Relaties
alle pijlers
In de knoop
maandag 16 september 2019 om 14:42
Korte situatieschets: man en vrouw beiden tussen 30-35 jaar, 12 jaar getrouwd, twee kindjes onder de 7 en man heeft al twee jaar een neerslachtige periode wat sinds een jaar echt een zware depressie te noemen is.
Echt, ik ben gesloopt, moe, uitgeput, emotioneel en mijn dagen zijn een rollercoaster.
Onze liefde voor elkaar is houden van maar we halen niet meer het beste in elkaar naar boven, zijn niet meer elkaars belangrijkste persoon lijkt het wel.
Ik probeer mijn man al twee jaar te ondersteunen bij het herstellen van zijn depressie. Wilde hij eind 2018 nog actief herstellen, nu wilt hij dat niet meer. Gesprekken met een psychiater leverde niets op. Mijn man had geen klik met deze persoon. Ook niet met de praktijkondersteuner van de huisarts. Er is nu geen behandeling meer en mijn man probeert zonder begeleiding hierboven op te komen met behulp van wat vrij verkrijgbare pillen bedoelt voor periode met stress.
Ik heb geprobeerd mijn grenzen aan te geven bij mijn man en uitgelegd wat zijn staat van zijn doet met de kinderen en mij, maar er komt niets uit. Hij vindt het naar voor ons maar actie ondernemen Ho maar.
Ik merk dat mijn gedachte steeds vaker gaan naar het hebben van een eigen plek voor mij en de kinderen.
Scheiden dus. Dit geeft onzekere gevoelens.. Angst voor het onbekende of gegronde angst?
Als kind van gescheiden ouders weet ik wat mijn kinderen te wachten zou staan..
Heeft iemand tips en/of ervaring. Zie ik de juiste stappen nog helder?
Echt, ik ben gesloopt, moe, uitgeput, emotioneel en mijn dagen zijn een rollercoaster.
Onze liefde voor elkaar is houden van maar we halen niet meer het beste in elkaar naar boven, zijn niet meer elkaars belangrijkste persoon lijkt het wel.
Ik probeer mijn man al twee jaar te ondersteunen bij het herstellen van zijn depressie. Wilde hij eind 2018 nog actief herstellen, nu wilt hij dat niet meer. Gesprekken met een psychiater leverde niets op. Mijn man had geen klik met deze persoon. Ook niet met de praktijkondersteuner van de huisarts. Er is nu geen behandeling meer en mijn man probeert zonder begeleiding hierboven op te komen met behulp van wat vrij verkrijgbare pillen bedoelt voor periode met stress.
Ik heb geprobeerd mijn grenzen aan te geven bij mijn man en uitgelegd wat zijn staat van zijn doet met de kinderen en mij, maar er komt niets uit. Hij vindt het naar voor ons maar actie ondernemen Ho maar.
Ik merk dat mijn gedachte steeds vaker gaan naar het hebben van een eigen plek voor mij en de kinderen.
Scheiden dus. Dit geeft onzekere gevoelens.. Angst voor het onbekende of gegronde angst?
Als kind van gescheiden ouders weet ik wat mijn kinderen te wachten zou staan..
Heeft iemand tips en/of ervaring. Zie ik de juiste stappen nog helder?
woensdag 18 september 2019 om 02:43
Kastanjez schreef: ↑16-09-2019 16:45Hoe lang moet ze dan nog bij hem blijven, als hij maar in de depressie blijft zitten? Als hij geen hulp wil, ook niet van haar? Als hij niet meer met haar wil praten? Het is voor de kinderen ook geen fijn vooruitzicht, hun hele jeugd doorbrengen met een depressieve vader in huis. Er moet hoe dan ook wat veranderen.
Net als veel mensen op dit forum 'in een relatie zitten', 'zitten' er kennelijk ook enkelen in een depressie. Zijn het soms beiden stoelen ofzo? Tot zover mijn ergernis over bepaald taalgebruik. On topic: nergens staat dat de kinderen het vooruitzicht hebben hun hele jeugd met een depressieve vader door te brengen. Depressies gaan over het algemeen over. Dat er wat 'moet' veranderen klopt, maar soms duurt het even voor de juiste aansluiting/het aangrijpingspunt gevonden is. Dat kan van alles zijn: tijdsverloop, het juiste medicijn, de goede therapeut, enz.
Ik vind een (tijdelijke?) scheiding van tafel en bed ook wel een goed idee. Ik weet niet of je dat praktisch voor elkaar krijgt, maar zoniet, misschien bij je man aandringen dat hij dan ergens een kamer huurt en alleen nog de weekends met jullie doorbrengt ofzo? Als hij inziet dat het 'naar' voor jullie is, ziet hij misschien ook wel in dat er in ieder geval voor jullie kinderen iets moet veranderen.
Ja, leuk. Stop die depressieve man op een kamer, weg van de dingen en regelmaat die hij nog wel heeft. Dan zal het vast beter gaan en zal hij 'inzien' dat er wat 'moet' gebeuren. Dat zeg je toch ook niet tegen iemand die zijn been gebroken heeft en moet revalideren? Een huisarts/behandelaar/therapeut kan je vertellen hoe met depressie om te gaan. Daaronder valt niet: verhuizingen, grote veranderingen, enz. Wel: adviezen hoe je daar als partner op een goede manier mee om kan gaan en kunt zorgen dat je zelf de nodige hulp krijgt.
