jaar? Ben je dan alleen met je vriend? Of zie je een kind in dit plaatje?
- Een kind is de ultieme spiegel, een combinatie van jullie genen. Alle goede en mindere dingen zie je terug. Liefde voor je partner is ook om deze reden erg belangrijk. Hou je van hem om het hele pakket, of tolereer je zijn mindere eigenschappen? Hou je echt van jezelf? Als dit zo is dan is het op zn minst zeer waarschijnlijk dat je van je kind houd, flaws and all
- Tijd voor jezelf, hobby's ed hoeven geen probleem te zijn, zeker als je de babytijd voorbij bent. Maak hierover ook goede afspraken met je partner. Ik werk thuis en kan als het rustiger is uitrusten op een werkdag als mn meiden bij de het KDV zijn. Je creëert momenten.
Wat mij wel erg tegenviel is dat je minder samen doet met je partner. Je kunt vaker een oppas inschakelen, maar daar moet je wel geld voor hebben.
woensdag 31 juli 2019 om 20:08
Allereerst is het niet erg om te twijfelen, het is een grote beslissing. En je weet dat als je een keuze maakt, je er ontzettend goed over hebt nagedacht!
Je openingspost neigt inderdaad wel heel erg naar 'niet', zorg daarom vooral dat je eerlijk naar je partner blijft, aangezien zijn wens wel heel sterk aanwezig is. En ook dat je eerlijk naar jezelf blijft, en niet overstag gaat "omdat hij zo graag wilde".
Wellicht helpt onderstaand boek je?
https://www.babydilemma.nl/babydilemma- ... n-krijgen/
Je openingspost neigt inderdaad wel heel erg naar 'niet', zorg daarom vooral dat je eerlijk naar je partner blijft, aangezien zijn wens wel heel sterk aanwezig is. En ook dat je eerlijk naar jezelf blijft, en niet overstag gaat "omdat hij zo graag wilde".
Wellicht helpt onderstaand boek je?
https://www.babydilemma.nl/babydilemma- ... n-krijgen/
woensdag 31 juli 2019 om 20:29
Om heel eerlijk te zijn zou ik het niet doen bij jouw omschrijving. Mijn man ook adhd en twee kleine kinderen en dat gaat niet goed. Hij kan die rust niet meer vinden, hoe veel ik ook over neem van hem. En ik heb natuurlijk ook wel een behoefte aan tijd voor mezelf. Met een dag bijkomen per week: dat is niet te doen met kinderen, sorry.
donderdag 1 augustus 2019 om 09:08
Bedankt voor de tip. Klinkt goed !Mik149 schreef: ↑31-07-2019 20:08Allereerst is het niet erg om te twijfelen, het is een grote beslissing. En je weet dat als je een keuze maakt, je er ontzettend goed over hebt nagedacht!
Je openingspost neigt inderdaad wel heel erg naar 'niet', zorg daarom vooral dat je eerlijk naar je partner blijft, aangezien zijn wens wel heel sterk aanwezig is. En ook dat je eerlijk naar jezelf blijft, en niet overstag gaat "omdat hij zo graag wilde".
Wellicht helpt onderstaand boek je?
https://www.babydilemma.nl/babydilemma- ... n-krijgen/
donderdag 1 augustus 2019 om 09:20
Bedankt iedereen voor de tips en de lieve reacties. Grappig om te zien dat mijn gedachtes al net zo verschillen als de reacties. Het blijft inderdaad een niet in te schatten impactvolle verandering. Wel fijn om de ervaringen uit te wisselen. Zolang ik twijfel wil ik er ook zeker niet aan beginnen. Het lijkt mij zo erg als je er wel aan begint en er stiekem achteraf gezien nooit aan had willen beginnen. Het is nog steeds een taboe, en toch gebeurt het. Lijkt me voor beide partijen echt vreselijk 
Ik merk wel dat mijn gedachtes heel erg verschillen na het bezoeken van vrienden met kinderen. Er is een stel met een heel leuk en makkelijk kindje, die er zelf vooral heel relaxed mee omgaan. Dan kriebelt het wel na zo'n bezoekje. Maar ik hoor van veel vriendinnen / collega's ook juist alleen maar de vervelende kanten van de kids (met name in de eerste jaren) en dat schrikt me dan weer af....
