Kinderen
alle pijlers
Twijfels kinderwens
woensdag 31 juli 2019 om 15:00
Er zijn al een aantal topics over het hebben van twijfels over de kinderwens, maar ik vind het toch fijn om een nieuwe te starten. Met dit topic wil ik met name ervaringen delen over de stress die de twijfels met zich mee kunnen brengen. Wat als 'wel' en 'niet' beiden 'niet juist' voelen? En wat is waarheid? Wat is gebaseerd op eigen gevoelens en ideeën? En wat op de maatschappij waar we in leven en ‘ons oerinstinct’.
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
vrijdag 2 augustus 2019 om 21:35
vrijdag 2 augustus 2019 om 21:45
En back again
In this mad house we must all survive
zaterdag 3 augustus 2019 om 06:45
Om nog terug te komen op de openingspost: als wel en niet allebei niet goed voelen, dan zou ik nog even niks beslissen.
Geef het de tijd. Probeer bij jezelf na te gaan wat JIJ wil, dus zonder al die doemscenario's en zonder de verwachtingen en wensen van anderen. Sluit je een periode helemaal af om te bedenken wat je zélf eigenlijk wil. Ik denk dat je het antwoord diep van binnen wel weet.
Je hoeft trouwens echt niet tegemoet te komen aan die wens van drie kinderen van je vriend. Als jij nog twee jaar nodig hebt om iets te beslissen en stel dat jullie ervoor gaan en jij vindt het na een kind wel prima, dan vooral doen wat je hart je ingeeft. Voor een man is het wel makkelijk gezegd.
Succes!
Geef het de tijd. Probeer bij jezelf na te gaan wat JIJ wil, dus zonder al die doemscenario's en zonder de verwachtingen en wensen van anderen. Sluit je een periode helemaal af om te bedenken wat je zélf eigenlijk wil. Ik denk dat je het antwoord diep van binnen wel weet.
Je hoeft trouwens echt niet tegemoet te komen aan die wens van drie kinderen van je vriend. Als jij nog twee jaar nodig hebt om iets te beslissen en stel dat jullie ervoor gaan en jij vindt het na een kind wel prima, dan vooral doen wat je hart je ingeeft. Voor een man is het wel makkelijk gezegd.
Succes!
zaterdag 3 augustus 2019 om 10:15
TO
Al je twijfels gaan over een periode die op een heel leven maar erg kort is, de kleine kindertijd. Paar jaar. Kan je mee- of tegenvallen maar is niet zo interessant verder.
De echte keuze die je maakt is een leven met elkaar plus (uitgebreide) familie OF met z'n tweetjes.
Het overgrote deel van je bestaan zullen je kinderen volwassen mensen zijn.
Baseer daar je afwegingen op.
Al je twijfels gaan over een periode die op een heel leven maar erg kort is, de kleine kindertijd. Paar jaar. Kan je mee- of tegenvallen maar is niet zo interessant verder.
De echte keuze die je maakt is een leven met elkaar plus (uitgebreide) familie OF met z'n tweetjes.
Het overgrote deel van je bestaan zullen je kinderen volwassen mensen zijn.
Baseer daar je afwegingen op.
zaterdag 3 augustus 2019 om 12:10
Hopelijk worden ze gezond volwassen.permis schreef: ↑03-08-2019 10:15TO
Al je twijfels gaan over een periode die op een heel leven maar erg kort is, de kleine kindertijd. Paar jaar. Kan je mee- of tegenvallen maar is niet zo interessant verder.
De echte keuze die je maakt is een leven met elkaar plus (uitgebreide) familie OF met z'n tweetjes.
Het overgrote deel van je bestaan zullen je kinderen volwassen mensen zijn.
Baseer daar je afwegingen op.
Let wel, dat hoop ik en gun ik iedereen. Maar er zijn echt wel veel volwassenen die hun ouders nog zorgen baren.
Bijna niemand is echt met z'n tweetjes.
Veel mensen hebben broers, zussen, neven, nichten, vrienden.
zaterdag 3 augustus 2019 om 13:46
Goede post. Valt mij ook op dat veel mensen die een kind willen (of juist niet) voornamelijk inzoomen op de eerste jaren van dat kind zijn leven. Terwijl als je een jaar of 85 wordt, je maar een heel klein deel in de kleine kinderen zit.permis schreef: ↑03-08-2019 10:15TO
Al je twijfels gaan over een periode die op een heel leven maar erg kort is, de kleine kindertijd. Paar jaar. Kan je mee- of tegenvallen maar is niet zo interessant verder.
De echte keuze die je maakt is een leven met elkaar plus (uitgebreide) familie OF met z'n tweetjes.
