Kinderen
alle pijlers
Twijfels kinderwens
woensdag 31 juli 2019 om 15:00
Er zijn al een aantal topics over het hebben van twijfels over de kinderwens, maar ik vind het toch fijn om een nieuwe te starten. Met dit topic wil ik met name ervaringen delen over de stress die de twijfels met zich mee kunnen brengen. Wat als 'wel' en 'niet' beiden 'niet juist' voelen? En wat is waarheid? Wat is gebaseerd op eigen gevoelens en ideeën? En wat op de maatschappij waar we in leven en ‘ons oerinstinct’.
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
vrijdag 2 augustus 2019 om 11:25
?
Vrouwen wordt toch ook altijd aangeraden voor een andere partner te gaan als de man geen kinderen wil en zij wel?
vrijdag 2 augustus 2019 om 11:28
Ik snap niks van deze zin. Zij wel wat?
Als zij geen kinderen wil, wil zij ze niet. Daar moet dat antwoord van hem niets voor uitmaken. Je moet geen kinderen voor anderen krijgen.
Wil hij ze wel, passen ze niet bij elkaar.
vrijdag 2 augustus 2019 om 11:32
Enigszins herkenbaar wel.
Ik wilde altijd wel een kind, man ook wel, maar twijfelde. Hij kwam ook met veel dezelfde punten als jij in je openingspost. Hij heeft er veel over gepraat met vrienden die al wel kinderen hebben, maar kwam er voor zichzelf gewoon niet uit.
Bij mij is de kinderwens door de jaren heen ook afgezwakt. We hebben het met ons tweeën ook goed en we willen eigenlijk nog zoveel doen.
Nu valt er niks meer te kiezen en vind ik het soms best moeilijk dat er dus geen kind komt, maar anderzijds realiseer ik me dat mijn levensgeluk niet afhangt van een kind.
Ik wilde altijd wel een kind, man ook wel, maar twijfelde. Hij kwam ook met veel dezelfde punten als jij in je openingspost. Hij heeft er veel over gepraat met vrienden die al wel kinderen hebben, maar kwam er voor zichzelf gewoon niet uit.
Bij mij is de kinderwens door de jaren heen ook afgezwakt. We hebben het met ons tweeën ook goed en we willen eigenlijk nog zoveel doen.
Nu valt er niks meer te kiezen en vind ik het soms best moeilijk dat er dus geen kind komt, maar anderzijds realiseer ik me dat mijn levensgeluk niet afhangt van een kind.
vrijdag 2 augustus 2019 om 11:45
Deze inderdaad, hoorde er gisteren op de radio een stuk over en vond het heel interessant klinken.Vlaginvaas schreef: ↑02-08-2019 11:13Mag ik je het boek “Echte vrouwen krijgen een kind” van Liesbeth Smit aanraden?
vrijdag 2 augustus 2019 om 13:28
Logisch dat je zo twijfelt, het is ook nogal een gigantische keuze die je maakt en een van de weinige keuzes in het leven die niet meer terug te draaien valt. Ik vind het vanzelfsprekend dat je over een dergelijke keuze heel veel nadenkt en twijfelt, voordat je een beslissing neemt. Alleen maar goed. Dan is de keuze die je maakt tenminste bewust en weloverwogen.
Ik heb zelf ook zo zitten dubben. Uiteindelijk is dat een proces van drie jaar geweest, waarin ik zelf steeds meer het gevoel kreeg dat ik er toch voor wilde gaan. Dit was niet zozeer een besluit vanuit mijn ratio, of omdat er meer voor- dan nadelen waren, of de voordelen zwaarder wogen, maar meer een gevoelskwestie.
Inmiddels heb ik twee kinderen en als ik terugkijk zat er achter die twijfel vooral angst. Angst om mijn vrijheid te verliezen, angst om een gehandicapt kind te krijgen en alleen nog maar te moeten zorgen, angst om verwijderd te raken van mijn partner, angst dat mijn lichaam kapot zou gaan, angst om mijn carrière niet voort te kunnen zetten, angst om onvoldoende tijd voor mezelf te hebben, mijn vrienden te verliezen.
