partner erg hard

Hallo allemaal,

Graag zou ik jullie advies willen en ook zou ik graag mijn verhaal kwijt willen omdat ik me hier voor schaam.
Mijn partner en ik zijn recent ouders geworden van ons eerste kindje en we hebben veel onenigheid over het ouderschap.
Het gaat voornamelijk om het oppakken van de baby; partner vindt dat ik haar te vaak oppak en bij elk huiltje. Ik ben van mening dat een baby getroost moet worden afhankelijk van het huiltje (dus bij een gestresst huiltje maar bijvoorbeeld niet bij een huiltje waarbij ze om aandacht vraagt).
Vanavond ontplofte hij en zei dat hij het ouderschap niet met mij wil aangaan en weggaat bij me. Volgens zijn moeder en zijn collega's 'verpest ik het kind' omdat ik haar te vaak oppak.
Is niet de eerste keer dat hij dit zegt (dat hij me zal verlaten - ook voordat we ouders werden kwam dit vaker voor). We hebben er allebei helaas wel handje van, ik heb tot een paar weken terug ook bij elk negatief dingetje gezegd dat ik er klaar mee ben terwijl ik dat niet meende. Ik ga er ook vanuit dat hij het niet meent maar toch kwam het dit keer anders over.

Ik vind vooral dat hij me het gevoel geeft een slechte moeder te zijn. Een aantal voorbeelden: zijn moeder heeft een paar keer opgepast waarbij ik had gevraagd om een premature speentje te gebruiken, dit lukte haar niet dus heeft ze het grotere speentje gepakt. Puur gemakszucht want ons lukt het wel. Dit vraag ik met een goed argument; ik wil niet dat ze went aan het gemak van een fles aangezien ik haar borstvoeding geef dus wil haar een premature speen geven. Zijn moeder wil die fles er in 2 min inklokken heb ik het idee. Partner vindt mij een zeur.
In de kraamweek duurde het een paar dagen voordat de borstvoeding op gang kwam en ze wilde heel vaak drinken. Partner wilde toen gelijk al over op kunstvoeding. Ik ben zelf echt een doorzetter maar ik vind niet dat je in de kraamweek zoiets kan zeggen.
Ook hebben we een hele lastige baby volgens partner; ze heeft een slaapprobleem en iedereen om hem heen heeft een kind dat lekker doorslaapt en niet moeilijk inslaapt. Dit is allemaal afkomstig van zijn vrienden die altijd de schone schijn ophouden.
Ook krijg ik regelmatig de opmerking 'je had dit en dit kunnen doen, je bent de hele dag thuis' terwijl ik dan druk met de baby was of zelf ook gewoon mijn rust nam. Een andere dag ben ik dan actiever in het huishouden bijvoorbeeld. Zelf is hij een paar keer alleen met de baby geweest en was hij ontzettend chagerijnig want hij kon maar geen klusjes doen omdat hij constant met de baby bezig was... en oh wat is ze moeilijk blabla, alleen maar negativiteit. Op dat moment krijg ik wel te horen dat ik het heel goed doe en dat hij me een goede moeder vindt.

Het is een heel lang verhaal geworden, excuses daarvoor.
Waar het op neerkomt is dat ik me gewoon ontzettend kut voel omdat ik me niet gesteund voel door mijn partner. Hij ontploft soms gewoon en vervolgens gaat ie zijn excuses aanbieden. Hij is heel erg zwart-wit; alles moet volgens bepaalde regels gaan en gaat het niet zo, dan is het gelijk fout (hij heeft geen autisme ofzo). Ik heb al met hem proberen te praten over de punten waar we het oneens over zijn en het komt erop neer dat oppakken het enige is waar we het over oneens zijn. De manier waarop hij tegen mij tekeer gaat vind ik niet normaal.
Ik ben nu ook zo boos dat ik hem ga negeren en laat hem maar daad bij het woord voegen. Ergens heb ik zoiets van, ik wil me niet zo laten behandelen en moet gewoon min biezen pakken maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor om het met anderen erover te hebben.

