Relaties
alle pijlers
Stiefvader
zondag 15 september 2019 om 09:17
Ik heb nu 2,5 jaar een relatie met een lieve man en ik heb 2 kinderen uit een eerdere relatie. Sinds een paar maanden wonen we samen. Mijn kinderen zijn om de andere week bij ons.
Wat me opvalt de laatste tijd en waar ik me zorgen over maak is dat mijn partner steeds meer zich begint af te sluiten als de kinderen er zijn. Eigenlijk begint iedereen steeds meer langs elkaar heen te leven.
Ik heb er gisteren met mijn partner over gesproken. Hij geeft aan dat hij geeft om de kinderen (houden van gebruikt hij niet) maar dat hij zich niet vindt passen binnen het gezin.
Ik weet dat hij in het begin dat ze elkaar leerden kennen zijn best nog deed. Hij lijkt nu het bijltje erbij neer gegooid te hebben. Hij is van huis uit gewoon anders gewend en weet niet hoe hij ermee om moet gaan.
Hij doet wel dingen voor de kinderen hoor. Ze hoeven maar een kick te geven en hij holt voor de kinderen. Repareert fietsen, helpt met huiswerk enz. Ook vraagt hij naar ze als ze er niet zijn. Maar als ze er zijn vindt hij het te druk met geluiden en voelt hij zich er niet bij horen.
Iemand ervaring met stiefvaderschap? Ik kan veel vinden over stiefmoeders maar stiefvaders (die naam gebruiken we hier niet trouwens maar zet ik hier neer voor de beeldvorming) vind ik niet zoveel over.
Wat me opvalt de laatste tijd en waar ik me zorgen over maak is dat mijn partner steeds meer zich begint af te sluiten als de kinderen er zijn. Eigenlijk begint iedereen steeds meer langs elkaar heen te leven.
Ik heb er gisteren met mijn partner over gesproken. Hij geeft aan dat hij geeft om de kinderen (houden van gebruikt hij niet) maar dat hij zich niet vindt passen binnen het gezin.
Ik weet dat hij in het begin dat ze elkaar leerden kennen zijn best nog deed. Hij lijkt nu het bijltje erbij neer gegooid te hebben. Hij is van huis uit gewoon anders gewend en weet niet hoe hij ermee om moet gaan.
Hij doet wel dingen voor de kinderen hoor. Ze hoeven maar een kick te geven en hij holt voor de kinderen. Repareert fietsen, helpt met huiswerk enz. Ook vraagt hij naar ze als ze er niet zijn. Maar als ze er zijn vindt hij het te druk met geluiden en voelt hij zich er niet bij horen.
Iemand ervaring met stiefvaderschap? Ik kan veel vinden over stiefmoeders maar stiefvaders (die naam gebruiken we hier niet trouwens maar zet ik hier neer voor de beeldvorming) vind ik niet zoveel over.
pantera88 wijzigde dit bericht op 15-09-2019 10:03
3.36% gewijzigd
maandag 16 september 2019 om 12:11
Whomi, bedankt voor het hart onder de riem.
Dekenau, ik denk dat je gelijk hebt. Tenminste, het voelt voor mij nu even zo dat ik me teveel aanpas en dat de balans zoek is.
Ik de weken dat de kinderen bij ons zijn liggen alle taken bij mij. De andere weken probeerden we dat het meeste op mijn partners bordje lag. Maar de realiteit is dat hij dat niet haalt. De verdeling ligt dus scheef. Hij overziet het allemaal niet.
We vinden er wel een weg in. Maar het heeft tijd en veel overleg nodig.
Dekenau, ik denk dat je gelijk hebt. Tenminste, het voelt voor mij nu even zo dat ik me teveel aanpas en dat de balans zoek is.
Ik de weken dat de kinderen bij ons zijn liggen alle taken bij mij. De andere weken probeerden we dat het meeste op mijn partners bordje lag. Maar de realiteit is dat hij dat niet haalt. De verdeling ligt dus scheef. Hij overziet het allemaal niet.
