Kinderen
alle pijlers
Twijfels kinderwens
woensdag 31 juli 2019 om 15:00
Er zijn al een aantal topics over het hebben van twijfels over de kinderwens, maar ik vind het toch fijn om een nieuwe te starten. Met dit topic wil ik met name ervaringen delen over de stress die de twijfels met zich mee kunnen brengen. Wat als 'wel' en 'niet' beiden 'niet juist' voelen? En wat is waarheid? Wat is gebaseerd op eigen gevoelens en ideeën? En wat op de maatschappij waar we in leven en ‘ons oerinstinct’.
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?
Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
Ik merk dat de kinderwens mij bezig houdt, omdat mijn vriend er het liefste 3 wil en ik al 33 jaar ben. Het is dus een actueel topic voor ‘ons’, maar ook wat betreft ‘de biologie’.
Mijn situatie? Vroeger wilde ik het niet. Was als kind niet met poppen aan het spelen en er niet zo mee bezig. Later begon ik vooral de beperkingen en nadelen te zien en wilde ik het tot eind 20 pertinent niet. Echter kreeg ik 4 jaar terug een relatie met mijn vriend en in het begin van mijn relatie wilde ik het ineens wel, en zelfs het liefste twee. En dit heeft zeker een 0,5 jaar geduurd. Door de verliefdheid? Ik zag de nadelen nog steeds maar kreeg toch warme gevoelens bij het idee, alleen zo snel als het kwam was het ook weer minder/weg. Tot ongenoegen bij mijn vriend…
En waar sta ik nu? Ik neig meer naar niet, maar zodra ik denk aan ‘er nooit aan beginnen’ voelt dit toch als niet oké / eenzaam? En dat maakt het zo moeilijk. Dat gevoel. Als ik er aan denk om er dan misschien wel voor te gaan ‘voel’ ik een lichte paniek en zie ik te veel nadelen en onzekere situaties.
- Wat kan je ervan verwachten? Wat als ik een huilbaby krijg? Of een kindje die heel anders is en ver van mijn idealen staat of heel moeilijk van karakter wordt (bijv autistisch)?
- Kan ik de zorg wel aan? Heb veel tijd voor mezelf nodig. Dit is weg. Voor zeker 20 jaar. Zeker de basisschooltijd lijkt me heftig. Altijd ‘in dienst staan’ van je kindje. En het zo zien zegt misschien al genoeg? Ook afscheid nemen van een zorgeloos leven lijkt mij heftig. Al die extra verantwoordelijkheden die je ineens hebt...... En iedereen die een mening over jou en je opvoeding heeft
- Ik houd van avontuurlijke reizen, spontane acties, heb een hobby die niet samen gaat met kinderen. Heb echt zeker 1 dag in de week nodig met ‘rust’ (heb ADHD) om weer op te laden. Dit kan dan niet meer.
- Ineens van individu gaan naar ‘moeder van’ lijkt me ook heftig. Hoe veranderd de relatie met mijn vriend? We hebben minder tijd voor elkaar en de dynamiek zal veranderen. Word ik niet gek van de sleur die dan ontstaan?
- En duurzaamheid vind ik belangrijk. Er leeft een gedachte bij mij dat nog meer mensen op de al veel te overbevolkte planeet zetten niet oké is. Ik zeg niet dat niemand kids zou moeten krijgen, maar ik besef me wel dat de keuze om kids te krijgen je eigen ecologische voetafdruk enorm vergroot. Als ik er voor ga wil ik er niet meer dan 1.
Genoeg redenen dus om het niet te doen. Misschien al wel te veel zelfs om er überhaupt nog aan te twijfelen.
Dus oké, er dan dus niet voor gaan. Maar dan voel ik toch een soort leegte? Waarom? Bang voor eenzaamheid later? Is dat toch het beeld wat je mede door de maatschappij gevormd hebt? Of omdat veel andere mensen er een ander beeld bij hebben en het vaak nog steeds ‘gek’ is als je geen kids wil?Vind kids ook niet altijd leuk. Ze zijn vaak druk, drammerig, vies, te aanwezig. Wel zijn er meer kids in mijn omgeving die ik dan wel weer graag zie. Dit was vroeger anders. Toen moest ik geen enkel kind om me heen hebben (oeps). Nu trekken kids wel meer naar me toe en van sommige kan ik echt blij worden.
Herkent iemand zich er in? Ik kan me af en toe verliezen in deze gedachten….
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:49
Hoe bedoel je 'zwart/wit'?