Nu moet ik een beetje lachen om al die angsten. Niks ervan is uitgekomen. Mijn relatie is sterker dan ooit, mijn kinderen zijn gezond en doen het goed. Mijn lichaam is helemaal hersteld, er is niks meer van te zien dat ik kinderen heb gekregen. Mijn carrière gaat als een speer, zelfs beter dan voordat ik kinderen had. Mijn vrienden zie ik nog altijd veel en onze band is versterkt (zeker met de vrienden die ook kinderen hebben).
Kortom, angst en twijfel zijn menselijk en logisch, maar niet iets om de belangrijke keuzes in je leven op te baseren.
Ik heb zelf ook zo zitten dubben. Uiteindelijk is dat een proces van drie jaar geweest, waarin ik zelf steeds meer het gevoel kreeg dat ik er toch voor wilde gaan. Dit was niet zozeer een besluit vanuit mijn ratio, of omdat er meer voor- dan nadelen waren, of de voordelen zwaarder wogen, maar meer een gevoelskwestie.
Inmiddels heb ik twee kinderen en als ik terugkijk zat er achter die twijfel vooral angst. Angst om mijn vrijheid te verliezen, angst om een gehandicapt kind te krijgen en alleen nog maar te moeten zorgen, angst om verwijderd te raken van mijn partner, angst dat mijn lichaam kapot zou gaan, angst om mijn carrière niet voort te kunnen zetten, angst om onvoldoende tijd voor mezelf te hebben, mijn vrienden te verliezen.
Nu moet ik een beetje lachen om al die angsten. Niks ervan is uitgekomen. Mijn relatie is sterker dan ooit, mijn kinderen zijn gezond en doen het goed. Mijn lichaam is helemaal hersteld, er is niks meer van te zien dat ik kinderen heb gekregen. Mijn carrière gaat als een speer, zelfs beter dan voordat ik kinderen had. Mijn vrienden zie ik nog altijd veel en onze band is versterkt (zeker met de vrienden die ook kinderen hebben).
Kortom, angst en twijfel zijn menselijk en logisch, maar niet iets om de belangrijke keuzes in je leven op te baseren.
vrijdag 2 augustus 2019 om 13:35
Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 13:28
Inmiddels heb ik twee kinderen en als ik terugkijk zat er achter die twijfel vooral angst. Angst om mijn vrijheid te verliezen, angst om een gehandicapt kind te krijgen en alleen nog maar te moeten zorgen, angst om verwijderd te raken van mijn partner, angst dat mijn lichaam kapot zou gaan, angst om mijn carrière niet voort te kunnen zetten, angst om onvoldoende tijd voor mezelf te hebben, mijn vrienden te verliezen.
Nu moet ik een beetje lachen om al die angsten. Niks ervan is uitgekomen. Mijn relatie is sterker dan ooit, mijn kinderen zijn gezond en doen het goed. Mijn lichaam is helemaal hersteld, er is niks meer van te zien dat ik kinderen heb gekregen. Mijn carrière gaat als een speer, zelfs beter dan voordat ik kinderen had. Mijn vrienden zie ik nog altijd veel en onze band is versterkt (zeker met de vrienden die ook kinderen hebben).
Kortom, angst en twijfel zijn menselijk en logisch, maar niet iets om de belangrijke keuzes in je leven op te baseren.
Nou, dat het zo fantastisch afgelopen is met jou zegt natuurlijk niets over anderen of gemiddelden. Niet lelijk bedoeld maar voor de meeste mensen veranderd er wel een heleboel en niet altijd positief op de vlakken die aanhaalt.
Veel scheidingen en lichamen die helemaal niet helemaal genezen of minder terug in vorm vallen na zwangerschap. En gehandicapte en zieke kinderen worden ook gewoon geboren.
Het gaat erom om te bedenken terwijl je die angsten heb ( als dat het al is bij TO) dat ze waarheid kunnen worden en hoe dat zou voelen.
Kan je leven met een uitgelubberde buik, tijdelijk minder vrijheid en zou je alleen voor een kind willen en kunnen zorgen.
Wat als het ziek is, denk je dat aan te kunnen ( weten doe je nooit) en is je carrierre heel belangrijk voor je.. hoe staat je partner daarin.