Ik merk wel dat mijn gedachtes heel erg verschillen na het bezoeken van vrienden met kinderen. Er is een stel met een heel leuk en makkelijk kindje, die er zelf vooral heel relaxed mee omgaan. Dan kriebelt het wel na zo'n bezoekje. Maar ik hoor van veel vriendinnen / collega's ook juist alleen maar de vervelende kanten van de kids (met name in de eerste jaren) en dat schrikt me dan weer af....
donderdag 1 augustus 2019 om 09:22
Oei dat klinkt wel heftig en beschrijft ook mijn angst. En dan denk ik dat je als vrouw nog meer wordt aangekeken wanneer je het niet meer 'aan kan' dan als vader. Vervelend voor hem dat hij die rust niet meer vindt. Komt dat met name door de vele prikkels in huis? Hoe oud zijn de kinderen?mariposa2 schreef: ↑31-07-2019 20:29Om heel eerlijk te zijn zou ik het niet doen bij jouw omschrijving. Mijn man ook adhd en twee kleine kinderen en dat gaat niet goed. Hij kan die rust niet meer vinden, hoe veel ik ook over neem van hem. En ik heb natuurlijk ook wel een behoefte aan tijd voor mezelf. Met een dag bijkomen per week: dat is niet te doen met kinderen, sorry.
Het lijkt mij voor jou ook heftig, want er komt nu meer bij jou te liggen en je moet je naast je kids ook een beetje om je man bekommeren. Sterkte
donderdag 1 augustus 2019 om 09:24
Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik zou me niet teveel laten beïnvloeden door een eventueel gevoel van spijt dat je later zou kunnen hebben; dat kan namelijk bij beide keuzes, en bij vrijwel alle keuzes in het leven, gaan opspelen en je hebt er gewoon niet zoveel van.
Verder helpt het je misschien om niet te denken in "een juiste keuze". Bij allebei de keuzes zal je zo nu en dan gelukkig of juist ongelukkig zijn en verlangen naar de andere optie. Geen één optie zal 100% geluk bieden en dat hoeft ook niet.
Misschien is het ergens ook juist een positieve positie waarin je zit; wellicht kan je met allebei de opties gelukkig zijn. Persoonlijk zou ik bij twijfel niet aan kinderen beginnen omdat er gewoonweg teveel onzekere factoren zijn en het zoiets alomvattends is; er is nooit meer een weg terug, je kan nooit meer terug naar geen ouder zijn.
Plus als vrouw wordt er nog, los van bevalling en zwangerschap, vanuit de maatschappij veel meer van je verwacht qua ouderschap dan van mannen. Daar moet je ook trek in hebben.
Verder helpt het je misschien om niet te denken in "een juiste keuze". Bij allebei de keuzes zal je zo nu en dan gelukkig of juist ongelukkig zijn en verlangen naar de andere optie. Geen één optie zal 100% geluk bieden en dat hoeft ook niet.
Misschien is het ergens ook juist een positieve positie waarin je zit; wellicht kan je met allebei de opties gelukkig zijn. Persoonlijk zou ik bij twijfel niet aan kinderen beginnen omdat er gewoonweg teveel onzekere factoren zijn en het zoiets alomvattends is; er is nooit meer een weg terug, je kan nooit meer terug naar geen ouder zijn.
