Spijt van Samenwonen

14-12-2019 10:32 51 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hoi,

Ik woon nu 6 jaar samen. Heb 7 jaar een relatie. Hebben eerst gelat daarna korte tijd samen in mijn huis en daarna samen huis gekocht.
Ik heb een kind van 12 en hij heeft geen kinderen. We hebben een mooie tijd samen gehad. Nu we samenwonen in ons koophuis heb ik spijt. Ik heb erg behoefte om op om mijzelf te zijn. Het samenwonen geeft mij een beklemmend gevoel. En als ik hoor dat mensen om mij heen uit elkaar zijn en weer zelf verder gaan bekruipt mij een jaloers gevoel.
Ik kan niet de knoop doorhakken bang dat ik daar weer spijt van krijg.
Binnen onze relatie hebben we veel communicatieproblemen. We begrijpen elkaar niet goed en lachen weinig. We zijn in relatietherapie geweest dat werkte verhelderend, maar hielp niet echt.
Wie geeft raad...ik kan niet kiezen hoe ik verder moet. Ik ben 45...

Groetjes
Rigimoken schreef:
14-12-2019 11:05
Er wordt nooit gelachen. Mijn vriend heeft geen humor. Vaal over gehad, maar zit er gewoon niet in. Dat mis ik enorm.
Therapie verhelderend in die zin dat we alle 3 denken vanuit ons kader van waaruit we zijn opgevoed.
Ik heb gewoon erg behoefte aan eigen huishouden eigen huisje en ik heb zelf de fout gemaakt snel te gaan samenwonen. Ik had het mooi voor elkaar 7 jr geleden gescheiden en eigen koophuis na een half jaar kreeg ik al relatie met mijn vriend.
Waarom heb je dit dan doorgezet? Ik zou met de relatie stoppen.
Wees eerlijk naar jezelf en naar hem. Je hebt geen spijt van het samenwonen, want dat doe je al jarenlang en daar heb je echt niet ineens nu spijt van. Je wil gewoon niet meer met hem. Dat kan, maar opnieuw gaan latten maakt dat dus niet anders, dat wordt dan gewoon een gefaseerde break-up. En dat is naar niemand eerlijk.
Alle reacties Link kopieren
Je kunt weleens de verkeerde keuzes maken. Ik zou er niet te lang in blijven hangen. Je hebt je vergist in deze situatie en dat is menselijk. Ik zou zaken en activiteiten oppakken die je wat meer autonomie geven.
Alle reacties Link kopieren
Je was al eens gescheiden en had al een kind. Toch ging je na 1 jaar al weer samenwonen. Niet echt slim. Ook tien wist je al dat hij geen lachebekje was.

Daarna ging je een huis kopen met hem samen terwijl je al twijfelde over de relatie en je nu helemaal zeker wist dat je met hem niet zo kon lachen


Jij maakt dus keer op keer foute keuzes en nu geef je hem de schuld want ja je kan niet met hem lachen.

Je kan er op wachten dat jij straks spijt krijgt want alleen is maar alleen en dan valt er eigenlijk ook niet zoveel te lachen in je eentje.

Dan ga je je dochter weer meeslepen naar een andere man.

Maak lol met je dochter. Maak lol met je familie en vriendinnen en waardeer je vriend voor zijn andere kwaliteiten die hij ongetwijfeld zal hebben.

Dat beklemmende gevoel zit in jouw zelf jij doet blijkbaar niet de dingen die je wel wilt doen maar niet durft en heeft hem daar. De schuld van.

Je eigen dingen doen fie je wilt doen kan ook als je samenwoont.

Maar als je hem echt niet meer kan waarderen enn van hem houden dan kan je beter gaan.
Alle reacties Link kopieren
Ik heb al vaker toegegeven dat ik fouten heb gemaakt dat weet ik nu wel.
En wie zegt dat ik een dochter heb???
Ik heb een zoon.
Rigimoken schreef:
14-12-2019 12:17
Ik heb al vaker toegegeven dat ik fouten heb gemaakt dat weet ik nu wel.
En wie zegt dat ik een dochter heb???
Ik heb een zoon.
Nou, als dat jouw enige reactie is.. :facepalm:

Succes ermee.
En denk ook aan het belang van jouw kind a.u.b.
Alle reacties Link kopieren
eva-luna schreef:
14-12-2019 12:26
En denk ook aan het belang van jouw kind a.u.b.
.
Ja, bovenstaande blijft lastig voor veel ouders....
Leer van je fouten, verbreek de relatie met deze man, accepteer alle shit die bij een scheiding hoort en leef je leven.

En verander je topictitel, want je hebt geen spijt van het samenwonen. Je twijfelt of je wilt scheiden.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind dat je wel een verantwoordelijkheid hebt. Naar je kind, maar ook naar je vriend. Voor alledrie heeft het nogal wat consequenties om nu te zeggen dat je een verkeerde beslissing hebt gemaakt, zonder dat je er van alles aan hebt gedaan. Binnen het jaar dat je samenwoont, ben je ook al in relatietherapie geweest... dus hoeveel kans heb je het dan gegeven?