Juist niets mis met luisteren naar je angsten en daar heel goed over nadenken.
vrijdag 2 augustus 2019 om 13:51
Wat ik probeer te zeggen is dat risico's bij het leven horen. Als je vanuit angst leeft, dan zul je misschien een gezapig, rustig leventje leiden zonder veel avontuur, maar je mist een heleboel van het plezier en de diepgang die het leven te bieden heeft. Als je niet durft te springen, dan sta je daar op de springplank te staan, terwijl het leven aan je voorbij trekt.
Soms moet je keuzes durven maken om verder te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je voor een kind moet kiezen, maar wel dat het zonde is om nergens werkelijk voor te kiezen en angstig te blijven staan waar je staat, want er zou wel eens....
Soms moet je keuzes durven maken om verder te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je voor een kind moet kiezen, maar wel dat het zonde is om nergens werkelijk voor te kiezen en angstig te blijven staan waar je staat, want er zou wel eens....
vrijdag 2 augustus 2019 om 14:53
Je zet angst nu weg als bijna een kinderlijke naïviteit waardoor je niet 'echt' aan leven toe zou komen. Ik zie het meer als jezelf goed kennen en weten wat je wel en niet aankan en waar je wel of niet gelukkig van wordt. En aan het maken van een rationele beslissing kan best een bepaald gevoel van angst aan gekoppeld zijn.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 13:51Wat ik probeer te zeggen is dat risico's bij het leven horen. Als je vanuit angst leeft, dan zul je misschien een gezapig, rustig leventje leiden zonder veel avontuur, maar je mist een heleboel van het plezier en de diepgang die het leven te bieden heeft. Als je niet durft te springen, dan sta je daar op de springplank te staan, terwijl het leven aan je voorbij trekt.
Soms moet je keuzes durven maken om verder te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je voor een kind moet kiezen, maar wel dat het zonde is om nergens werkelijk voor te kiezen en angstig te blijven staan waar je staat, want er zou wel eens....
Jij koppelt rustig aan gezapig en saai, kleurloos. Dat zijn best wel grote aannames om te doen. Niet iedereen wordt gelukkig van risico's nemen of 'in het diepe springen'. Dat wil echt niet zeggen dat daarmee het leven aan je voorbij trekt of dat je dan 'niet verder komt in het leven'. Een beetje pretentieus klinkt dat wel.
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:11
Angst is iets om rekening mee te houden in al je overwegingen, maar het zou geen doorslaggevende rol moeten spelen. Als je dat doet blijven er weinig dingen over die je durft aan te gaan in het leven, want overal zitten haken en ogen aan.
Ik vind het beeld dat van het ouderschap wordt geschetst erg negatief. Je verliest zeker niet al je vrijheden en kunt gewoon blijven werken. We leven in Nederland en het is 2019. Goede afspraken maken met je partner, zorgen voor een goed, stevig sociaal netwerk, gebruik maken van kinderopvang en je bent al een heel eind. Als je dan ook nog goed voor jezelf blijft zorgen en regelmatig tijd voor jezelf neemt, dan zul je zien dat het allemaal reuze meevalt met alle horrorverhalen.
Ik vind het beeld dat van het ouderschap wordt geschetst erg negatief. Je verliest zeker niet al je vrijheden en kunt gewoon blijven werken. We leven in Nederland en het is 2019. Goede afspraken maken met je partner, zorgen voor een goed, stevig sociaal netwerk, gebruik maken van kinderopvang en je bent al een heel eind. Als je dan ook nog goed voor jezelf blijft zorgen en regelmatig tijd voor jezelf neemt, dan zul je zien dat het allemaal reuze meevalt met alle horrorverhalen.
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:17
Allemaal waar als je geen dag per week voor jezelf nodig hebt. Maar als je van jezelf weet dat je meer dan gemiddeld tijd voor jezelf nodig hebt of extra gevoelig bent voor prikkels, dan is het wel heel verstandig om goed na te denken of het wel realiseerbaar is, die noden in combinatie met een kind of kinderen.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 15:11Angst is iets om rekening mee te houden in al je overwegingen, maar het zou geen doorslaggevende rol moeten spelen. Als je dat doet blijven er weinig dingen over die je durft aan te gaan in het leven, want overal zitten haken en ogen aan.
Ik vind het beeld dat van het ouderschap wordt geschetst erg negatief. Je verliest zeker niet al je vrijheden en kunt gewoon blijven werken. We leven in Nederland en het is 2019. Goede afspraken maken met je partner, zorgen voor een goed, stevig sociaal netwerk, gebruik maken van kinderopvang en je bent al een heel eind. Als je dan ook nog goed voor jezelf blijft zorgen en regelmatig tijd voor jezelf neemt, dan zul je zien dat het allemaal reuze meevalt met alle horrorverhalen.
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:19
Wat een bijzondere dingen bedenk jij. Maar als ik goed heb wie je hiervoor was dan snap ik het helemaal.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 13:51Wat ik probeer te zeggen is dat risico's bij het leven horen. Als je vanuit angst leeft, dan zul je misschien een gezapig, rustig leventje leiden zonder veel avontuur, maar je mist een heleboel van het plezier en de diepgang die het leven te bieden heeft. Als je niet durft te springen, dan sta je daar op de springplank te staan, terwijl het leven aan je voorbij trekt.
Soms moet je keuzes durven maken om verder te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je voor een kind moet kiezen, maar wel dat het zonde is om nergens werkelijk voor te kiezen en angstig te blijven staan waar je staat, want er zou wel eens....
anoniem_370013 wijzigde dit bericht op 02-08-2019 15:21
5.24% gewijzigd
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:21
Yes.Timetraveler schreef: ↑02-08-2019 15:21Oh wacht is dit weer meer van hetzelfde maar dan in een ander jasje misschien..
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:22
Tijd voor jezelf valt wel te regelen als je kinderen hebt. Misschien is het lastig wanneer je borstvoeding geeft de eerste maanden, maar daarna kun je prima oppas regelen. Mijn man en ik gunnen elkaar die tijd. En rond een uur of zeven heb je de avond voor jezelf en kun je in alle rust doen wat je maar wil (uitgebreid in bad gaan, een lange wandeling maken, uitgebreid koken, sushi bestellen, met een vriendin afspreken, waar je maar zin in hebt).aikidoka schreef: ↑02-08-2019 15:17Allemaal waar als je geen dag per week voor jezelf nodig hebt. Maar als je van jezelf weet dat je meer dan gemiddeld tijd voor jezelf nodig hebt of extra gevoelig bent voor prikkels, dan is het wel heel verstandig om goed na te denken of het wel realiseerbaar is, die noden in combinatie met een kind of kinderen.
Ik begrijp die overprikkeling heel erg goed, maar je moet niet vergeten dat je kinderen niet zomaar kinderen zijn, het zijn JOUW kinderen. Dat maakt een immens groot verschil. Ik zou mijn nichtjes en neefjes echt niet altijd om me heen kunnen verdragen en andere kinderen al helemaal niet. Maar met mijn eigen kinderen gaat het prima. Net als dat ik een logee na 1 nachtje al zat ben in mijn eigen huis, maar mijn man en kinderen altijd om me heen kan verdragen. En soms heb ik tijd voor mezelf nodig en die tijd neem ik gerust. Ik vind het zo'n onzin dat dit niet meer zou kunnen als je kinderen hebt.
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:50
Tja, in een perfecte wereld kan alles... Maar goed, we leven immers niet in een perfecte wereld.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 15:22Tijd voor jezelf valt wel te regelen als je kinderen hebt. Misschien is het lastig wanneer je borstvoeding geeft de eerste maanden, maar daarna kun je prima oppas regelen. Mijn man en ik gunnen elkaar die tijd. En rond een uur of zeven heb je de avond voor jezelf en kun je in alle rust doen wat je maar wil (uitgebreid in bad gaan, een lange wandeling maken, uitgebreid koken, sushi bestellen, met een vriendin afspreken, waar je maar zin in hebt).
Ik begrijp die overprikkeling heel erg goed, maar je moet niet vergeten dat je kinderen niet zomaar kinderen zijn, het zijn JOUW kinderen. Dat maakt een immens groot verschil. Ik zou mijn nichtjes en neefjes echt niet altijd om me heen kunnen verdragen en andere kinderen al helemaal niet. Maar met mijn eigen kinderen gaat het prima. Net als dat ik een logee na 1 nachtje al zat ben in mijn eigen huis, maar mijn man en kinderen altijd om me heen kan verdragen. En soms heb ik tijd voor mezelf nodig en die tijd neem ik gerust. Ik vind het zo'n onzin dat dit niet meer zou kunnen als je kinderen hebt.
Wel heel opvallend weer dat jij een topic als deze opzoekt.
In this mad house we must all survive
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:07
Wat is er perfect aan wat tijd voor jezelf nemen? Het zou de norm moeten zijn. Ik zie veel te veel moeders om me heen zwoegen en ploeteren en maar doorgaan totdat ze overspannen zijn/ een burn out hebben, of zichzelf jaren later zwaar ongelukkig terugvinden, met haaruitval en maat 52 bij een therapeut. Is dat dan het beeld waarnaar we allemaal moeten streven? Is dat de moeder waar kinderen echt iets aan hebben? Geef je op die manier het goede voorbeeld?Zijdehoentje schreef: ↑02-08-2019 15:50Tja, in een perfecte wereld kan alles... Maar goed, we leven immers niet in een perfecte wereld.
Wel heel opvallend weer dat jij een topic als deze opzoekt.
Ik denk van niet.
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:10
Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 15:22Tijd voor jezelf valt wel te regelen als je kinderen hebt. Misschien is het lastig wanneer je borstvoeding geeft de eerste maanden, maar daarna kun je prima oppas regelen. Mijn man en ik gunnen elkaar die tijd. En rond een uur of zeven heb je de avond voor jezelf en kun je in alle rust doen wat je maar wil (uitgebreid in bad gaan, een lange wandeling maken, uitgebreid koken, sushi bestellen, met een vriendin afspreken, waar je maar zin in hebt).
Ik begrijp die overprikkeling heel erg goed, maar je moet niet vergeten dat je kinderen niet zomaar kinderen zijn, het zijn JOUW kinderen. Dat maakt een immens groot verschil. Ik zou mijn nichtjes en neefjes echt niet altijd om me heen kunnen verdragen en andere kinderen al helemaal niet. Maar met mijn eigen kinderen gaat het prima. Net als dat ik een logee na 1 nachtje al zat ben in mijn eigen huis, maar mijn man en kinderen altijd om me heen kan verdragen. En soms heb ik tijd voor mezelf nodig en die tijd neem ik gerust. Ik vind het zo'n onzin dat dit niet meer zou kunnen als je kinderen hebt.
Als je echt last heb van prikkelverwerking dan maakt het echt geen reet uit dat het jou kinderen zijn. Te veel is dan te veel. Je kan net wat meer hebben maar het is niet verdwenen.
Het is fijn dat het bij jou zo fantastische gaat. Maar dat zo simpel en zonder kennis van zaken wegzetten van dit soort dingen is echt fucking irritant. Kan je wel een nieuwe nick nemen maar dat veranderd dus helemaal niets.
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:19
Daarvoor is het dus belangrijk om een betrokken man/vader te hebben waarmee je het samen doet. Dan kun je elkaar afwisselen op de momenten dat het te veel wordt. Alleenstaand moederschap, zonder enige vorm van opvang en zonder familie en vrienden in de buurt, zou ik je dan niet aanraden, maar samen met een stabiele, betrokken partner, goed geregelde opvang en een stevig netwerk? Zeker wel.Lucifer2018 schreef: ↑02-08-2019 16:10Als je echt last heb van prikkelverwerking dan maakt het echt geen reet uit dat het jou kinderen zijn. Te veel is dan te veel. Je kan net wat meer hebben maar het is niet verdwenen.
Het is fijn dat het bij jou zo fantastische gaat. Maar dat zo simpel en zonder kennis van zaken wegzetten van dit soort dingen is echt fucking irritant. Kan je wel een nieuwe nick nemen maar dat veranderd dus helemaal niets.
Je hoeft echt niet alles alleen te doen als moeder, al denken sommige moeders daar anders over. Je mag het op je eigen manier invullen, TO, samen met je partner/de vader van de kinderen en de mensen om je heen. Ik hoop dat je uiteindelijk een wijze beslissing neemt en dat deze goed voor je uitpakt. Ik zou mijn kinderen voor geen goud meer willen missen, beste beslissing van mijn leven.
