Werk & Studie
alle pijlers
Werkdruk zorg
dinsdag 30 juli 2019 om 13:41
Er zijn hier vast genoeg viva dames die ook in de zorg werken. Ik heb vorig jaar de overstap gemaakt om van de gehandicaptenzorg naar de ouderenzorg te gaan. Ik wist dat de ouderenzorg hard werken is, maar zo hard? Nee.
Mijn werkdagen zijn van 7 tot 16, of van 15 tot 23 op de afdeling en dat vaak zonder pauze en personeel tekort. Soms staan we met 2 pers op 16 bewoners die we uit bed moeten halen, en dan ook echt bewoners die met tilliften uit bed gehaald moeten worden, zwachtelen, katheters, wondverzorging, dementerenden die eigenlijk op een gesloten afdeling horen te zitten en noem maar op.. Soms zijn we net voor het middageten klaar met de adl, en kunnen we alweer met de etenskar op pad en medicatie rond delen. Waar ik me ook aan erger is dat op mijn vrije dagen gewoon altijd gebeld of geappt word of ik kan komen werken.
Ik heb het gevoel dat ik faal. Mijn collega’s die dit al jaren doen werken kei hard door en je hoort ze niet snel klagen. Ik ben kleinschalig wonen gewend en dit was heel anders werken dan op een afdeling.
Ervaren jullie ook zo’n hoge werkdruk? En vooral nu in de zomerperiode? Ben benieuwd naar jullie verhalen en uit welke branche jullie komen.
Mijn werkdagen zijn van 7 tot 16, of van 15 tot 23 op de afdeling en dat vaak zonder pauze en personeel tekort. Soms staan we met 2 pers op 16 bewoners die we uit bed moeten halen, en dan ook echt bewoners die met tilliften uit bed gehaald moeten worden, zwachtelen, katheters, wondverzorging, dementerenden die eigenlijk op een gesloten afdeling horen te zitten en noem maar op.. Soms zijn we net voor het middageten klaar met de adl, en kunnen we alweer met de etenskar op pad en medicatie rond delen. Waar ik me ook aan erger is dat op mijn vrije dagen gewoon altijd gebeld of geappt word of ik kan komen werken.
Ik heb het gevoel dat ik faal. Mijn collega’s die dit al jaren doen werken kei hard door en je hoort ze niet snel klagen. Ik ben kleinschalig wonen gewend en dit was heel anders werken dan op een afdeling.
Ervaren jullie ook zo’n hoge werkdruk? En vooral nu in de zomerperiode? Ben benieuwd naar jullie verhalen en uit welke branche jullie komen.
zondag 4 augustus 2019 om 15:42
Inderdaad. En doorgaans hebben mensen op een kantoor wel pauze.
Ook is een fout maken lang zo ernstig niet als wanneer iemand in de zorg dat doet.
zondag 4 augustus 2019 om 16:07
Gewoon het nummer van je werk op stil zetten en niet op reageren behalve op werkdagen. En 'nee' is ook een antwoord. Moeten ze maar meer mensen aannemen.Waar ik me ook aan erger is dat op mijn vrije dagen gewoon altijd gebeld of geappt word of ik kan komen werken.
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
zondag 4 augustus 2019 om 17:24
Ik ben werkzaam in een verpleeghuis als creatief therapeut. Ik probeer me zoveel mogelijk tegen het beleid aan te bemoeien. Bij ons zie je dat verzorgenden steeds meer taken krijgen, taken die eerder bijv van een behandelaar of manager waren of taken die door toenemende druk van 'kwaliteitsverbetering' erbij zijn gekomen. Ik maak al tijden aanhangig dat je taken niet over de schutting kunt blijven gooien, helemaal niet naar dé beroepsgroep die er juist voor de bewoner moet en wil zijn. Helaas hebben ook wij weinig invloed. Vaak is een extra taak (of bijv ineens extra bedden) er al lang op een hoger niveau doorgedrukt. We blijven het echter wel benoemen. Aan mijn zorgcollega's probeer ik vooral me te geven dat je doet wat je kunt. Onder deze druk moet je keuzes maken en kan het (individuele zorg uitvoeren) niet zoals we graag zouden willen. Geef jezelf daar niet de schuld van.