Voordat ik hier een stortvloed van kritiek over mij heen krijg: ik begrijp heel goed dat jij, TO er inmiddels ook doorheen zit. Zoek oplossingen en ook ondersteuning voor jouzelf in de omgeving. Ik kan er uiteindelijk niet over oordelen, maar het met velen roepen dat man maar eens 'actie' moet gaan ondernemen helpt niemand met een forse depressie. Het is nu juist onderdeel van zijn (volgens de OP door professionals) vastgestelde ziekte dat hij dat nu niet kan.
Hoe het dan wel moet weet ik ook niet. Dat moet je met professionals overleggen. Maar hem het huis uit sturen lijkt mij in strijd met het for better for worse principe.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
woensdag 18 september 2019 om 02:54
Rooss4.0 schreef: ↑16-09-2019 20:23Mijn ex wilde ook niet beter worden, niet meer schouder aan schouder aan het hoofd staan van ons gezin. In 2012 zijn we gescheiden en dat was een enorm goed besluit, het beste besluit van de eeuw. Hij is nog steeds zijn depri zelf, soms geef ik hem als vader van mijn kinderen en als expartner een mooie schop onder zijn hol als hij weer eens besluiteloos is. Dat werkt goed want we zijn nog steeds maatjes. HIj ziet de kinderen regelmatig en daar zorgt hij goed voor, neemt zijn taken als vader erg serieus, soms een beetje te.
Getrouwd in voor- en tegenspoed, ammehoela. Als jij jezelf niet gelukkig maakt doet niemand het. Ik werd heel, heel erg moedeloos van het leven met een depressief iemand, ik had eigenlijk zelf ook wel zin om er een eind aan te maken. Alles was zwaar, zwaarder, zwaarst.
Nu ben ik stervensgelukkig met een nieuwe latrelatie, het gaat goed met de kinderen en het gaat ook best goed met hem. Dit was een win-win-win besluit.
Deze post van jou snap ik wel Roos, maar ik ben bang dat je een positieve uitzondering bent.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
vrijdag 20 september 2019 om 09:26
Alle berichten heb ik gelezen en ik voel dat er geen juiste keuze is. Uit elkaar gaan met zulke kleine kinderen doet me echt verdriet en tegelijk de gedachte dat ik mijn man, maatje, met zijn depressie laat zitten voelt niet goed.
Veel gesprekken later blijkt mijn man (ook) uit elkaar te willen.
En zo start een nieuw hoofdstuk...ik voel verdriet, falen en zoveel meer.
Gelukkig blijven we op goede voet en gaan we ons allebei 200% inzetten voor de kinderen en blijven we elkaar helpen waar nodig.
Veel gesprekken later blijkt mijn man (ook) uit elkaar te willen.
En zo start een nieuw hoofdstuk...ik voel verdriet, falen en zoveel meer.
Gelukkig blijven we op goede voet en gaan we ons allebei 200% inzetten voor de kinderen en blijven we elkaar helpen waar nodig.
vrijdag 20 september 2019 om 09:32
Hij heeft zelf de kogel door de kerk geschoten dus. Hartstikke pijnlijk maar inlevend in hem ook heel logisch. Het gezinsleven zal zwaar op hem drukken en ook hij ervaart een constant faalgevoel omdat hij er niet 100% voor jullie kan zijn.
Rottige beslissing, een beslissing die vaders en moeders eigenlijk niet willen maken. De blik vooruit en samen kijken hoe dit aan te pakken zonder elkaar onnodig te kwetsen en schade toe te brengen. Je gaat een lastige tijd krijgen maar over een poosje hoop ik echt dat je hier met opluchting op terug kunt kijken omdat je je leven dan weer hebt opgepakt zonder de zwaarte van een depressieve partner.
Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.
Rottige beslissing, een beslissing die vaders en moeders eigenlijk niet willen maken. De blik vooruit en samen kijken hoe dit aan te pakken zonder elkaar onnodig te kwetsen en schade toe te brengen. Je gaat een lastige tijd krijgen maar over een poosje hoop ik echt dat je hier met opluchting op terug kunt kijken omdat je je leven dan weer hebt opgepakt zonder de zwaarte van een depressieve partner.
Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.
vrijdag 20 september 2019 om 21:57
Rooss4.0 schreef: ↑20-09-2019 09:32Hij heeft zelf de kogel door de kerk geschoten dus. Hartstikke pijnlijk maar inlevend in hem ook heel logisch. Het gezinsleven zal zwaar op hem drukken en ook hij ervaart een constant faalgevoel omdat hij er niet 100% voor jullie kan zijn.
Rottige beslissing, een beslissing die vaders en moeders eigenlijk niet willen maken. De blik vooruit en samen kijken hoe dit aan te pakken zonder elkaar onnodig te kwetsen en schade toe te brengen. Je gaat een lastige tijd krijgen maar over een poosje hoop ik echt dat je hier met opluchting op terug kunt kijken omdat je je leven dan weer hebt opgepakt zonder de zwaarte van een depressieve partner.
Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.
Hier sluit ik mij bij aan.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
