Relaties
alle pijlers
Stiefvader
zondag 15 september 2019 om 09:17
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met een lieve man en ik heb 2 kinderen uit een eerdere relatie. Sinds een paar maanden wonen we samen. Mijn kinderen zijn om de andere week bij ons.
Wat me opvalt de laatste tijd en waar ik me zorgen over maak is dat mijn partner steeds meer zich begint af te sluiten als de kinderen er zijn. Eigenlijk begint iedereen steeds meer langs elkaar heen te leven.
Ik heb er gisteren met mijn partner over gesproken. Hij geeft aan dat hij geeft om de kinderen (houden van gebruikt hij niet) maar dat hij zich niet vindt passen binnen het gezin.
Ik weet dat hij in het begin dat ze elkaar leerden kennen zijn best nog deed. Hij lijkt nu het bijltje erbij neer gegooid te hebben. Hij is van huis uit gewoon anders gewend en weet niet hoe hij ermee om moet gaan.
Hij doet wel dingen voor de kinderen hoor. Ze hoeven maar een kick te geven en hij holt voor de kinderen. Repareert fietsen, helpt met huiswerk enz. Ook vraagt hij naar ze als ze er niet zijn. Maar als ze er zijn vindt hij het te druk met geluiden en voelt hij zich er niet bij horen.
Iemand ervaring met stiefvaderschap? Ik kan veel vinden over stiefmoeders maar stiefvaders (die naam gebruiken we hier niet trouwens maar zet ik hier neer voor de beeldvorming) vind ik niet zoveel over.
Wat me opvalt de laatste tijd en waar ik me zorgen over maak is dat mijn partner steeds meer zich begint af te sluiten als de kinderen er zijn. Eigenlijk begint iedereen steeds meer langs elkaar heen te leven.
Ik heb er gisteren met mijn partner over gesproken. Hij geeft aan dat hij geeft om de kinderen (houden van gebruikt hij niet) maar dat hij zich niet vindt passen binnen het gezin.
Ik weet dat hij in het begin dat ze elkaar leerden kennen zijn best nog deed. Hij lijkt nu het bijltje erbij neer gegooid te hebben. Hij is van huis uit gewoon anders gewend en weet niet hoe hij ermee om moet gaan.
Hij doet wel dingen voor de kinderen hoor. Ze hoeven maar een kick te geven en hij holt voor de kinderen. Repareert fietsen, helpt met huiswerk enz. Ook vraagt hij naar ze als ze er niet zijn. Maar als ze er zijn vindt hij het te druk met geluiden en voelt hij zich er niet bij horen.
Iemand ervaring met stiefvaderschap? Ik kan veel vinden over stiefmoeders maar stiefvaders (die naam gebruiken we hier niet trouwens maar zet ik hier neer voor de beeldvorming) vind ik niet zoveel over.
pantera88 wijzigde dit bericht op 15-09-2019 10:03
3.36% gewijzigd
zondag 15 september 2019 om 13:12
Fijn te horen dat het zo ook kan. XPergamon schreef: ↑15-09-2019 12:48Nauwelijks. Uiteindelijk hakt een scheiding er altijd in. Mijn ouders hebben het gezamenlijk heel goed gedaan en aangepakt. Het hoeft niet he, dat je met je nieuwe partner een idyllisch gezin vormt. Want uiteindelijk is hij niet hun vader, maar jouw partner. Zolang je kinderen in hun huis alle ruimte krijgen om zichzelf te zijn (wat overigens wat anders is dan dat er geen grenzen mogen zijn), en ze vinden elkaar aardig, dan ben je toch al een heel eind? Zorg dat je vriend een eigen ruimte heeft waar hij zich lekker kan terugtrekken als het hem te veel wordt. Onderneem ook dingen met je kinderen zonder je vriend (dagje pretpark, naar de film, etc), zodat zij tijd met jou alleen hebben (vind ik super belangrijk dat dat ook gebeurd) en je vriend in jullie huis kan opladen.
zondag 15 september 2019 om 15:27
Ik denk dat je voor jezelf goed moet overwegen wat jij wilt en verwacht oa van een gezinsleven en wat voor jou toelaatbaar is en niet.
Troep op de bank, kinderen die de tv bepalen is voor mij als moeder niet oké.
Vind jij dat wel oké en zijn jij en de kids daar happy mee dan is dat prima.
Denk wel dat je dan beter kunt kiezen voor latten, voor jouw rust en zijn rust.
Jullie liggen dan niet op één lijn richting de kinderen.
Gaat hij mee naar sportwedstrijden bijv, wat vindt hij van gezinsactiviteiten?
Waar liggen jouw verwachtingen en waar liggen de zijne? Kunnen jullie elkaar daarin tegemoetkomen zonder elkaar en de kinderen daarin tekort te doen?
