Werk & Studie
alle pijlers
Werkdruk zorg
dinsdag 30 juli 2019 om 13:41
Er zijn hier vast genoeg viva dames die ook in de zorg werken. Ik heb vorig jaar de overstap gemaakt om van de gehandicaptenzorg naar de ouderenzorg te gaan. Ik wist dat de ouderenzorg hard werken is, maar zo hard? Nee.
Mijn werkdagen zijn van 7 tot 16, of van 15 tot 23 op de afdeling en dat vaak zonder pauze en personeel tekort. Soms staan we met 2 pers op 16 bewoners die we uit bed moeten halen, en dan ook echt bewoners die met tilliften uit bed gehaald moeten worden, zwachtelen, katheters, wondverzorging, dementerenden die eigenlijk op een gesloten afdeling horen te zitten en noem maar op.. Soms zijn we net voor het middageten klaar met de adl, en kunnen we alweer met de etenskar op pad en medicatie rond delen. Waar ik me ook aan erger is dat op mijn vrije dagen gewoon altijd gebeld of geappt word of ik kan komen werken.
Ik heb het gevoel dat ik faal. Mijn collega’s die dit al jaren doen werken kei hard door en je hoort ze niet snel klagen. Ik ben kleinschalig wonen gewend en dit was heel anders werken dan op een afdeling.
Ervaren jullie ook zo’n hoge werkdruk? En vooral nu in de zomerperiode? Ben benieuwd naar jullie verhalen en uit welke branche jullie komen.
Mijn werkdagen zijn van 7 tot 16, of van 15 tot 23 op de afdeling en dat vaak zonder pauze en personeel tekort. Soms staan we met 2 pers op 16 bewoners die we uit bed moeten halen, en dan ook echt bewoners die met tilliften uit bed gehaald moeten worden, zwachtelen, katheters, wondverzorging, dementerenden die eigenlijk op een gesloten afdeling horen te zitten en noem maar op.. Soms zijn we net voor het middageten klaar met de adl, en kunnen we alweer met de etenskar op pad en medicatie rond delen. Waar ik me ook aan erger is dat op mijn vrije dagen gewoon altijd gebeld of geappt word of ik kan komen werken.
Ik heb het gevoel dat ik faal. Mijn collega’s die dit al jaren doen werken kei hard door en je hoort ze niet snel klagen. Ik ben kleinschalig wonen gewend en dit was heel anders werken dan op een afdeling.
Ervaren jullie ook zo’n hoge werkdruk? En vooral nu in de zomerperiode? Ben benieuwd naar jullie verhalen en uit welke branche jullie komen.
woensdag 31 juli 2019 om 22:41
Ik werk op een afdeling geriatrie in een ziekenhuis, momenteel ook druk door veel opnames. Hiervoor in een verzorg/verpleeghuis gewerkt, ook vaak hoge werkdruk.
Jammer van zo'n prachtig vak en ik zou niets liever doen dan wat ik nu doe.
Ik wil alleen graag weer met voldoening naar huis gaan, dat ik daarvoor flink moet aanpoten maakt me niet eens uit maar die voldoening wil ik heel graag weer voelen.
Er moet hoe dan ook meer geld naar de handen aan het bed in de zorg, met minder werkdruk en een beter salaris zullen ook meer mensen voor dit pracht-vak kiezen.
Jammer van zo'n prachtig vak en ik zou niets liever doen dan wat ik nu doe.
Ik wil alleen graag weer met voldoening naar huis gaan, dat ik daarvoor flink moet aanpoten maakt me niet eens uit maar die voldoening wil ik heel graag weer voelen.
Er moet hoe dan ook meer geld naar de handen aan het bed in de zorg, met minder werkdruk en een beter salaris zullen ook meer mensen voor dit pracht-vak kiezen.
zaterdag 3 augustus 2019 om 00:52
Dit klinkt heel fijn!nursy schreef: ↑30-07-2019 14:36Pittig, ik werk als wijkverpleegkundige en ben verantwoordelijk voor ons team. Ik heb de cliënten voor de vakantie ingelicht dat het helaas lastig gaat zijn deze zomer met routes dus dat mensen later geholpen gaan worden. Vooral diegene die niet op uur en tijd geholpen hoeven te worden.
Het is voor iedereen aanpassen en geen pauze doen wij niet aan, vallen er gaten dan vallen deze maar, altijd in overleg met collegae en cliënten of mantelzorgers maar wij hebben te lang puin geruimd voor managers, beleidswerkers etc. Ik communiceer er open over. Cliënten leven niet onder een steen, en dat is soms heel lastig maar men begrijpt ook dat nog harder werken gewoon niet kan, soms wel slimmer.
Dus ik verplicht mijn teamgenoten pauze te nemen. Wij doen niet aan vrijwilligerswerk. Is de pauze doorbetaald dan is het anders maar bij ons is het 1/2 uur onbetaald en daarnaast gewoon ook een koffiepauze in de ochtend. Het is bijzonder lastige materie hoor.
zaterdag 3 augustus 2019 om 07:06
Maar daar moet je dus wel als team mee aan de gang. Wij zetten in op domotica, slimmere routes dus minder op en neer rijden, maar ook inzet van familie, dus echt vragen wat zij voor je kunnen betekenen en ook duidelijk zijn in wat je wel en niet kunt bieden. Ook hier moet beter over gecommuniceerd worden. Gelukkig snappen cliënten en mantelzorgers dat steeds beter en denken ze ook met je mee. Wij krijgen geregeld telefoon dat zij bijv op een bepaalde dag de zorg overnemen omdat ze er toch zijn en men plant standaard hun ziekenhuisbezoek einde middag omdat men weet dat het een flinke puzzel is voor ons anders.
