Relaties
alle pijlers
Bijna scheiden
vrijdag 3 januari 2020 om 16:14
Wij gaan scheiden. Allang tijd loopt het niet goed en langzamerhand zijn we broer en zus geworden. Ik dacht nooit echt over scheiden na omdat ik dat niet wil voor onze kinderen. Maar nu het bespreekbaar is geworden is er geen weg meer terug. Ik ben 2 jaar geleden vreselijk verliefd geweest op een collega, en ondanks dat het geen relatie kan worden was het wel wat me deed inzien dat ik dit huwelijk niet meer wil.
En ik voel me zo schuldig naar mijn kinderen. Ik wil mijn kinderen niet beschadigen. Nu we verder in het traject van scheiden zijn is het zo dubbel, ik weet dat ik niet met man man verder kan, maar ik durf de stap niet te nemen. We slapen nu apart en doen niets meer samen, we zijn alleen nog thuis voor de kinderen. Het voelt eenzaam en alsof we stil staan, tegelijkertijd wil ik het zo houden en ben ik bang voor wat komen gaat.
Wie zit ook in deze situatie of heeft het meegemaakt?
En ik voel me zo schuldig naar mijn kinderen. Ik wil mijn kinderen niet beschadigen. Nu we verder in het traject van scheiden zijn is het zo dubbel, ik weet dat ik niet met man man verder kan, maar ik durf de stap niet te nemen. We slapen nu apart en doen niets meer samen, we zijn alleen nog thuis voor de kinderen. Het voelt eenzaam en alsof we stil staan, tegelijkertijd wil ik het zo houden en ben ik bang voor wat komen gaat.
Wie zit ook in deze situatie of heeft het meegemaakt?
zaterdag 4 januari 2020 om 09:57
Verdriet komt er zeker bij kijken, en veel ook. Maar dat hoort ook, dit is niet wat je voor ogen hebt gehad!Mentos2020 schreef: ↑04-01-2020 09:22Misschien verwar ik de angst om spijt te krijgen wel met het onvermijdelijke verdriet?
Vorig jaar op deze dag, op dit tijdstip storte mijn wereld in omdat bij 1e therapiesessie ex aangaf uit huis te willen. Nu 1 exact 1 jaar verder kan ik zeggen dat ik er beter uit ben gekomen. Ons huwelijk was dood....ex wilde en kon niet meer. Dit is me in de sessies in de maanden erna duidelijk geworden. Ik had willen vechten maar zag ook in dat het onbegonnen werk was. Hij was al te ver van me verwijderd.
Mijn advies: ben heel eerlijk naar jezelf. Als je voor jezelf al weet dat het niet goed meer gaat komen ben daar dan eerlijk in. Geef je partner geen valse hoop...
zaterdag 4 januari 2020 om 11:38
ik denk dat veel mensen angst hebben om spijt te krijgen en dat is logisch, je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt als je het niet meer hebt bovendien is er dan geen weg meer terug. Daarbij gooi je niet alleen je eigen toekomst om maar ook die van je partner en kinderen. En als zij dat niet willen is dat heel lastig want die keuze maak jij voor hen. Spijt van de beslissing is dus geen optie als je in de toekomst moet gaan erkennen dat je toch spijt hebt heb je alles kapot gemaakt voor niets.Mentos2020 schreef: ↑04-01-2020 09:22Misschien verwar ik de angst om spijt te krijgen wel met het onvermijdelijke verdriet?
zoiets denk ik
zaterdag 4 januari 2020 om 12:13
Nou ja ok het lijkt allemaal een scheiding niet waard. Maar dat is mijn bescheiden mening.Solomio schreef: ↑04-01-2020 07:09Schuldgevoel komt zeker ook voort uit dit soort reacties.
Uit interesse volg ik zo'n beetje alles wat er aan onderzoek wordt gedaan naar de eventuele gevolgen van een scheiding voor de kinderen.
En zoals met veel 'controversiële' onderwerpen kun je wetenschappelijke onderbouwing vinden voor elke mening.
Daardoor is mij vooral duidelijk dat er niet één oplossing is die in alle gevallen het beste is.
Maar die indruk wordt wel gewekt, zowel hier op Viva als in een groot deel van de maatschappij.