Wat vinden jullie hiervan? Stel ik me aan of is hij gewoon een lul?

bedankt voor het lezen!

Bedankt voor jullie reacties.
Heb al zo vaak geprobeerd om een serieus gesprek met hem te hebben en op dat moment lijken we het uit te praten en zodra de baby lastig is, ontploft hij weer. Ik heb geeneens zin om nog een gesprek met hem te voeren, het gaat toch niks opleveren.

Heb inmiddels het gevoel dat het een kwestie van tijd is voordat we uit elkaar gaan als het zo doorgaat. Ik vind hem een klootzak en ontzettend schijnheilig, zo positief naar iedereen toe en met anderen is hij gezellig. Bij mij zit ie alleen maar op z'n telefoon.

OliebolmetKrenten schreef: ↑

02-02-2020 00:43

Kun je niet de vraag over hoe vaak de baby oppakken bij een specialist leggen? Dan is het helder wat het beste is om te doen.

Dit hebben we met het consultatiebureau besproken en die zeggen laat haar 5 minuten liggen maar desondanks laat hij haar liever een half uur lang huilen. Ik merk echt wel aan haar of het een aandachtshuiltje is of dat ze echt getroost moet worden.

Sophievdb schreef: ↑

02-02-2020 00:47

Heeft je partner geen postnatale depressie? Klinkt heel stom, maar had het laatst ergens gelezen.

Maar aan de andere kant beschrijf je dat hij hiervoor ook al wel zo’n karakter had.
Maar ja. Ouderschap is soms pittig. Misschien met een onafhankelijke 3e partij zonder beschuldigingen met elkaar praten?

En schoonmoeders zijn de hel als je een jonge baby en hormonen hebt. Mijn schoonmoeder is een schat maar ik kon haar niet luchten de eerste 3 maanden nadat onze dochter geboren was.
Allemaal goedgekomen.

Hij heeft al langere tijd klachten en veel onderzoek gedaan waar niks uit is gekomen. Denkt zelf aan burn-out achtige klachten.
Wij hebben beide de eigenschap om snel iets hards tegen elkaar te zeggen en hebben het hier destijds over gehad en toen ging het wel beter. Maar af en toe zei hij in een boze bui dat hij uit elkaar wilde gaan (vorig jaar 1 keer en jaar daarvoor kan ik me eigenlijk niet herinneren maar zal vast voorgekomen zijn)

Tess1981 schreef: ↑

02-02-2020 00:43

Hoe oud is jullie dochter?
Een kind krijgen geeft een enorme druk op je relatie, zeker in het begin. Zo te lezen was jullie relatie al niet echt stabiel.

Een verhaal heeft altijd twee kanten, ik ben wel benieuwd naar zijn kant van het verhaal.

ze is 2 maanden.

El4ra schreef: ↑

02-02-2020 00:53

Bah wat een vent

ja dat vind ik ook... dacht dat ik hem kende maar dat blijkt helaas niet het geval te zijn.

ava75 schreef: ↑

02-02-2020 01:06

Een baby van twee maanden een half uur laten huilen is niet oke.

Verder : ik hoop dat jullie allebei open staan voor relatie therapie.

Dat vind ik dus ook en krijg regelmatig een beschuldigende blik of nare opmerkin als ik haar ga oppakken.
Om eerlijk te zijn heb ik niet de energie om in therapie te gaan. Normaal gesproken zou ik nu al naar bed gaan. Heb de baby na 3 keer ontroostbaar huilen in 1 min in slaap gewiegd en zit sindsdien al meer dan een uur beneden te huilen.
Waarom zou ik met hem in therapie gaan als hij 1 op 1 niet een normaal gesprek wil voeren en liever op zijn telefoon zit.

El4ra schreef: ↑

02-02-2020 01:10

Volg je hart als je baby huilt, huilen is de enige manier waarmee zo'n kleintje naar jullie kan communiceren.
Jammer dat er geen dagopvang is voor lastige mannen, dan kon je hem daar voor een tijdje stallen.