In this mad house we must all survive
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:49
Oh, en nou zijn het ineens 'doorsnee' banen?Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 16:41Valt best mee hoor met die uitstekende carrières. Gewoon doorsnee banen, niks mis mee. Sommige zaken kun je wel degelijk regelen, kdv bijvoorbeeld en de afspraken die je samen met je partner maakt over de momenten die je voor elkaar afbakent en de momenten dat je elkaar juist afwisselt.
Ergens wel triest dat dit voor veel moeders zo ongeloofwaardig klinkt. Wat mij betreft is het de basis van een fijn gezinsleven, waarin niet alleen de behoeften van de vader en de kinderen meetellen (zoals in veel gezinnen), maar ook die van de moeder. Ongeloofwaardig? Of juist vanzelfsprekend?
Faya_Maya, wil je alsjeblieft, alsjeblieft niet meer reageren op dit soort topics?
Ik vind je visie erg schofferend voor mensen die geen kinderen willen of geen kinderen kunnen krijgen en voor hen die (nog) twijfelen. To geeft aan waar ze over twijfelt, waar ze tegen aan loopt. En dan wil jij zeggen dat 'alles' wel te realiseren valt? Dat vind ik nogal stuitend, want: als alles zo maakbaar en planbaar is: waarom heb ik dan nog geen kinderen?
Sorry to, ik wil het topic niet naar me toe halen.
In this mad house we must all survive
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:53
Klopt en ik geef aan dat rust voor mij ook zeer belangrijk is, maar dat deze eigenschap goed te combineren is met het moederschap.madamzonderm schreef: ↑02-08-2019 16:49Nee, maar in dit topic wordt geen algemeen antwoord op de kindvraag gezocht maar een voor en door AsianGirl en ze zegt dat de rust wel noodzaak is dus is het voor haar belangrijk dat mee te wegen bij het maken van haar keuze.
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:56
Ik weet niet waarom jij geen kinderen hebt. Niet alles is maakbaar, dat zegt ook niemand.Zijdehoentje schreef: ↑02-08-2019 16:49Oh, en nou zijn het ineens 'doorsnee' banen?
Faya_Maya, wil je alsjeblieft, alsjeblieft niet meer reageren op dit soort topics?
Ik vind je visie erg schofferend voor mensen die geen kinderen willen of geen kinderen kunnen krijgen en voor hen die (nog) twijfelen. To geeft aan waar ze over twijfelt, waar ze tegen aan loopt. En dan wil jij zeggen dat 'alles' wel te realiseren valt? Dat vind ik nogal stuitend, want: als alles zo maakbaar en planbaar is: waarom heb ik dan nog geen kinderen?
Sorry to, ik wil het topic niet naar me toe halen.
Ik weet wel dat wanneer je samen met je partner een kindje krijgt en je hebt allebei een redelijk tot goede baan en een rijke sociale omgeving met liefdevolle en betrokken familie en vrienden om je heen en goed geregelde opvangmogelijkheden, dat er veel mogelijk is.
Twintig jaar geen tijd meer voor jezelf hebben, zoals TO het zelf stelt, vind ik wat overdreven gesteld.
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:03
De eerste moeder met kleine kinderen die na 19.00 van een uitgebreid bad, diner, lange wandeling, sushi kan gaan genieten moet ik nog tegenkomen.
De vriendschappen tussen de meeste moeders die ik ken zijn vooral gebaseerd op... juist, de kinderen. Dus hoezo versterkte band? Ben benieuwd wat er overblijft van de vriendschap als de kinderen er niet zouden zijn.
Maar... mevrouw uit lalaland is er weer. Hurray.
De vriendschappen tussen de meeste moeders die ik ken zijn vooral gebaseerd op... juist, de kinderen. Dus hoezo versterkte band? Ben benieuwd wat er overblijft van de vriendschap als de kinderen er niet zouden zijn.
Maar... mevrouw uit lalaland is er weer. Hurray.
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:05
Die rustmomenten moet je jezelf wel gunnen. Als de kinderen slapen, als hun vader thuis is en jij een mooie wandeling door de natuur maakt. Als je een uur eerder klaar bent met werken en je besluit een taartje te gaan eten in de stad ipv het huis te boenen, of boodschappen te doen.
Dit soort kleine beslissingen zijn wel een keuze. Ik maak ze iedere dag wel een keer.
Veel moeders gunnen het zichzelf alleen niet en denken dat ze altijd op ieder moment nuttig bezig moeten. Dat is zo zonde.
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:07
Waarom zou dat niet kunnen? De kinderen slapen en als alles is opgeruimd, dan kun je toch prima in bad gaan liggen? Of sushi bestellen? Of een wandeling maken? Vertel mij nu eens waarom dat niet kan? Ik ben oprecht benieuwd.Snowpink schreef: ↑02-08-2019 17:03De eerste moeder met kleine kinderen die na 19.00 van een uitgebreid bad, diner, lange wandeling, sushi kan gaan genieten moet ik nog tegenkomen.
De vriendschappen tussen de meeste moeders die ik ken zijn vooral gebaseerd op... juist, de kinderen. Dus hoezo versterkte band? Ben benieuwd wat er overblijft van de vriendschap als de kinderen er niet zouden zijn.
Maar... mevrouw uit lalaland is er weer. Hurray.
En die vriendschappen had ik al voordat de kinderen er waren en die waren al zeer sterk en als je dan zo'n andere fase ingaat kun je veel steun aan elkaar hebben.
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:16
Het is niet mogelijk genoeg te weten over AsianGirl via dit forum om dat naar waarheid te zeggen. Je schetst een te algemene blauwdruk.
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:18
Ja want die kinderen slapen in een keer door en kan je rustig alleen in huis laten want er gebeurt niets. Hoe oud ze ook zijn.
Nou ja, niet dat dus.
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:24
vrijdag 2 augustus 2019 om 18:05
TO, ik had soortgelijke bezwaren, maar dacht net andersom: Toen ik jonger was dacht ik dat het na mijn 30e wel zou komen (die wens), maar toen ik eind 20 in een nieuwe relatie stapte heb ik mijn toenmalige partner al in een vroeg stadium duidelijk gemaakt dat ik geen kinderen wilde. Als hij dat wel wilde, heel jammer (we waren dol op elkaar), maar dan zou het eindigen. Hij was toen al wat ouder.
Hij wilde op zich wel kinderen totdat ik hem vroeg hoe hij zich dat voor zich zag.
Inmiddels ben ik eind 30, deze relatie is al een enkele jaren over en ik ben dolgelukkig dat ik bij mijn standpunt ben gebleven. Ook trouwens als we wel bij elkaar waren gebleven.
De verantwoordelijkheid, het al dan niet kunnen ‘afschakelen’ en mijn perfectionistische inslag maken het idee voor mij nog steeds veel te beklemmend. Ik zou overduidelijk niet de moeder kunnen zijn die ik een kind toewens.
Hij wilde op zich wel kinderen totdat ik hem vroeg hoe hij zich dat voor zich zag.
Inmiddels ben ik eind 30, deze relatie is al een enkele jaren over en ik ben dolgelukkig dat ik bij mijn standpunt ben gebleven. Ook trouwens als we wel bij elkaar waren gebleven.
De verantwoordelijkheid, het al dan niet kunnen ‘afschakelen’ en mijn perfectionistische inslag maken het idee voor mij nog steeds veel te beklemmend. Ik zou overduidelijk niet de moeder kunnen zijn die ik een kind toewens.
Wanna grow up to be
Be a debaser
Be a debaser
vrijdag 2 augustus 2019 om 18:10
Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 17:05Die rustmomenten moet je jezelf wel gunnen. Als de kinderen slapen, als hun vader thuis is en jij een mooie wandeling door de natuur maakt. Als je een uur eerder klaar bent met werken en je besluit een taartje te gaan eten in de stad ipv het huis te boenen, of boodschappen te doen.
Dit soort kleine beslissingen zijn wel een keuze. Ik maak ze iedere dag wel een keer.
Veel moeders gunnen het zichzelf alleen niet en denken dat ze altijd op ieder moment nuttig bezig moeten. Dat is zo zonde.
Ik heb het over het feit dat die fantastische rustmomentjes in jouw ideale verzonnen wereld sowieso niet genoeg zijn voor mensen die heel snel overprikkeld zijn. Die hebben veel meer rust nodig. Daar hebben we het al een tijdje over.
En als mensen aangeven dat een reden kan zijn waarom ze geen kinderen willen of zouden moeten willen, die gewoon gelijk hebben.
Dat jouw badmomentje na de inmense hoeveel extra prikkels van baby's dreumessen, kleuters ect voor die mensen helemaal niet toereikend zijn voor bepaalde mensen.
Wat begrijp je daar niet aan?
vrijdag 2 augustus 2019 om 18:21
Klinkt als zelfkennis.LAgirl82 schreef: ↑31-07-2019 15:51Nee, maar de "Ik heb tijd voor mezelf nodig" en "Ik heb een dag in de week rust nodig" en "Ik wil niet aan anderen en de noden van andere denken of verantwoordelijk voor zijn" en "ik wil doen wat ik wil" klinken nu allemaal niet volwassen.
Goed als je 18 bent, niet als je 33 bent.
vrijdag 2 augustus 2019 om 18:22
Ach jij ook weer hier.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 17:07Waarom zou dat niet kunnen? De kinderen slapen en als alles is opgeruimd, dan kun je toch prima in bad gaan liggen? Of sushi bestellen? Of een wandeling maken? Vertel mij nu eens waarom dat niet kan? Ik ben oprecht benieuwd.
En die vriendschappen had ik al voordat de kinderen er waren en die waren al zeer sterk en als je dan zo'n andere fase ingaat kun je veel steun aan elkaar hebben.
vrijdag 2 augustus 2019 om 18:42
Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 17:07Waarom zou dat niet kunnen? De kinderen slapen en als alles is opgeruimd, dan kun je toch prima in bad gaan liggen? Of sushi bestellen? Of een wandeling maken? Vertel mij nu eens waarom dat niet kan? Ik ben oprecht benieuwd.
En die vriendschappen had ik al voordat de kinderen er waren en die waren al zeer sterk en als je dan zo'n andere fase ingaat kun je veel steun aan elkaar hebben.
Word jij niu niet doodmoe van elke keer dezelfde riedel afdraaien? Juist daardoor kan ik je echt niet meer serieus nemen.
vrijdag 2 augustus 2019 om 18:49
Ja, die plaat blijft maar doorgaan, volkomen grijs gedraaid (niet naar jou bedoeld hoor the_Wicked_Witch). Alsof iedere keer een nieuwe nick aanmaken zo veel verschil maaktthe_Wicked_Witch schreef: ↑02-08-2019 18:42Word jij niu niet doodmoe van elke keer dezelfde riedel afdraaien? Juist daardoor kan ik je echt niet meer serieus nemen.
In this mad house we must all survive
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:01
Alleen de OP gelezen.
Ik denk dat de lijst aan redenen an sich er niet zoveel toe doet, maar het feit dat die de overtoon voert wel veelzeggend is. Als je kinderen wilt, verandert er gevoelsmatig iets, althans dat was zo bij mij. Redenen om het niet te doen bleven bestaan, maar werden minder belangrijk en andere redenen veranderden deels in argumenten om juist wel aan kinderen te beginnen.
Je OP leest niet als iemand bij wie het gevoelsmatig wel losloopt als het eenmaal zo ver is. Ik zou het in jouw geval bij twijfel niet doen en er alleen aan beginnen als je gevoel goed zit.
Ik denk dat de lijst aan redenen an sich er niet zoveel toe doet, maar het feit dat die de overtoon voert wel veelzeggend is. Als je kinderen wilt, verandert er gevoelsmatig iets, althans dat was zo bij mij. Redenen om het niet te doen bleven bestaan, maar werden minder belangrijk en andere redenen veranderden deels in argumenten om juist wel aan kinderen te beginnen.
Je OP leest niet als iemand bij wie het gevoelsmatig wel losloopt als het eenmaal zo ver is. Ik zou het in jouw geval bij twijfel niet doen en er alleen aan beginnen als je gevoel goed zit.
Whoever said "Out of sight, out of mind" never had a spider disappear in their bedroom.
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:01
De eerste maanden kan het zeker heftig zijn, als kinderen nog niet doorslapen. Maar dat is maar zo'n korte tijd. Al vrij snel heb je je avonden gewoon weer terug.madamzonderm schreef: ↑02-08-2019 17:18Ja want die kinderen slapen in een keer door en kan je rustig alleen in huis laten want er gebeurt niets. Hoe oud ze ook zijn.
Nou ja, niet dat dus.
De kinderen alleen thuislaten doe ik uiteraard niet, maar mijn man woont ook in dit huis, dus de meeste avonden kan ik prima weg
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:10
maar niet iedereen is in staat van kinderen op te voeden en de verantwoordelijkheid te dragen, 9 maanden dragen is niks in vergelijking met de komende 18 jaar zorgen voor iemand, ik neem geen kinderen: ben daarvoor te egoistisch en financieel onhaalbaar, moet ik dan toch aan kinderen beginnen?? denk het niet...Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 13:51Wat ik probeer te zeggen is dat risico's bij het leven horen. Als je vanuit angst leeft, dan zul je misschien een gezapig, rustig leventje leiden zonder veel avontuur, maar je mist een heleboel van het plezier en de diepgang die het leven te bieden heeft. Als je niet durft te springen, dan sta je daar op de springplank te staan, terwijl het leven aan je voorbij trekt.