Het overgrote deel van je bestaan zullen je kinderen volwassen mensen zijn.
Baseer daar je afwegingen op.
Na een jaar of 15 gaan ze allemaal naar de middelbare school en redden ze zichzelf voor het grootste deel.
zaterdag 3 augustus 2019 om 16:12
Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen zeggen ze toch? De jaren als klein kind baren mij weinig zorgen. Slaapgebrek, tijdgebrek, daar kom je wel overheen. Als ik om me heen kijk zijn er héél wat pubers en volwassenen waar ouders zich zorgen om (moeten) maken. Ik zou dus eerder passen voor de leeftijd vanaf een jaar of 15.
zaterdag 3 augustus 2019 om 16:37
Ben ik het wel mee eens ja.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 17:05Die rustmomenten moet je jezelf wel gunnen. Als de kinderen slapen, als hun vader thuis is en jij een mooie wandeling door de natuur maakt. Als je een uur eerder klaar bent met werken en je besluit een taartje te gaan eten in de stad ipv het huis te boenen, of boodschappen te doen.
Dit soort kleine beslissingen zijn wel een keuze. Ik maak ze iedere dag wel een keer.
Veel moeders gunnen het zichzelf alleen niet en denken dat ze altijd op ieder moment nuttig bezig moeten. Dat is zo zonde.
zaterdag 3 augustus 2019 om 16:54
Ja vind ik ook wel een goed punt. Ik zou opzien tegen de jaren dat ze echt klein zijn, minder zelfstandig en alle aandacht van jou vragen... En inderdaad de pubertijd lijkt me ook in sommige gevallen pittig. Maar alles hangt ook erg af van het kindje die je krijgt.........permis schreef: ↑03-08-2019 10:15TO
Al je twijfels gaan over een periode die op een heel leven maar erg kort is, de kleine kindertijd. Paar jaar. Kan je mee- of tegenvallen maar is niet zo interessant verder.
De echte keuze die je maakt is een leven met elkaar plus (uitgebreide) familie OF met z'n tweetjes.
Het overgrote deel van je bestaan zullen je kinderen volwassen mensen zijn.
Baseer daar je afwegingen op.
Maar ik weet ook op basis van de band die ik met mijn eigen moeder heb dat de band tussen kind en ouder ook veel kan brengen.
zaterdag 3 augustus 2019 om 17:00
zaterdag 3 augustus 2019 om 17:36
Jullie kunnen er voor kiezen om die zorgjaren voornamelijk door je vriend te laten doen.AsianGirl1985 schreef: ↑03-08-2019 16:54Ja vind ik ook wel een goed punt. Ik zou opzien tegen de jaren dat ze echt klein zijn, minder zelfstandig en alle aandacht van jou vragen... En inderdaad de pubertijd lijkt me ook in sommige gevallen pittig. Maar alles hangt ook erg af van het kindje die je krijgt.........
Maar ik weet ook op basis van de band die ik met mijn eigen moeder heb dat de band tussen kind en ouder ook veel kan brengen.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
zaterdag 3 augustus 2019 om 17:41
Je vriend wil 3 kinderen, heb je hem al eens gevraagd hoe hij dat voor zich ziet? Hoeveel uren gaat hij minderen op zijn werk? Wie haalt de kinderen eerder uit school als ze ziek zijn? Wie staat s nachts op als een kind wakker is (en daarna nog zes keer?)
Als hij het grootste deel op zich wil nemen is het een andere situatie dan wanneer je er vrijwel alleen voor staat.
Als hij het grootste deel op zich wil nemen is het een andere situatie dan wanneer je er vrijwel alleen voor staat.
zaterdag 3 augustus 2019 om 21:17
Ja natuurlijk, maar die laatsten zijn er bij beide keuzes.
Die hebben doorgaans ook allemaal hun eigen gezin natuurlijk.
De vraag is dus nog steeds bestaat jouw allervertrouwdste kring de komende vijfig jaar uit 1 persoon of is ie groter.
zaterdag 3 augustus 2019 om 21:30
Ik weet niet hoor, allervertrouwdste kring?
Ik heb veel aan mijn ouders gehad en veel voor ze gedaan, maar of ik nou heel veel ongelukkiger ga worden zonder kinderen?
zaterdag 3 augustus 2019 om 22:46
Nee, dat weet je niet. Die voorspelling is nooit te maken, geluk is van zoveel factoren afhankelijk.
Toch kiezen we stap voor stap ons pad. Welke opleiding, baan, partner... je kiest.
En je hebt nooit garantie op geluk.
Met kinderen of zonder kinderen ook niet.