En daardoor worden (m.n.) vrouwen opgezadeld met een schuldgevoel wat nergens voor nodig is.
zaterdag 4 januari 2020 om 12:36
Niet zo gek natuurlijk. Je schiet niet altijd iets op met scheiden en soms blijkt een relatie bij nader inzien zo slecht nog niet, of blijkt het overhoop gooien van je gezin niet te leiden tot het langverwachte geluk. Ook in een nieuwe relatie neem je jezelf mee, ontstaan patronen en zijn er dingen die je bij nader inzien liever niet had.S-Meds schreef: ↑04-01-2020 11:38ik denk dat veel mensen angst hebben om spijt te krijgen en dat is logisch, je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt als je het niet meer hebt bovendien is er dan geen weg meer terug. Daarbij gooi je niet alleen je eigen toekomst om maar ook die van je partner en kinderen. En als zij dat niet willen is dat heel lastig want die keuze maak jij voor hen. Spijt van de beslissing is dus geen optie als je in de toekomst moet gaan erkennen dat je toch spijt hebt heb je alles kapot gemaakt voor niets.
zoiets denk ik
In die zin is het voordeel van verlaten worden dat je niet de aanstichter bent van de ellende, en je je ook niet af hoeft te vragen of je spijt hebt. Nadeel is de machteloosheid en het verdriet dat erbij hoort.
Enfin, ik vraag mij af hoeveel mensen er echt gelukkiger van worden.
zaterdag 4 januari 2020 om 12:37
Mij lijkt het vooral het bij elkaar blijven niet waard. Maar dat is mijn bescheiden mening.
Live in the here and now, because your future doesn't look bright.
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 4 januari 2020 om 12:46
Er rust best wel een taboe op spijt van de scheiding. En toch, er zijn veel mensen die dat hebben denk ik. Pas als je iets niet meer hebt, zie je je ook hoe goed je het wel had. Het leven wordt niet persé beter na de scheiding, zeker niet groots en meeslepend. Het leven wordt wel anders. Op korte termijn kan het zeker als bevrijding voelen. Op langere termijn kan spijt voorkomen,het is jammer dat daar een taboe op rust. Spijt geldt natuurlijk lang niet voor iedereen en weet je ook niet van te voren.
zaterdag 4 januari 2020 om 13:00
Moeilijk te zeggen natuurlijk. Weet je, je was niet voor niets zo lang bij elkaar. In eerste instantie ben je fijn verlost van alle nadelen van je ex, maar met de tijd ga je toch ontdekken dat je niet voor niets zo lang samen was. Blijkbaar bracht het je ook iets positiefs.Dahlia74 schreef: ↑04-01-2020 12:46Er rust best wel een taboe op spijt van de scheiding. En toch, er zijn veel mensen die dat hebben denk ik. Pas als je iets niet meer hebt, zie je je ook hoe goed je het wel had. Het leven wordt niet persé beter na de scheiding, zeker niet groots en meeslepend. Het leven wordt wel anders. Op korte termijn kan het zeker als bevrijding voelen. Op langere termijn kan spijt voorkomen,het is jammer dat daar een taboe op rust. Spijt geldt natuurlijk lang niet voor iedereen en weet je ook niet van te voren.
Je stelt je het leven zonder je ex vaak toch iets te rooskleurig voor. Dat blijkt ik werkelijkheid ook zo zijn nadelen te hebben, om nog maar te zwijgen over wat je aanricht bij de kinderen.
zaterdag 4 januari 2020 om 13:06
Je kan op heel veel verschillende manieren gelukkig worden.-Luchtbel- schreef: ↑03-01-2020 23:28Rare reactie. Dus iemand moet maar ongelukkig zijn en dat maar accepteren. Het is ook wat de kinderen willen dan maar? Wat een onzin. Die merken dat heel zeker, en zullen als ze wat groter zijn echt wel in de gaten hebben dat pap of mam niet gelukkig zijn en ik kan me geen kind voorstellen die zijn ouders niet gelukkig wilt zien, samen of niet.
misschien gebruik ik de term 'als broer en zus' anders dan anderen, maar dat betekent zeker niet een huishouden vol met spanning en ongelukkig ofzo.
zaterdag 4 januari 2020 om 13:10
Precies en dan vooral als het verder wel prima was maar alleen omdat je wat spanning hebt ervaren door hormonenDahlia74 schreef: ↑04-01-2020 12:46Er rust best wel een taboe op spijt van de scheiding. En toch, er zijn veel mensen die dat hebben denk ik. Pas als je iets niet meer hebt, zie je je ook hoe goed je het wel had. Het leven wordt niet persé beter na de scheiding, zeker niet groots en meeslepend. Het leven wordt wel anders. Op korte termijn kan het zeker als bevrijding voelen. Op langere termijn kan spijt voorkomen,het is jammer dat daar een taboe op rust. Spijt geldt natuurlijk lang niet voor iedereen en weet je ook niet van te voren.
zaterdag 4 januari 2020 om 13:56
Ik sta echt versteld van sommige reacties. Mensen we leven in 2020.