Je doet je best en meer dan je best kun je niet doen daarom krijg ik zelfs om 12.30 een stralend gezicht te zien dat zegt; wat fijn dat je er bent zuster! Gewoon omdat men weet dat je al vanaf 7.00 de benen onder je lijf vandaan rent. Nog een stap extra of harder is dan gewoon geen optie meer, en als cliënten goede individuele aandacht krijgen in de thuissituatie heb ik gemerkt dat men daar best op wil wachten. Juist omdat je op dat moment echt even tijd voor ze neemt in plaats van naar binnen en buiten rent. Ik heb dus nooit meer haast en ben altijd lekker bezig.
zaterdag 3 augustus 2019 om 10:43
zaterdag 3 augustus 2019 om 10:47
Het ergste zijn boze klanten. Ikbegrijp dat ook wel als je om 1300 nog in je pyjama zit. Of steunkousen pas om 12.00 aan worden getrokken.
Ik ga echt geen stap harder lopen, ben helemaal versleten na een ochtend werken. Trieste is dat er een planner zit die geen zorgachtergrond heeft en dus niet verstand heeft dat steunkousen vroeg aan moeten.
Voel me vaak zo tekort schieten, je mag ook zo weinig doen en er is zoveel eenzaamheid en armoede in de wijk waar ik werk. De jongere generatie red het wel , die zijn zakelijker en doen puur waar ze voor komen. Moet ook wel anders ga je er zelf aan kapot.
zaterdag 3 augustus 2019 om 10:49
Heeeel herkenbaar.Redrose91 schreef: ↑30-07-2019 13:41Er zijn hier vast genoeg viva dames die ook in de zorg werken. Ik heb vorig jaar de overstap gemaakt om van de gehandicaptenzorg naar de ouderenzorg te gaan. Ik wist dat de ouderenzorg hard werken is, maar zo hard? Nee.
Mijn werkdagen zijn van 7 tot 16, of van 15 tot 23 op de afdeling en dat vaak zonder pauze en personeel tekort. Soms staan we met 2 pers op 16 bewoners die we uit bed moeten halen, en dan ook echt bewoners die met tilliften uit bed gehaald moeten worden, zwachtelen, katheters, wondverzorging, dementerenden die eigenlijk op een gesloten afdeling horen te zitten en noem maar op.. Soms zijn we net voor het middageten klaar met de adl, en kunnen we alweer met de etenskar op pad en medicatie rond delen. Waar ik me ook aan erger is dat op mijn vrije dagen gewoon altijd gebeld of geappt word of ik kan komen werken.
Ik heb het gevoel dat ik faal. Mijn collega’s die dit al jaren doen werken kei hard door en je hoort ze niet snel klagen. Ik ben kleinschalig wonen gewend en dit was heel anders werken dan op een afdeling.
Ervaren jullie ook zo’n hoge werkdruk? En vooral nu in de zomerperiode? Ben benieuwd naar jullie verhalen en uit welke branche jullie komen.
Ik ben overgestapt van kleinschalig wonen naar ouderen zorg.
Vreselijk wordt er bezuinigd binnen de bejaardenhuizen. Jeeetje was echt een shock voor me. Ik heb toen ook gehuild nadat een bejaarde me had geslagen en gespuugd.
Ik ben dus niet terug gegaan naar kleinschalig gehandicaptenzorg.
Maar was wel binnen mijn proeftijd weg!
Maar had toen een combi gevonden mensen met hersenletsel en die zelfstandig wonen. Waarbij je meer begeleidt.
Wat was ik toen opgelucht. Er is enigzins druk want wij zijn zelfsturend geworden. En dit gaat op en af.
Ik zeg vaak met clienten werken is een makkie. Maar alles eromheen soms.....pfffff
zaterdag 3 augustus 2019 om 10:54
Nursy wat zou ik graag in jou team werken zeg. Dit klinkt heel goed. Als cliënten vantevoren een brief of iets dergelijks krijgen dan hoeven wij de klappen niet op te vangen.nursy schreef: ↑30-07-2019 14:36Pittig, ik werk als wijkverpleegkundige en ben verantwoordelijk voor ons team. Ik heb de cliënten voor de vakantie ingelicht dat het helaas lastig gaat zijn deze zomer met routes dus dat mensen later geholpen gaan worden. Vooral diegene die niet op uur en tijd geholpen hoeven te worden.
Het is voor iedereen aanpassen en geen pauze doen wij niet aan, vallen er gaten dan vallen deze maar, altijd in overleg met collegae en cliënten of mantelzorgers maar wij hebben te lang puin geruimd voor managers, beleidswerkers etc. Ik communiceer er open over. Cliënten leven niet onder een steen, en dat is soms heel lastig maar men begrijpt ook dat nog harder werken gewoon niet kan, soms wel slimmer.