Dus kies je maar dat wat je inschat dat je het mooiste leven brengt. En dan maar afwachten.
zaterdag 3 augustus 2019 om 23:22
Of je kiest gewoon op dit moment wat jou op dit moment gelukkig maakt.permis schreef: ↑03-08-2019 22:46Nee, dat weet je niet. Die voorspelling is nooit te maken, geluk is van zoveel factoren afhankelijk.
Toch kiezen we stap voor stap ons pad. Welke opleiding, baan, partner... je kiest.
En je hebt nooit garantie op geluk.
Met kinderen of zonder kinderen ook niet.
Dus kies je maar dat wat je inschat dat je het mooiste leven brengt. En dan maar afwachten.
zondag 4 augustus 2019 om 08:33
Goede vragen, ook allemaal dingen die ik met vriend bespreek.Faya_Maya schreef: ↑03-08-2019 17:41Je vriend wil 3 kinderen, heb je hem al eens gevraagd hoe hij dat voor zich ziet? Hoeveel uren gaat hij minderen op zijn werk? Wie haalt de kinderen eerder uit school als ze ziek zijn? Wie staat s nachts op als een kind wakker is (en daarna nog zes keer?)
Als hij het grootste deel op zich wil nemen is het een andere situatie dan wanneer je er vrijwel alleen voor staat.
zondag 4 augustus 2019 om 09:54
Dit blijft een moeilijke en persoonlijke keuze. Vooral als je gevoel niet heel duidelijk jaaaaaa! (of nee natuurlijk) schreeuwt.
Je schrijft over je behoefte aan rust door ADHD. Dat is voor mij heel herkenbaar. Ik heb zelf ADHD en altijd behoefte aan rust. Maar sinds ik zelf moeder ben heb ik ontdekt dat ik juist veel meer aan kan dan ik van te voren had bedacht. Ik heb zelfs veel minder behoefte aan rustmomenten, al zorg ik er wel voor dat ik elke dag een paar uur voor mezelf heb, als het even kan. Dat is doorgaans niet in bad, met kaarsjes aan en sushi
Maar tijdens het middagslaapje of als mijn kind al naar bed is. Een paar klusjes doen en dan op de bank ploffen.
Ook bedenk ik me dat ik niet perfect hoef te zijn om een goede moeder te zijn en een fijn leven te hebben. Dat haalt heel wat druk van mijn schouders! Want er bestaan vast perfecte moeders, maar de meesten zijn gewoon normaal
Maar voor mij was een groot verschil wel dat ik echt een kinderwens had. Ik wou het echt graag en in de jaren dat het duurde voordat ik uiteindelijk zwanger was (ja, dat kan ook nog en vraagt weer hele andere dingen van je, maar dat is weer een ander verhaal) had ik me helemaal een beeld gevormd van hoe het zou zijn. En het is echt zooo anders dan ik altijd had gedacht. Waar ik bang voor was, valt me mee. En wat me makkelijk leek valt me soms juist zwaar.
Ik vind het mooi dat je er zo goed over na denkt. Of je nou kiest voor wel of niet, volg je gevoel! (en een beetje je verstand)
Je schrijft over je behoefte aan rust door ADHD. Dat is voor mij heel herkenbaar. Ik heb zelf ADHD en altijd behoefte aan rust. Maar sinds ik zelf moeder ben heb ik ontdekt dat ik juist veel meer aan kan dan ik van te voren had bedacht. Ik heb zelfs veel minder behoefte aan rustmomenten, al zorg ik er wel voor dat ik elke dag een paar uur voor mezelf heb, als het even kan. Dat is doorgaans niet in bad, met kaarsjes aan en sushi
Maar tijdens het middagslaapje of als mijn kind al naar bed is. Een paar klusjes doen en dan op de bank ploffen.
Ook bedenk ik me dat ik niet perfect hoef te zijn om een goede moeder te zijn en een fijn leven te hebben. Dat haalt heel wat druk van mijn schouders! Want er bestaan vast perfecte moeders, maar de meesten zijn gewoon normaal
Maar voor mij was een groot verschil wel dat ik echt een kinderwens had. Ik wou het echt graag en in de jaren dat het duurde voordat ik uiteindelijk zwanger was (ja, dat kan ook nog en vraagt weer hele andere dingen van je, maar dat is weer een ander verhaal) had ik me helemaal een beeld gevormd van hoe het zou zijn. En het is echt zooo anders dan ik altijd had gedacht. Waar ik bang voor was, valt me mee. En wat me makkelijk leek valt me soms juist zwaar.
Ik vind het mooi dat je er zo goed over na denkt. Of je nou kiest voor wel of niet, volg je gevoel! (en een beetje je verstand)