Eeuwige trouw is prachtig maar lang niet voor iedereen weggelegd.
Gelukkig leven we in en tijd waar je niet doodongelukkig bij elkaar hoeft te blijven, maar dat je ook voor jezelf mag kiezen.
Dit hoeft helemaal niet traumatisch voor kinderen te zijn afhankelijk van hoe ouders met elkaar omgaan. En ik bagatelliseer niet, ik geloof dat het niet fijn is voor kinderen als hun ouders uit elkaar gaan. Net als dat het niet leuk is dat kinderen worden gepest, ze een familielid verliezen er iemand ziek wordt etc etc.
Het gaat erom hoe jij als ouder je kinderen begeleid in de omstandigheden die niet altijd ideaal zijn.
Maar je gaat toch niet zitten verpieteren in een kutrelatie onder het mom alles voor je kinderen? Tuurlijk is het goed om eerst alles te proberen om de relatie te redden omdat dat voor de kinderen beter is, maar als dat er niet in zit dat moet je verder.
Snappen mensen hoe gebukt je kan gaan in een ongelukkige relatie? Probeer maar eens een goeie ouder te zijn als je leefomstandigheden ruk zijn. Dat gaat niet lukken. Dus TO, als je alles al geprobeerd hebt, zou mijn advies zijn, kies voor jezelf, daar doe je uiteindelijk je hele gezin een plezier mee.
Eeuwige trouw is prachtig maar lang niet voor iedereen weggelegd.
Gelukkig leven we in en tijd waar je niet doodongelukkig bij elkaar hoeft te blijven, maar dat je ook voor jezelf mag kiezen.
Dit hoeft helemaal niet traumatisch voor kinderen te zijn afhankelijk van hoe ouders met elkaar omgaan. En ik bagatelliseer niet, ik geloof dat het niet fijn is voor kinderen als hun ouders uit elkaar gaan. Net als dat het niet leuk is dat kinderen worden gepest, ze een familielid verliezen er iemand ziek wordt etc etc.
Het gaat erom hoe jij als ouder je kinderen begeleid in de omstandigheden die niet altijd ideaal zijn.
Maar je gaat toch niet zitten verpieteren in een kutrelatie onder het mom alles voor je kinderen? Tuurlijk is het goed om eerst alles te proberen om de relatie te redden omdat dat voor de kinderen beter is, maar als dat er niet in zit dat moet je verder.
Snappen mensen hoe gebukt je kan gaan in een ongelukkige relatie? Probeer maar eens een goeie ouder te zijn als je leefomstandigheden ruk zijn. Dat gaat niet lukken. Dus TO, als je alles al geprobeerd hebt, zou mijn advies zijn, kies voor jezelf, daar doe je uiteindelijk je hele gezin een plezier mee.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:01
Ja.
https://www.willemijntichelaar.nl/nogal ... -huwelijk/
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:06
Jaartallen interesseren me bar weinig. En mensen mogen prima scheiden, maar het is maar de vraag of to een kutrelatie heeft waarin ze gaat zitten verpieteren onder ruk leefomstandigheden of dat ze gewoon een beetje ingekakt is. Ik lees woorden als broer-en zusrelatie vast veel positiever dan ander, dat kan ook natuurlijk.Decadence schreef: ↑04-01-2020 13:56Ik sta echt versteld van sommige reacties. Mensen we leven in 2020.
Eeuwige trouw is prachtig maar lang niet voor iedereen weggelegd.
Gelukkig leven we in en tijd waar je niet doodongelukkig bij elkaar hoeft te blijven, maar dat je ook voor jezelf mag kiezen.
Dit hoeft helemaal niet traumatisch voor kinderen te zijn afhankelijk van hoe ouders met elkaar omgaan. En ik bagatelliseer niet, ik geloof dat het niet fijn is voor kinderen als hun ouders uit elkaar gaan. Net als dat het niet leuk is dat kinderen worden gepest, ze een familielid verliezen er iemand ziek wordt etc etc.
Het gaat erom hoe jij als ouder je kinderen begeleid in de omstandigheden die niet altijd ideaal zijn.
Maar je gaat toch niet zitten verpieteren in een kutrelatie onder het mom alles voor je kinderen? Tuurlijk is het goed om eerst alles te proberen om de relatie te redden omdat dat voor de kinderen beter is, maar als dat er niet in zit dat moet je verder.