Soms moet je keuzes durven maken om verder te komen. Daarmee bedoel ik niet dat je voor een kind moet kiezen, maar wel dat het zonde is om nergens werkelijk voor te kiezen en angstig te blijven staan waar je staat, want er zou wel eens....
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:15
Sommige mensen willen ook tijd met man alleen doorbrengen en tijd met de kinderen. Opvoeding stopt niet als kinderen uit de luiers zijn en doorslapen. En misschien is een paar maanden wel veel voor AsianGirl als het daar al bij blijft.Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 19:01De eerste maanden kan het zeker heftig zijn, als kinderen nog niet doorslapen. Maar dat is maar zo'n korte tijd. Al vrij snel heb je je avonden gewoon weer terug.
De kinderen alleen thuislaten doe ik uiteraard niet, maar mijn man woont ook in dit huis, dus de meeste avonden kan ik prima weg
Maar het is best kwalijk om de norm te zetten om kinderen te krijgen. Stel dat AsianGirl te gevoelig is voor die norm van buiten zodat ze de kans grijpt om minstens een kind te krijgen. En het werkt niet voor haar. Dan kan ze niet terug (tenzij je uithuisplaatsing o.i.d. telt maar dat telt niet). En dan is het haar verantwoordelijkheid. Niet van de mensen die die norm zetten.
Dus uiteindelijk moeten zij en haar man/vriend eigen keuze maken want de gevolgen zijn alleen voor haar en partner.
Vergelijkbaar voor afraden een kind te nemen(/krijgen).
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:33
Faya_Maya schreef: ↑02-08-2019 17:07Waarom zou dat niet kunnen? De kinderen slapen en als alles is opgeruimd, dan kun je toch prima in bad gaan liggen? Of sushi bestellen? Of een wandeling maken? Vertel mij nu eens waarom dat niet kan? Ik ben oprecht benieuwd.
En die vriendschappen had ik al voordat de kinderen er waren en die waren al zeer sterk en als je dan zo'n andere fase ingaat kun je veel steun aan elkaar hebben.
Zo is dat! Als je net doet alsof je kinderen hebt hoef je nog niet net te doen alsof ze wakker zijn en rommel maken. En natuurlijk kan je er dan net zo goed een bad en bord sushi bij fantaseren. Ik heb ook geen idee waarom dat niet zou kunnen. Ik zal het straks ook eens aan mijn vrienden voor het leven vragen Desnoods bedenk ik er een paar bij die het hartgrondig met mee eens zijn.
Tsssk!
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:41
Nu ben ik zeker geen vriendin van [...], maar ik vind wel dat ze voor een groot deel gelijk heeft. Ik denk dat vrouwen veel te veel zorg naar zich toe trekken. Ik zou to in ieder geval aanraden te kijken naar hoe de rolverdeling nu is. Als die nu al enigzins scheef is, is de kans groot dat met een kind die nog meer uit balans raakt.
Verder lijkt het mij uiterst verstandig er zo over na te denken, wel of geen kind(eren).
Verder lijkt het mij uiterst verstandig er zo over na te denken, wel of geen kind(eren).
moderatorviva wijzigde dit bericht op 02-08-2019 20:35
Reden: nickhinten
Reden: nickhinten
5.51% gewijzigd
vrijdag 2 augustus 2019 om 19:43
Beschuitmetjam schreef: ↑02-08-2019 19:41Nu ben ik zeker geen vriendin van [...], maar ik vind wel dat ze voor een groot deel gelijk heeft. Ik denk dat vrouwen veel te veel zorg naar zich toe trekken. Ik zou to in ieder geval aanraden te kijken naar hoe de rolverdeling nu is. Als die nu al enigzins scheef is, is de kans groot dat met een kind die nog meer uit balans raakt.
Verder lijkt het mij uiterst verstandig er zo over na te denken, wel of geen kind(eren).
Maar ze kan jou wel als vriendin erbij fantaseren hoor.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 02-08-2019 20:36
Reden: 'quote' verwijderd
Reden: 'quote' verwijderd
4.21% gewijzigd