Zoals iemand hier al noemde: ook verwachtingsmanagment en relatiemanagement (liefst nog voor de rondleiding en voor opname) worden steeds belangrijker om toe te passen. Belangrijk om duidelijk te communiceren wat men wel en niet kan verwachten en wat je als verpleeghuis van klant en familie verwacht. Daar hapert het ook nog zeer vaak. Als organisatie is het belangrijk dat je hier organisatiebreed al over nagedacht hebt en het zorgteam niet laat aanmodderen met situaties waarin er duidelijk een discrepantie is tussen verwachtingen en de harde realiteit. Het scheelt klachten, boosheid en energie.
TO: ik zou zeker eens met iemand over je gevoel van falen spreken. Bij ons hebben we een ouderenpsycholoog. Diens taak (en die van de teamleider) is het om ook dit soort signalen op te vangen, te bespreken en na te gaan wat er gedaan kan worden om deze gevoelens te verminderen. Doet hij of zij (of de TL) dit niet dan neemt het risico op uitval of ouderenmishandeling toe. Dus spreek er a.u.b over.
Zoals iemand hier al noemde: ook verwachtingsmanagment en relatiemanagement (liefst nog voor de rondleiding en voor opname) worden steeds belangrijker om toe te passen. Belangrijk om duidelijk te communiceren wat men wel en niet kan verwachten en wat je als verpleeghuis van klant en familie verwacht. Daar hapert het ook nog zeer vaak. Als organisatie is het belangrijk dat je hier organisatiebreed al over nagedacht hebt en het zorgteam niet laat aanmodderen met situaties waarin er duidelijk een discrepantie is tussen verwachtingen en de harde realiteit. Het scheelt klachten, boosheid en energie.
TO: ik zou zeker eens met iemand over je gevoel van falen spreken. Bij ons hebben we een ouderenpsycholoog. Diens taak (en die van de teamleider) is het om ook dit soort signalen op te vangen, te bespreken en na te gaan wat er gedaan kan worden om deze gevoelens te verminderen. Doet hij of zij (of de TL) dit niet dan neemt het risico op uitval of ouderenmishandeling toe. Dus spreek er a.u.b over.
dinsdag 6 augustus 2019 om 13:56
Nee, daar ben ik me van bewust.
Dat er zo tekorten aan het bed blijven is voor mij geen reden om er niet eerlijk over te zijn of het mooier te maken dan ik het vind.
De zorg is veranderd, er zijn nog steeds prachtige momenten met zorgvragers maar deze wegen voor mij steeds minder op tegen alle bijkomende druk, taken en gedoe.
Ik ben zelf ook veranderd, waar ik eerder mentaal en fysiek de hele wereld aankon, ben ik nu chronisch ziek en steeds minder belastbaar.
Mijn werk goed en volledig doen gaat ten koste van mezelf. Dat heb ik er niet voor over.
Aan het typen...
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:03
@Lientje, een eerlijk verhaal vertellen over hoe het in elkaar steekt is wel belangrijk, anders heb je iemand net binnen en kun je al weer afscheid nemen omdat het ook niet passend is, daarom geef ik wel altijd eerlijk aan hoe de vork in de steel zit. Anders kan ik dus 6 maanden lang iemand bij de hand nemen om vervolgens weer opnieuw te beginnen. De ene werkplek is zeker de andere niet, dit zul je in de dagelijkse praktijk ervaren, maar oneerlijk zijn en binnen een half jaar een afgebrande collega daar heeft niemand iets aan toch?
dinsdag 6 augustus 2019 om 14:14
Ik herken veel in dit bericht en ik ben slechts net afgestudeerd aan de hbo-v. Ik zie er om eerlijk te zijn ook best tegenop om de overstap van student naar gediplomeerd te maken, onder andere om de werkdruk. Ik heb in veel teams meegelopen en gezien hoe slecht de omstandigheden voor de collega's waren, hoeveel oplopende frustraties en daardoor ook ruzies ontstonden binnen het team. Vooral in de ouderenzorg vond ik het zeer schrijnend. Terwijl ik zoveel affiniteit met de oudere heb, bedank ik voor een baan in de ouderenzorg. Het is me teveel en te druk. Te schrijnend voor de patiënten, niet de manier waarop ik wil werken.
Mijn laatste stage overigens zeer positief ervaren, ondanks dat de bezetting ook niet altijd top was. Hierdoor ben ik er weer een beetje in gaan geloven en heb ik mijn plezier eruit kunnen halen. Ik heb zo ontzettend vaak op het punt gestaan om te stoppen, omdat de stages zo zwaar waren. En in mijn eindejaarsstage eindelijk het licht weer gezien betreffende de verpleging. Mijn enthousiasme en ambitie terug gevonden.
Maar feit blijft dat de werkdruk nijpend is binnen veel verschillende settingen.
Mijn laatste stage overigens zeer positief ervaren, ondanks dat de bezetting ook niet altijd top was. Hierdoor ben ik er weer een beetje in gaan geloven en heb ik mijn plezier eruit kunnen halen. Ik heb zo ontzettend vaak op het punt gestaan om te stoppen, omdat de stages zo zwaar waren. En in mijn eindejaarsstage eindelijk het licht weer gezien betreffende de verpleging. Mijn enthousiasme en ambitie terug gevonden.
Maar feit blijft dat de werkdruk nijpend is binnen veel verschillende settingen.
dinsdag 6 augustus 2019 om 17:48
Dat is niet mijn verantwoordelijkheid natuurlijk. Ik ga niet ellendig mijn carrière doorlopen. Dan mag er van hogerop eerst wat veranderen.
dinsdag 6 augustus 2019 om 18:45
Wij krijgen pas rust als al die niet functionerende managers zonder zorgachtergrond eruit worden gegooid. Mogen ze hun planners meenemen.
Ooit hadden wij leidinggevenden die zelf uit de zorg kwamen en dito planners, dit werkte prima. Maar nee hoor het moest anders, zakelijker.
Geen verbetering, totaal hersenloos om een klant die steunkousen aan moet krijgen in te plannen om 12.30.
dinsdag 6 augustus 2019 om 18:56
Er ontstaat pas een evenwicht als ‘men’ (Den Haag, zorgverzekeraars, gemeenten, management) doorkrijgt dat ze voor de huidige lonen en takenpakket nog geen hond meer kunnen vinden over vijf jaar. En dan moet de piek nog beginnen van de hulpbehoevende babyboomers.
OT: ooit begonnen in de zorg maar overgestapt naar onderwijs. Ik kan alleen maar werken met bejaarden of pubers lijkt het. Mijn vrijwilligerswerk bestaat uit kleine klusjes doen bij bejaarden thuis die de thuiszorg niet mag doen (onkruid wieden, wat plantjes planten in een bloembak, rolluiken afsoppen, voegen intensief reinigen, knopen aanzetten, zaken regelen, taxi spelen). In een grijs verleden werkte ik bij de Thuiszorg tijdens mijn studie (lerarenopleiding). Ik heb het idee dat ik nu de kers van de taart ‘snoep’. Waar ik 20+ jaar geleden nog cliënten had die mij bij naam en toenaam kenden, alle verhaallijnen kenden (“En, rijbewijs gehaald? Hoe is de operatie van oma verlopen? Is de puppy al zindelijk?”) zie ik nu de thuiszorgmedewerksters van a naar b zeulen. Steeds nieuwe gezichten (geweldige planners), zoveel cliënten in een dag gepropt, steeds zwaardere situaties waarin thuis alleen wonen eigenlijk niet meer verantwoordelijk is te noemen.
Waar ‘mijn’ cliënten vroeger nog mijn favoriete koekjes in huis (lieten) ha(a)l(d)en voor de koffiepauze is er tegenwoordig geen pauze. En wat ik doe was vroeger gewoon onderdeel van een baan (zorg/activiteitenbegeleider/administratieve ondersteuning).
Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan…als dit fooohooorum stopt met bestaan…
dinsdag 6 augustus 2019 om 19:00
100% mee eens!lemoos2 schreef: ↑06-08-2019 18:56Er ontstaat pas een evenwicht als ‘men’ (Den Haag, zorgverzekeraars, gemeenten, management) doorkrijgt dat ze voor de huidige lonen en takenpakket nog geen hond meer kunnen vinden over vijf jaar. En dan moet de piek nog beginnen van de hulpbehoevende babyboomers.
OT: ooit begonnen in de zorg maar overgestapt naar onderwijs. Ik kan alleen maar werken met bejaarden of pubers lijkt het. Mijn vrijwilligerswerk bestaat uit kleine klusjes doen bij bejaarden thuis die de thuiszorg niet mag doen (onkruid wieden, wat plantjes planten in een bloembak, rolluiken afsoppen, voegen intensief reinigen, knopen aanzetten, zaken regelen, taxi spelen). In een grijs verleden werkte ik bij de Thuiszorg tijdens mijn studie (lerarenopleiding). Ik heb het idee dat ik nu de kers van de taart ‘snoep’. Waar ik 20+ jaar geleden nog cliënten had die mij bij naam en toenaam kenden, alle verhaallijnen kenden (“En, rijbewijs gehaald? Hoe is de operatie van oma verlopen? Is de puppy al zindelijk?”) zie ik nu de thuiszorgmedewerksters van a naar b zeulen. Steeds nieuwe gezichten (geweldige planners), zoveel cliënten in een dag gepropt, steeds zwaardere situaties waarin thuis alleen wonen eigenlijk niet meer verantwoordelijk is te noemen.
Waar ‘mijn’ cliënten vroeger nog mijn favoriete koekjes in huis (lieten) ha(a)l(d)en voor de koffiepauze is er tegenwoordig geen pauze. En wat ik doe was vroeger gewoon onderdeel van een baan (zorg/activiteitenbegeleider/administratieve ondersteuning).
Vaste gezichten mag niet, de client ziet zoveel mogelijk gezichten dat vindt men beter. En maar proppen proppen proppen, als het eigen lijstje maar leeg is.
dinsdag 6 augustus 2019 om 19:23
Ik heb respect voor jullie en het lijkt me erg frustrerend.
Wat ik me vaak afvraag is dit: ik hoor van mensen om me heen dat ze eigenlijk allemaal kleine contracten hebben, dus vaak max. 20 uur ofzo. Terwijl er mensen zijn die meer uren willen draaien, en dat mag vaak wel, maar de contracturen worden niet omhoog gedaan. Hoe zit dit? Vind dit zo raar.
Het lijkt me logischer om mensen die dat willen meer uren te geven als er zo'n personeelstekort is.
Wat ik me vaak afvraag is dit: ik hoor van mensen om me heen dat ze eigenlijk allemaal kleine contracten hebben, dus vaak max. 20 uur ofzo. Terwijl er mensen zijn die meer uren willen draaien, en dat mag vaak wel, maar de contracturen worden niet omhoog gedaan. Hoe zit dit? Vind dit zo raar.
Het lijkt me logischer om mensen die dat willen meer uren te geven als er zo'n personeelstekort is.
@Doeslief
dinsdag 6 augustus 2019 om 19:59
Misschien doen ze dat wel expres omdat er zoveel mensen met een burn-out zijn?Blijenvrij schreef: ↑06-08-2019 19:23Ik heb respect voor jullie en het lijkt me erg frustrerend.
Wat ik me vaak afvraag is dit: ik hoor van mensen om me heen dat ze eigenlijk allemaal kleine contracten hebben, dus vaak max. 20 uur ofzo. Terwijl er mensen zijn die meer uren willen draaien, en dat mag vaak wel, maar de contracturen worden niet omhoog gedaan. Hoe zit dit? Vind dit zo raar.
Het lijkt me logischer om mensen die dat willen meer uren te geven als er zo'n personeelstekort is.
Waar ik werkte hadden ze wel grote contracten. Zelf werkte ik toen 28, dat is later wat minder geworden en uiteindelijk ben ik daar helemaal weggegaan.
dinsdag 6 augustus 2019 om 19:59
In de wijk is het bijvoorbeeld zo dat er weinig 8 uurs diensten zijn, maar bijv de vraag ligt tussen 7.00 en 12.30 en van 17.00 Tot 23.00, dat betekent dat je met 36 uur eigenlijk 7 dagen per week moet werken en dat is onhandig. Of je moet veel gebroken diensten willen werken en dat is niet erg gezond. Dat is bij ons de reden dat er max 28-32 gegeven wordt aan verpkeegkundigen (verantwoordelijke dus langere diensten) en 24-28 aan verzorgende IG.Blijenvrij schreef: ↑06-08-2019 19:23Ik heb respect voor jullie en het lijkt me erg frustrerend.
Wat ik me vaak afvraag is dit: ik hoor van mensen om me heen dat ze eigenlijk allemaal kleine contracten hebben, dus vaak max. 20 uur ofzo. Terwijl er mensen zijn die meer uren willen draaien, en dat mag vaak wel, maar de contracturen worden niet omhoog gedaan. Hoe zit dit? Vind dit zo raar.
Het lijkt me logischer om mensen die dat willen meer uren te geven als er zo'n personeelstekort is.
dinsdag 6 augustus 2019 om 20:22
dinsdag 6 augustus 2019 om 20:30
Sorry maar ik word er soms zo dwars van, al jaren geven mensen in de zorg allerlei signalen af, en toch ligt het elke keer weer bij ons. Soms zie je dan ook met familie, dan is het ineens ons probleem, ja doei.
Niet omdat ik niet gemotiveerd ben maar als je echt wil dat er over 5 jaar nog goede mensen in de zorg werken dan moet er echt van alles gebeuren, voor mij geldt big 2.0 van tafel, fatsoenlijk salaris, en maatschappelijke waardering. Zo niet dan denk ik serieus over een carrière verandering en zo nog heel veel collegae met mij.
Mensen in de zorg zijn bij uitstek zorgers en voor hen wordt slecht gezorgd en als ze er dan iets over zeggen dan mag dat ineens niet. Nou ik geloof niet dat het zo werkt.
Niet omdat ik niet gemotiveerd ben maar als je echt wil dat er over 5 jaar nog goede mensen in de zorg werken dan moet er echt van alles gebeuren, voor mij geldt big 2.0 van tafel, fatsoenlijk salaris, en maatschappelijke waardering. Zo niet dan denk ik serieus over een carrière verandering en zo nog heel veel collegae met mij.
Mensen in de zorg zijn bij uitstek zorgers en voor hen wordt slecht gezorgd en als ze er dan iets over zeggen dan mag dat ineens niet. Nou ik geloof niet dat het zo werkt.
dinsdag 6 augustus 2019 om 20:36
Zeker niet fijn en ook niet gezond, vroeger was het zo dat je in de ochtend de ouderen hielp en in de middag het zuigelingenbureau (consultatiebureau) deed, dat is op den duur opgesplitst en in de middag is er nu eenmaal minder zorg in de wijk, alhoewel ik wel merk dat cliënten die echt hulp willen ook bereid zijn hun schema aan te passen en bijv in de middag zorg te ontvangen, dat zou al ontzettend helpen in langere diensten en in grotere contracten. Ik plan bijv wondzorg zonder ADL altijd in de middag, een standaard injectie ook, mensen die postoperatieve zorg nodig hebben na een knie of heupprothese gaan bij ons soms ook in de middag onder de douche voor hen is dit tijdelijk dus een stuk makkelijker te regelen dan bijv iemand die afhankelijk is van een rolstoel.Blijenvrij schreef: ↑06-08-2019 20:21Ah, het is dus wel mogelijk om full time te werken. Al kan ik me goed voorstellen dat minder uren veel fijner is en je het langer kan volhouden.
Gebroken diensten lijkt me niet echt fijn.
dinsdag 6 augustus 2019 om 20:49
Ik merk bij mezelf dat ik erg onrustig word van Wet BIG2. Vanavond op radio 1 een item hierover, en ik voel mijn hartslag omhooggaan.
In een beroepsgroep die zo overvraagd, onderbezet en onderbetaald is, een wet invoeren die het mogelijk maakt als bezuinigingsmaatregel de mensen die niet het voor deze tijd juiste diploma hebben te verplichten opnieuw te solliciteren op een lager gekwalificeerde en lager betaalde functie.
Ongehoord.
In een beroepsgroep die zo overvraagd, onderbezet en onderbetaald is, een wet invoeren die het mogelijk maakt als bezuinigingsmaatregel de mensen die niet het voor deze tijd juiste diploma hebben te verplichten opnieuw te solliciteren op een lager gekwalificeerde en lager betaalde functie.
Ongehoord.
Aan het typen...
dinsdag 6 augustus 2019 om 21:27
Ook ik werk in de zorg, in het ziekenhuis als gespecialiseerd verpleegkundige, en overweeg al langere tijd om of iets anders in de zorg te gaan doen of de zorg uit te gaan.
Maar ik vind de afweging zo ontzettend moeilijk!
Ik voel heel veel passie voor mijn specialisme, dit is wat ik vanaf jongs af aan wilde doen.
Maar toch zorgen de werkdruk en de veranderingen in visie binnen ons ziekenhuis en zorgeenheid voor twijfels bij mij.
Ik wil niet voor mensen zorgen zonder dat ik zelf mee mag denken.
Ik heb HBO-V gedaan en daarna nog een specialisatie van 3 jaar. Ik heb potverdikke niet 7 jaar gestudeerd om vervolgens alleen maar ja en amen te zeggen.
Ik heb een goed stel hersens en ben goed en gedreven in mijn werk, maar waardering komt er vanuit geen enkele kant meer.
Niet vanuit het management, want die zie je echt nooit, want zelf-sturend team. Niet vanuit de specialisten, want het draait maar om 1 ding: geld.
Niet vanuit je collega's, want iedereen is heel hard bezig met zijn hoofd boven water te houden.
Als laatste schaam ik me om een deel uit te maken van een specialisme die in mijn ogen niet het welzijn van onze patiënten boven aan hun prioriteitenlijst heeft staan, maar geld, geld, geld...
Wat het voor mij persoonlijk ook lastig maakt is dat mijn salaris echt prima is, doordat ik gespecialiseerd ben en daardoor in een hogere schaal zit.
In zo goed als iedere andere functie zal ik flink in moeten leveren in salaris en met een gezin met kleine kinderen is dat voor nu niet reëel.
De CAO onderhandeling die wrs op niets uitlopen en de BIG 2 perikelen, dragen niet bij aan mijn twijfels.
Maar ik vind de afweging zo ontzettend moeilijk!
Ik voel heel veel passie voor mijn specialisme, dit is wat ik vanaf jongs af aan wilde doen.
Maar toch zorgen de werkdruk en de veranderingen in visie binnen ons ziekenhuis en zorgeenheid voor twijfels bij mij.
Ik wil niet voor mensen zorgen zonder dat ik zelf mee mag denken.
Ik heb HBO-V gedaan en daarna nog een specialisatie van 3 jaar. Ik heb potverdikke niet 7 jaar gestudeerd om vervolgens alleen maar ja en amen te zeggen.
Ik heb een goed stel hersens en ben goed en gedreven in mijn werk, maar waardering komt er vanuit geen enkele kant meer.
Niet vanuit het management, want die zie je echt nooit, want zelf-sturend team. Niet vanuit de specialisten, want het draait maar om 1 ding: geld.
Niet vanuit je collega's, want iedereen is heel hard bezig met zijn hoofd boven water te houden.
Als laatste schaam ik me om een deel uit te maken van een specialisme die in mijn ogen niet het welzijn van onze patiënten boven aan hun prioriteitenlijst heeft staan, maar geld, geld, geld...
Wat het voor mij persoonlijk ook lastig maakt is dat mijn salaris echt prima is, doordat ik gespecialiseerd ben en daardoor in een hogere schaal zit.
In zo goed als iedere andere functie zal ik flink in moeten leveren in salaris en met een gezin met kleine kinderen is dat voor nu niet reëel.
De CAO onderhandeling die wrs op niets uitlopen en de BIG 2 perikelen, dragen niet bij aan mijn twijfels.
dinsdag 6 augustus 2019 om 22:08
en ditLys-Ann schreef: ↑06-08-2019 20:49Ik merk bij mezelf dat ik erg onrustig word van Wet BIG2. Vanavond op radio 1 een item hierover, en ik voel mijn hartslag omhooggaan.
In een beroepsgroep die zo overvraagd, onderbezet en onderbetaald is, een wet invoeren die het mogelijk maakt als bezuinigingsmaatregel de mensen die niet het voor deze tijd juiste diploma hebben te verplichten opnieuw te solliciteren op een lager gekwalificeerde en lager betaalde functie.
Ongehoord.
geeft uitstroom wat niet op te vangen is door net gediplomeerde hbo ers