Het zijn niet zijn kinderen, hij is er niet in meegegroeid.
Ik vind jou hierin reëel, maar begrijp hem ook heel goed. Waarom wil hij niet latten?
Mijn man is niet de biologische vader van mijn kinderen, maar hij kwam in beeld toen ze nog klein waren ( jongste nog geen 1)
Hij houdt van de kinderen alsof het zijn eigen kinderen zijn en de kinderen zien hem als vader.
Hij bemoeit zich dus wel met de opvoeding en heeft ook één dag in de week een 'zorgdag' zo gezegd.
Ik merk wel dat hij van de jongste het meest kan hebben zo gezegd , dat is zijn alles.
Met de oudere kinderen is het bij bepaalde kleine dingen lastiger voor hem. Hij moet daar voor zijn idee meer in investeren en bij jongste gaat dat vanzelf.
Dat betekent niet dat hij onderscheid maakt, maar voor zijn gevoel gaat het soms minder vanzelf.
En die openheid in gevoelens, wensen en verwachtingen moet je openlijk met elkaar kunnen bespreken en elkaar daarin respecteren.
Kunnen jullie elkaar daarin vinden dan kan het naar elkaar toe groeien.
Dus wees eerlijk en open, zeg hem ook eerlijk en open te zijn in zijn gevoelens hierin.
Troep op de bank, kinderen die de tv bepalen is voor mij als moeder niet oké.
Vind jij dat wel oké en zijn jij en de kids daar happy mee dan is dat prima.
Denk wel dat je dan beter kunt kiezen voor latten, voor jouw rust en zijn rust.
Jullie liggen dan niet op één lijn richting de kinderen.
Gaat hij mee naar sportwedstrijden bijv, wat vindt hij van gezinsactiviteiten?
Waar liggen jouw verwachtingen en waar liggen de zijne? Kunnen jullie elkaar daarin tegemoetkomen zonder elkaar en de kinderen daarin tekort te doen?
Het zijn niet zijn kinderen, hij is er niet in meegegroeid.
Ik vind jou hierin reëel, maar begrijp hem ook heel goed. Waarom wil hij niet latten?
Mijn man is niet de biologische vader van mijn kinderen, maar hij kwam in beeld toen ze nog klein waren ( jongste nog geen 1)
Hij houdt van de kinderen alsof het zijn eigen kinderen zijn en de kinderen zien hem als vader.
Hij bemoeit zich dus wel met de opvoeding en heeft ook één dag in de week een 'zorgdag' zo gezegd.
Ik merk wel dat hij van de jongste het meest kan hebben zo gezegd , dat is zijn alles.
Met de oudere kinderen is het bij bepaalde kleine dingen lastiger voor hem. Hij moet daar voor zijn idee meer in investeren en bij jongste gaat dat vanzelf.
Dat betekent niet dat hij onderscheid maakt, maar voor zijn gevoel gaat het soms minder vanzelf.
En die openheid in gevoelens, wensen en verwachtingen moet je openlijk met elkaar kunnen bespreken en elkaar daarin respecteren.
Kunnen jullie elkaar daarin vinden dan kan het naar elkaar toe groeien.
Dus wees eerlijk en open, zeg hem ook eerlijk en open te zijn in zijn gevoelens hierin.
zondag 15 september 2019 om 16:08
Misschien is zo'n sterk oordelende mening geen goed idee als je niet weet waar je het over hebt.hoezoos schreef: ↑15-09-2019 12:26Ten eerste: heb je je kinderen wel oprecht om toestemming gevraagd, dus of zij het überhaupt goed vonden dat er een ander dan hun eigen vader in hun huis kwam wonen? Heb je toestemming gevraagd over het feit dat zij hun veilige huis met een ander (dan hun eigen vader) moesten gaan delen?
Ten tweede: Waarom zijn zovele ouders überhaupt zo ontzettend egoïstisch om te gaan scheiden en daarna weer te samenwonen met een ander, en dit hun kinderen op te dringen? Je kunt ook gewoon gaan latten en verder alle aandacht aan je kinderen besteden zolang ze nog thuis wonen.
Ten derde is het gewoon je vriend en geen “stiefvader”. De kinderen hebben namelijk al een vader. Er is überhaupt geen sprake van ‘stief’ bij samenwonen. Een stiefvader of stiefmoeder wordt je alleen bij formele binding door trouwen of samenlevingcontract.
To, ik heb ook stiefouders en dat zijn zeker geen tweede vader en moeder voor mij. Ook was het bij ons niet meer dan normaal dat wij als kinderen ook rekening hielden met onze stiefouders.
Zelf zou ik overigens niet blij zijn met een bank vol spullen en kinderen die bepalen wat er op tv is. Ik vind wel dat hij iets mag zeggen over jouw opvoeding, tenslotte woont hij ook met de kinderen samen. De kinderen worden niet slechter van rekening houden met een ander. Dat zullen ze in hun leven nog vaak genoeg moeten doen. Geef hem ook ruimte voor zijn inbreng.
Je kan in een gezin toch ook apart van elkaar eten? Ik vind het typisch Nederlands dat je met zn allen tegelijk aan tafel moet. Geen probleem toch als hij later wil eten? Dan kan hij evt nog wel aan tafel zitten als jullie eten?
Als je er echt niet uitkomt met kleine aanpassingen over en weer, dan is latten de enige oplossing denk ik.
Probeer ajb geen gezinnetje te spelen met elkaar. Je bent geen gezin, de kinderen hebben hun vader elders. Geef het ook wat tijd. Het duurt even voor je op elkaar ingespeeld bent. Dat is niet erg.
zondag 15 september 2019 om 16:56
[quote] Het is daarnaast ook logisch dat je vriend zich niet prettig voelt in jouw gezin, want het is niet zijn eigen gezin en niet zijn kinderen. Er wordt nu (onbewust) van hem verwacht dat hij voor andermans gezin zorgt en verantwoordingen neemt en (onbewust) krijgt die puur bij vader en moeder horen. Je vriend voelt zich waarschijnlijk niet thuis omdat het eenvoudigweg niet zijn thuis is. /quote]
Als je geen investering wil doen om bij een gezin te horen, moet je ook niet willen samenwonen. Dan wordt het wel heel ongemakkelijk in een huis samen.
Als het zijn thuis niet is omdat hij geen betrokkenheid wil bij de kinderen van zijn partner, moet hij zeker apart gaan wonen.
Als je geen investering wil doen om bij een gezin te horen, moet je ook niet willen samenwonen. Dan wordt het wel heel ongemakkelijk in een huis samen.
Als het zijn thuis niet is omdat hij geen betrokkenheid wil bij de kinderen van zijn partner, moet hij zeker apart gaan wonen.
zondag 15 september 2019 om 17:10
Wel toevallig hé, dat er zovele relaties “opeens” niet meer werken in de huidige tijd, met talloze scheidingen als gevolg. Mensen nemen te pas en te onpas maar kinderen en scheiden vervolgens. Helemaal prima als je er niet echt voor gaat met elkaar, en niet van plan bent je koste wat het kost aan je eigen trouwgeloften te houden, of na een paar jaartjes liever toch maar een andere partner wil, maar neem dan gewoon géén kinderen en zadel ze niet met nieuwe ‘vaders en moeders ’ op omdat het jou beter uitkomt.biol schreef: ↑15-09-2019 13:12Wat een kolder zeg.. dus als een relatie niet meer werkt om welke reden dan ook mag je niet meer gelukkig zijn met een ander omwille van de kinderen? Ik vind dat kinderen echt wel zeggenschap hebben en je dingen met ze kan bespreken maar het feit dat je egoïstisch bent als je naast het geluk van je kinderen ook zelf gelukkig wil zijn dat is natuurlijk bs!
Talloze ‘nieuwe’ relaties lopen uiteindelijk weer stuk, en dan weer de volgende, en weer de volgende. Kinderen van gescheiden ouders zien in een paar jaar meestal een hoop nieuwe mannen en vrouwen voorbij komen in de levens van hun ouders en worden er zelfs in hun eigen huis nog mee opgezadeld zonder er iets over te zeggen te hebben. Het verpest de levens en emoties van kinderen. Vele keren wederom opnieuw moeten hechten en constant begrip opbrengen voor al die nieuwe partners van hun ouders en de emoties en ellende van zowel hen zelf als hun ouders wanneer het misgaat. Ik begrijp werkelijk niet dat zovele gescheiden ouders hun kinderen dit aandoen.
Kijk de docu Stiefkind van de rekening anders eens, misschien dringt het dan een klein beetje door. En dat is nog maar een klein voorbeeldje.
zondag 15 september 2019 om 17:23
hoezoos schreef: ↑15-09-2019 17:10Wel toevallig hé, dat er zovele relaties “opeens” niet meer werken in de huidige tijd, met talloze scheidingen als gevolg. Mensen nemen te pas en te onpas maar kinderen en scheiden vervolgens. Helemaal prima als je er niet echt voor gaat met elkaar, en niet van plan bent je koste wat het kost aan je eigen trouwgeloften te houden, of na een paar jaartjes liever toch maar een andere partner wil, maar neem dan gewoon géén kinderen en zadel ze niet met nieuwe ‘vaders en moeders ’ op omdat het jou beter uitkomt.
Talloze ‘nieuwe’ relaties lopen uiteindelijk weer stuk, en dan weer de volgende, en weer de volgende. Kinderen van gescheiden ouders zien in een paar jaar meestal een hoop nieuwe mannen en vrouwen voorbij komen in de levens van hun ouders en worden er zelfs in hun eigen huis nog mee opgezadeld zonder er iets over te zeggen te hebben. Het verpest de levens en emoties van kinderen. Vele keren wederom opnieuw moeten hechten en constant begrip opbrengen voor al die nieuwe partners van hun ouders en de emoties en ellende van zowel hen zelf als hun ouders wanneer het misgaat. Ik begrijp werkelijk niet dat zovele gescheiden ouders hun kinderen dit aandoen.
Kijk de docu Stiefkind van de rekening anders eens, misschien dringt het dan een klein beetje door. En dat is nog maar een klein voorbeeldje.
Aannames aannames aannames.
Ja er zijn slechte voorbeelden. Dat is ook omdat de goede voorbeelden zo voorbeeldig zijn, dat de meeste mensen niet eens doorhebben dat er wat gebeurd is. Die komen niet hier op het forum voor advies (ze regelen het immers zelf prima), die zie je niet in docu's en die komen niet in rechtzaken.
zondag 15 september 2019 om 17:30
Nou zeg, vriend is dus nergens thuis? Als ze besluiten samen te gaan wonen is iedereen daar thuis en even belangrijk, ongeacht wiens huis het is op papier.Doorenvogels55 schreef: ↑15-09-2019 10:36Dat laatste vind ik niet. Het is hun huis. Vriend komt er bij in. Als het hem niet aanstaat gaat ie maar zelf ergens wonen.
zondag 15 september 2019 om 18:50
Bedankt voor alle adviezen. Het is heel goed te lezen dat de meeste mensen vinden dat er een middenweg gevonden moet worden.
Ik denk dat mijn verwachting van een happy gezinnetje met iedereen die onvoorwaardelijk van elkaar houdt niet reëel is.
Ook al vind ik het nog steeds wel moeilijk als hij iets niet goed vindt in huis terwijl ik het totaal geen probleem vindt probeer ook ik me er in aan te passen. Ik ben gewoon makkelijk denk ik. Ze hoeven van mij niet perfect in het gareel. Ze zijn al best braaf van zichzelf.
Mijn vriend lapte vroeger alle regels aan zijn laars en nu moeten mijn kinderen perfect in de pas. Vind ik niet zo eerlijk. Maar we komen er wel uit. Het heeft tijd en veel communicatie nodig denk ik.
Ik denk dat mijn verwachting van een happy gezinnetje met iedereen die onvoorwaardelijk van elkaar houdt niet reëel is.
Ook al vind ik het nog steeds wel moeilijk als hij iets niet goed vindt in huis terwijl ik het totaal geen probleem vindt probeer ook ik me er in aan te passen. Ik ben gewoon makkelijk denk ik. Ze hoeven van mij niet perfect in het gareel. Ze zijn al best braaf van zichzelf.
Mijn vriend lapte vroeger alle regels aan zijn laars en nu moeten mijn kinderen perfect in de pas. Vind ik niet zo eerlijk. Maar we komen er wel uit. Het heeft tijd en veel communicatie nodig denk ik.
zondag 15 september 2019 om 18:56
Volgens mij heb jij enorm veel wrok naar iemand, of ben je enorm beschadigd in je jeugd.. dat is heel naar maar dat is niet in alle gevallen zo. Ik ken ook genoeg stellen waar het wel werkt.hoezoos schreef: ↑15-09-2019 17:10Wel toevallig hé, dat er zovele relaties “opeens” niet meer werken in de huidige tijd, met talloze scheidingen als gevolg. Mensen nemen te pas en te onpas maar kinderen en scheiden vervolgens. Helemaal prima als je er niet echt voor gaat met elkaar, en niet van plan bent je koste wat het kost aan je eigen trouwgeloften te houden, of na een paar jaartjes liever toch maar een andere partner wil, maar neem dan gewoon géén kinderen en zadel ze niet met nieuwe ‘vaders en moeders ’ op omdat het jou beter uitkomt.
Talloze ‘nieuwe’ relaties lopen uiteindelijk weer stuk, en dan weer de volgende, en weer de volgende. Kinderen van gescheiden ouders zien in een paar jaar meestal een hoop nieuwe mannen en vrouwen voorbij komen in de levens van hun ouders en worden er zelfs in hun eigen huis nog mee opgezadeld zonder er iets over te zeggen te hebben. Het verpest de levens en emoties van kinderen. Vele keren wederom opnieuw moeten hechten en constant begrip opbrengen voor al die nieuwe partners van hun ouders en de emoties en ellende van zowel hen zelf als hun ouders wanneer het misgaat. Ik begrijp werkelijk niet dat zovele gescheiden ouders hun kinderen dit aandoen.
Kijk de docu Stiefkind van de rekening anders eens, misschien dringt het dan een klein beetje door. En dat is nog maar een klein voorbeeldje.
Ja, er wordt soms te makkelijk gedacht over het huwelijk. Maar dat staat los van deze discussie. Jij hebt geen idee waarom TO is gescheiden, en dat doet er ook niet toe. Dus jouw ongezouten mening is erg ondoordacht en vol vooroordelen.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zondag 15 september 2019 om 19:10
Dit zou voor mij eigenlijk al genoeg reden zijn om weer te gaan latten.Pantera88 schreef: ↑15-09-2019 18:50
Ook al vind ik het nog steeds wel moeilijk als hij iets niet goed vindt in huis terwijl ik het totaal geen probleem vindt probeer ook ik me er in aan te passen. Ik ben gewoon makkelijk denk ik. Ze hoeven van mij niet perfect in het gareel. Ze zijn al best braaf van zichzelf.
Mijn vriend lapte vroeger alle regels aan zijn laars en nu moeten mijn kinderen perfect in de pas. Vind ik niet zo eerlijk. Maar we komen er wel uit. Het heeft tijd en veel communicatie nodig denk ik.
Het lijkt mij ook voor de kinderen heel vervelend als er opeens veel strengere regels gelden omdat hun moeder haar vriend niet af wil vallen. Zeker als hij dan voor de rest wel heel afstandelijk is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 15 september 2019 om 19:12
Het komt trouwens over alsof je je in de week dat je kinderen er niet zijn nogal naar hem schikt (samen televisie kijken terwijl je dat niet echt leuk vindt, eten op het tijdstip dat hij wil, et cetera). Het lijkt mij dat je dat op een gegeven moment ook gaat opbreken. Je bent je altijd wel aan iemand aan het aanpassen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 15 september 2019 om 19:14
Je hebt totaal onrealistische verwachtingen. Je woont net een paar maanden samen en wil serieus een happy familie spelen? Dat is voor de meeste oorspronkelijke gezinnen niet reeel, laat staan een samengesteld gezin. Je dringt zowel je kinderen als je vriend op deze manier wel in een onmogelijke positie. Ik moet er niet aan denken om een stiefvader te hebben. Laat staan met hem te moeten knuffelen en te doen of alles zo geweldig is. Je onderschat wat een scheiding betekent voor een kind. Als je er op deze naïeve manier instaat, voorspel ik nog heel veel teleurstellingen voor je, in deze samengestelde situatie.Pantera88 schreef: ↑15-09-2019 11:07Dank je Biol, mooie tekst en tip.
Mijn kinderen geven aan hem te mogen. Er zijn een paar dingen die ze niet leuk vinden maar over het algemeen mogen ze hem.
En zo denken ze over elkaar, ze mogen elkaar en verder laten ze elkaar met rust.
Misschien is dat oké voor nu en zijn mijn verwachtingen voor een gezin dat elkaar de hele dag knuffelt en spelletjes met elkaar speelt met reëel..
zondag 15 september 2019 om 20:03
Dat laatste is niet helemaal reëel. Ik lapte vroeger ook de regels aan mn laars, was chaotisch en mn kamer een bende.Pantera88 schreef: ↑15-09-2019 18:50Bedankt voor alle adviezen. Het is heel goed te lezen dat de meeste mensen vinden dat er een middenweg gevonden moet worden.
Ik denk dat mijn verwachting van een happy gezinnetje met iedereen die onvoorwaardelijk van elkaar houdt niet reëel is.
Ook al vind ik het nog steeds wel moeilijk als hij iets niet goed vindt in huis terwijl ik het totaal geen probleem vindt probeer ook ik me er in aan te passen. Ik ben gewoon makkelijk denk ik. Ze hoeven van mij niet perfect in het gareel. Ze zijn al best braaf van zichzelf.
Mijn vriend lapte vroeger alle regels aan zijn laars en nu moeten mijn kinderen perfect in de pas. Vind ik niet zo eerlijk. Maar we komen er wel uit. Het heeft tijd en veel communicatie nodig denk ik.
Wil niet zeggen dat ik mijn kinderen daarin maar gewoon laat.
zondag 15 september 2019 om 20:11
Ook totaal overbodig om de bank te gebruiken als opslagruimte. Er is vast wel een andere hoek waar je kinderen hun rommel kunnen dumpen. Ik zou daar ook gek van worden.anjer84 schreef: ↑15-09-2019 16:08Misschien is zo'n sterk oordelende mening geen goed idee als je niet weet waar je het over hebt.