Plus als vrouw wordt er nog, los van bevalling en zwangerschap, vanuit de maatschappij veel meer van je verwacht qua ouderschap dan van mannen. Daar moet je ook trek in hebben.
donderdag 1 augustus 2019 om 09:26
AsianGirl1985 schreef: ↑01-08-2019 09:20Bedankt iedereen voor de tips en de lieve reacties. Grappig om te zien dat mijn gedachtes al net zo verschillen als de reacties. Het blijft inderdaad een niet in te schatten impactvolle verandering. Wel fijn om de ervaringen uit te wisselen. Zolang ik twijfel wil ik er ook zeker niet aan beginnen. Het lijkt mij zo erg als je er wel aan begint en er stiekem achteraf gezien nooit aan had willen beginnen. Het is nog steeds een taboe, en toch gebeurt het. Lijkt me voor beide partijen echt vreselijk
Ik merk wel dat mijn gedachtes heel erg verschillen na het bezoeken van vrienden met kinderen. Er is een stel met een heel leuk en makkelijk kindje, die er zelf vooral heel relaxed mee omgaan. Dan kriebelt het wel na zo'n bezoekje. Maar ik hoor van veel vriendinnen / collega's ook juist alleen maar de vervelende kanten van de kids (met name in de eerste jaren) en dat schrikt me dan weer af....
Kinderen zijn nooit alleen leuk en gezellig, ook de makkelijke kinderen niet.
Als je het niet echt echt wil, gewoon niet doen.
En ik heb 2 kinderen, ik ben zo gek op ze. Maar het is zwaar soms. Fantastisch maar ook zwaar en volledige bepalend voor je leven.
En ik wilde het echt echt. Moet je nagaan als je het niet per se wil en het gaat doen voor bijvoorbeeld je partner. Of dat het soms nog steeds lijkt te moeten in bepaalde kringen.
Dan kan je ze niet terug stoppen.
donderdag 1 augustus 2019 om 16:27
Ik vind het inderdaad wel heftig dat het bij veel mensen toch nog een 'moeten' is en je je zelfs moet verantwoorden als je bewust geen kinderen zou willen. Iedereen moet elkaar daar in hun waarde laten. Ik krijg zelfs al veel reacties van mensen die het vreemd vinden dat ik twijfel. Ik vind juist die opvatting van deze mensen weer een vreemde gewaarwordingLucifer2018 schreef: ↑01-08-2019 09:26Kinderen zijn nooit alleen leuk en gezellig, ook de makkelijke kinderen niet.
Als je het niet echt echt wil, gewoon niet doen.
En ik heb 2 kinderen, ik ben zo gek op ze. Maar het is zwaar soms. Fantastisch maar ook zwaar en volledige bepalend voor je leven.
En ik wilde het echt echt. Moet je nagaan als je het niet per se wil en het gaat doen voor bijvoorbeeld je partner. Of dat het soms nog steeds lijkt te moeten in bepaalde kringen.
Dan kan je ze niet terug stoppen.
donderdag 1 augustus 2019 om 16:52
haja dus kinderen krijgen is het enige bewijs dat je volwassen bent ofzo???? veel volwassenen op deze planeet die nooit aan kinderen hadden moeten beginnen wat noem je die dan??? ook volwassen?? de meeste ouders kunnen hun kinderen geen deftig opvoeding meer geven en laten ze loslopen als halve wilden met de tablet als babysit ja heel volwassen
donderdag 1 augustus 2019 om 16:55
wil je kinderen? kan je de stress aan van volgende 2 jaar in pampers met slapeloze nachten? wil je nadien van je werk thuiskomen en haasten dat je op tijd het eten op tafel hebt staan zodat je nadien uw kleine naar de tekenles, muziekles, balletles kunt brengen?? wil je uw zondag opgeven om langs de zijlijn te supporteren voor uw kleine die bij de voetbal zit? wil je of beter ben je in staat van nadien te betalen voor mega hoge schoolkosten en unief nadien?? kan je betalen voor kinderen of verwacht je dat de staat uw kinderen opvoed? als uw antwoord op meeste vragen neen is dan niet beginnen aan kinderen.
donderdag 1 augustus 2019 om 17:41
Heel erg herkenbare afwegingen in de openingspost.