Dus ik verplicht mijn teamgenoten pauze te nemen. Wij doen niet aan vrijwilligerswerk. Is de pauze doorbetaald dan is het anders maar bij ons is het 1/2 uur onbetaald en daarnaast gewoon ook een koffiepauze in de ochtend. Het is bijzonder lastige materie hoor.
Vorige werkmethode die hitte geen pauze kunnen nemen, niet genoeg gedronken. Hollen vliegen. En nog een grote bek van hogerhand als je durft te protesteren. Zelf zitten ze in de airco.
zaterdag 3 augustus 2019 om 11:55
Ik herken me zo in jouw post! Ik werk niet in de wijk maar in het ziekenhuis. Dagelijks word ik geconfronteerd met heftige dingen die de patiënten zijn overkomen (vaak erg jonge mensen) . Mijn jonge collega’s zorgen waanzinnig goed voor deze patiënten maar het lijkt niet bij ze binnen te komen. ik merk echter dat hoe ouder ik word de ellende mij niet meer loslaat, het verdriet en de angst in de ogen van die patiënten zie ik na mijn dienst nog steeds voor me. Ook omdat er nooit genoeg tijd voor ze hebt , want er moeten ook nog een zo vreselijk veel onzin administratieve handelingen gedaan worden waar we door de leiding steevast op aangesproken worden als je het niet gedaan is!) Ik kan eigenlijk niet meer werken in het werk wat ik het liefst doe want Ik ga er kapot aan! Zo frustrerend!woesjje schreef: ↑03-08-2019 10:47Het ergste zijn boze klanten. Ikbegrijp dat ook wel als je om 1300 nog in je pyjama zit. Of steunkousen pas om 12.00 aan worden getrokken.
Ik ga echt geen stap harder lopen, ben helemaal versleten na een ochtend werken. Trieste is dat er een planner zit die geen zorgachtergrond heeft en dus niet verstand heeft dat steunkousen vroeg aan moeten.
Voel me vaak zo tekort schieten, je mag ook zo weinig doen en er is zoveel eenzaamheid en armoede in de wijk waar ik werk. De jongere generatie red het wel , die zijn zakelijker en doen puur waar ze voor komen. Moet ook wel anders ga je er zelf aan kapot.
zaterdag 3 augustus 2019 om 13:17
Hier werkzaam in het ziekenhuis, op een afdeling die bekend staat om zijn zeer hoge werkdruk.
Een afdeling die hectisch is, veel onrustige/ agressieve patiënten.
Waar je vroeger nog meer patiënten had die je enkel een klein hulpje hoefde te bieden moet je nu de helft met z'n tweeën wassen, in en uit bed met de tillift en helpen met eten vanwege slikproblemen dus verdikt etc etc.
Naar alle materialen moet je zoeken, met 1 tillift til je meerdere patiënten in en uit bed en deze lift wordt dan weer door meerdere afdelingen gebruikt dus daar weer achteraan om hem te zoeken met als gevolg dat patiënten bij gebrek aan tillift niet uit bed komen.
En zo gaat het eigenlijk met alles, infuuspompen is ook altijd een hele zoektocht.
Daarbij zijn de handelingen nu veel complexer, waar patiënten vroeger naar de IC gingen als je elk uur controles moest doen blijven zij nu gewoon bij ons op de afdeling.
De artsenvisite duurt erg lang je bent vanaf 9.00-12.00 2 verpleegkundigen kwijt aan de artsenvisite en dan is er eigenlijk nog weinig afgesproken omdat alles overlegd moet worden met de supervisor met als gevolg dat er om 14.00 weer allemaal nieuwe afspraken komen, wat heel veel tijd kost.
De beddendruk is enorm, steeds en zo snel mogelijk lege bedden creëren wat als gevolg heeft dat je een hele hoge opname capaciteit krijgt.
Voor een opname zijn we minimaal 30 minuten 2 man kwijt en dan moeten ze echt snel gelopen hebben, op de afdeling blijf je alleen als verpleegkundige achter met 2 leerlingen.
4 Opnames op een avond is normaal met uitschieters naar 8 opnames.
Daarnaast dan al je zorg leveren en alle boze familie te woord staan omdat hun moeder of vader nog niet geholpen is met hun eten of nog steeds niet verschoond is.
Het moet wel een hele grote roeping zijn om dit vak nog te doen, ik raad het mijn eigen kinderen in ieder geval af.
We werken nog steeds met en bezetting wat 20 jaar geleden nog prima werkte, maar nu niet meer te doen is.
Er zijn veel dingen wat makkelijk veranderd kan worden zoals:
Meer tilliften, infuuspompen etc etc ( scheelt heel veel zoeken en tijd)
De artsenvisite moet anders ingericht worden
Meer personeel vanwege de hogere complexiteit.
En pauzes neem ik gewoon en stel voor mezelf nu heel duidelijk prioriteiten en al het al andere is dan maar gewoon jammen
Een afdeling die hectisch is, veel onrustige/ agressieve patiënten.
Waar je vroeger nog meer patiënten had die je enkel een klein hulpje hoefde te bieden moet je nu de helft met z'n tweeën wassen, in en uit bed met de tillift en helpen met eten vanwege slikproblemen dus verdikt etc etc.