Ja dat doe ik ook zeker, ik ben ook trots op mezelf hoe ik het als moeder doe maar soms hakken zijn opmerkingen er wel in.
En om heel eerlijk te zijn, als hij uit elkaar wil gaan dan moet hij dat maar doen. Ik ben 'blij' dat ik er nu zo over denk want besteed mijn energie liever aan m'n kind en mezelf. Heb ook al gezegd tegen hem dat hij maar lekker een weekendje weg moet gaan of zo, daar zegt hij dan weer niks op.

RainyDays schreef: ↑

02-02-2020 01:17

Hij is een lul en ik vraag me oprecht af waarom jullie samen een kind hebben, aangezien je aangeeft dat dit soort dingen in het verleden ook gebeurden. Waarom wil je in vredesnaam bij iemand zijn die jou een rotgevoel bezorgt?!

je zou het niet denken maar voordat de baby er was ging het best goed... we kunnen allebei best hard zijn naar elkaar toe (en naar anderen) en in een ruzie zeggen dat we er klaar mee zijn, dit heb ik voor de bevalling al een lange tijd niet meer gezegd en hij vorig jaar 1 keer tegen mij.
Als het zo doorgaat hoeft het voor mij ook niet meer, ik denk dat ik wacht op een verbetering die waarschijnlijk toch niet gaat komen. Ik snap gewoon niet dat het blijkbaar zo moeilijk is om hierover goed met elkaar in gesprek te gaan.

ava75 schreef: ↑

02-02-2020 01:24

Juist daarom is therapie een goed idee.
Logisch dat je nu weinig energie hebt maar je moet dit niet laten door etteren.Babies zijn erg gevoelig voor sfeer.

Dat is waar ik me dus ook zorgen om maak. Wanneer hij op werk is, is het vaak fijner en wanneer hij thuis is en met z'n telefoon of iets anders bezig is, vind ik het ook wel prima want dan is er tenminste geen gedoe.

yogayup schreef: ↑

02-02-2020 01:27

Jeetje, toen onze baby 2 maanden was, zat hij zo goed als op ons vastgeplakt. Onder een jaar (de grens weet ik niet precies) manipuleert een kind niet met huilen, maar heeft het ouders nodig die er voor hem/haar zijn. Het lijkt mij enorm lastig dat jouw partner (en zijn moeder) dat anders zien.

Mijn man en ik zaten enorm op dezelfde lijn en ik ken deze gesprekken dus ook niet, maar ik ken wel de vermoeidheid (zoon sliep wat beter na 4 maanden) en de uitputtingsslag dat de eerste 3 maanden borstvoeding geven is. Daarna werd het allemaal iets makkelijk.

Ik hoop dat jullie een normaal gesprek kunnen voeren en nu in deze heftige eerste maanden niet overhaast een beslissing nemen. Maar als het zo blijft, dan hoop ik dat je zo sterk bent om de keuze te maken die het beste is voor jouw baby en jou.

(Ps: je klinkt als een hele lieve en intuïtief zorgende moeder. Volgens mij geef je prima wat je baby nodig heeft. Twijfel niet aan je moederinstinct.)

Dank je wel, lief van je!
Tot 6 maanden kunnen baby's zichzelf niet troosten had ik ook gelezen, ze hebben het gewoon echt nodig. Ze slaapt 's nachts overigens zo'n 5-6 uur achter elkaar door, daar zijn we het dan wel weer over eens dat dat super netjes is.
Het probleem is dat we al een aantal gesprekken hebben gehad en het dan beter lijkt te gaan maar zodra hij er doorheen zit, ontploft hij. Die gesprekken lijken dan zo nutteloos want uiteindelijk veranderd er niets.
Ik ga het de komende tijd aankijken en ben benieuwd of hij ook uit zichzelf met mij een gesprek wil voeren.