Zelf vind ik kinderen hartstikke leuk, maar om allerlei redenen zie ik het helemaal niet zo zitten om zelf een kind te krijgen... maar denk tegelijkertijd: klopt dat wel? Hoe kan iemand als ik nou geen kinderwens hebben? Heb ik het niet gewoon op de een of andere manier geblokkeerd en voel ik het niet terwijl het er wel is? (Heb geen relatie, dus dat kan er mee te maken hebben)
"Ik heb tijd voor mezelf nodig", dat vind ik helemaal niet onvolwassen. Het is denk ik juist heel goed om zo'n wezenlijke behoefte van jezelf te kennen. Sommige mensen hebben dat gewoon echt hard nodig. Al denk ik wel dat het voor je eigen kind anders voelt om 'eigen tijd' wat te minderen. En natuurlijk kan je met goed plannen nog wel momenten vinden om op te laden. Maar ja, zeker een baby laat zich nog niet zo plannen natuurlijk. Dan is het toch een kwestie van het ritme van de baby volgen. Maar die fase gaat ook weer (meestal redelijk snel) voorbij.
Zelf vind ik kinderen hartstikke leuk, maar om allerlei redenen zie ik het helemaal niet zo zitten om zelf een kind te krijgen... maar denk tegelijkertijd: klopt dat wel? Hoe kan iemand als ik nou geen kinderwens hebben? Heb ik het niet gewoon op de een of andere manier geblokkeerd en voel ik het niet terwijl het er wel is? (Heb geen relatie, dus dat kan er mee te maken hebben)
"Ik heb tijd voor mezelf nodig", dat vind ik helemaal niet onvolwassen. Het is denk ik juist heel goed om zo'n wezenlijke behoefte van jezelf te kennen. Sommige mensen hebben dat gewoon echt hard nodig. Al denk ik wel dat het voor je eigen kind anders voelt om 'eigen tijd' wat te minderen. En natuurlijk kan je met goed plannen nog wel momenten vinden om op te laden. Maar ja, zeker een baby laat zich nog niet zo plannen natuurlijk. Dan is het toch een kwestie van het ritme van de baby volgen. Maar die fase gaat ook weer (meestal redelijk snel) voorbij.
vrijdag 2 augustus 2019 om 10:23
Poeh, goede vragen die je stelt. En tegelijk lastig te beantwoorden. Geeft wel stof tot nadenken!PlayingTheAngel schreef: ↑31-07-2019 19:54Je weet niet wat je overkomt
- Hoe zie je je toekomst, over 10 jaar? Ben je dan alleen met je vriend? Of zie je een kind in dit plaatje?
- Een kind is de ultieme spiegel, een combinatie van jullie genen. Alle goede en mindere dingen zie je terug. Liefde voor je partner is ook om deze reden erg belangrijk. Hou je van hem om het hele pakket, of tolereer je zijn mindere eigenschappen? Hou je echt van jezelf? Als dit zo is dan is het op zn minst zeer waarschijnlijk dat je van je kind houd, flaws and all
- Tijd voor jezelf, hobby's ed hoeven geen probleem te zijn, zeker als je de babytijd voorbij bent. Maak hierover ook goede afspraken met je partner. Ik werk thuis en kan als het rustiger is uitrusten op een werkdag als mn meiden bij de het KDV zijn. Je creëert momenten.
Wat mij wel erg tegenviel is dat je minder samen doet met je partner. Je kunt vaker een oppas inschakelen, maar daar moet je wel geld voor hebben.
- Hoe zie je je toekomst, over 10 jaar? Ben je dan alleen met je vriend? Of zie je een kind in dit plaatje?
Dat vind ik een lastig te beantwoorden vraag. Ik heb hier nog niet echt een goed beeld bij. Ergens heb ik altijd de wens gehad om mij naast mijn carrière ook meer in te zetten voor vrijwilligerswerk. Maar hoe mijn beeld is over 10 jaar? Misschien is dit ook deels het probleem. Weet niet goed welke kant ik op ga, waar mijn levensgeluk nu in zit. Ben misschien wat rusteloos en waar ik vroeger altijd een beeld had van waar ik naartoe wilde, heb ik dat nu minder. In ieder geval lijkt het mij wel heel saai/vreemd als "dit" het nu is. Het leven zoals ik die nu leef en dan over 10 jaar nog op exact dezelfde wijze. Zonder kids. Voelt als stilstaan ook wellicht?