Naar alle materialen moet je zoeken, met 1 tillift til je meerdere patiënten in en uit bed en deze lift wordt dan weer door meerdere afdelingen gebruikt dus daar weer achteraan om hem te zoeken met als gevolg dat patiënten bij gebrek aan tillift niet uit bed komen.
En zo gaat het eigenlijk met alles, infuuspompen is ook altijd een hele zoektocht.
Daarbij zijn de handelingen nu veel complexer, waar patiënten vroeger naar de IC gingen als je elk uur controles moest doen blijven zij nu gewoon bij ons op de afdeling.
De artsenvisite duurt erg lang je bent vanaf 9.00-12.00 2 verpleegkundigen kwijt aan de artsenvisite en dan is er eigenlijk nog weinig afgesproken omdat alles overlegd moet worden met de supervisor met als gevolg dat er om 14.00 weer allemaal nieuwe afspraken komen, wat heel veel tijd kost.
De beddendruk is enorm, steeds en zo snel mogelijk lege bedden creëren wat als gevolg heeft dat je een hele hoge opname capaciteit krijgt.
Voor een opname zijn we minimaal 30 minuten 2 man kwijt en dan moeten ze echt snel gelopen hebben, op de afdeling blijf je alleen als verpleegkundige achter met 2 leerlingen.
4 Opnames op een avond is normaal met uitschieters naar 8 opnames.
Daarnaast dan al je zorg leveren en alle boze familie te woord staan omdat hun moeder of vader nog niet geholpen is met hun eten of nog steeds niet verschoond is.
Het moet wel een hele grote roeping zijn om dit vak nog te doen, ik raad het mijn eigen kinderen in ieder geval af.
We werken nog steeds met en bezetting wat 20 jaar geleden nog prima werkte, maar nu niet meer te doen is.
Er zijn veel dingen wat makkelijk veranderd kan worden zoals:
Meer tilliften, infuuspompen etc etc ( scheelt heel veel zoeken en tijd)
De artsenvisite moet anders ingericht worden
Meer personeel vanwege de hogere complexiteit.
En pauzes neem ik gewoon en stel voor mezelf nu heel duidelijk prioriteiten en al het al andere is dan maar gewoon jammen
zaterdag 3 augustus 2019 om 13:21
Ik doe geen huishoudelijk werk dus heb niets aan bonnen. Dat is helemaal vreselijk aanpoten.Ceylon schreef: ↑31-07-2019 20:47Een vriendin van mij doet dat werk ook. Zij kreeg er een mantelzorger bij. Die dame zorgt voor haar moeder en mag dan voor zichzelf een soort bonnen aanschaffen voor huishoudelijke hulp tegen gereduceerd tarief.
Dat vond ze nu wel makkelijk, met 40+ graden kon ze zelf echt niet poetsen. Maar wel verwachten dat mijn vriendin in twee uurtjes het hele huis spik en span krijgt.
Als sommigen een beetje normaal zou nadenken zou het al een stuk beter gaan in de zorg.
zaterdag 3 augustus 2019 om 13:29
Dat heb ik ook Marretje. Het draait alleen maar om verantwoording afleggen tegenover die superrijke zorgverzekeraar.marretje23 schreef: ↑03-08-2019 11:55Ik herken me zo in jouw post! Ik werk niet in de wijk maar in het ziekenhuis. Dagelijks word ik geconfronteerd met heftige dingen die de patiënten zijn overkomen (vaak erg jonge mensen) . Mijn jonge collega’s zorgen waanzinnig goed voor deze patiënten maar het lijkt niet bij ze binnen te komen. ik merk echter dat hoe ouder ik word de ellende mij niet meer loslaat, het verdriet en de angst in de ogen van die patiënten zie ik na mijn dienst nog steeds voor me. Ook omdat er nooit genoeg tijd voor ze hebt , want er moeten ook nog een zo vreselijk veel onzin administratieve handelingen gedaan worden waar we door de leiding steevast op aangesproken worden als je het niet gedaan is!) Ik kan eigenlijk niet meer werken in het werk wat ik het liefst doe want Ik ga er kapot aan! Zo frustrerend!
ik denk thuis ook nog aan bepaalde mensen. De eenzaamheid en armoede. Ik zet wel eens een pak koffie neer, mag niet maar kan het niet laten.
Cliënten die zonder beddengoed in bed liggen gewoon omdat alles in de was is. Zwaar vervuilde woningen omdat sinds de gemeente het voor het zeggen heeft niemand genoeg thuishulp krijgt.
Soms is er gewoon niets, geen schone handdoek of washandje.
Dan moet ik iemand wassen met weer dezelfde handdoek.
Zelf hoop ik niet oud te worden, ik heb net zoals veel mensen die ik verzorg geen kinderen. Dan is het onmogelijk om een fijne oude dag te hebben. lang leve het kabinet!
zaterdag 3 augustus 2019 om 17:25
Ik heb 22 jaar geleden gekozen voor een loopbaan in de zorg, ik was toendertijd 16 jaar en zeer begaan met zorgbehoeftigen. Het was een logische keuze, in mijn familie veel verzorgenden, verpleegkundigen en een enkele arts, en men vond het bij me passen.