Snappen mensen hoe gebukt je kan gaan in een ongelukkige relatie? Probeer maar eens een goeie ouder te zijn als je leefomstandigheden ruk zijn. Dat gaat niet lukken. Dus TO, als je alles al geprobeerd hebt, zou mijn advies zijn, kies voor jezelf, daar doe je uiteindelijk je hele gezin een plezier mee.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:17
Ik ben een kind van ouders die niet gingen scheiden en ik heb altijd heel erg hard gehoopt dat zou eindelijk eens uit elkaar zouden gaan. Die continue spanning in huis was echt vreselijk opgroeien, ik had liever anders gehad.Solomio schreef: ↑03-01-2020 22:39Geen reacties gelezen.
Als kind van gescheiden ouders heb ik het meeste last gehad van de tijd voor de scheiding, toen ze 'voor de kinderen' bij elkaar bleven.
Doe dat jezelf en je kinderen niet aan.
Een scheiding is niet het eind van de wereld, maar hoe langer je wacht hoe meer kans op een vechtscheiding en dát is wel nadelig voor de kinderen.
Dat altijd bij elkaar moeten blijven 'voor de kinderen' is ook niet zaligmakend.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:20
Oh daar hebben kinderen echt geen last van hoor! Onderzoek heeft uitgewezen dat kinderen dit prettiger vinden dan dat de ouders apart gaan wonen. Nu hebben ze alle ouders nog bij elkaar.
Het wordt anders als ze gaan ruziën.
Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten, alleen hadden we geen kinderen. Wel honden en die leden er ook onder toen we uit elkaar gingen,
Het moeilijker erin, zit hem in het loslaten. De geschiedenis die je samen hebt opgehouwd, het vertrouwde. Wij hadden ook een broer zus relatie maar dat nam niet weg ik dat wel van hem hield. Ook al was dat niet op de manier zoals het moest. Wij waren daar tevreden mee. Maar ik werd verliefd op iemand anders en uiteindelijk ben ik dus bij hem weggegaan. Dat was vreselijk. Niet dat ik spijt heb. Ik kon niet anders.
iones wijzigde dit bericht op 04-01-2020 14:23
38.49% gewijzigd
zaterdag 4 januari 2020 om 14:22
Zeker is dat niet zaligmakend, je kinderen opzadelen met constante spanning is ook niet goed. De vraag is of scheiden altijd de enige oplossing is.-Simone- schreef: ↑04-01-2020 14:17Ik ben een kind van ouders die niet gingen scheiden en ik heb altijd heel erg hard gehoopt dat zou eindelijk eens uit elkaar zouden gaan. Die continue spanning in huis was echt vreselijk opgroeien, ik had liever anders gehad.
Dat altijd bij elkaar moeten blijven 'voor de kinderen' is ook niet zaligmakend.
Ik ben natuurlijk ook een product van een geschiedenis en heb daar oa ook mijn ideeën vandaan.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:23
Ja, dat papa en mama niet meer samen slapen en niks samen doen, wat maakt dat nou uit voor kinderen?
zaterdag 4 januari 2020 om 14:26
Meer dan 50% heeft spijt volgens onderzoekers. En dat is lastig om te erkennen want je hebt iedereen meegesleurdDahlia74 schreef: ↑04-01-2020 12:46Er rust best wel een taboe op spijt van de scheiding. En toch, er zijn veel mensen die dat hebben denk ik. Pas als je iets niet meer hebt, zie je je ook hoe goed je het wel had. Het leven wordt niet persé beter na de scheiding, zeker niet groots en meeslepend. Het leven wordt wel anders. Op korte termijn kan het zeker als bevrijding voelen. Op langere termijn kan spijt voorkomen,het is jammer dat daar een taboe op rust. Spijt geldt natuurlijk lang niet voor iedereen en weet je ook niet van te voren.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:28
Ik denk ook dat je sowieso eerst andere oplossingen moet proberen te vinden, scheiden is niet niks en zou nooit je eerste stap moeten zijn. Maar het eindeloos blijven rekken is ook niet goed.
Overigens denk ik dat je prima als broer en zus bij elkaar kunt blijven. Zolang je dan nog lol hebt samen en dingen onderneemt met de kinderen.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:29
Niet meer communiceren, geen dingen meer ondernemen samen, niet meer samen slapen, dat versta ik onder een kutrelatie.
Je hoeft niet perse bont en blauw geslagen te worden om een relatie als zodanig te definiëren.
Mijn ex en ik leefden ook als broer en zus, we hebben allebei een andere ontwikkeling doorgemaakt en uit elkaar gegroeid. Ik vond partner daardoor niet meer aantrekkelijk. Ik kreeg zelfs rillingen als hij in mijn buurt kwam. Verder nog een hartstikke leuke vent en er was wel wederzijds respect, maar niet meer onder een dak. We hadden volgens sommige meningen hier nog prima bij elkaar kunnen blijven wonen. We sloegen elkaar de hersens niet in en hadden niet continue ruzie.