- Een kind is de ultieme spiegel, een combinatie van jullie genen. Alle goede en mindere dingen zie je terug. Liefde voor je partner is ook om deze reden erg belangrijk. Hou je van hem om het hele pakket, of tolereer je zijn mindere eigenschappen? Hou je echt van jezelf? Als dit zo is dan is het op zn minst zeer waarschijnlijk dat je van je kind houd, flaws and all
Goed punt. Ik houd wel van mezelf gelukkig. Ik ben wie ik ben en ook mijn mindere kanten maken mij tot wie ik ben. Dit is bij mijn partner ook. En natuurlijk heeft hij ook mindere kanten, maar qua manier van denken en hoe hij in het leven staat is hij een hele fijne man. Ik denk ook dat hij een hele liefdevolle vader zal zijn.
- Tijd voor jezelf, hobby's ed hoeven geen probleem te zijn, zeker als je de babytijd voorbij bent. Maak hierover ook goede afspraken met je partner. Ik werk thuis en kan als het rustiger is uitrusten op een werkdag als mn meiden bij de het KDV zijn. Je creëert momenten.
Wat mij wel erg tegenviel is dat je minder samen doet met je partner. Je kunt vaker een oppas inschakelen, maar daar moet je wel geld voor hebben.
Dit is zeker waar. Het lijkt mij inderdaad vooral lastig dat vaak de ene ouder oppast en de andere dan weg kan. Je hebt zo wel minder tijd inderdaad met elkaar. Maar wellicht verandert je idee ook van op welke manier je tijd met elkaar wil doorbrengen. En is naar een pretpark, gewoon park, dierentuin gaan met de kleine erbij juist de meest waardevolle tijd samen?
Bedankt weer voor alle reacties, ervaringen en terechte kritische vragen. Helpt bij het relativeren. Ook fijn om te weten dat ik de enige niet ben. Rationeel weet je dit wel, maar in mijn omgeving heb ik meer te maken met mensen die het óf echt niet willen, of het juist wel willen / al kids hebben en zich niet kunnen voorstellen dat iemand het niet wil.
En juist die omgeving maakt het ook heel moeilijk. Is mijn twijfel dan intrinsiek omdat IK het wellicht toch wil? Of toch deels bepaalt door de maatschappij en mensen om mij heen? Als ik zie hoe blij mijn oma nu is met de kleine van mijn nichtje, dan voel ik mij die 'rare' die misschien geen kids wil. Als ik zie hoe graag mijn ouders en zeker schoonouders het willen. Dan hoor ik ook meteen een stemmetje die mij influistert dat ik deze mensen ERG ga teleurstellen bij de keuze om er niet voor te gaan. En mijn partner nog wel het meeste van allemaal. Maar die weet wel dat er een reële kans is dat ik het niet wil. Ik geef mezelf zeker nog even de tijd, maar dan wil ik hem wel duidelijkheid geven. En ook mezelf.
vrijdag 2 augustus 2019 om 11:14
Ik lees vooral een ja voor anderen. Oma en ouders en vriend. Niet voor haarzelf, zelf denkt ze het dan nog steeds eigenlijk NIET te willen.chentolove schreef: ↑02-08-2019 10:30Waar je openingspost op 'nee' uitkwam, zie ik nu toch eerder ja.
Moeilijke keuze.
Ik denk wel dat de keuze tot kinderen, altijd een beetje spannend is, ook al weet je al lang zeker dat je ze wilt. Het idee van 'nu gaan we ervoor' meer.
vrijdag 2 augustus 2019 om 11:15
Blijft je partner bij je met een nee?AsianGirl1985 schreef: ↑02-08-2019 10:23Poeh, goede vragen die je stelt. En tegelijk lastig te beantwoorden. Geeft wel stof tot nadenken!