Ik was blij met mijn keuze, de opleiding ging me goed af en het werk vond ik heerlijk.
Er was weinig druk, opleiders hadden ruim de tijd om me de kneepjes te leren, het werk draaide vooral om de verzorging en het welbevinden van de patiënten, er was tijd voor bijzaken en de administratie.
Inmiddels ga ik richting de 40, heb in mijn loopbaan verschillende zorglocaties aangedaan en werk nu al jaren in het ziekenhuis op een specialistische afdeling.
Aan het bed, maar steeds minder tijd voor echte zorg door alle registraties, verplichte toetsingen en certificaten die behaald of behouden moeten worden.
Personeelsgebrek. Meer doen met minder middelen. Opgelegde regels en certificeringen. Marktwerking en almachtige zorgverzekeringen.
Om nog maar niet te spreken over mislukkende CAO onderhandelingen en dreigende Wet BIG2.
Ik vind het niet leuk meer.
Het beroep komt steeds verder af te staan van datgene waar ik 22 jaar geleden ambitieus en vol overgave voor koos.
Als ik, met de kennis en ervaring die ik nu heb, mijn 16-jarige zelf een advies zou kunnen geven zou ik een andere beroepskeuze adviseren.
Ik was blij met mijn keuze, de opleiding ging me goed af en het werk vond ik heerlijk.
Er was weinig druk, opleiders hadden ruim de tijd om me de kneepjes te leren, het werk draaide vooral om de verzorging en het welbevinden van de patiënten, er was tijd voor bijzaken en de administratie.
Inmiddels ga ik richting de 40, heb in mijn loopbaan verschillende zorglocaties aangedaan en werk nu al jaren in het ziekenhuis op een specialistische afdeling.
Aan het bed, maar steeds minder tijd voor echte zorg door alle registraties, verplichte toetsingen en certificaten die behaald of behouden moeten worden.
Personeelsgebrek. Meer doen met minder middelen. Opgelegde regels en certificeringen. Marktwerking en almachtige zorgverzekeringen.
Om nog maar niet te spreken over mislukkende CAO onderhandelingen en dreigende Wet BIG2.
Ik vind het niet leuk meer.
Het beroep komt steeds verder af te staan van datgene waar ik 22 jaar geleden ambitieus en vol overgave voor koos.
Als ik, met de kennis en ervaring die ik nu heb, mijn 16-jarige zelf een advies zou kunnen geven zou ik een andere beroepskeuze adviseren.
Aan het typen...
zaterdag 3 augustus 2019 om 18:58
Wellicht een idee om eens met je wijkverpleegkundige in gesprek te gaan, zij stellen de indicatie. Ik heb soms niet het overzicht mbt wat er bij sommige klanten aan de hand is of soms gaat het best snel achteruit, ik heb dan de overige zorgverleners nodig om mij bij te praten en aan te geven waarom een douchebeurt bijv 45 minuten duurt ipv 30.woesjje schreef: ↑03-08-2019 10:54Nursy wat zou ik graag in jou team werken zeg. Dit klinkt heel goed. Als cliënten vantevoren een brief of iets dergelijks krijgen dan hoeven wij de klappen niet op te vangen.
Vorige werkmethode die hitte geen pauze kunnen nemen, niet genoeg gedronken. Hollen vliegen. En nog een grote bek van hogerhand als je durft te protesteren. Zelf zitten ze in de airco.
Ik heb dus als wijkverpleegkundige die brief opgesteld, om aan te geven hoe het er bij staat, ik probeer maandelijks al mijn cliënten in zorg minimaal een keer te zien zodat ze ook op de hoogte zijn. Nog steeds is het aanpoten hoor, maar ik weiger slachtoffer te zijn in deze discussie en als mijn manager vind dat er een stap bij moet dan komt ze zelf maar een route rijden.
zaterdag 3 augustus 2019 om 19:00
Ik begin in september met de opleiding tot wijkverpleegkundige. Ik vind het interessant om je aanpak te lezen.nursy schreef: ↑03-08-2019 18:58Wellicht een idee om eens met je wijkverpleegkundige in gesprek te gaan, zij stellen de indicatie. Ik heb soms niet het overzicht mbt wat er bij sommige klanten aan de hand is of soms gaat het best snel achteruit, ik heb dan de overige zorgverleners nodig om mij bij te praten en aan te geven waarom een douchebeurt bijv 45 minuten duurt ipv 30.
Ik heb dus als wijkverpleegkundige die brief opgesteld, om aan te geven hoe het er bij staat, ik probeer maandelijks al mijn cliënten in zorg minimaal een keer te zien zodat ze ook op de hoogte zijn. Nog steeds is het aanpoten hoor, maar ik weiger slachtoffer te zijn in deze discussie en als mijn manager vind dat er een stap bij moet dan komt ze zelf maar een route rijden.
zaterdag 3 augustus 2019 om 23:01
Daarom heb ik een aantal jaar geleden de stap andersom gemaakt, van verpleeghuiszorg naar gehandicaptenzorg. Ik ben er nog steeds blij om. Wist niet wat me overkwam toen ik met een kopje koffie GTST kon kijken met cliënten. Ik was er in eerste instantie gewoon boos om, zoveel tijd als ik op die groep had en zo weinig tijd voor de ouder wordende, behoeftige medemens. Man man man, wat was het hard werken in het vph. Mentaal werk ik nu misschien harder maar fysiek is het zoveel beter vol te houden. En het betaald ook nog eens beter.
zaterdag 3 augustus 2019 om 23:13
Nou, maar in de zorg ben je direct verantwoordelijk voor het welbevinden van hulpbehoevende mensen!Sara9876 schreef: ↑31-07-2019 22:00Volgens mij zijn er geen sectoren meer waar de werkdruk niet erg hoog is. We moeten overal meer werk met minder mensen doen (omdat er vaak niet meer mensen te vinden zijn).
Het enige verschil is dat er in sommige sectoren iets meer wordt betaald dan in andere. Maar dat maakt de werkdruk niet minder.
Het door drukte of tijdgebrek fouten maken kan hier levens kosten. Op een kantoor niet.
zondag 4 augustus 2019 om 01:18
Ik lees en hoor steeds over hoe we het in de zorg zwaar hebben. Andere beroepsgroepen hadden het al lang niet meer gepikt, maar de zorg wel, want ‘anders lijden de patiënten er onder’.
Ik ben blij dat ik weg ben uit de zorg, na jaren fulltime ervaring in verpleeghuizen, ziekenhuis, thuiszorg en psychiatrie. Zou nooit meer terug willen. Zal blij zijn als mijn BIG vervalt.
Ik voel me niet meer thuis bij de zorg zoals die op dit moment gegeven dient te worden/ gegeven wordt, de manier van praten over patiënten, de manier van praten over de zorg en over verpleegkundigen, verzorgenden en helpenden, en ook niet bij de mentaliteit hoe wij als vpk omgaan met werkdruk, en meegevoerd worden met de beslissingen uit Den Haag. Ik heb het zelf niet kunnen veranderen, en opgegeven. Ben opgebrand in de zorg.
Ik ben blij dat ik weg ben uit de zorg, na jaren fulltime ervaring in verpleeghuizen, ziekenhuis, thuiszorg en psychiatrie. Zou nooit meer terug willen. Zal blij zijn als mijn BIG vervalt.
Ik voel me niet meer thuis bij de zorg zoals die op dit moment gegeven dient te worden/ gegeven wordt, de manier van praten over patiënten, de manier van praten over de zorg en over verpleegkundigen, verzorgenden en helpenden, en ook niet bij de mentaliteit hoe wij als vpk omgaan met werkdruk, en meegevoerd worden met de beslissingen uit Den Haag. Ik heb het zelf niet kunnen veranderen, en opgegeven. Ben opgebrand in de zorg.
zondag 4 augustus 2019 om 09:48
Herkenbaar dit, ik werk pas sinds januari in het zh en hier moest ik allemaal flink aan wennen.slappewas schreef: ↑03-08-2019 13:17Hier werkzaam in het ziekenhuis, op een afdeling die bekend staat om zijn zeer hoge werkdruk.
Een afdeling die hectisch is, veel onrustige/ agressieve patiënten.
Waar je vroeger nog meer patiënten had die je enkel een klein hulpje hoefde te bieden moet je nu de helft met z'n tweeën wassen, in en uit bed met de tillift en helpen met eten vanwege slikproblemen dus verdikt etc etc.
Naar alle materialen moet je zoeken, met 1 tillift til je meerdere patiënten in en uit bed en deze lift wordt dan weer door meerdere afdelingen gebruikt dus daar weer achteraan om hem te zoeken met als gevolg dat patiënten bij gebrek aan tillift niet uit bed komen.
En zo gaat het eigenlijk met alles, infuuspompen is ook altijd een hele zoektocht.
Daarbij zijn de handelingen nu veel complexer, waar patiënten vroeger naar de IC gingen als je elk uur controles moest doen blijven zij nu gewoon bij ons op de afdeling.
De artsenvisite duurt erg lang je bent vanaf 9.00-12.00 2 verpleegkundigen kwijt aan de artsenvisite en dan is er eigenlijk nog weinig afgesproken omdat alles overlegd moet worden met de supervisor met als gevolg dat er om 14.00 weer allemaal nieuwe afspraken komen, wat heel veel tijd kost.
De beddendruk is enorm, steeds en zo snel mogelijk lege bedden creëren wat als gevolg heeft dat je een hele hoge opname capaciteit krijgt.
Voor een opname zijn we minimaal 30 minuten 2 man kwijt en dan moeten ze echt snel gelopen hebben, op de afdeling blijf je alleen als verpleegkundige achter met 2 leerlingen.
4 Opnames op een avond is normaal met uitschieters naar 8 opnames.
Daarnaast dan al je zorg leveren en alle boze familie te woord staan omdat hun moeder of vader nog niet geholpen is met hun eten of nog steeds niet verschoond is.
Het moet wel een hele grote roeping zijn om dit vak nog te doen, ik raad het mijn eigen kinderen in ieder geval af.
We werken nog steeds met en bezetting wat 20 jaar geleden nog prima werkte, maar nu niet meer te doen is.
Er zijn veel dingen wat makkelijk veranderd kan worden zoals:
Meer tilliften, infuuspompen etc etc ( scheelt heel veel zoeken en tijd)
De artsenvisite moet anders ingericht worden
Meer personeel vanwege de hogere complexiteit.
En pauzes neem ik gewoon en stel voor mezelf nu heel duidelijk prioriteiten en al het al andere is dan maar gewoon jammen
zondag 4 augustus 2019 om 10:33
Wat ben je nu aan het doen? Ik werk al jaren in de tandheelkunde waar de werk druk ook hoog ligt en behoorlijk eentonig saai werk is met hoge druk, ik school me om wel in de paramedisch wereld, ik heb getwijfeld om me om te scholen voor verpleegkunde maar toch gekozen voor fysio.Anoniempje2050 schreef: ↑04-08-2019 01:18Ik lees en hoor steeds over hoe we het in de zorg zwaar hebben. Andere beroepsgroepen hadden het al lang niet meer gepikt, maar de zorg wel, want ‘anders lijden de patiënten er onder’.
Ik ben blij dat ik weg ben uit de zorg, na jaren fulltime ervaring in verpleeghuizen, ziekenhuis, thuiszorg en psychiatrie. Zou nooit meer terug willen. Zal blij zijn als mijn BIG vervalt.
Ik voel me niet meer thuis bij de zorg zoals die op dit moment gegeven dient te worden/ gegeven wordt, de manier van praten over patiënten, de manier van praten over de zorg en over verpleegkundigen, verzorgenden en helpenden, en ook niet bij de mentaliteit hoe wij als vpk omgaan met werkdruk, en meegevoerd worden met de beslissingen uit Den Haag. Ik heb het zelf niet kunnen veranderen, en opgegeven. Ben opgebrand in de zorg.
zondag 4 augustus 2019 om 11:26
Ik zat er al een tijdje aan te denken om me laten omscholen voor een baan in de zorg, maar als ik dit zo lees allemaal...... ik ga er nog even goed over nadenken, heb het nu niet naar m’n zin, maar t is wel vertrouwd en een stukje zekerheid (als in, vast contract, voor zover dat wat waard is)
Wel erg veel respect voor jullie!!
Wel erg veel respect voor jullie!!
zondag 4 augustus 2019 om 12:21
Hier ook zo. Jullie verhalen lokken niet echt extra mensen naar de zorg. Op die manier blijven er tekort handen aan het bed.Meridian schreef: ↑04-08-2019 11:26Ik zat er al een tijdje aan te denken om me laten omscholen voor een baan in de zorg, maar als ik dit zo lees allemaal...... ik ga er nog even goed over nadenken, heb het nu niet naar m’n zin, maar t is wel vertrouwd en een stukje zekerheid (als in, vast contract, voor zover dat wat waard is)
Wel erg veel respect voor jullie!!
Gelukkig ken ik ook een heel aantal mensen die in de zorg werken en niet zo negatief over hun werk zijn.
Dat het zwaar werk is, daar is geen discussie over.
Maar ik hoor bij de mensen die ik spreek toch ook dat ze veel voldoening uit hun werk halen. Dat is iets dat ik in mijn huidige werk mis. En ik werk in een winkel, waar ik mijn koffie lopende voort moet drinken en die bij mijn derde slok al koud is omdat er zoveel klanten tussendoor geholpen moeten worden.
Dus ik wil me toch graag laten omscholen. Hoewel jullie negatieve verhalen me wel aan het twijfelen brengen.
Zijn er ook nog mensen hier die wél positief over het werk zijn? Of klikken die dit topic niet aan omdat ze het anders ervaren?
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
zondag 4 augustus 2019 om 13:09
in de eerste plaats veel succes met je opleiding.MinervaMcGonagall schreef: ↑03-08-2019 19:00Ik begin in september met de opleiding tot wijkverpleegkundige. Ik vind het interessant om je aanpak te lezen.
Heb wel een tip voor je. Blijf menselijk bij het indiceren, probeer niet aan handje van de manager en zorgverzekeraar mee te lopen ten koste van je collega’s die het werk moeten doen.
Het moet in steeds kortere tijd, vergeet nooit dat mijn tijd al begint te lopen als ik op de bel druk. Dan nog richting de douche, kleding uitzoeken, douche leegruimen, cliënt wassen afdrogen en kleden.
Als er vermeld staat dat de cliënt alles zelf moet/wil doen kost het nog meer tijd.
Dit kost meer dan 30 minuten.
Ik vind mijn werk stukken zwaarder sinds de wijkverpleegkundige indiceert en de zorgverzekeraar het voor het zeggen heeft!
zondag 4 augustus 2019 om 13:16
O Lientje, het negatieve gaat puur om het gedoe om alles heen. Het werk zelf is best leuk maar is ook verschillend ligt aan wat voor klanten je krijgt.lientje69 schreef: ↑04-08-2019 12:21Hier ook zo. Jullie verhalen lokken niet echt extra mensen naar de zorg. Op die manier blijven er tekort handen aan het bed.
Gelukkig ken ik ook een heel aantal mensen die in de zorg werken en niet zo negatief over hun werk zijn.
Dat het zwaar werk is, daar is geen discussie over.
Maar ik hoor bij de mensen die ik spreek toch ook dat ze veel voldoening uit hun werk halen. Dat is iets dat ik in mijn huidige werk mis. En ik werk in een winkel, waar ik mijn koffie lopende voort moet drinken en die bij mijn derde slok al koud is omdat er zoveel klanten tussendoor geholpen moeten worden.
Dus ik wil me toch graag laten omscholen. Hoewel jullie negatieve verhalen me wel aan het twijfelen brengen.
Zijn er ook nog mensen hier die wél positief over het werk zijn? Of klikken die dit topic niet aan omdat ze het anders ervaren?
Ik loop routes in de thuiszorg voornamelijk de ochtenden. Probleem is wel en daar vecht ik tegen dat als je staat ingeroosterd tot 12.00 uur en er wordt een cliënt opgenomen dat jij die tijd op een ander tijdstip moet inhalen.
Binnen een instelling heb je meer vaste tijden maar is zwaarder werk.
Maar bij de meeste mensen is het leuk, tijdens de zorg prAten over van alles en nog wat.
Gewoon doen hoor omscholen. Echt, dat wij negatief zijn komt door de hotemetoten die hun zakken vullen maar het werk zelf vind ik leuk.
zondag 4 augustus 2019 om 14:13
Hier begint het hoofdkantoor alweer met nieuwe functies op management niveau. Er komt geld vrij en hop daar gaan ze weer.
Ik ga met vakantie en ik word niet gebeld. Buurvrouw op de camping is in haar vakantie al drie keer benaderd met de vraag of ze diensten kan werken. Bellen ze voor invulling op maandag. Fijn dat het kan...fijne vakantie.... Bellen ze uur later voor invulling op woensdag. Daarna of ze toch niet eerder terug kan komen. Het is ook de back office die niet goed functioneert. Afdeling zorgbemiddeling is in pauzes niet te bereiken, want gaan tegelijk. Daardoor weer extra handelingen voor de zorg.
Mijn manager verplicht de zorg om om 10 uur pauze te nemen evenals de lunchpauze. Hij raakt geïrriteerd als hij doorheeft dat je dat niet doet. Dan benadrukt hij het belang van balans en wil hij de reden weten.
Ik ga met vakantie en ik word niet gebeld. Buurvrouw op de camping is in haar vakantie al drie keer benaderd met de vraag of ze diensten kan werken. Bellen ze voor invulling op maandag. Fijn dat het kan...fijne vakantie.... Bellen ze uur later voor invulling op woensdag. Daarna of ze toch niet eerder terug kan komen. Het is ook de back office die niet goed functioneert. Afdeling zorgbemiddeling is in pauzes niet te bereiken, want gaan tegelijk. Daardoor weer extra handelingen voor de zorg.
Mijn manager verplicht de zorg om om 10 uur pauze te nemen evenals de lunchpauze. Hij raakt geïrriteerd als hij doorheeft dat je dat niet doet. Dan benadrukt hij het belang van balans en wil hij de reden weten.
zondag 4 augustus 2019 om 15:15
Woesjje, dank voor je reactie.
Dochter hier werkt voor een fijne zorginstelling op een goed gerunde pg-afdeling.
Ze is klein, iel, en vindt het werk niet bovenmatig zwaar. Er is genoeg gelegenheid om even te zitten , voor pauzes, maar ook bij dienstoverdracht en dossiers bijwerken.
Ik sta en loop en til in de winkel de hele dag. Van 8.15 tot en met 18.15.
Koffie lopende voort, etenspauze half uur maar tig keer opstaan om een klant tussendoor te helpen. Volgens dochter en anderen uit de zorg is mijn werk minstens even zwaar lichamelijk.
Bij de instelling waar dochter werkt, ben ik helaas afgewezen voor de opleiding. Ze hadden daar te veel aanmeldingen tov het aantal plaatsen. Nu probeer ik het bij een andere instelling iets verder weg van mijn woonplaats. Ik hoop nog steeds dat het me gaat lukken aangenomen te worden in de zorg, de wil is groot ondanks dat ik me zeker realiseer dat het pittig gaat worden, werken, leren én een gezin. Gelukkig zijn mijn kinderen al wat ouder.
Dochter hier werkt voor een fijne zorginstelling op een goed gerunde pg-afdeling.
Ze is klein, iel, en vindt het werk niet bovenmatig zwaar. Er is genoeg gelegenheid om even te zitten , voor pauzes, maar ook bij dienstoverdracht en dossiers bijwerken.
Ik sta en loop en til in de winkel de hele dag. Van 8.15 tot en met 18.15.
Koffie lopende voort, etenspauze half uur maar tig keer opstaan om een klant tussendoor te helpen. Volgens dochter en anderen uit de zorg is mijn werk minstens even zwaar lichamelijk.
Bij de instelling waar dochter werkt, ben ik helaas afgewezen voor de opleiding. Ze hadden daar te veel aanmeldingen tov het aantal plaatsen. Nu probeer ik het bij een andere instelling iets verder weg van mijn woonplaats. Ik hoop nog steeds dat het me gaat lukken aangenomen te worden in de zorg, de wil is groot ondanks dat ik me zeker realiseer dat het pittig gaat worden, werken, leren én een gezin. Gelukkig zijn mijn kinderen al wat ouder.
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