Maar om altijd bij iemand in de buurt te zijn die je niet meer dagelijks kan verdragen zuigt alle energie uit je.
En die energie die ik nu terug heb nu we niet meer samen wonen kan ik gebruiken om wel een leuke, vrolijke en gezellige moeder te zijn.
Ik voel mij echt wel schuldig naar zoontje dat we gescheiden zijn, maar ik weet voor mijzelf dat ik nu een betere moeder kan zijn. Soms is het kiezen uit twee kwaden. Ik had het niet volgehouden om samen onder een dak te blijven wonen, of ik was een heel zuur wijf geworden. Dus daarom ben ik blij dat je tegenwoordig gewoon kan kiezen voor jezelf en indirect daarmee ook voor de mensen om je heen.
Je hoeft niet perse bont en blauw geslagen te worden om een relatie als zodanig te definiëren.
Mijn ex en ik leefden ook als broer en zus, we hebben allebei een andere ontwikkeling doorgemaakt en uit elkaar gegroeid. Ik vond partner daardoor niet meer aantrekkelijk. Ik kreeg zelfs rillingen als hij in mijn buurt kwam. Verder nog een hartstikke leuke vent en er was wel wederzijds respect, maar niet meer onder een dak. We hadden volgens sommige meningen hier nog prima bij elkaar kunnen blijven wonen. We sloegen elkaar de hersens niet in en hadden niet continue ruzie.
Maar om altijd bij iemand in de buurt te zijn die je niet meer dagelijks kan verdragen zuigt alle energie uit je.
En die energie die ik nu terug heb nu we niet meer samen wonen kan ik gebruiken om wel een leuke, vrolijke en gezellige moeder te zijn.
Ik voel mij echt wel schuldig naar zoontje dat we gescheiden zijn, maar ik weet voor mijzelf dat ik nu een betere moeder kan zijn. Soms is het kiezen uit twee kwaden. Ik had het niet volgehouden om samen onder een dak te blijven wonen, of ik was een heel zuur wijf geworden. Dus daarom ben ik blij dat je tegenwoordig gewoon kan kiezen voor jezelf en indirect daarmee ook voor de mensen om je heen.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:33
Maar wat is dan jouw idee van 'als broer en zus?' Maar goed, ik kan mijn broers prima dagelijks om mij heen verdragen. En hoe kan dat, dat je opeens iemand niet meer om je heen kan verdragen? En hoe kan het dat je dat niet meer kan ombuigen?Decadence schreef: ↑04-01-2020 14:29Niet meer communiceren, geen dingen meer ondernemen samen, niet meer samen slapen, dat versta ik onder een kutrelatie.
Je hoeft niet perse bont en blauw geslagen te worden om een relatie als zodanig te definiëren.
Mijn ex en ik leefden ook als broer en zus, we hebben allebei een andere ontwikkeling doorgemaakt en uit elkaar gegroeid. Ik vond partner daardoor niet meer aantrekkelijk. Ik kreeg zelfs rillingen als hij in mijn buurt kwam. Verder nog een hartstikke leuke vent en er was wel wederzijds respect, maar niet meer onder een dak. We hadden volgens sommige meningen hier nog prima bij elkaar kunnen blijven wonen. We sloegen elkaar de hersens niet in en hadden niet continue ruzie.
Maar om altijd bij iemand in de buurt te zijn die je niet meer dagelijks kan verdragen zuigt alle energie uit je.
En die energie die ik nu terug heb nu we niet meer samen wonen kan ik gebruiken om wel een leuke, vrolijke en gezellige moeder te zijn.
Ik voel mij echt wel schuldig naar zoontje dat we gescheiden zijn, maar ik weet voor mijzelf dat ik nu een betere moeder kan zijn. Soms is het kiezen uit twee kwaden. Ik had het niet volgehouden om samen onder een dak te blijven wonen, of ik was een heel zuur wijf geworden. Dus daarom ben ik blij dat je tegenwoordig gewoon kan kiezen voor jezelf en indirect daarmee ook voor de mensen om je heen.
Dit zijn gewoon ordinaire nieuwsgierig vragen he? Ik heb vroeger ook wel langere relaties verbroken en ik vraag me soms af wat als ik met deze kinderen had gehad?
mevrouw75 wijzigde dit bericht op 04-01-2020 14:39
8.51% gewijzigd