- Hoe zie je je toekomst, over 10 jaar? Ben je dan alleen met je vriend? Of zie je een kind in dit plaatje?
Dat vind ik een lastig te beantwoorden vraag. Ik heb hier nog niet echt een goed beeld bij. Ergens heb ik altijd de wens gehad om mij naast mijn carrière ook meer in te zetten voor vrijwilligerswerk. Maar hoe mijn beeld is over 10 jaar? Misschien is dit ook deels het probleem. Weet niet goed welke kant ik op ga, waar mijn levensgeluk nu in zit. Ben misschien wat rusteloos en waar ik vroeger altijd een beeld had van waar ik naartoe wilde, heb ik dat nu minder. In ieder geval lijkt het mij wel heel saai/vreemd als "dit" het nu is. Het leven zoals ik die nu leef en dan over 10 jaar nog op exact dezelfde wijze. Zonder kids. Voelt als stilstaan ook wellicht?
- Een kind is de ultieme spiegel, een combinatie van jullie genen. Alle goede en mindere dingen zie je terug. Liefde voor je partner is ook om deze reden erg belangrijk. Hou je van hem om het hele pakket, of tolereer je zijn mindere eigenschappen? Hou je echt van jezelf? Als dit zo is dan is het op zn minst zeer waarschijnlijk dat je van je kind houd, flaws and all
Goed punt. Ik houd wel van mezelf gelukkig. Ik ben wie ik ben en ook mijn mindere kanten maken mij tot wie ik ben. Dit is bij mijn partner ook. En natuurlijk heeft hij ook mindere kanten, maar qua manier van denken en hoe hij in het leven staat is hij een hele fijne man. Ik denk ook dat hij een hele liefdevolle vader zal zijn.
- Tijd voor jezelf, hobby's ed hoeven geen probleem te zijn, zeker als je de babytijd voorbij bent. Maak hierover ook goede afspraken met je partner. Ik werk thuis en kan als het rustiger is uitrusten op een werkdag als mn meiden bij de het KDV zijn. Je creëert momenten.
Wat mij wel erg tegenviel is dat je minder samen doet met je partner. Je kunt vaker een oppas inschakelen, maar daar moet je wel geld voor hebben.
Dit is zeker waar. Het lijkt mij inderdaad vooral lastig dat vaak de ene ouder oppast en de andere dan weg kan. Je hebt zo wel minder tijd inderdaad met elkaar. Maar wellicht verandert je idee ook van op welke manier je tijd met elkaar wil doorbrengen. En is naar een pretpark, gewoon park, dierentuin gaan met de kleine erbij juist de meest waardevolle tijd samen?
Bedankt weer voor alle reacties, ervaringen en terechte kritische vragen. Helpt bij het relativeren. Ook fijn om te weten dat ik de enige niet ben. Rationeel weet je dit wel, maar in mijn omgeving heb ik meer te maken met mensen die het óf echt niet willen, of het juist wel willen / al kids hebben en zich niet kunnen voorstellen dat iemand het niet wil.
En juist die omgeving maakt het ook heel moeilijk. Is mijn twijfel dan intrinsiek omdat IK het wellicht toch wil? Of toch deels bepaalt door de maatschappij en mensen om mij heen? Als ik zie hoe blij mijn oma nu is met de kleine van mijn nichtje, dan voel ik mij die 'rare' die misschien geen kids wil. Als ik zie hoe graag mijn ouders en zeker schoonouders het willen. Dan hoor ik ook meteen een stemmetje die mij influistert dat ik deze mensen ERG ga teleurstellen bij de keuze om er niet voor te gaan. En mijn partner nog wel het meeste van allemaal. Maar die weet wel dat er een reële kans is dat ik het niet wil. Ik geef mezelf zeker nog even de tijd, maar dan wil ik hem wel duidelijkheid geven. En ook mezelf.
Of gaat hij dan een deurtje verder en op zoek naar een vrouw die wel een duidelijke kinderwens heeft?