To, ik heb ook stiefouders en dat zijn zeker geen tweede vader en moeder voor mij. Ook was het bij ons niet meer dan normaal dat wij als kinderen ook rekening hielden met onze stiefouders.
Zelf zou ik overigens niet blij zijn met een bank vol spullen en kinderen die bepalen wat er op tv is. Ik vind wel dat hij iets mag zeggen over jouw opvoeding, tenslotte woont hij ook met de kinderen samen. De kinderen worden niet slechter van rekening houden met een ander. Dat zullen ze in hun leven nog vaak genoeg moeten doen. Geef hem ook ruimte voor zijn inbreng.
Je kan in een gezin toch ook apart van elkaar eten? Ik vind het typisch Nederlands dat je met zn allen tegelijk aan tafel moet. Geen probleem toch als hij later wil eten? Dan kan hij evt nog wel aan tafel zitten als jullie eten?
Als je er echt niet uitkomt met kleine aanpassingen over en weer, dan is latten de enige oplossing denk ik.
Probeer ajb geen gezinnetje te spelen met elkaar. Je bent geen gezin, de kinderen hebben hun vader elders. Geef het ook wat tijd. Het duurt even voor je op elkaar ingespeeld bent. Dat is niet erg.
Allemaal tegelijk eten is misschien een ideale situatie maar 'je moet eten als je honger hebt, en niet omdat het 5 uur is'.
Waarschijnlijk is vriend niet gewend om op vaste tijden te eten. Ik ook niet (meer) dus ik begrijp dat wel.
Als een paar aanpassingen worden gedaan wordt het misschien voor hem wat makkelijker om in het gezin mee te draaien.
En een tv op de slaapkamer is misschien handig? Kan hij zich ook even terugtrekken indien daar behoefte aan is.
zondag 15 september 2019 om 20:47
Ik wel, mijn vriend helemaal niet. Er is een tv boven waar hij kan gaan zitten. Hij wil niet boven zitten. Valt ook in slaap beneden op de bank maar wil niet boven in bed gaan liggen. Het zou beter voor hem zijn als hij meer tijd voor zichzelf neemt.
Vandaag hadden we wel een hele fijne dag. Iedereen happy. misschien heeft ons uitgebreide gesprek gisteren geholpen. We gaan proberen een weg te vinden die voor iedereen werkt.
zondag 15 september 2019 om 21:18
Als hij die behoefte niet van nature heeft is het dus zeker gekoppeld aan je kinderen en het gezinsleven.Pantera88 schreef: ↑15-09-2019 20:47Ik wel, mijn vriend helemaal niet. Er is een tv boven waar hij kan gaan zitten. Hij wil niet boven zitten. Valt ook in slaap beneden op de bank maar wil niet boven in bed gaan liggen. Het zou beter voor hem zijn als hij meer tijd voor zichzelf neemt.
Vandaag hadden we wel een hele fijne dag. Iedereen happy. misschien heeft ons uitgebreide gesprek gisteren geholpen. We gaan proberen een weg te vinden die voor iedereen werkt.
Goed om dat je wel te realiseren en op basis daarvan de juiste keuzes te maken.
zondag 15 september 2019 om 22:24
Eens. Toestemming vragen aan je kinderen, het moet niet veel gekker worden.biol schreef: ↑15-09-2019 13:12Wat een kolder zeg.. dus als een relatie niet meer werkt om welke reden dan ook mag je niet meer gelukkig zijn met een ander omwille van de kinderen? Ik vind dat kinderen echt wel zeggenschap hebben en je dingen met ze kan bespreken maar het feit dat je egoïstisch bent als je naast het geluk van je kinderen ook zelf gelukkig wil zijn dat is natuurlijk bs!
Met mijn beperkte ervaring als stiefvader kan ik je zeggen dat inspraak het sleutelwoord is. Vroeger een relatie gehad waarbij alles besloten werd door de ouders en in de week van het kind alles draaide om haar zoon (zelfs een standje geven was uitgesloten). Op dat moment beland je in een totaal verkeerde situatie waarbij de volwassene zich compleet moet plooien naar het kind. Je bent goed genoeg om de praktische zaken te regelen, maar mag je totaal niet mengen in de discussies over zijn toekomst. Niet gewerkt.
Ondertussen andere relatie, getrouwd en wederom een stiefzoon; maar vanaf het begin overleg. Het is heel goed dat de uiteindelijke besluiten genomen worden door de natuurlijke ouders, maar dat je hierover overlegt met je nieuwe partner kweekt wel betrokkenheid.
@To: in welke mate laat jij hem zijn ouderrol spelen? Mag hij dit enkel doen wanneer ze hulp nodig hebben of mag hij ze ook corrigeren?
maandag 16 september 2019 om 02:56
Nooit begrepen waarom iemand een vreemde - voor de kinderen - in huis haalt.
Niks anders dan eigenbelang.
Geen kind dat er op zit te wachten.
Dit gaat hoe dan ook invloed hebben op hun vorming.
En het klopt wat hij aangeeft dat hij zich niet voelt passen in het gezin. Geloof hem als hij dat zegt want hij maakt een terecht punt. Ga dat niet proberen op te lossen. Gaat niet lukken.
En een stiefvader wordt iemand pas bij een huwelijk. Niet als vriend!!
Niks anders dan eigenbelang.
Geen kind dat er op zit te wachten.
Dit gaat hoe dan ook invloed hebben op hun vorming.
En het klopt wat hij aangeeft dat hij zich niet voelt passen in het gezin. Geloof hem als hij dat zegt want hij maakt een terecht punt. Ga dat niet proberen op te lossen. Gaat niet lukken.
En een stiefvader wordt iemand pas bij een huwelijk. Niet als vriend!!
maandag 16 september 2019 om 07:19
Ik laat hem wel de kinderen corrigeren. We hebben afgesproken als gezin dat hij ook de kinderen mag aanspreken als ze zich niet aan huisregels houden. Ik beken dan wel met kromme tenen te zitten als hij het doet. Komt omdat het momenten zijn dat ik iets door de vingers zie (waar ik dan mijn redenen voor heb). Maar ik laat het gaan om hem ook het gevoel te geven er bij te horen.Moirmel schreef: ↑15-09-2019 22:24Eens. Toestemming vragen aan je kinderen, het moet niet veel gekker worden.
Met mijn beperkte ervaring als stiefvader kan ik je zeggen dat inspraak het sleutelwoord is. Vroeger een relatie gehad waarbij alles besloten werd door de ouders en in de week van het kind alles draaide om haar zoon (zelfs een standje geven was uitgesloten). Op dat moment beland je in een totaal verkeerde situatie waarbij de volwassene zich compleet moet plooien naar het kind. Je bent goed genoeg om de praktische zaken te regelen, maar mag je totaal niet mengen in de discussies over zijn toekomst. Niet gewerkt.
Ondertussen andere relatie, getrouwd en wederom een stiefzoon; maar vanaf het begin overleg. Het is heel goed dat de uiteindelijke besluiten genomen worden door de natuurlijke ouders, maar dat je hierover overlegt met je nieuwe partner kweekt wel betrokkenheid.
@To: in welke mate laat jij hem zijn ouderrol spelen? Mag hij dit enkel doen wanneer ze hulp nodig hebben of mag hij ze ook corrigeren?
Het voelt nog allemaal zo kunstmatig voor me. Maar misschien moet het nog wennen.
maandag 16 september 2019 om 07:43
Samenleven met de kinderen van een ander is pure hel. Zeker wanneer de bio-ouder ook nog verwacht dat je onvoorwaardelijk van zijn/haar bloedjes houdt. Hou jij onvoorwaardelijk van de pubers van je buren, of de kinderen van jouw vrienden en collega's? Stel je eens voor dat je 24/7 met hen samenwoont. Dan wordt het je ook teveel. De herrie, de zooi, het gebrek van privacy, kinderen die aan jouw spullen zitten etc.
Andersom Is samenleven met de nieuwe partner van je ouder ook niet bepaald een pretje. Ineens een "vreemde" in huis die ook een en ander in de melk te brokkelen heeft, nooit meer je ouder voor jezelf, je ouderlijk huis is weg. Doe elkaar dat niet aan en blijf lekker latten totdat de kinderen de deur uit zijn.
Tot slot: hier geen stief maar wij als ouders bepalen wat er op tv komt en wanneer deze aan staat. Als de kinderen oud genoeg zijn krijgen ze tv op hun kamer, als ze dan iets willen zien dat mijn man en ik niet leuk vinden dan gaan ze dat maar in hun eigen kamer doen. Ik ben heel selectief in welke programma's ik leuk vind en ga zeker niet in de meuk van een ander zitten. (Mijn man idem. Dingen die wijzelf leuk vinden en de ander niet, nemen we op en kijken we als onze wederhelft er niet is.)
Andersom Is samenleven met de nieuwe partner van je ouder ook niet bepaald een pretje. Ineens een "vreemde" in huis die ook een en ander in de melk te brokkelen heeft, nooit meer je ouder voor jezelf, je ouderlijk huis is weg. Doe elkaar dat niet aan en blijf lekker latten totdat de kinderen de deur uit zijn.
Tot slot: hier geen stief maar wij als ouders bepalen wat er op tv komt en wanneer deze aan staat. Als de kinderen oud genoeg zijn krijgen ze tv op hun kamer, als ze dan iets willen zien dat mijn man en ik niet leuk vinden dan gaan ze dat maar in hun eigen kamer doen. Ik ben heel selectief in welke programma's ik leuk vind en ga zeker niet in de meuk van een ander zitten. (Mijn man idem. Dingen die wijzelf leuk vinden en de ander niet, nemen we op en kijken we als onze wederhelft er niet is.)
maandag 16 september 2019 om 08:16
Pantera88 schreef: ↑16-09-2019 07:19Ik laat hem wel de kinderen corrigeren. We hebben afgesproken als gezin dat hij ook de kinderen mag aanspreken als ze zich niet aan huisregels houden. Ik beken dan wel met kromme tenen te zitten als hij het doet. Komt omdat het momenten zijn dat ik iets door de vingers zie (waar ik dan mijn redenen voor heb). Maar ik laat het gaan om hem ook het gevoel te geven er bij te horen.
Het voelt nog allemaal zo kunstmatig voor me. Maar misschien moet het nog wennen.
Waarom hebben jullie huisregels wanneer jij je daar niet aanhoudt? Dat is voor zowel je kinderen als je vriend heel verwarrend. Dat gaan wrijving geven.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 16 september 2019 om 08:23
Lees ik er overheen dat vriend bij TO en de kinderen is ingetrokken?Doorenvogels55 schreef: ↑15-09-2019 10:36Dat laatste vind ik niet. Het is hun huis. Vriend komt er bij in. Als het hem niet aanstaat gaat ie maar zelf ergens wonen.
Of hebben ze samen een nieuw huis gehuurd/gekocht. Of zijn ze bij hem ingetrokken? Kan ook nog. Want dan slaat deze reactie natuurlijk nergens op.
TO, ik denk dat iedereen vooral gewoon zijn plek en rol in het nieuwe “gezin” nog moet vinden. Een paar maanden is nog niet heel lang natuurlijk en het is een grote verandering voor iedereen. Blijf praten hierover met elkaar. Voor je vriend is het helemaal een grote verandering. Ineens 2 kinderen in huis. Ik kan me goed voorstellen dat dat echt aanpassen is ineens voor hem en dat dat niet zomaar van de ene op de andere dag gaat. Ik heb het met ons eigen kind gehad ook. Pas na zo’n 1,5 jaar voelde ik me weer volledig op mijn gemak in mijn eigen huis. Geef het dus nog wat tijd en blijf dus praten. Heb begrip voor elkaars gevoel en probeer samen oplossingen te vinden voor eventuele problemen.
maandag 16 september 2019 om 08:51
Pantera88: Hoe zit het met de huishoudelijke taken als de kinderen er zijn? Betekent 'hij trekt zich terug' ook dat jij dan grotendeels alleen opdraait voor koken, boodschappen en schoonmaken etc? Dat zou voor mij een absolute no-go zijn.
Ik vind het een gevaarlijke balans, ik lees tussen de regels namelijk dat jouw gevoel heel duidelijk is, je voedt intuitief op, en je bent niet rigide en houdt van gezelligheid. Door de komst van je vriend trek je nu alles in twijfel en ga je schipperen en inslikken. Dat zal voor de lieve vrede in je relatie vast goed zijn, maar voelt dit voor JOU wel echt goed als je jezelf steeds aan de kant schuift? Ik denk het uiteindelijk niet. En dit kan de band met je kinderen ook beschadigen.. Iedereen kan hier roepen dat het heel goed is dat je vriend zich onttrekt, dat jij teveel verwacht, dat jij je nog meer moet aanpassen. Ik ben het daar niet mee eens. Jij bepaalt zélf wat je verwachtingen zijn. Dat mag gewoon. Misschien zijn ze met deze man niet haalbaar. Bedenk dan heel goed hoe ver je wil gaan in het aanpassen, dat bepaal jij namelijk uiteindelijk zelf.
Ik vind het een gevaarlijke balans, ik lees tussen de regels namelijk dat jouw gevoel heel duidelijk is, je voedt intuitief op, en je bent niet rigide en houdt van gezelligheid. Door de komst van je vriend trek je nu alles in twijfel en ga je schipperen en inslikken. Dat zal voor de lieve vrede in je relatie vast goed zijn, maar voelt dit voor JOU wel echt goed als je jezelf steeds aan de kant schuift? Ik denk het uiteindelijk niet. En dit kan de band met je kinderen ook beschadigen.. Iedereen kan hier roepen dat het heel goed is dat je vriend zich onttrekt, dat jij teveel verwacht, dat jij je nog meer moet aanpassen. Ik ben het daar niet mee eens. Jij bepaalt zélf wat je verwachtingen zijn. Dat mag gewoon. Misschien zijn ze met deze man niet haalbaar. Bedenk dan heel goed hoe ver je wil gaan in het aanpassen, dat bepaal jij namelijk uiteindelijk zelf.