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:31
Maya, wat jij nu schetst, is een ideaalbeeld. Dat alles planbaar, maakbaar is. Het is naar mijn idee vooral een ideaalbeeld voor een niet bestaande wereld, waarin twee perfecte kinderen opgroeien, jij en je man alles heel goed geregeld hebben omtrent je kinderen, beiden een uitmuntende carrière hebben en beide uitstekend afgestemde 'tijd voor jezelf' en 'tijd voor elkaar als stel'. En dat plaatje maakt het allemaal ongeloofwaardig. Jij schetst het nu wel heel zwart / wit: of maatje 36 of maatje 52, intens gelukkig of (afstevenen op) een burnout. Er is ook nog een tussenweg. To geeft heel eerlijk aan waarom ze twijfelt, waar ze over nadenkt. Jouw 'perfecte' leven is geen blauwdruk voor andermans leven.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 16:07Wat is er perfect aan wat tijd voor jezelf nemen? Het zou de norm moeten zijn. Ik zie veel te veel moeders om me heen zwoegen en ploeteren en maar doorgaan totdat ze overspannen zijn/ een burn out hebben, of zichzelf jaren later zwaar ongelukkig terugvinden, met haaruitval en maat 52 bij een therapeut. Is dat dan het beeld waarnaar we allemaal moeten streven? Is dat de moeder waar kinderen echt iets aan hebben? Geef je op die manier het goede voorbeeld?
Ik denk van niet.
In this mad house we must all survive
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:34
Hear hear.Zijdehoentje schreef: ↑02-08-2019 16:31Maya, wat jij nu schetst, is een ideaalbeeld. Dat alles planbaar, maakbaar is. Het is naar mijn idee vooral een ideaalbeeld voor een niet bestaande wereld, waarin twee perfecte kinderen opgroeien, jij en je man alles heel goed geregeld hebben omtrent je kinderen, beiden een uitmuntende carrière hebben en beide uitstekend afgestemde 'tijd voor jezelf' en 'tijd voor elkaar als stel'. En dat plaatje maakt het allemaal ongeloofwaardig. Jij schetst het nu wel heel zwart / wit: of maatje 36 of maatje 52, intens gelukkig of (afstevenen op) een burnout. Er is ook nog een tussenweg. To geeft heel eerlijk aan waarom ze twijfelt, waar ze over nadenkt. Jouw 'perfecte' leven is geen blauwdruk voor andermans leven.
Daarnaast geloof ik er ook geen reet van.
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:41
Valt best mee hoor met die uitstekende carrières. Gewoon doorsnee banen, niks mis mee. Sommige zaken kun je wel degelijk regelen, kdv bijvoorbeeld en de afspraken die je samen met je partner maakt over de momenten die je voor elkaar afbakent en de momenten dat je elkaar juist afwisselt.Zijdehoentje schreef: ↑02-08-2019 16:31Maya, wat jij nu schetst, is een ideaalbeeld. Dat alles planbaar, maakbaar is. Het is naar mijn idee vooral een ideaalbeeld voor een niet bestaande wereld, waarin twee perfecte kinderen opgroeien, jij en je man alles heel goed geregeld hebben omtrent je kinderen, beiden een uitmuntende carrière hebben en beide uitstekend afgestemde 'tijd voor jezelf' en 'tijd voor elkaar als stel'. En dat plaatje maakt het allemaal ongeloofwaardig. Jij schetst het nu wel heel zwart / wit: of maatje 36 of maatje 52, intens gelukkig of (afstevenen op) een burnout. Er is ook nog een tussenweg. To geeft heel eerlijk aan waarom ze twijfelt, waar ze over nadenkt. Jouw 'perfecte' leven is geen blauwdruk voor andermans leven.
Ergens wel triest dat dit voor veel moeders zo ongeloofwaardig klinkt. Wat mij betreft is het de basis van een fijn gezinsleven, waarin niet alleen de behoeften van de vader en de kinderen meetellen (zoals in veel gezinnen), maar ook die van de moeder. Ongeloofwaardig? Of juist vanzelfsprekend?
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:49
Nee, maar in dit topic wordt geen algemeen antwoord op de kindvraag gezocht maar een voor en door AsianGirl en ze zegt dat de rust wel noodzaak is dus is het voor haar belangrijk dat mee te wegen bij het maken van haar keuze.