Wat bedoel je met: 'Therapie verhelderend in die zin dat we alle 3 denken vanuit ons kader van waaruit we zijn opgevoed.'
Aangezien je zoon door jou is opgevoed, betekent dat dan dat jullie met meningsverschillen in een rare driehoek zitten van jij met zoon tegen vriend?
S-Meds schreef:
14-12-2019 10:39
na 1 jaar samenwonen....
Niets mis mee.

Wel voor TO. Maar ik zou zeggen tegen haar: maak het bespreekbaar.
eva-luna schreef:
14-12-2019 11:33
Met een kind? Vind ik nogal wat uitmaken.
En hoe lang ‘moet’ je dan wachten?
EsterInside schreef:
14-12-2019 12:31
.
Ja, bovenstaande blijft lastig voor veel ouders....
Maar goed dat er mensen zijn die de situatie helemaal niet kennen en dan alsnog precies weten hoe het moet!
Voordat je je hele leven overhoop gooit: dit verlangen naar ruimte voor jezelf zie ik bij vrijwel alle vrouwen om me heen van die leeftijd. Het heeft ook iets met je levensfase te maken en wie weet iets met hormonen (ikzelf begon op jouw leeftijd aan de overgang). De beklemming en de onvrede horen er een beetje bij.

Ik zou niet direct een scheiding in gang zetten, maar beginnen met een eigen kamer, een vaste avond met eigen vrienden en vriendinnen, en een topic starten over “meer lachen”. (Dat topic, daar kom ik dan ook want ik wilook best meer humor in m’n leven.)
Een gebrek aan humor kan toch niet het enige zijn wat het verpest? Het lijkt mij zo’n futiliteit. Dus dan kun je niet met hem lachen, dat kun je toch makkelijk buiten de deur zoeken?
MinkeDeWit schreef:
14-12-2019 13:06
Een gebrek aan humor kan toch niet het enige zijn wat het verpest? Het lijkt mij zo’n futiliteit. Dus dan kun je niet met hem lachen, dat kun je toch makkelijk buiten de deur zoeken?
Huh?
MinkeDeWit schreef:
14-12-2019 13:06
Een gebrek aan humor kan toch niet het enige zijn wat het verpest? Het lijkt mij zo’n futiliteit. Dus dan kun je niet met hem lachen, dat kun je toch makkelijk buiten de deur zoeken?
Voor mij is dat echt de essentie.
MinkeDeWit schreef:
14-12-2019 13:06
Een gebrek aan humor kan toch niet het enige zijn wat het verpest? Het lijkt mij zo’n futiliteit. Dus dan kun je niet met hem lachen, dat kun je toch makkelijk buiten de deur zoeken?
Onder de streep lijkt het er vooral op dat ze klaar is met deze man.

Al kan het natuurlijk zo zijn dat bij haar afstand het gevoel weer terug laat komen.
Maleficentje schreef:
14-12-2019 13:08
Huh?
Ik bedoel dat je met anderen, je kind of collega’s of je zus, ook lol kunt maken. Dat hoeft niet per se met je partner. Tenzij het een ongezellige chagrijn is, maar TO zegt nu alleen maar dat hij weinig humor heeft.
Alle reacties Link kopieren
MinkeDeWit schreef:
14-12-2019 13:06
Een gebrek aan humor kan toch niet het enige zijn wat het verpest? Het lijkt mij zo’n futiliteit. Dus dan kun je niet met hem lachen, dat kun je toch makkelijk buiten de deur zoeken?
Het zal maar wél belangrijk voor je zijn.

Dit doet me ineens denken aan mijn ex, die was het praten met mij wel beu en vroeg of ik niet even naar een vriendin kon gaan ofzo, dan kon hij zijn Netflix verder kijken. Dat gesprek ging overigens over mijn ernstig zieke vader waarmee ik al jaren geen contact had en of ik hem nou wel of niet wilde spreken voor zijn dood.

Tja, het is een ex hè.
Wat moet ik mij in godsnaam voorstellen bij een "gebrek aan humor"? Maakt hij geen grappen? Lacht hij niet om de jouwe? Jullie lachen nooit, maar het klinkt ook alsof er weinig te lachen valt.
Ik zou ook niet meer lachen als ik al 7 jaar een relatie heb, al 6 jaar samenwoon, we net een huis gekocht hebben en mijn vriendin me ineens beu blijkt te zijn.

Had dat dan vorig jaar vertelt.

Nu brengt het een berg administratieve sh*t mee.
Naast de emotionele sh*t.



Kan je hem uitkopen? Of hij jou?
Volgens mij komt er dadelijk een update dat ze een hele leuke vriend/buurman/collega/vader van een vriendje van zoon heeft ontmoet met dezelfde humor.

Je weet al jaren dat je vriend vrij serieus is en nu is het opeens een probleem?
eva-luna schreef:
14-12-2019 11:33
Met een kind? Vind ik nogal wat uitmaken.
Want elke situatie is hetzelfde
DS1971 schreef:
14-12-2019 12:40
En hoe lang ‘moet’ je dan wachten?
Per levensjaar van je kind 16 maanden.

Tja, ik weet het ook niet en wacht vol spanning op het antwoord.
-Darkside- schreef:
14-12-2019 18:43
Per levensjaar van je kind 16 maanden.

Tja, ik weet het ook niet en wacht vol spanning op het antwoord.
Hmmm, ik ben zwaar in overtreding zie ik.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven