Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 08:37
maandag 4 mei 2020 om 08:44
Kunnen jullie niet een studio voor hem kopen in de buurt van zijn werk en een huis in de stad waar hij dan door de week woont?
Komt hij in de weekenden gezellig naar je toe, kun je ergens gaan eten etc.
En hoe ver is het reizen? Is zijn werk in de buurt van een treinstation?
Ik ken andersom veel mensen die gewoon een uur of meer reistijd voor lief nemen voor hun baan in de randstad en dan ergens een mooi huis hebben.
Andersom kan zoiets ook.
Als het zulk bijzonder werk is kan hij misschien zijn werktijden aanpassen, van 8 tot 4 werken heb je vaak geen file.
En weet je al of je ook weer wil gaan werken? Moet je je bijscholen?
Als je zelf inkomen ergegenover kunt stellen kan hij misschien minder gaan werken en is het gesprek gelijkwaardiger.
Ik zou ook niet voor de leukere vrije tijd van mijn niet werkende partner enorm veel meer reistijd willen bijvoorbeeld.
Dan zou ik diegene een treinabonnement geven en zeggen: veel plezier, en Groningen is ook een stad, neem wat lekkere take out mee op de weg terug.
Komt hij in de weekenden gezellig naar je toe, kun je ergens gaan eten etc.
En hoe ver is het reizen? Is zijn werk in de buurt van een treinstation?
Ik ken andersom veel mensen die gewoon een uur of meer reistijd voor lief nemen voor hun baan in de randstad en dan ergens een mooi huis hebben.
Andersom kan zoiets ook.
Als het zulk bijzonder werk is kan hij misschien zijn werktijden aanpassen, van 8 tot 4 werken heb je vaak geen file.
En weet je al of je ook weer wil gaan werken? Moet je je bijscholen?
Als je zelf inkomen ergegenover kunt stellen kan hij misschien minder gaan werken en is het gesprek gelijkwaardiger.
Ik zou ook niet voor de leukere vrije tijd van mijn niet werkende partner enorm veel meer reistijd willen bijvoorbeeld.
Dan zou ik diegene een treinabonnement geven en zeggen: veel plezier, en Groningen is ook een stad, neem wat lekkere take out mee op de weg terug.
maandag 4 mei 2020 om 08:46
maandag 4 mei 2020 om 08:46
Kun je daar in de buurt niet een eenvoudige baan vinden of vrijwilligerswerk doen?
Kun je wat vaker vrienden uitnodigen om te komen eten en slapen?
Begin een B&B na de crisis?
Neem een pool met een poolboy.
Doe vrijwilligerswerk...
Begin een moestuin, theetuin, weet ik veel wat.
Je kunt er overal iets van maken naar mijn mening.
Verhuizen is niet de enige optie om iets van je leven te maken.
Kun je wat vaker vrienden uitnodigen om te komen eten en slapen?
Begin een B&B na de crisis?
Neem een pool met een poolboy.
Doe vrijwilligerswerk...
Begin een moestuin, theetuin, weet ik veel wat.
Je kunt er overal iets van maken naar mijn mening.
Verhuizen is niet de enige optie om iets van je leven te maken.
viva-amber wijzigde dit bericht op 04-05-2020 08:47
7.86% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 4 mei 2020 om 08:46
Ik zou gezien de kosten een kleinere ruimte in de buurt van man zijn werk zoeken, en dan zoveel mogelijk geld voor iets enigszins fatsoenlijks in een stad besteden.
Inschrijven op een beetje betaalbare nieuwbouw lijkt mij dan het slimst.
maandag 4 mei 2020 om 08:47
Wat aardig.Het-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:46Ik zou gezien de kosten een kleinere ruimte in de buurt van man zijn werk zoeken, en dan zoveel mogelijk geld voor iets enigszins fatsoenlijks in een stad besteden.
Inschrijven op een beetje betaalbare nieuwbouw lijkt mij dan het slimst.
maandag 4 mei 2020 om 08:48
Ik vind dit wel een goed advies. Kijk eerst eens uit naar een baan. Wie weet vind je iets waar je zo blij mee bent dat dit probleem zichzelf oplost. Zo niet, dan kun je je alsnog beraden over verdere stappen.Luci_Morgenster schreef: ↑04-05-2020 08:43Ga eerst weer werken, dat zal vast voor wat meer uitdaging zorgen dan thuishangen toch?
maandag 4 mei 2020 om 08:50
Dan heeft ze ook zelf een inkomen en kan ze misschien wat huren en gaan latten.
maandag 4 mei 2020 om 08:51
Hoezo? Ik zou best een eigen studio willen. Lekker overzichtelijk en lekker rustig op de dagen dat ik werk.
maandag 4 mei 2020 om 08:52
Klinkt eigenlijk best verleidelijk.Het-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:51Hoezo? Ik zou best een eigen studio willen. Lekker overzichtelijk en lekker rustig op de dagen dat ik werk.
maandag 4 mei 2020 om 08:53
Bedankt voor jullie reacties!
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
maandag 4 mei 2020 om 08:54
Ja precies. Ik ging heel enthousiast advies geven maar ik zou echt niet heel veel extra reistijd meer willen, alleen omdat mijn thuiszittende partner het dan gezelliger heeft.Luci_Morgenster schreef: ↑04-05-2020 08:50Dan heeft ze ook zelf een inkomen en kan ze misschien wat huren en gaan latten.
Als to inkomen heeft kan man misschien minder uren werken en dat vangt dan de reistijd weer op of levert hem ook meer tijd op om van de stadse geneugten te genieten.
Anders loopt to lekker door de stad te fladderen en man kan ieder weekend bijtanken van werk plus complete werkdag of meer extra reistijd.
Heeft geen voordeel voor man.
maandag 4 mei 2020 om 08:57
Maar jouw man gooit ook bij alles de kont tegen de kribWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 08:53Bedankt voor jullie reacties!
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
Het is niet zo, dat jij je zin doordrijft, hij ook, door vast te houden aan deze patstelling
Misschien is Latten echt een goed idee, en het kan je zelfs nog weer een nieuwe opleving van je huwelijk geven
Het lijkt mij best fijn. Wij zijn iets jonger, kinderen ook wat jonger (jongst is15), maar ik heb best droombeelden van een eigen flatje. Na het werk thuiskomen, niet voor een heel gezin boodschappen doen, maar gewoon even snel iets eten en een rustige avond in
Maar goed, dat is nu ook wel ingegeven doordat iedereen thuis is, en ik houd gewoon wel erg van op mezelf zijn
maandag 4 mei 2020 om 08:58
Vraag wat zijn grootste bezwaren zijn en ondervang die.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 08:53Bedankt voor jullie reacties!
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
Zo doe ik dat ook bij man.
We wonen nu in de stad maar in een soort gekke buitenwijk, dicht bij centrum maar soort Almere qua opzet.
Je moet creatief zijn en ik vind ook dat er financieel iets tegenover moet staan.
Mijn man verbaast zich er altijd over dat ik altijd ergens wat extra geld ga verdienen en zo zelf 'betaal' voor mijn wensen.
maandag 4 mei 2020 om 08:59
Mensen die keuzes maken en dan jaren later zich opstellen alsof ze iets is aangedaan vind ik persoonlijk nooit zo heel sympathiek, maar gelukkig kan je voor de toekomst nieuwe keuzes maken. Ga werken en wonen zoals/waar je wil. Kost je dat je huwelijk, dan ga je verder zonder huwelijk. Keuzes hebben consequenties. Die in het verleden, en die je nu maakt. En als je volwassen bent accepteer je de gevolgen van je keuzes.
maandag 4 mei 2020 om 09:00
Voor die man. Hij zit daar prima, in zijn huis en omgeving. Moet hij in een studio ( dus niet dat fijne eigen huis) en mag TO zo veel mogelijk geld van jou besteden aan haar plekje. Tenminste dat staat er toch?Het-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:51Hoezo? Ik zou best een eigen studio willen. Lekker overzichtelijk en lekker rustig op de dagen dat ik werk.
