Wat moet ik nu?

Hey lezers,

Ik ben al sinds mijn 17e samen met mijn partner. Hij was mijn eerste echte vriendje. Nu na al die jaren (bijna 20 jaar samen) lijkt de sleur hier zijn intrede te doen.

Ik merk de laatste tijd, dat ik van andere mannen leuke complimentjes krijg en soms flirten ze ook met mij. Dit geeft mij een vreselijk goed gevoel! Maar had dit gevoel natuurlijk liever van mijn vriend gekregen...

Mijn partner neemt nergens initiatief in. Soms lijkt het alsof hij mij niet meer ziet staan. Koop ik een spannend setje, valt ie naast mij als een blok in slaap. Lopen we ergens samen, moet ik hem altijd een hand geven of vasthouden, andersom doet ie niet. Kussen in het openbaar uit zichzelf, doet ie niet. Alle fysieke contact waar ik zo naar verlang, komt er niet vanuit zijn kant. Kortom, het voelt alsof ik heel veel energie er in moet steken en er bijna niks voor terug krijg. Ons seksleven draait feitelijk ook alleen om hem en is ook nooit echt heel denderend geweest voor mij. Hij komt klaar, draait zich om en ik wordt vergeten.

Ik heb het me eigenlijk nooit echt beseft, ik wist natuurlijk ook niet beter omdat ik nooit echt wat anders heb ervaren, maar door verhalen om mij heen en het geflirt van andere mannen, besef ik dat het ook heel anders kan. Dat ik er ook best mag zijn. Ik mag graag borrelen met vrienden in de stad. Hij wil de deur niet eens uit. Ik krijg hem nergens meer mee naartoe.

En merk ik dat ik dat toch wel mis in onze relatie. Ondanks dat ik het heel moeilijk vind om te zeggen, want ik wil hem echt niet kwetsen, heb ik het de afgelopen maanden toch al meerdere keren kenbaar gemaakt bij hem. Hij gaf aan dat hij zelf heel gelukkig is zoals het nu gaat... Ik had gehoopt dat het wat zou veranderen, maar merk geen verschil. We lijken tegenwoordig meer broer en zus. Ik word er vooral heel verdrietig van...

Ook mis ik hoe hij was. Tuurlijk verander je, als je kinderen krijgt en ook door dingen die je in de loop der tijd meemaakt. Maar tegenwoordig hangt hij maar wat op de bank, speelt spelletjes op zijn telefoon, drinkt met regelmaat een biertje en snaait alles wat maar los en vast zit. Er zit geen fut meer in. Terwijl ik mijn best doe om nog enigszins leuk en fit voor de dag te komen. Hij heeft zat te doen in en rondom het huis, maar heeft volgens eigen zeggen nooit ergens tijd voor.

Hij is wel de vader van mijn kinderen, en verder echt een goede vent, maar ik ben bang dat hij hierin niet zal veranderen. Ik weet hierdoor dus eventjes niet meer wat ik nou moet. Ik wil zo graag weer gelukkig zijn...

Hebben jullie tips?

Iedereen bedankt voor de vele reacties. Ik zal deze week het juiste moment moeten vinden om het er met hem over te hebben...

Ben ook oprecht nieuwsgierig hoe hij gaat reageren. Wat zijn knelpunten zijn. Waar loopt hij zelf tegen aan. Punten waar ik zelf wat mee kan.

Waar ik nog wel mee zit: Ik wil de aandacht van andere mannen die ik krijg, wel aan hem opbiechten, maar straks gaat hij me wantrouwen, terwijl dat nergens voor nodig is. Maar ik besef me ook dat als er niet iets gaat veranderen, en onze communicatie niet beter wordt, we dit ook niet gaan redden samen...

Om nog even in te haken op het groene gras van de buren, daar ben ik mij zeker bewust van. Alle eerste contacten met 'nieuwe mensen' zijn in het begin leuk en spannend. Maar mijn intentie ligt niet in het zoeken naar een andere partner, maar om er voor te zorgen dat ik weer gelukkig wordt binnen mijn eigen relatie...