We vinden er wel een weg in. Maar het heeft tijd en veel overleg nodig.
maandag 16 september 2019 om 12:28
TO, dit is een goede vraag van Whomi: is hij bij jullie ingetrokken, jullie bij hem of wonen jullie beide nu in een ander huis?Whomi schreef: ↑16-09-2019 08:23Lees ik er overheen dat vriend bij TO en de kinderen is ingetrokken?
Of hebben ze samen een nieuw huis gehuurd/gekocht. Of zijn ze bij hem ingetrokken? Kan ook nog. Want dan slaat deze reactie natuurlijk nergens op.
TO, ik denk dat iedereen vooral gewoon zijn plek en rol in het nieuwe “gezin” nog moet vinden. Een paar maanden is nog niet heel lang natuurlijk en het is een grote verandering voor iedereen. Blijf praten hierover met elkaar. Voor je vriend is het helemaal een grote verandering. Ineens 2 kinderen in huis. Ik kan me goed voorstellen dat dat echt aanpassen is ineens voor hem en dat dat niet zomaar van de ene op de andere dag gaat. Ik heb het met ons eigen kind gehad ook. Pas na zo’n 1,5 jaar voelde ik me weer volledig op mijn gemak in mijn eigen huis. Geef het dus nog wat tijd en blijf dus praten. Heb begrip voor elkaars gevoel en probeer samen oplossingen te vinden voor eventuele problemen.
Zeker in dat laatste geval is een paar maanden niets. Nieuwe plek, plots samenleven als gezin, verhuizen, allemaal zaken die wat stress met zich meebrengen en misschien ben jij hier gewoon beter tegen bestand dan hij.
Goed dat je hem ook toelaat in de opvoeding al zal dit vast even wennen zijn, maar blijf zeker overleggen zodat jullie beide op dezelfde lijn komen.
anoniem_64a73836ab974 wijzigde dit bericht op 16-09-2019 12:30
0.40% gewijzigd
maandag 16 september 2019 om 12:28
Dit helemaal! Ik heb in de positie van je vriend gezeten. En je geeft om de kinderen, doet er alles voor. Maar die drukte is zwaar. En mijn "stiefkinderen" kwamen nog maar alleen in het weekend. Maar ik werk fulltime en had dus ook in het weekend geen gelegenhied om de batterijen op te laden.viva-amber schreef: ↑15-09-2019 10:31Misschien verwacht je te veel. Hij geeft om ze en doet veel voor ze. Hoe erg is het dan dat hij ook rust en tijd voor zichzelf nodig heeft?
Als je vriend voor de rest goed is voor de kinderen en voor jou, zou ik hem wat rust gunnen in die drukke week. Een ruimte waar ook hij zijn ding kan doen (tv kijken, ...) . Ik had die ruimte niet en uiteindelijk zijn wij terug gaan latten.
I can keep my mouth shut, but you can read the subtitles on my face.
maandag 16 september 2019 om 12:49
Poeh, besef jij hoe moeilijk dit voor hem is?
Weet je, ik heb de allerleukste kinderen op aarde... maar kan me heel goed voorstellen, dat anderen dat niet vinden.
Hij moet met andermans kinderen in andermans huis wennen. Het lijkt mij (hoe leuk de partner ook is) vreselijk
maandag 16 september 2019 om 16:16
Ik houd zielsveel van mijn kinderen maar kan ook nog volledig onpartijdig inzien dat mijn kinderen best irritant kunnen zijn en heel vermoeiend. Ik zou er ook denk ik niet voor kiezen om met andermans kinderen samen te gaan wonen. Dus heb ik uiteraard uitermate respect voor mijn vriend.lilalinda schreef: ↑16-09-2019 12:49Poeh, besef jij hoe moeilijk dit voor hem is?
Weet je, ik heb de allerleukste kinderen op aarde... maar kan me heel goed voorstellen, dat anderen dat niet vinden.
Hij moet met andermans kinderen in andermans huis wennen. Het lijkt mij (hoe leuk de partner ook is) vreselijk
Alleen vraag ik me af of terug naar latten toch niet beter is voor iedereen. Alleen is hij zo gek op me dat hij niet ergens anders wil wonen. En dat vind ik niet helemaal reëel.
Maar goed, de kinderen zeggen dat ze het fijn vinden dat hij er is. Waarschijnlijk ben ik dus de enige die er een probleem van maakt .
maandag 16 september 2019 om 17:44
Haha wat een flauwe opmerking.biol schreef: ↑15-09-2019 18:56Volgens mij heb jij enorm veel wrok naar iemand, of ben je enorm beschadigd in je jeugd.. dat is heel naar maar dat is niet in alle gevallen zo. Ik ken ook genoeg stellen waar het wel werkt.
Ja, er wordt soms te makkelijk gedacht over het huwelijk. Maar dat staat los van deze discussie. Jij hebt geen idee waarom TO is gescheiden, en dat doet er ook niet toe. Dus jouw ongezouten mening is erg ondoordacht en vol vooroordelen.
Nee het heeft juist niets met mij te maken. Het gaat niet om mij of jou, en ook niet om al die andere ‘volwassenen’. Maar open je ogen gewoon en kijk naar al die klassen vol met kinderen die met de zoveelste gescheiden ouders en nieuwe vaders en moeders zitten, alleen maar omdat volwassenen tegenwoordig maar al te graag uit elkaar willen zelfstandig willen leven mét kinderen. De reden van scheiding van TO interesseert me werkelijk niet, het feit dat men tegenwoordig met het grootste gemak uit elkaar gaat en de kinderen standaard hiervan de dupe zijn zegt voldoende. Dat behoeft geen verdere uitleg.
maandag 16 september 2019 om 17:56
Zolang men gewoon dezelfde “nieuwe vriend” of vriendin aanhoudt totdat de kinderen het huis uit zijn = er ook nog geen probleem (behalve dat ze hun vader dagelijks missen en verplicht een andere man/vrouw aan de ontbijttafel zien en op hun bank etc etc.)Pantera88 schreef: ↑16-09-2019 16:16Ik houd zielsveel van mijn kinderen maar kan ook nog volledig onpartijdig inzien dat mijn kinderen best irritant kunnen zijn en heel vermoeiend. Ik zou er ook denk ik niet voor kiezen om met andermans kinderen samen te gaan wonen. Dus heb ik uiteraard uitermate respect voor mijn vriend.
Alleen vraag ik me af of terug naar latten toch niet beter is voor iedereen. Alleen is hij zo gek op me dat hij niet ergens anders wil wonen. En dat vind ik niet helemaal reëel.
Maar goed, de kinderen zeggen dat ze het fijn vinden dat hij er is. Waarschijnlijk ben ik dus de enige die er een probleem van maakt .
Als het om hooguit 2 ingrijpende veranderingen in hun leven gaat, hoeven ze daar niet een leven lang last van te hebben.
maandag 16 september 2019 om 18:14
Ik vind niet dat je er een probleem van maakt, maar juist knap van je dat je kijkt naar een ieders belang.Pantera88 schreef: ↑16-09-2019 16:16Ik houd zielsveel van mijn kinderen maar kan ook nog volledig onpartijdig inzien dat mijn kinderen best irritant kunnen zijn en heel vermoeiend. Ik zou er ook denk ik niet voor kiezen om met andermans kinderen samen te gaan wonen. Dus heb ik uiteraard uitermate respect voor mijn vriend.
Alleen vraag ik me af of terug naar latten toch niet beter is voor iedereen. Alleen is hij zo gek op me dat hij niet ergens anders wil wonen. En dat vind ik niet helemaal reëel.
Maar goed, de kinderen zeggen dat ze het fijn vinden dat hij er is. Waarschijnlijk ben ik dus de enige die er een probleem van maakt .
dinsdag 17 september 2019 om 00:16
Pantera88 schreef: ↑16-09-2019 16:16Ik houd zielsveel van mijn kinderen maar kan ook nog volledig onpartijdig inzien dat mijn kinderen best irritant kunnen zijn en heel vermoeiend. Ik zou er ook denk ik niet voor kiezen om met andermans kinderen samen te gaan wonen. Dus heb ik uiteraard uitermate respect voor mijn vriend.
Alleen vraag ik me af of terug naar latten toch niet beter is voor iedereen. Alleen is hij zo gek op me dat hij niet ergens anders wil wonen. En dat vind ik niet helemaal reëel.
Maar goed, de kinderen zeggen dat ze het fijn vinden dat hij er is. Waarschijnlijk ben ik dus de enige die er een probleem van maakt .
Heel eerlijk en objectief, ik hou ervan.
Hier had ik ook een ex vriendin met twee lieve kinderen. Ik zelf heb er ook twee. Voor mij is samenwonen geen optie (voorlopig), maar ik begrijp als één van de twee geen kinderen heeft, dit prima kan. Het is denk ik toch altijd lastig, maar niet onmogelijk. Geef het de ruimte en de tijd.
dinsdag 17 september 2019 om 15:02
Bijzonder dat jij denkt dat ik niet liever een 'gewoon' gezin had gevormd samen met mijn kinderen en mijn ex. Bijzonder ook dat je denkt dat iedereen 'met het grootste gemak' maar even uit elkaar gaat. En vooral dat je meent dat alle kinderen standaard slecht uit een scheiding komen.hoezoos schreef: ↑16-09-2019 17:44Haha wat een flauwe opmerking.
Nee het heeft juist niets met mij te maken. Het gaat niet om mij of jou, en ook niet om al die andere ‘volwassenen’. Maar open je ogen gewoon en kijk naar al die klassen vol met kinderen die met de zoveelste gescheiden ouders en nieuwe vaders en moeders zitten, alleen maar omdat volwassenen tegenwoordig maar al te graag uit elkaar willen zelfstandig willen leven mét kinderen. De reden van scheiding van TO interesseert me werkelijk niet, het feit dat men tegenwoordig met het grootste gemak uit elkaar gaat en de kinderen standaard hiervan de dupe zijn zegt voldoende. Dat behoeft geen verdere uitleg.
Fijn dat jouw leven zo goed gelukt is naar je eigen maatstaven. Jammer dat je nogal hard (en vrij arrogant imho) oordeelt over mensen bij wie het in hun leven anders loopt.
Gelukkig bewijzen mijn kinderen al jaren jouw ongelijk.
Terug naar het topic: TO, ik denk dat je even goed moet kijken naar wat jij en je partner allebei NU willen en nodig hebben. Volgens mij zei Lalinda ook al eerder dat jullie allebei nogal behoefte hebben aan eigen ruimte.
Samenwonen kan heel fijn, leuk en gezellig zijn maar dat zou je ook nog een paar jaar kunnen uitstellen.
vrijdag 27 september 2019 om 23:31
Ik vind dit heel rancuneus klinken. Misschien omdat ik een aantal volwassen mannen en vrouwen ken die een hele mooie, fijne en hechte band hebben met hun stiefvader. Omdat die er gewoon bij hoorde, omdat iedereen erbij hoorde, omdat er ruimte was voor elkaar en voor iedereen als individu. Hun 'stiefvader' is voor hun gewoon hun vader. Niet eens stiefvader. En dat is niet opgelegd, maar zo gegroeid. Hij hoort erbij, hij is hun ouder. Zo benoemen ze het en zo voelen ze het. En daarnaast hebben ze ook nog hun echte vader.
Ook in een samengesteld gezin hoort elk gezinslid erbij, dat is wat je een gezin maakt, dat is wat ruimte geeft om de band te laten groeien.
En als dit niet zo groeit, dan val je waarschijnlijk onder de gezinnen die alsnog uit elkaar gaan. Of onder de groep exen die het vervelend vinden dat hun kind de luxe heeft om van een ouder dubbel te hebben.
zaterdag 28 september 2019 om 00:58
Ga jij dat uitleggen aan alle mensen die het wel zo voelen?
Aan mensen wiens ouders al jaren en jaren, decenia samen zijn met een ander die het hele leven van het kind heeft meegemaakt, maar nooit getrouwd zijn omdat zij dat niet nodig vonden? Ga jij uitleggen dat zij door dat papiertje dat ontbreekt, datzelfde papiertje waarvan zo vaak wordt geroepen dat dat geen verschil maakt (als een vrouw zo perse wil trouwen en de vriend niet), géén serieuze plaats hebben in het leven van het kind anders dan als 'partner van de andere ouder'?
Leg je dan meteen aan alle mensen die geen band voelen even uit dat ze dat door dat papiertje wel zouden moeten voelen?
